Η
μάνα μου φεγγάρι
Η
μανά μου φωτάκι σε βιτρίνα
φεγγάρι
που φωτίζει Τρίτες σκοτεινές
με
το φεγγάρι θυμάται τη γιορτή του κάθε
μήνα
και
διαβάζει στους νεκρούς ευχές
Η
μάνα μου τραγούδι μοιρολόι
στωικά
υπομένει αναποδιές
της ζωής της
γυρίζει το ρολόι
και αναδύει
κουζίνας μυρωδιές
Η
μάνα μου φύλλο για πίτα ανοίγει
μοιράζει
συγχώρεση στους ουρανούς
την
πίκρα του κόσμου στην αγάπη κρύβει
πλένει
και απλώνει χρόνια και καιρούς
Η
μάνα μου φωτάκι σε βιτρίνα
φεγγάρι τώρα, στο τζάμι αντανακλά
στου
σύννεφου κρύβεται την κουρτίνα
και
μέσα από τα άστρα μου μιλά.
ΤΟ
ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ (2024)
(ένα
ποίημα που γράφτηκε για το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού τη γιορτή της μητέρας στο
μνημείο της μάνας στη Λάρισα)
Μάνα, αγρότισσα του κάμπου
με το
χέρι για αντηλιά
ξεπροβοδάει
τα παιδιά της
στα
τέσσερα σημεία του βορρά
Της
Θεσσαλίας τα βουνά ανεβαίνεις
νοσηλεύεις
ήθος και αρετές
ζώνεσαι
καημούς και ελπίδες
και
φυγαδεύεις ενοχές
Μάνα,
Ελληνίδα των στενών δρόμων
στέκεσαι
κερί αναμμένο και παρηγοριά
Μάνα, των
ατέλειωτων του έθνους πόνων
στο
σκοτάδι δίνεις ελπίδα και χαρά
Φροντίζεις
κάθε τέκνο σου με αγάπη
χωρίς
τίποτε να ζητάς
και είναι
η μόνη ανταμοιβή σου
ένα
χαμόγελο καρδιάς
Μάνα,
εργάτρια του κόσμου
γαζώνεις
πίκρες και χαμόγελα κεντάς
ασπάζεσαι
κάθε κατατρεγμένο
και την
αγάπη εσύ, ρούχο φοράς
Μάνα, ένα
στεφάνι ταπεινό
ελάχιστο αντίδωρο στο πέρασμά σου
Μάνα, ένα
μνημείο στον καιρό
να
μαρτυράει το μεγαλείο της προσφοράς σου
Μάνα,
πίσω από κάθε μικρή η μεγάλη ιστορία
βρίσκεσαι
φάρος πάντοτε εσύ
Μάνα, θηλάζεις κάθε μέλλον
και
εδράζεσαι μια νέα του κόσμου αρχή
Έμαθα από
σένα κάθε αληθινή αξία
και τούτα
πάντα μέσα μου κρατώ
αγάπη κ
ανιδιοτέλεια πυξίδα
με
συντροφεύουν σε κάθε άγριο καιρό
Μάνα,
Αγκαλιά, Θυσία,
Ευλαβικά
σου εναποθέτουν τα παιδιά σου,
ένα
στεφάνι ταπεινό
Μάνα,
αγκαλιά, Μάνα Θεσσαλία
Ευλαβικά σου εναποθέτουν τα παιδιά σου
μια
ακτίδα ουρανό.
Τα 2 ποιήματα περιλαμβάνονται στην ποιητική συλλογή ΚΑΤ' ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΑΚΙΝΗΣΙΑ, που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις ΒΑΚΧΙΚΟΝ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου