Ποίηση...Ιωαννίδου Άννα

ΑΣΤΕΓΗ  ΖΩΗ

Μέσα σε μια νύχτα

πήρα τον τίτλο του άστεγου.

Χάθηκα μέσα στην ομίχλη των στεναγμών.

Ξύπνησα κι ένας εφιάλτης ζωντάνεψε.

Το αντίτιμο της κρίσης πληρώθηκε.

Φόρος αίματος το δικό μου σπίτι.

Στο σαλεμένο μου μυαλό

όλος ο κόσμος 

ένα παγκάκι και δέκα μέτρα γη.

Παγωμένα τα χέρια,

λιγοστή η ανάσα,

πετρωμένο το βλέμμα.

Αρκεί το κουράγιο των φίλων να ζεστάνει την ψυχή;

Κάποτε είχα ένα σπίτι.

Στους τοίχους

είχα ζωγραφίσει μικρές και μεγάλες στιγμές ευτυχίας.

Τώρα οι τοίχοι έχουν ράγισει.

Η εξώπορτα σφραγίστηκε.

Τα όνειρα έγιναν θρύψαλα.

Κι εγώ πνίγομαι σ' έναν ωκεανό οργής κι απόγνωσης.

Όμως , δεν είμαι μόνος στην «άστεγη πραγματικότητα».

Εδώ είναι όλοι «υποψήφιοι» για τον τίτλο του άστεγου.

Ποίηση Άννα Ιωαννίδου

IN THE SHADOW OF SADNESS

And then the sadness arrived uninvited.
I have learned to live in its shadow.
It 's here.
Every second, every minute, every hour.
We eat dinner together.
The appetizer is wrapped in darkness.
The main course is filled with generous portions of depression.
The dessert has a frightening aroma.
I have almost become addicted.
My smile is frozen on my face.


And then the sadness haunted my dreams.
It ' s my new roommate.
Its presence is strong in every room.
It 's here.
It emerges from the corner, smiles ironically andwhispers in my ear:“Your worst nightmare has become reality”.


Now i wear the sadness
like my second skin.
It has captured my soul.
Our shadows dance together.
At the end of the daythe sadness promises:
“We will be together till the death do us part”.

 

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Χάθηκες πάλι σε βιβλία με συνταγές.
Μάταια ψάχνεις για περίπλοκους συνδυασμούς
με πανάκριβα υλικά.

Απλή η συνταγή της συμπαράστασης.
Εύκολη η εκτέλεση
μ’ επιτυχία εγγυημένη.
Ενδείκνυται ακόμη και για «αρχάριους».

Πρώτα ανακατεύεις τρεις γερές δόσεις ακατέργαστης αγάπης
μ’ ένα κιλό στοργή
και τρία φλιτζάνια γενναιοδωρία.
Τα χτυπάς καλά ,
προσθέτεις απόσταγμα κατανόησης ,
τρεις μεζούρες αλληλεγγύη
κι όση καλοσύνη σηκώσει.
Το μυστικό της συνταγής είναι
να συνεχίσεις μ’ άφθονες σταγόνες
αισιοδοξίας κι ενθουσιασμού.

Κι η ζύμη έτοιμη να ψηθεί
στη φλόγα της καρδιάς.
Απόλαυσε τώρα
μια αληθινή πρωτόγνωρη γεύση
με γνήσιο άρωμα ανθρωπιάς.

Ποίηση Ιωαννίδου Άννα

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ

Τα μάτια σου μια αφορμή

να λέω καλημέρα στη ζωή,

να γεύομαι τους χυμούς της.

Τα μάτια σου ντύνουν με χρώμα κι άρωμα

τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες.

Στο γαλάζιο σου βλέμμα

ταξιδεύουν οι αισθήσεις,

υποτάσσονται οι αναπνοές.

Τα μάτια σου ένα ηφαίστειο

να παραδίνομαι στην λάβα του πάθους,

να βουτώ στο πυρακτωμένο ποτάμι του έρωτα.

Στο γαλάζιο σου βλέμμα

καθρεπτίζεται το πρώτο φως της μέρας,

ξενυχτά το τελευταίο χάδι της νύχτας.

Κάθε αντίσταση έλιωσε,

έγινε στάχτη.

Κι εγώ να καίγομαι στην αναμονή του φιλιού,

στον πυρετό του πόθου.

Αιχμάλωτος ισόβια στο βλέμμα σου

σε μια εθελουσία γλυκιά καταδίκη.

Ιωαννίδου Άννα Χαϊκού

Σ' ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ

Πέντε αστέρια

κύλισαν στα νερά της

λίμνης. Απρόσμενα.

ΟΑΣΗ

Νιφάδες χιονιού

στρώνουν λευκό ριχτάρι.

Προσγειώνονται.

ΩΡΕΣ ΘΑΛΠΩΡΗΣ

Φλόγες γλείφουν το

τζάκι, κούτσουρα τρίζουν.

Σπινθηροβολούν.

ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ

Κίτρινα κρίνα

στα νερά του ποταμού.

Καθρεπτίζονται.

ΠΕΤΩΝΤΑΣ

Γαλάζιες βούλες

στο μετάξι , τα φτερά

της πεταλούδας.

ΠΡΙΝ Τ' ΟΝΕΙΡΟ

Κελάηδισμα,

αηδονιού τραγούδι.

Μενεξεδένιο.

ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ

Μαλαματένιο

φίδι γλιστρά στον κάμπο.

Βαγόνια τρένου.

ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ

Ανθίζουν κήποι

με κοράλλια στο βυθό

του ωκεανού.

ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Τα αμπέλια στην

πλαγιά σκαρφαλώνουν,τον

ήλιο φλερτάρουν.

ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Μπλε αστραπές

άγρια καταιγίδα.

Σταγόνες καρφιά.

Ποίηση Ιωαννίδου Άννα

«ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΕΣ»

Κηρύχθηκε η έναρξη των υποχωρήσεων και του εξευτελισμού.

Με το δούρειο ίππο της διάσωσης

μπήκαν οι «εθνοσωτήρες» στο επίκεντρο της ζωής.

Έτοιμοι να διαγράψουν

το αποτύπωμα της ελληνικής ψυχής.

Για την κυβέρνηση ,

επέμβαση διάσωσης.

Για το λαό ,

αυταρχικός συμβιβασμός.

ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ

Η αγγελία έγραφε με κόκκινα έντονα γράμματα :

«η Ελλάδα πωλείται κάτω του κόστους».

Μοναδική προσφορά!

Η αγορά άκρως συμφέρουσα.

Στην ίδια τιμή

περιλαμβάνονται και οι κάτοικοι της χώρας…

ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΕ ΑΝΑΜΟΝΗ

Πολίτες αγχωμένοι,

δέσμιοι ενός αδηφάγου Δημόσιου.

«Άβουλα» όντα περιφερόμενα

ανάμεσα σ’ ορόφους και γραφεία.

Πρόσωπα αλλοιωμένα απ’ τη δυσφορία.

Βιώνουν την «εμπειρία» της αναμονής

στους διαδρόμους μιας υπηρεσίας.

Σφίγγουν τα δόντια,

καταπίνουν το ουρλιαχτό τους.

Οι ώρες περνούν αργά , βασανιστικά

ανάμεσα σε υπογραφές και σφραγίδες.

Η εξυπηρέτηση,

λέξη άγνωστη για την υδροκέφαλη διοίκηση!

Οι διαμαρτυρίες πέφτουν στο κενό.

Γι’ αυτές υπάρχει ειδική πρόβλεψη:

το κουτί παραπόνων…

Ένα ερωτικό ποίημα από την Άννα Ιωαννίδου

ΜΕ ΣΗΜΑΔΕΨΕΣ

Με σημάδεψες.

Έλα, σε περιμένω ένα χειμωνιάτικο πρωινό.

Ακούω τον απόηχο των βημάτων σου

σαν χάδι ανοιξιάτικο στα σκαλοπάτια της ζωής μου.

Θα λιώσει το χιόνι στην πόρτα μου.

Θ’ ανθίσουν οι μυρτιές στις χαραμάδες της ψυχής μου.

Με σημάδεψες.

Έλα , στην σκέψη σου ανατέλλει ο ήλιος!

Η μορφή σου πυρπολεί την φαντασία.

Άσβηστη η φλόγα της καρδιάς

ζωγραφίζει την όψη σου στο βλέμμα μου.

Με σημάδεψες.

Έλα να με λυτρώσεις απ’ την έρημο της μοναξιάς

να ξεδιψάσω στην όαση της αγκαλιάς σου ,

Γλυκόπιοτο κρασί η αγάπη σου

κι εγώ μεθώ στην νοσταλγία του φιλιού σου…

Συλλαβίζω το όνομά σου δυνατά

και σε προσμένω.

Έλα , τώρα,

δεν χωράς σε κανένα ποίημα.

Ιωαννίδου Άννα Ποίηση

ΑΛΦΑ ΟΠΩΣ ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΡΙΟ
 
Άνθρωποι.
Πρόσφυγες του Πόντου και της Μικράς Ασίας , τραγικοί ήρωες.
Πιόνια στην σκακιέρα πολιτικών παιχνιδιών. 
Άφιξη.
Χιλιάδες ρακένδυτες ψυχές έφτασαν στο λιμάνι.
Ονειρεύονταν μία νέα πατρίδα για να ριζώσουν.
Αποβίβαση.
Πρόσωπα σκαμμένα απ’ την  πείνα και την δυστυχία.
Καλωσόρισμα δεν γνώρισαν ποτέ, κανείς δεν νοιάστηκε…
Απόγνωση.
Αποδεκατισμένοι απ΄ αρρώστιες και κακουχίες.
Δάκρυα στεγνά ράγιζαν το βλέμμα.
Απολύμανση.
Εκεί χλευάστηκε η αξιοπρέπεια, βιάστηκε η ψυχή και το σώμα.
Κι ο πόνος ανείπωτος.
Ατμοί.
Βίαια στοιβάζονταν , όλοι γυμνοί στο κλίβανο. 
Κάηκε, πληγώθηκε το δέρμα απ’ το καυτό νερό.
Αγριότητα.
Κορμιά παγωμένα σε διαμαρτυρία , μελανιασμένα τα χείλη και τ’ ακροδάχτυλα.
Κι ο κρύος Βαρδάρης  τους μαστίγωνε ανελέητα…
Απελπισία.
Ρίγος  και φόβος διαπερνούσε την ύπαρξη, τα δόντια χτυπούσαν.
Ήθελαν να καλύψουν την γύμνια τους, αναζητούσαν τα σχισμένα ρούχα.
Απαξίωση.
Οι γυναίκες θρηνούσαν για τα κομμένα μαλλιά τους. 
Ήπιαν απ’ το ποτήρι του ύστατου εξευτελισμού.
Απολυμαντήριο.
Καλαμαριά , τόπος μαρτυρίου και ντροπής.
Αρετσού , η παραλία της φρίκης.
Απογοήτευση.
Θανατηφόρα  η γεύση της νέας πατρίδας.
Ο κλίβανος σφράγισε την ζωή τους.

Διακρίθηκε στο διαγωνισμό Καλαμαριάς

Ιωαννίδου Άννα 3 ποιήματα

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ

Έμαθα να ερμηνεύω το βλέμμα σου,

να γεμίζω τα τετράγωνα με γράμματα,

να σχηματίζω λέξεις

από ένστικτο, χωρίς περιγραφή.

Στο Πι της ΑΓΑΠΗΣ

ν’ ανακαλύπτω την Πίστη,

στο πρώτο Άλφα την Αφοσίωση,

στο δεύτερο την Αντοχή.

Ναι αντέχω.

Σου παραδόθηκα,χωρίς όρους.

Έμαθα να βουτάω στα βαθιά,

να ρίχνω φως στα μαύρα τετράγωνα,

να δίνω νόημα στα άσπρα.

Είμαι χρόνια εδώ…

Έμαθα να συμπληρώνω τα κενά σου,

να ψάχνω το κλειδί της καρδιάς σου

κάθετα,οριζόντια, διαγώνια.

Στο σταυρόλεξο της ΑΓΑΠΗΣ

λύτη μ’έκανες δυνατό.

ΔΕΙΚΤΗΣ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Έπεσε ο δείκτης

στο χρηματιστήριο της αξιοπρέπειας.

Έκανε βουτιά στο κενό.

Μία ελεύθερη πτώση.

Ευκαιρία ν’αγοράσω.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΝΔΕΙΑ

Η έμπνευση ξεθώριασε.

Ανάπηροι οι ποιητές

προσπαθούν να ξεγελάσουν την πείνα τους

με ξεφτισμένα ολιγόστιχα.

Ιωαννίδου Άννα Ποίηση

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

 Οι μάσκες έπεσαν.

Μας βάπτισαν κομπάρσους

σε κακοπληρωμένη παράσταση

κι έχουν και την απαίτηση

να γεμίσει το θέατρο.

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ

Δεν έχω οικολογικές ευαισθησίες!

Είμαι εθισμένος στη μόλυνση.

Έτσι με μάθανε.

Ν’ απολαμβάνω τον τοξικό αέρα,

να κολυμπάω στ’ απόβλητα.

 ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

 Συμβουλές εύκολες,

λόγια ελκυστικά,

που εγγυώνται αποτελέσματα άμεσα.

Τ’ ακολούθησες κατά γράμμα

κι έπεσες στην παγίδα.

 ΣΕ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ

Θάλασσα, αέρας, φως …

Mία ρήτρα του τέλους

στα πανανθρώπινα αρχέγονα στοιχεία.

Αργοπεθαίνει η θάλασσα.

Το γαλάζιοσ’αποσύνθεση.

Θάλασσα τοξική ,

χρωματισμένα με δυσοσμία

τα ταξιδεμένα της νερά.

Μία υδάτινη χωματερή.

Ένας ομαδικός τάφος στον βυθό.

«Αυτοκτονία ψαριών»,ξεθωριασμένα φύκια.

Άδοξα χύθηκε το«αίμα» των κοραλλιών.

Στον αέρα μυρωδιά αλλοιωμένου πλαστικού.

Ακρωτηριασμένες γοργόνες ξεψυχούν στ’ αμπάρι

κι οι γλάροι έστησαν επιθανάτιο χορό

στο κατάρτι του σάπιου καραβιού.

Δηλητήριο καλύπτει τον βυθό.

Μαύρες κηλίδες νοθεύουν τα βότσαλα στην ακτή.

Και τα θαλασσοπούλια νεκρά

σαν ανεξίτηλα σημάδια εγκατάλειψης.

 

 

Τα όνειρα πνίγηκαν σ’απόβλητα από μαζούτ

κι η ελπίδα μια κακοποιημένη αυταπάτη.

Αργοπεθαίνει η θάλασσα.

Το γαλάζιο σ’αποσύνθεση.

Όλοι συνένοχοι στο έγκλημα.