4 ποιήματα από τη νέα ποιητική συλλογή της Κωνσταντίνας Παναγιωτοπούλου, Θράκα, 2026

Μια νέα ποιητική φωνή με δυνατά μηνύματα αποτελεί  η ποίηση της Κωνσταντίνας Παναγιωτοπούλου. 

Τα ποιήματα της διακρίνονται για τη λιτότητα της γλώσσας και τη δύναμη των εικόνων τους. Μέσα σε ελάχιστους στίχους συνθέτει μια ατμόσφαιρα ψυχικού εγκλεισμού, όπου το παιχνίδι, η επικοινωνία και η αναζήτηση του άλλου καταλήγουν σε μια σκοτεινή συνάντηση με τον θάνατο, τη μελαγχολία.

Καρυωτακικές εικόνες, απαισιοδοξία, ο θάλαμος, τα φάρμακα, το μηδέν αλλά και η ανθρώπινη επαφή, το πλησίασμα ως το μόνο αντίδοτο στην πίκρα και τη μοναξιά του εγκλεισμού. 

Τέτρις

Ο υφυπουργός είπε

«Η κορωνίδα του ΕΣΥ

δεν πρέπει να έχει ράντζα στους διαδρόμους»

και η διοίκηση πιέζει για εξιτήρια

Κάνουμε διαλογή:

ποιος δεν έχει οικογένεια

κάνει χρήση

ποιος

– Θεός φυλάξοι –

είναι απ’ το Αφγανιστάν

Δεν χωράμε

ούτε εδώ μέσα

ούτε κάτω απ’ το χαλάκι 

Απόδραση

Θέλω να σε φανταστώ αλλού

αντί για εδώ

κοσμήματα στα χέρια κι όχι ιμάντες

διαβάζεις Καβάφη στην Πλάκα

και δεν σ’ ενοχλεί ο Θεός

Θα σε λύσω για δέκα λεπτά

καθιστές στο ράντσο θ’ ακούμε ραδιόφωνο

θα πιεις χυμό σαν να ήσουν έξω

Μοναστηράκι Θησείο Κυκλάδες

Για δέκα λεπτά δεν θα ρωτήσω για τις φωνές σου

δεν θα σε μαλώσω που πήγες να την κάνεις

θα πούμε πως είμαστε σε κάποιο παγκάκι

κι ότι κοιτάμε τη θάλασσα

Απόσταση

Δεν πρέπει να δένεσαι τόσο

όταν γυρνάς στο σπίτι πρέπει να τους ξεχνάς

να ξεκινήσεις χορό να πηγαίνεις στο θέατρο

να βλέπεις τον φίλο σου

Όταν κάθεσαι τα βράδια στη βεράντα

να βάζεις τη μουσική στη διαπασών

τόσο που να σκεπάζει τα ουρλιαχτά τους

November Rain

Θυμήθηκα τον σκύλο μου γιατρέ

πού να ‘ναι τώρα που βρέχει

Σου ‘χω πει ότι είχα σκύλο;

έναν γερμανικό ποιμενικό

μου τον πήρε ο εισαγγελέας

Ήταν καλό σκυλί

όταν έφυγε η μητέρα μου απ’ το σπίτι

κοιμόταν μαζί μου αγκαλιά

όταν έβρεχε

του έβαζα να ακούσει το November Rain

κι ηρεμούσε

Στον επόμενο κεραυνό με παρηγόρησες

Εγώ δεν ήμουν καλός να τον φροντίζω

δεν ξέρω να φροντίζω κάποιον

θα ‘ναι με άλλη οικογένεια τώρα

θα ‘ναι καλύτερα τώρα γιατρέ

ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ ΓΙΩΡΓΟ

https://apopeirates.blogspot.com/2026/06/blog-post_892.html

ΓΙΩΡΓΟΣ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ

ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ 

                    &

ΕΠΙΓΕΙΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

δύο ποιητικές συλλογές σε έναν τόμο

σσ. 221, σχήμα 155× 230 χιλ., έκδοση χαρτόδετη, 
I S B N: 960-537-373-3,
πρώτη έκδοση: Ιούνιος 2026,
Λ.Τ. 14.00 € (+ Φ Π Α) 

Ο Γιώργος Αλεξανδρής, σύγχρονος ποιητής, γράφει με ιδιαίτερη ευαισθησία με υπαρξιακούς στοχασμούς και συμβολισμούς 
για τις αγωνίες και τις προσδοκίες της κοινωνίας για ένα καλύτερο μέλλον. Με λυρικό ύφος και πλούσιο σε υπερβατικές μεταφορές, αισιοδοξεί για την καθημερινότητα, και με ανθρωπιστικό ήθος 
σκιαγραφεί βιώματα, αισθήματα, αγωνίες και παραδοχές.
Με ωριμότητα, λόγο πυκνό και πρωτότυπο για τα ποιητικά δεδομένα, αναδεικνύει την ομορφιά και τη συνέχεια της παράδοσης, σηματοδοτεί προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, εμφιλοχωρεί και διεισδύει σε προβληματισμούς, οράματα και προσμονές, αποκαλύπτει σκοπιμότητες και παθογένειες, προτείνει και προτρέπει την έξοδο και την απαρχή μιας προοδευτικής πορείας.

Η ποίηση ως τέχνη είναι προσωπική έκφραση και αποδοχή τού κάθε αναγνώστη, και ο Γιώργος Αλεξανδρής την υπηρετεί με ιδιαίτερο σεβασμό και αναγνώριση. Με συναισθηματική κορύφωση, ψυχική διέγερση και νοηματική αφύπνιση στους στίχους του καλεί τον αναγνώστη σε ένα μακρινό ταξίδι προσωπικής αυτογνωσίας και ολοκλήρωσης.

Τούτες οι δυο ποιητικές συλλογές αποτελούν το δεύτερο βιβλίο του, ενώ το πρώτο του, επίσης με δυο συλλογές, Ανατολικά της –Ω και Λειτουργικές αντιφωνήσεις, κυκλοφόρησε το 2018 πάλι από την Απόπειρα.

Ο Γιώργος Αλεξανδρής γεννήθηκε το 1952 στο Πετρωτό Τρικάλων, όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια. Τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο Φαρκαδόνας και σπούδασε στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων. Ύστερα από ευδόκιμη υπηρεσία 35 χρόνων σε δημοτικά σχολεία της Ελλάδας και Μητρικής Γλώσσας στη Γερμανία είναι συνταξιούχος Δάσκαλος. Ασχολείται με την ποίηση και την αρθρογραφία, ενώ έχει δραστηριοποιηθεί στην τοπική αυτοδιοίκηση και τον συνδικαλισμό. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά, έντυπα και ηλεκτρονικά, και διατηρεί το ποι­ητικό ιστολόγιο Αλεξανδρής23.

Το 2018 δημοσίευσε σε έναν τόμο τις δυο συλλογές Ανατολικά της –Ω και Λειτουργικές αντιφωνήσεις. Οι παρούσες ποιητικές συλλογές Ασπασμοί και παρακλήσεις και Επίγειες αναγνώσεις είναι το δεύτερο βιβλίο που εκδίδει. Παλιότερα μαζί με τη σύζυγό του διατηρούσαν στα Τρίκαλα το βιβλιοπωλείο Επιλογή.

Νότα Μάντα, νέες ποιητικές συλλογές

Ευχαριστώ την κα Νότα Μαντά για την αποστολή των ποιητικών της συλλογών  Πύρρειος Νίκη και Ποφυρά Λόγια. Καλοτάξιδα! 

Δείγμα γραφής:  

Τα νεκρά περιστέρια δεν πηγαίνουν στον παράδεισο

κρέμονται πάνω από της νύχτας τον ματωμένο μανδύα,

γυρεύοντας δικαιοσύνη.

Δικαιοσύνη στα παιδιά που κρατούν στα χέρια τους

παπαρούνες ματωμένες.

Στους άντρες που έχουν ανοιχτό το πουκάμισο στο θάνατο.

Στις μάνες που τις νύχτες κρατούν τα συντρίμμια στον κόρφο τους,

θρηνώντας τα παιδιά τους !

Δικαιοσύνη στους νεκρούς που σκάβουν

με τα χέρια τους το χώμα γυρεύοντας ελευθερία .

Δικαιοσύνη στα κομμένα πόδια που γυρεύουν να ενωθούν με το σώμα

Στην Ειρήνη που κείτεται ξεκοιλιασμένη στην άκρη του δρόμου

Δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη που υπερήφανη παλεύει

με μόνο όπλο την πίστη της!

Νότα Μαντά

ΝΑΖΟΥΑΝ ΝΤΑΡΟΥΙΣ

Νέα ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις Θράκα!

ΔΕΝ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ

Ξεκούρασε το κεφάλι σου πάνω στο στήθος μου κι άκου

πώς συσσωρεύονται τα ερείπια

πίσω απ’ τη σχολή του Σαλαδίνου,

άκου τα θαμμένα σπίτια της Λίφτα

άκου τον κατεστραμμένο μύλο,

τα παιδιά που μαθαίνουν ανάγνωση

στο ισόγειο του τζαμιού,

άκου να σβήνουν τα φώτα

για τελευταία φορά στα ψηλά

μπαλκόνια της Κοιλάδας του Σταυρού,

άκου το πλήθος που σέρνει τα πόδια του,

άκου πώς επιστρέφει,

άκου πώς παραρίχνουν τα σώματα, άκου

πώς ψιθυρίζουν στο βάθος

της Θάλασσας της Γαλιλαίας,

άκου όπως ένα ψάρι

στην Κολυμβήθρα που επιτηρείται από έναν άγγελο,

άκου τις ιστορίες των ντόπιων που έχουν κεντηθεί

σαν καφίγιες μες στα ποιήματα,

άκου τους θρήνους των τραγουδιστριών

καθώς γερνάνε, όχι όμως και οι φωνές τους,

άκου τα βήματα των γυναικών της Ναζαρέτ

που διασχίζουν τον αγρό,

άκου το τραγούδι του καμηλιέρη

που δεν σταματά να με βασανίζει

γιατί πάντα καταλήγει να φεύγει.

Άκου τα όλα,

και μαζί να θυμηθούμε

κι ύστερα πάλι μαζί να λησμονήσουμε

όλα όσα ακούσαμε.

Ξεκούρασε το στήθoς σου στο κεφάλι μου

αφουγκράζομαι το χώμα,

ακούω το χορτάρι

που απ’ το χώμα ξεφυτρώνει…

Χάσαμε το μυαλό μας απ’ την αγάπη

και δεν μας μένει τίποτα πια για να χάσουμε.

Ναζουάν Νταρουίς

ΔΕΝ ΑΠΟΜΕΝΕΙ

ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ

Εισαγωγή-μετάφραση: Δημήτρης Αγγελής

Θεώρηση μετάφρασης: Ρόνι Μπου Σάμπα

Έρχεται, από

Εκδόσεις Θράκα

ες οι αντιδράσ

ΤΡΩΙΚΗ ΡΑΨΩΔΙΑ, ΣΠΕΓΓΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

Ο Τρωϊκός Πόλεμος με μια διαφορετική και φρέσκια ματιά από το συγγραφέα Μιχάλη Σπέγγο. Ο συγγραφέας καταφέρνει να μας μεταφέρει στο περιβάλλον, τα ήθη και την καθημερινότητα των ηρώων και των απλών ανθρώπων της εποχής μέσα από μια γοητευτική και ενσυναίσθητη ματιά. Αναζητήστε το! 

Συλλογή διηγημάτων από το Writingnook.gr, Τα πλάσματα του νερού

Aquatic Creatures (ebook)

Μια συλλογή διηγημάτων που φέρνει τα πλάσματα του νερού στην επιφάνεια.

Περιέχονται:

Το ταξίδι, Αντώνης Μαμώνας

Ο βαρκάρης της Κερκίνης, Χρύσα Μαστοροδήμου

Υδάτινη Αγάπη, Έλενα Λιάτου

Η επιστροφή της Φρίκης, Χρήστος Ντικμπασάνης

Η κραυγή της σειρήνας, Μάουρα Ρομπέσκου

Ψαλμωδίες της Αβύσσου, Έλενα Ζελίν

Ψίθυροι στη λίμνη, Πόλυ Γιαννοπούλου

Πολύχρωμα και σπασμένα κοχύλια, Αλέξα Μέριαν

Πόθος, Ερατώ Τριβιζά

Ο καινούριος, Αμαρυλλίς Σκουρλά

Το πνεύμα του δειλινού, Ελεάννα Σκαρτσίλα

Βυθισμένες Ψυχές, Μαρία Σαμαριτάκη

https://writingnook.gr/product/aquatic-creatures-ebook/

"Χειραγωγική ελευθερία" , Νέο βιβλίο από τον Ψαρίδη Τάκη, εκδόσεις Εύμαρος

ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Νόημα και Εαυτός στην φυσική και ψηφιακή πραγματικότητα.  

Τάκης Ψαρίδης Εκδόσεις ΕΥΜΑΡΟΣ

Ένα «φιλοσοφικό ρεπορτάζ»: Για τους τρόπους που αναγνωριζόμαστε κοινωνικά και καταξιωνόμαστε στον καθημερινό μας βίο. Για το περιβόητο νόημα. Για το πόσο ελεύθερος και χειραγωγημένος είναι ένας εαυτός, φυσικός ή ψηφιακός, όταν δεν είναι αυτόνομος.

Για το πώς η ανεμπόδιστη ατομική ελευθερία μας, που απολαμβάνουμε στις φιλελεύθερες δυτικές δημοκρατίες, γίνεται χειραγωγική μέσα από την αγορά, το θέαμα, τα λάικ και τις σέλφι μας, τους αλγόριθμους και τους φόλοουερ ψηφιακούς εαυτούς μας.

Για την χειραγώγηση που αγαπήσαμε. Την σύγχρονη κρίση του εαυτού. Τον ψηφιακό εαυτό στην καραντίνα του κορονοϊού. Την αδήριτη ανάγκη κάθε ύπαρξης για νόημα και καταξίωση. Για μια συνολική θεώρηση του βίου στη βάση του νοήματος και ένα ατομικό σχέδιο για την επιμέλεια ενός αυτόνομου και ελεύθερου εαυτού.

Στην «Πολιτεία» στον «Ιανό» και με παραγγελία από κάθε βιβλιοπωλείο. Επίσης από το σάιτ http://evmarosbooks.gr/

Λίχνος Κώστας, 2 νέα βιβλία

Νέες αφίξεις στις λογοτεχνικές αναφορές από το λογοτέχνη Κώστα Λίχνο και τις εκδόσεις Γράφημα. Πρόκειται για μια νουβέλα και μια συλλογή διηγημάτων με την ιδιαίτερη πένα του Κώστα Λίχνου ενός νέου συγγραφέα με έντονη την κοινωνική ματιά που αξίζει κανείς να διαβάσει. Καλοτάξιδα! 

Διάστρεμμα, ΚΩΣΤΑΣ ΛΙΧΝΟΣ

 350

Η νουβέλα με τίτλο "Διάστρεμμα" περιστρέφεται γύρω από τη συνάντηση τριών γυναικών, οι οποίες συνδέονται με μακροχρόνια φιλία και επικοινωνούν τακτικά με συναντήσεις που έχουν λάβει ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα. Ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η τελευταία τους συνάντηση γίνεται το όχημα μέσω του οποίου θα αποτυπωθούν οι ανησυχίες, οι αγωνίες, τα όνειρα και οι επιθυμίες τους, ενώ, παράλληλα, θα έρθουν στην επιφάνεια οι μεταξύ τους προστριβές και οι αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.
Μέσα από τον μεταξύ τους διάλογο θίγονται ζητήματα σχετικά με το φύλο, τη γυναικεία ταυτότητα και τους κοινωνικούς ρόλους που τη διαμορφώνουν, τον θεσμό της οικογένειας, τη μητρότητα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τις εργασιακές σχέσεις, την κοινωνική τάξη, τη φύση της τέχνης, και, συνολικότερα, τη σύγχρονη πραγματικότητα, με την οποία έρχεται αντιμέτωπη η σημερινή γυναίκα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αδιέξοδοι καιροί, συλλογή διηγημάτων

Η συλλογή διηγημάτων τού Κωνσταντίνου Λίχνου με τίτλο «Αδιέξοδοι καιροί» χαρακτηρίζονται από τον στο­χασμό τού συγγραφέα πάνω στο ζήτημα της ανθρώ­πινης ύπαρξης, ως προέκταση των κοινωνικών συνθη­κών. Οι ήρωες των έργων, συνήθως ακροβατούν ανά­μεσα στο περιθώριο του συνόλου και την κοινωνική σύμ­βαση. Οριοθετούν τις δυνατότητές τους για επι­βίωση, σε έναν κόσμο παγερά αδιάφορο ενώπιον της συνεί­δησης, ολοκληρωτικά αφοσιωμένο στο κυνήγι της υλι­κής με­γέ­θυνσης. Μία εποχή με προεκτάσεις στο πα­ρελ­θόν και το εκάστοτε παρόν, δίχως να γνωρίζει σύ­νορα παρά μόνο περιορισμούς, που οδηγούν στην ατομική υπονό­μευση.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: ΠΡΟΣΩΠΟ – Βιβλιοnet (biblionet.gr)

Αντώνης Μπαλασόπουλος, Νέα κυκλοφορία

Αντώνης Μπαλασόπουλος: Το βιβλίο των χεριών

«Το χέρι μιλά, ακόμα και χωρίς στόμα. Μιλά διαρκώς. Και λέει ιστορίες. Λέει όλη την ιστορία του ανθρώπου. Γιατί η ιστορία του ανθρώπου είναι ιστορία των χεριών του και του τι έμαθαν να κάνουν. Οι κινήσεις τους είναι μνήμες του είδους, αποθηκευμένες στους τένοντες, στα νεύρα, στις φάλαγγες. Γι’ αυτό, τα χέρια γεννιούνται ήδη γερασμένα, με τρεις βασικές ρυτίδες χαραγμένες στις παλάμες τους. Είναι πιο αρχαία απ’ αυτόν ή αυτή που τα φέρει: θυμούνται ήδη την καταγωγή του είδους σε μια πλαστική ικανότητα που απαντάται μόνο στους άμεσους προγόνους και συγγενείς του, στα Πρωτεύοντα θηλαστικά.

Και το χέρι γράφει, όχι μόνο γιατί συσσωρεύει μια μνήμη πέρα απ’ τον εαυτό, αλλά και γιατί είναι το ίδιο γραμμένο, με γραμμές της ζωής, με όρη, με γεωγραφίες ατομικές και μ’ άγνωστα πεπρωμένα, με τη σφραγίδα του μοναδικού στο δακτυλικό αποτύπωμα.

Το χέρι οριοθετεί το ανθρώπινο. Με επισφάλεια, γιατί το χέρι οριοθετεί επίσης και το μη ανθρώπινο, και το απάνθρωπο, που είναι βέβαια μια δυνατότητα του ανθρώπου.

Το Βιβλίο των χεριών είναι το βιβλίο του ανθρώπου, του ανθρώπου που τον φτιάχνουν τα χέρια του, του ανθρώπου που γλιστρά μέσα απ’ τα χέρια του τα ίδια. Μπορεί αυτά που έγραψαν εδώ ανθρώπινα χέρια να ψηλαφίζουν την κλειστή πύλη του ανθρώπου, ψάχνοντας ένα πέρασμα. Μπορεί και να τον αποχαιρετούν, οικεία και αδέκαστα, όπως του πρέπει.»

*

Δείγμα γραφής:

Αυτό που είσαι

Αυτό που είσαι για το χέρι

που σ’ επιθυμεί!

Ένα χωράφι στάρι εσύ

κι αυτό η πυρκαγιά.

Η πέτρα η κωφάλαλη

της στέρνας είσαι,

κι αυτό το σύνταγμα

και η δομή της μνήμης

του νερού.

Της θάλασσας

το μάταιο κύμα μπρος στο σκοπό

της πλώρης, κι αντίστροφα,

της πλώρης ο θρυμματισμός

στου κύματος την κόψη.

Αυτό που είσαι!

Ανάμεσα στα δάχτυλα,

καθώς ανοίγουν

για να σε κλείσουν μέσα

σ’ αυτό το μέγιστο κι ελάχιστο,

είσαι η διαφάνεια του αιθέρα,

πιο διαφανής. Κι είσαι το απόγευμα

τ’ ατέλειωτο, η περιεκτικότητα

σε χρόνο μιας επιδερμίδας.

Πώς χώρεσαν απάνω της

τόσες αναμονές!

Πώς χώρεσαν, στο χέρι

που σ’ αγγίζει, πέντε άστρα

να φανούν ανάμεσα στις γρίλιες!

Θα τ’ άφηνες, το χέρι αυτό,

να κρύψει όλο τον ήλιο.

Θα τ’ άφηνες δύο φεγγάρια

να κλείσει σφαλιστά

κάτω απ’ τα βλέφαρά σου

για να χορεύουνε νερά

χωρίς εσύ να βλέπεις.

Και τι είσαι όταν φεύγει

το χέρι αυτό, που σ’ έναν

παρανομαστή

τέμνει τις διαιρέσεις σου;

Δεν είσαι.

Τη μέρα

σπρώχνεις τα κόκκαλά σου

ν’ ανέβουν το βουνό·

φτιάχνεις ένα είδωλο

υπέρογκο κι αχρείο

από τις υποθέσεις σου.

Τη νύχτα

σαν πουλόβερ

που απρόσεχτα το έπλυναν

μαζεύεις

μες στον ύπνο.

Link: https://bit.ly/3UqDiSw

Σκουρτής Γεώργιος, νέα ποιητική συλλογή

Είναι προς θάνατον
Γεώργιος Σκούρτης
Καλύβια ΑττικήςΑΩ Εκδόσεις
2022
σ. 40
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
ISBN: 978-618-5675-19-6
Γλώσσα πρωτοτύπου: ελληνικά
Κυκλοφορεί
Τιμή: 10.60€ Φ.Π.Α.: 6%

Περίληψη:

Σ Κ Ι Ε Σ Τ Η Σ Α Θ Η Ν Α Σ

Οι σκέψεις σου, τα όνειρα, ο ήχος μιας σειρήνας
Είν’ όλα αυτά που κρύφτηκαν στη λόχμη της Αθήνας
Κι αφήνονται τα θέλω σου σα στέγες ρημαγμένες
Πάνω σε μέρες που ’ρχονται και φεύγουν τρομαγμένες.
Σε πότισε το βλέμμα τους συνήθειες της πιάτσας
Στεγνώνεις με τα ρούχα σου στο σύρμα της ταράτσας
Και η στιγμή που πέρασε και πηρέ τ άγγιγμά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου μια νύχτα του Σαββάτου.
Σ’ ένα κουτάλι γέμισες με σκόνη τις αγάπες
Και απ’ τη φλόγα έλιωσες γεμάτη οφθαλμαπάτες
Και το κορίτσι που ’φυγε να εύρει τη χαρά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου τη νύχτα του Σαββάτου.

Ποίηση, Σκουρτής Γιώργος

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΝ (2022)

ΑΛΚΗΣΤΙΣ

«Σκοτεινός…
Του ανθρώπου ο δρόμος, γκρεμός
Μες το τίποτα σβήνει το φως
Και στο τίποτα φευγ΄ ο σκοπός».

«Μια στιγμή…
Το σπαθί του θανάτου σαν βγει
Απ’ της θήκης το μαύρο κελί
Μόνο θλίψη το σώμα βαστεί».

«Και εγώ…
Ένα φάσμα γυναίκας θολό
Μες τα πέπλα σαν ίσκιος γυρνώ
Και σουδάρι της νύχτας φορώ».

«Εσύ ζεις!!!
Μες τις φλέβες σου ρέει ζωή
Και ο πόθος για ξένο κορμί
Σαν τις ρίζες σε δένει στη γη»

«Τι φιλάς;
Το νερό του Κωκύτου πικρό
Μια σταγόνα στο στόμα κρατώ
Και για πάντα με δένει μ΄ αυτό»!

ΣΚΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Οι σκέψεις σου, τα όνειρα, ο ήχος μιας σειρήνας
Είν’ όλα αυτά που κρύφτηκαν στη λόχμη της Αθήνας
Κι αφήνονται τα θέλω σου σα στέγες ρημαγμένες
Πάνω σε μέρες που ’ρχονται και φεύγουν τρομαγμένες.

Σε πότισε το βλέμμα τους συνήθειες της πιάτσας
Στεγνώνεις με τα ρούχα σου στο σύρμα της ταράτσας
Και η στιγμή που πέρασε και πηρέ τ άγγιγμά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου μια νύχτα του Σαββάτου.

Σ’ ένα κουτάλι γέμισες με σκόνη τις αγάπες
Και απ’ τη φλόγα έλιωσες γεμάτη οφθαλμαπάτες
Και το κορίτσι που ’φυγε να εύρει τη χαρά του
Κυλάει μες στις φλέβες σου τη νύχτα του Σαββάτου.

Ο Γεώργιος Σκούρτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980, σπούδασε φιλοσοφία στη φιλοσοφική σχολή Αθηνών, Ιστορία Τέχνης και ποίηση, ζει και εργάζεται στην Αθήνα, έχει γράψει τις «Σκέψεις» (Ιωλκός, 2011) και το 2022 την ποιητική συλλογή «Είναι προς Θάνατον» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΑΩ.

Νικολαΐδου Έφη, Φως όπως μανταρίνι, ποιητική συλλογή

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΒΑΚΧΙΚΟΝ η ποιητική συλλογή της Νικολαΐδου Έφης. Μια πλούσια ποιητική συλλογή 45 ποιημάτων.  Γοητευτική γραφή με πυκνά νοήματα που προσφέρονται για πολλαπλές αναγνώσεις. Η ποιήτρια καταθέτει σε ποιητικό λόγο φιλοσοφικές αγωνίες και υπαρξιακά ερωτήματα και χαράσσει τη δική της ξεχωριστή ποιητική πορεία.

Δείγμα γραφής: 

ΜΑΥΡΟ ΟΠΩΣ ΛΕΥΚΟ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια άνοιξη

Το πρόσωπο σου στο φως του φεγγαριού

Οι πεταλούδες του Warhol Μια ανολοκλήρωτη παρτίδα σκάκι

Το ρολόι του κονταροχτυπιέται με το χρόνο

Εγώ

Περπατώ σε ύπνο και ξύπνιο τόσο που μπερδεύω τα σχήματα

των δέντρων και των ανθρώπων

Τις νύχτες μονάχα καθώς βυθίζομαι σε ανεπαίσθητες χαρές ζωής 

στο ημερολόγιο σημειώνω: Ανυπότακτο ζεύγος χελιδονιών 

ξεσκίζει τον αέρα όπως έρωτας τον θάνατο

Σκέφτομαι πως πρέπει πρώτα να αναβλύσει θαύμα συμπαγές 

απ' το τρεμάμενο πάθος των φτερών τους

Στ' αλήθεια η ζωή κρατά έναν άσσο στο μανίκι

Ακόμη και το χαμηλότερο φως

μπορεί να διαλύσει το πυκνότερο σκοτάδι

Ανάγκη όμως πρώτα να ξαναγίνουμε ανθός για τον ανθό

και πέτρα για την πέτρα

Οι νεκροί βλέπεις θυμούνται

μα οι ζωντανοί ακέραιη κρατούν τη λησμονιά

Χρειάζεται μια ελάχιστη δόση στοχασμού

και σπινθήρες άσβεστης δίψας για να βουτήξει κάποιος στο λευκό

Με μαχαιριά - όχι όμως οποιασδήποτε - Με μαχαιριά βαθιά ο θάνατος

Παραδομένος έρωτας και μόνος

Από τις καύτρες του ζυμώνεται η ποίηση

Δεν έχω άλλο να πω. 

Από το οπισθόφυλλο: 

Και είπε η σιωπή: «Γεννηθήτω άνθρωπος ίνα παράσχει φως εις τους αιώνας» Κι έγειρα στο πλευρό σου κι έτσι καθώς του έλειπε ακόμη αναπλήρωτο το άλλο του μισό αποκοιμήθηκα με μια φλούδα μανταρίνι στο στόμα να θυμάμαι την πίκρα που στύβει πάνω του το αγέννητο φως πριν ωριμάσει ήλιος.

Βιογραφικό:

Η Έφη Ι. Νικολαΐδου είναι εκπαιδευτικός. Αγάπησε τη Θεσσαλονίκη κι έζησε εκεί μεγάλο μέρος της ζωής της. Τώρα ζει κι εργάζεται στη Λάρισα. Το Φως όπως μανταρίνι είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Νέα ποιητική συλλογή από τον Πουλινάκη Α. Νίκο, Δασοτόπι εύφλεκτων ουλών, Το Ροδακιό, 2022

Νέα ποιητική συλλογή από τον Πουλινάκη Νίκο Α. με 78 ξεχωριστά νέα ποιήματα από τις εκδόσεις Το Ροδακιό. Ποίηση φιλοσοφική, υπαρξιακή, στοχαστική με το ιδιαίτερο ύφος του ποιητή έρχεται για να μας θυμίσει ότι η ποίηση έχει και λόγο ύπαρξης και τους εκπροσώπους που την υπηρετούν επάξια! Καλοτάξιδο! 

Δείγμα γραφής:

Ο Νίκος Πουλινάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος στην Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα και στην συνέχεια στην AlphaBank. Η ενασχόλησή του με το γράψιμο ξεκινάει από πολύ νωρίς στη ζωή του. Κείμενα και ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Είναι μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.

https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=54118

Περί μυθιστορίας, διαφθοράς και άλλων τινών, νέο βιβλίο

Τζίνα Πολίτη, Περί μυθιστορίας, διαφθοράς και άλλων τινών   ISBN: 978-960-589-154-1 | σελίδες: 144 | διαστάσεις: 21x14εκ. | τιμή: 10.00€ Το πλαίσιο εντός του οποίου τοποθετούνται τα δοκίμια κριτικής αυτού του τόμου, συντάσσεται από δύο κείμενα που τα χωρίζουν επτά αιώνες! Συγκεκριμένα, το Δεκαήμερο του Βοκκακίου και μια σύγχρονη παρωδία βασισμένη στην Έρημη Χώρα του Τ.Σ. Έλιοτ. Πέραν του κοινού θέματος μιας θανατηφόρας πανδημίας, που πρόσθεσε στο λεξικό τον όρο «καραντίνα», ο Βοκκάκιος σημειώνει πως το κακό ενέσκηψε λόγω των δικών μας άνομων, αμαρτωλών συναλλαγών! Στη μακρά διάρκεια αυτών των αιώνων, τίποτα δεν μεσολάβησε ώστε να αλλάξουν τα διευθαρμένα ήθη μας. Ο Βοκκάκιος, ωστόσο, ελλείψει εμβολίων, μας πρόσφερε έναν άλλο αισιόδοξο τρόπο διαφυγής απο το κακό: αυτόν της αέναης μυθοπλασίας. (....Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου) Η Τζίνα Πολίτη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Είναι ομότιμη καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου άρχισε να διδάσκει μετά τη μεταπολίτευση. Ως Fellow του Κολεγίου Churchill, δίδαξε επί σειρά ετών στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Βιβλία και μελέτες της πάνω στην αγγλική, στην ελληνική και στη συγκριτική λογοτεχνία έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1998 τιμήθηκε με το "Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας και Έρευνας" από το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας. Το 2007 έλαβε το βραβείο δοκιμίου των λογοτεχνικών βραβείων του περιοδικού "Διαβάζω" για το βιβλίο της "Περί αμαρτίας, πάθους και άλλων τινών", ενώ τό 2011 της απονεμήθηκε το Βραβείο "Διδώ Σωτηρίου" της Εταιρείας Συγγραφέων.

Νέο βιβλίο του Γιάννη Καραγιάννη από τις εκδόσεις Νήσος

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις νήσος το βιβλίο του Γιάννη Καραγιάννη,

  ΠΑΣΟΚ και πολιτικός λόγος

Νοηματοδοτήσεις του λαϊκισμού, εκσυγχρονισμού και σοσιαλισμού.

 

Στην τρέχουσα, κυρίαρχη φιλολογία περί λαϊκισμού, συντρέχει μια ουσιοκρατική θεώρηση, η οποία εντοπίζεται ευκρινώς στον επιστημονικό λόγο. Παρά την ποικιλία που διαπιστώνεται πως εμφανίζει, ο λαϊκισμός προσεγγίζεται ως παρέκκλιση, παραφθορά, ακρότητα, απατηλή υπόσχεση, κακή δημαγωγία ή δόλια πολιτική, η οποία υπάρχει αντικειμενικά και αναμένει απλώς τους εκάστοτε φορείς της ώστε να τεθεί σε κίνηση, να ασκηθεί. Υποστηρίζεται πως υπάρχει «αντικειμενικά» μια «πρέπουσα» πολιτική και μια «λαϊκιστική» πολιτική που αντιδιαστέλλεται προς αυτήν. Ο επιστημονικός λόγος, στο πλαίσιο αυτό, στοχεύει να εντοπίσει, κατατάξει, ταξινομήσει και περιγράψει τις διάφορες ποικιλίες του «λαϊκιστικού φαινομένου», να καταγράψει την έκταση της προσβολής ενός πολιτικού φορέα από την «ασθένεια» του λαϊκισμού, να προειδοποιήσει για την πολιτική του επικινδυνότητα και αντιδημοκρατική του επίπτωση. Με τον τρόπο αυτό, η πολιτική λειτουργία του επιστημονικού λόγου ταυτίζεται με εκείνη του πολιτικού. Βασική θέση, στην ανάλυση που ακολουθεί, είναι ότι ο λαϊκισμός δεν συνιστά αντικειμενικό και δοσμένο μέγεθος, μια πραγματικότητα που αναμένει από τον επιστημονικό λόγο να ανακαλύψει την «αλήθεια» του: να τον περιγράψει, αναλύσει και, γενικώς, να φέρει στην επιφάνεια την ουσία και τα βασικά χαρακτηριστικά του, ως ιδιαίτερο είδος πολιτικής ρητορικής, οργάνωσης, λόγου, λογικής, ιδεολογίας ή πρακτικής. Η απόπειρα οντολογικής διευθέτησης του λαϊκισμού αντικαθίσταται, στην παρούσα εργασία, από μια οπτική που δεν τον συλλαμβάνει ως κάτι που «είναι», αλλά ως κάτι που (λέγεται πως) «συμβαίνει», ως κάτι που (λέγεται πως) «γίνεται». Το συμβαίνον-λαϊκισμός, εν προκειμένω, ως «κάτι» που υποτίθεται πως χαρακτηρίζει ένα είδος πολιτικής θεώρησης και πρακτικής, (ανα)παράγεται, ως ρητορική, στο πλαίσιο μιας δημόσιας συζήτησης που του προσδίδει και τα επιμέρους νοηματικά του περιεχόμενα. Ο λαϊκισμός και το νόημά του δεν υπάρχουν έξω από αυτή τη (δημόσια) συζήτηση, κι εάν, ενδεχομένως, εμφανίζεται ως «αντικειμενική πραγματικότητα», «δοσμένη»πολιτική πρακτική, οργάνωση και ιδεολογία, αυτό είναι κάτι που συμβαίνει πραγματικά ως παραδοχή και ισχυρισμός στο πλαίσιο, ακριβώς, αυτής της (ιστορικής) συζήτησης.

  

Ο Γιάννης Καραγιάννης γεννήθηκε στη Λάρισα το 1969. Σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Δημόσιας Διοίκησης), στο οποίο και εκπόνησε τη διδακτορική διατριβή του. Είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη μελέτη πρακτικών κυβέρνησης και άσκησης εξουσίας, την ανάλυση του πολιτικού λόγου, της ελληνικής πολιτικής, του κομματικού και εκλογικού ανταγωνισμού και της πολιτικής επικοινωνίας.

Νέα ποιητική συλλογή από την Αναστασία Κλώνη

 

ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ

 

ΤΟ ΜΠΛΕ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ

 

Πίσω από κάθε λέξη,

υπάρχει πάντα μια σκέψη,

που αναζητά ν’ αποτυπωθεί

στο μπλε τετράδιο του μαθητή.

Ιστορίες και ευαισθησίες

ξεκινούν χαράματα,

από τις πένες των ποιητών

με νυχτικό μονάχο, δίχως σώμα

κάτω από τη σταφυλή της γης,

ψάχνοντας τ’ αλμυρένιο τους κορμί.

 

ΓΙΑ ΚΑΘΕΤΙ ΠΟΥ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ

 

Στη διασταύρωση του πόνου

-εκεί που ρέει μέλι και γάλα-

συναντήθηκαν οι αγωνίες του κόσμου,

που εκτοξεύθηκαν στο σύμπαν, σαν άστρα,

κάνοντας ευχή να είναι η ζωή πιο όμορφη και ζωηρή

για καθετί που ανασαίνει.

  

ΣΜΙΚΡΟ ΚΑΛΑΝΤΑΡΙ

 

Η τελειότητα που χάνουμε

κι η αθωότητα που ψάχνουμε

με γρήγορες ματιές μέσα από τζάμι θολό,

σ’ ένα ηλιοβασίλεμα ελαφρύ και δροσερό.

Η μυρωδιά από ανοιξιάτικα λουλούδια πατημένα

επονείδιστη και ανώφελη

στην τύχη του ματιού αφημένα,

από μια γωνιά ψυχρή και μακρινή.

Κι η φρεσκάδα της ψυχής

στην έρημο της μοναξιάς χαμένη

γυρεύει μια πηγή να ξεδιψάσει

σ’ ένα σμικρό καλαντάρι όλα βρήκαν θέση.

 

ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΡΑΔΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΣΤΕΡΝΟΥ

 

Δάχτυλα περασμένα στα μαλλιά

κι ανομολόγητα αισθήματα

κατέκλυσαν την αίθουσα του θρόνου

και υπό το φως το εσπερινό, μετά τη βροχή,

όταν μύρισε το χώμα, είχα όλη τη νύχτα

άρωμα αγριοφράουλας στο στόμα.

Λίγο ακόμα- έτσι, για να κοιμηθώ το βράδυ

να ενωθούν οι άκρες μια αναπνοή μακριά

επί των κραδασμών του στέρνου.

 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

 Συγγραφέας: Αναστασία Κλώνη 

Σελίδες: 46 

Σχήμα:14 x 21cm

Κωδικός ISBN: 978-960-626-442-9

 Έτος έκδοσης: 2021

 Εκδόσεις: Πηγή, Θεσσαλονίκη

Το βιβλίο διατίθεται ηλεκτρονικά

https://www.pigi.gr/product/poiisi-stin-arxi-tou-taksidiou/

 Βιογραφικό:      Η Αναστασία γεννήθηκε στη Πάτρα όπου ζει και εργάζεται. Είναι αριστούχος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.

 Άρθρα και ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Ποίημα με το οποίο συμμετείχε στον 3^ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης του εκδοτικού οίκου «Κέφαλος» έλαβε τιμητική διάκριση (2021), καθώς επίσης 3 χαικού ποιήματά της προκρίθηκαν στον διαγωνισμό χαικού των εκδόσεων Ανεμολόγιο τα οποία συμπεριλήφθησαν και στην συλλογική έκδοση που κυκλοφόρησε το 2021 με τον τίτλο «Τα χαικού της άνοιξης».

Τον Οκτώβριο του 2021 εκδόθηκε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Στην αρχή του ταξιδιού» από τις Εκδόσεις Πηγή.

  

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΙΣ ΚΟΡΝΙΖΕΣ, ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΖΑΡΑΜΠΟΥΚΑ ΓΙΑΝΝΗ

Από τις Εκδόσεις Συρτάρι κυκλοφορεί η δεύτερη ποιητική συλλογή του Γιάννη Ζαραμπούκα, «Οι άνθρωποι στις κορνίζες»

Η δεύτερη ποιητική συλλογή του νεαρού ποιητή, αρθρογράφου, αποτελείται από είκοσι τέσσερα ποιήματα σε ελεύθερο στίχο. 

Με τον ευφάνταστο τίτλο του ο ποιητής προκαλεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Τα ποιήματα του αυτοτελείς ιστορίες αυτογνωσίας. Οι "άνθρωποι στις κορνίζες" δεν είναι παρά τα καλούπια που ο καθένας οφείλει, να εγκλωβιστεί δια παντός, οι κοινωνικές νόρμες που είναι αποδεκτές από την εκάστοτε κοινωνική πραγματικότητα. Και ο ρόλος της ποίησης; Να καταργεί το δεδομένο και το αυτονόητο. Να φέρνει στο φως τις αλήθειες του δημιουργού του και να καλεί τους αναγνώστες στο δικό τους ταξίδι αυτογνωσίας. Ένας νέος δημιουργός μας συστήνεται και με τη δεύτερη ποιητική του συλλογή και θαρρώ ότι είναι από αυτούς τους ποιητές που θα χαράξει τη δική του πορεία. Καλοτάξιδο! 

Δείγμα γραφής:

Οι επιβάτες

Στα τοιχώματα σκουριά.

Ο χρόνος αναπόδραστος

κι η φθορά πρωταγωνίστρια της εικόνας.

Ξεθωριασμένα τα καθίσματα.

Σε κάθε σταθμό

όλο και κάποιος ανεβαίνει.

Δε μένει για πολύ.

Απ' το ανοιχτό παράθυρο

τον καταπίνει ο έρωτας.

Στο τραπέζι ένα καπέλο,

στα καθίσματα ανάμεσα ένα μαντήλι,

στο πάτωμα ένα γράμμα δίχως αποστολέα

και στο τζάμι χαραγμένοι 

οι στίχοι ενός ποιήματος.

Μνημείο πεσόντων εραστών το βαγόνι. 

Περισσότερα για τον ποιητή: 

https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=120171