Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Κυρίακίδης Νίκος Ποίηση

ΔΡΕΨΑΤΕ ΑΝΘΗ ΕΡΑΣΤΕΣ
Περπάτησε ο ερωτευμένος
Χορεύοντας τα μέσα του.
Εικόνες σάρκας,
ήχοι τρυφερότητας σκληρής.
Θα έκανε ένα ξεκίνημα,
έγραψε πρωι-πρωι μια σημείωση :
‘’Σήμερα, είναι μια νέα μέρα’’
Πιο πολυ σκεφτόταν την ένταση,
την αντίσταση,
την αντιστροφή,
την παραδοχή,
την παράδοση.
‘’Αργείς ακόμη ρε ;’’
Ο μικρός ξεμύτισε απ΄το κάδο.
Με μια μισάνοιχτη συσκευασία κιμά
Ένα χαρτονένιο κουτί τσαλάκα με δυο κομμάτια πίτσα
Αναψοκοκκινισμένος,
πεισματάρικα.

ΠΕΤΑΞΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΩΜΙΚΟ ΔΡΟΜΟ

Οργισμένες εφημερίδες στο πάτωμα.
Ποιό πάτωμα ; είναι δρόμος…….
‘’Ω, μη θεωρείτε την εξαθλίωση καθαυτή
υπάρχει κυρίως η διάσπαση της κοινωνικής συνοχής’’.
Δεν ψέκασαν για αρουραίους, αλλά δεν δάγκωσαν ακόμη.
Παραίσθηση είναι να κρυώνεις στον καύσωνα
να ιδρώνεις το καταχείμωνο-
ίσως και νάναι βλάβη του εσωτερικού θερμόμετρου,
όλα τα μηχανήματα είναι ψεύτικα, πια.
Κάποιος διηγείται ιπποτικές ιστορίες
Βάζει στη πλοκή ‘’τη δύναμη του καλού’’
Προφυλακτικά πεταμένα ,
αλλά τα πιο πολλά είναι άδεια.
Είναι που ο έρωτας στις μέρες μας
λέγεται πείνα.
Κάποιους τους βρίσκει ξανά η πλειοψηφία στο θάνατό τους:
πεθαίνουν από ανακοπή
Πετάς πάνω απ΄τους βρώμικους δρόμους
Έχεις βάλει την οργή σου να γλυκάνει τη χαρμάνα στα πρεζάκια.
Ακούς την πιο βαριά ροκιά σου
Casta Diva …….μάλλον το ’58.
Κατεβαίνεις-
φτάνει η επίλεκτη καταστολή :
Νομίζω λέγεται ηλιθιότητα και δεν έχει χείλη
Τελικά δάγκωσε κάποιους ο αρουραίος
Έχεις την βεβαιότητα πως πήγε να τους φιλήσει
‘’Πόσοι μένουν σ΄αυτό το σπίτι; Είμαστε από τη στατιστική αρχή’’
‘’Πριν ένα λεπτό 21.865, ξέρετε αλλάζει συχνά το νούμερο’’

 (Αφιερωμένο στη κυρία Πελαγία Μπότση )


CARMENSITA
Μύρισε τη νύχτα....
όλα μέσα ήταν τακτοποιημένα.
Η υστερική της σχέση με την καθαριότητα
έφερνε απολυμαντικές παραισθήσεις-
Συχνά έβγαινε ν΄αναπνέψει.
Πέρασαν τόσα χρόνια και τίποτε δεν άλλαξε χρώμα.
Μικρή κρυβόταν πίσω από έρωτες για την αναμονή
Ύστερα ήρθαν τα χαρτιά : Προσθέσεις-αφαιρέσεις
Τα πρωινά πήγαινε να την κλέψουν
Τα βράδυα απλά να ξεκουραστεί.
‘’Όταν πεθάνω σκεφτόταν, θα γίνει χαμός-
μια τεράστια χλιδάτη κηδεία με δαπάνες της ενορίας’’
Αυτή θα λένε,
ερέθισε πολλούς μικρή
και έγινε κοινωνική μετά.
Ένα τρενάκι του τρόμου η ζωή της
δηλαδή ταπεινή.
Η νύχτα θαρρείς κουράστηκε να τη βλέπει:
Τόση επανάληψη τόσος αυτοοίκτος
και όλα αυτά σ΄ ένα προκλητικό σκοτάδι.
‘’Θα ήταν καλά να εμφανιστεί ένας πιτσιρίκος ξαναμένος
και ένας γοητευτικός μεσήλικας με όμορφη φωνή-
να φτιάξω ένα ερωτικό πάζλ.
Να με κλαίνε κι εραστές εξόν από γείτονες
Να φορώ μέχρι τέλος και πάλι προκλητικά εσώρουχα
Να κρατάω στα σταυρωμένα χέρια μαζί με την οργή, γεύσεις
Να με ξαναβρίσει και καμία κυρία
.....ίσως και να με έχουν απολύσει πριν μάθουν πως πέθανα’’


ΘΛΙMΕΝΟ

Κάτι άλλο θα φέρει το καράβι
Όχι τσάι για τη ζέστη
Όχι  κορίτσια σε παρέες μικρές-
Αυτά ταξιδεύουν συνήθως χειμώνες
Και πάντα με τρένο.
Οι φήμες λένε για έναν αρλεκίνο.
Μήπως κάνει τις μέρες μας αληθινές
Τις διακοπές των φτωχών, λειτουργία.
………δεν ήρθε.
Άρχισαν οι ανίες
Ξανανοίξαμε το συρτάρι μας
Το φωτάκι πριν κοιμηθούμε.
Όλοι υποθέτουν πως σε λίγο ως συνηθως,
κανείς δε θα θυμάται-
περιγράφοντας κάτι φωτογραφίες.
Και επικήδειοι σιγανοί μιας αναμονής
Επισκεπτηρίου;


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Νίκου Κυριακίδη

Γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα, κάτω απ΄τα προσφυγικά του Άγιου Σώστη στο Νέο Κόσμο.
Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και συνέχισε για δυο χρόνια τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό επίπεδο στον τομέα των εφαρμοσμένων μαθηματικών, στο Πανεπιστήμιο Paul Sabatier της Τουλούζης στη Γαλλία.
Γράφει επί πολλά χρόνια χωρίς να έχει δημοσιεύσει κάποια δείγματα της δουλειάς του ή να έχει εκδώσει κάποια συλλογή του. Η πρώτη εμφάνιση των έργων του γίνεται ξαφνικά το 2012, με αναρτήσεις σε ιστολόγια ποίησης που τον φιλοξένησαν.
Πιστεύει πως η ποίηση υπάρχει για να προσπαθεί να μεταφέρει με απλό κι΄ευθύ τρόπο τη βίωση του ατομικού πόνου και των προσωπικών ονείρων, αυτού που γράφει. Εαν αγγίξει κάποιους άλλους γίνεται ‘’συλλογικό έργο’’, αφού ο κάθε αναγνώστης που θα ‘’σκύψει’’ ξανά πάνω στο ποίημα, θα δημιουργήσει διαβάζοντάς το ένα καινούργιο δικό του, συχνά πιο ενδιαφέρον και βαθύ, από εκείνο του αρχικού δημιουργού.



Δεν υπάρχουν σχόλια: