Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Ζαράρης Λάσκαρης Ποίηση

Η ιστορία της γέννησης


Εσύ χαμογελάς και ελπίζεις,
πότε την ταραγμένη θάλασσα ορίζεις,
πότε τον αγριεμένο ουρανό σκορπάς
σε σωτήρια βροχή
που συντροφεύει το κύμα.

Στα χέρια σου η γαλήνη επιστρέφει.
Να! Έρχεσαι, με το πολύτιμο δώρο της αγάπης·
ένα μικρό άνθος της τριανταφυλλιάς
που κλαίει, κλαίει
κι εσύ, η μάνα του
το κρατάς με ζεστασιά.
Μέσα απ’ τα μικρά του μάτια
ανασαίνει η άνοιξη,
στέλνοντας παντού το τραγούδι του ονείρου,
να ημερώσει ο πόνος της γέννησης
και τα μικρά του χέρια να πιαστούν
από ουρανούς που δεν φτάνουν ακόμη,
αρκεί να το λέει στο μέλλον δυνατά η καρδιά του.
Μάνα θα πει κι ας μην μπορεί ακόμη να μιλήσει:
«Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ»,
μέσα από χείλη που τρέμουν
πριν νιώσουν στο μάγουλο
το θαυματουργό χάδι της μητρικής αγάπης.

Γιατί μάνα ήσουν εσύ η αιτία
που της ζωής το κελάρυσμα άκουσα
και της ψυχής το θρόισμα αισθάνθηκα.
Τα λόγια σου υπολόγισα σοβαρά
κι οι μικρές στάλες της ευτυχίας άνθισαν
σ’ έναν παράδεισο δικό σου.
Μικρές σπίθες σοφίας άστραψαν
και σκιές δροσερές απλώθηκαν
στο διάπλατο χαμόγελό σου
σαν μία απέραντη όαση στην άνυδρη έρημο.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Δεν υπάρχουν σχόλια: