Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Ποίηση Αλεξανδρή Γιώργου

  
ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΕΣ  ΜΝΗΜΕΣ
     
Σώπαινες.
Ικετευτικά. Λεύτερη και ολοκληρωμένη.
Και τι τάχα να ’λεγες για της ζωής τη μαγεία ;
Πως είναι τα όνειρα φυγή 
κι οι πεθυμιές μια δίκη;
Έτσι κι αλλιώς οι αναμνήσεις σου,
γύρισμα είναι κι αγύρτισσα ηχώ.
 
Αφουγκραζόσουν.
Ανεπίληπτα. Τον πειρασμό και τον πόθο.
Και πώς να μετανιώσεις για το λυτρωμό;
Ψεγάδι η φρόνηση του νου
και γδικιωμός η ελπίδα.
Ακόμα και το σύναγμα των  καιρών,
πέρασμα είναι και ορμήνια.
 
Ομολογούσες.
Απειθάρχητα. Τις απειλές και την απώλεια.
Και πώς να δεχτείς την παραίτηση υποταγή;
Δέηση της στέρησης η οδύνη
και η συμμόρφωση έλεος και ευχή.
Αφού είναι οι αλήθειες σου απόκρυφες σπονδές,
ταξίδεμα  ανάπλωρο κι απάγκιο.
 
Ξαφνιαζόμουν.
Απολογητικά. Για τους ύμνους και τους όρκους.
Και πώς την παραφορά, χαρά να μη λογιάσεις;
Νάμα και χάρη η ζωή
κι ο έρωτάς σου, έμπνευση και θαύμα.
Γιατί  στον  πανικό της αιωνιότητας, 
στέργουν  ανυπόταχτες  μνήμες.
 
                                     21-12-15

Δεν υπάρχουν σχόλια: