ΕΥΧΕΣ

Μια δύσκολη χρονιά φεύγει, μια νέα με τις προσδοκίες που γεννά κάθε καινούριο ξεκινάει. Ευχαριστώ όλους/ες για τις ευχές σας αυτές τις μέρες και εύχομαι με τη σειρά μου μια χρονιά ήρεμη, ειρηνική με υγεία και χωρίς άλλες εκπλήξεις. Και μιας μιλάμε για χρόνο δύο ποιήματά μου από την συλλογή μου Κλειδιά στο Τραπέζι. Να περάσετε όμορφα με αγάπη!

Ο χρόνος

αμετάκλητος

αμετάπειστος

αόριστος

άναρχος

απροσανατόλιστος

απειλητικός

ασαφής

απροσδιόριστος

με αλλάζει

με πείθει

με ορίζει

με περιορίζει

με προσανατολίζει

με γοητεύει

με μαγεύει

με προσδιορίζει

πίσω όμως δε γυρίζει

*****

Αντιστρόφως

Λένε πως πολλά

δε χρειάζεται ο άνθρωπος

για να γενεί ευτυχισμένος

μια αγκαλιά μνήμες αγάπες

ένα σπίτι σύννεφο

και ένα κομμάτι ουράνιο τόξο

και αντιστρόφως όμως

ετούτο λειτουργεί

δε χρειάζεται πολλά

για να γενεί κανείς δυστυχισμένος

μια καρφωμένη εμμονή

μια παιδική φενάκη

και μια πεταλούδα ματαίωση

καθένας ορίζει του μυαλού του

τη διαδρομή

και επιλέγει με κάποιαν υποδόρια αφορμή

το φως ή το σκοτάδι

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Πάντα η Μεγάλη Εβδομάδα αντικατοπτρίζει το σύμβολο της θυσίας. Ο Χριστός, άσχετα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός αναδείχτηκε ιστορικά ο πρώτος που αγκάλιασε τη διαφορετικότητα, αντιμετώπισε ισάξια τις γυναίκες δίνοντας τες μια σημαντική θέση δίπλα του και προτρέποντας τες να διδάξουν το λόγο του, παρόλο που τα επόμενα χρόνια ο ρόλος τους υποβιβάστηκε, ενώ συνάμα δίδαξε την αγάπη και τη συγχώρεση σε τόσο σκοτεινούς καιρούς που δεν μπορούσαν να το αντέξουν και τον σταύρωσαν. Από τότε κυλήσαν οι αιώνες και πολύ μελάνι χύθηκε και η διδασκαλία του, διδασκαλία να θυσιάζουμε το "εγώ" για το "εμείς" παραμένει αμετάβλητη, οι σκοτεινοί καιροί που βιώνουμε και πάλι το έχουν ανάγκη. Πόσοι μετά από αυτόν δε θυσιάστηκαν για την αγάπη; πόσους δε σταύρωσε ο όχλος; πόσο γρήγορα δεν πέρασαν από το Ωσαννά στο Σταύρωσον; Η ιστορία επαναλαμβάνεται και ο όχλος αδέκαστος κριτής. Τούτη η πορεία της ανθρωπότητας ας μας διδάξει άλλη μια φορά τούτες τις μέρες, την αξία της αγάπης και της προσφοράς, ας ακολουθούμε όσο μπορούμε "την καλή μας φύση" ανεβαίνοντας ο καθένας τον ανήφορό του. Ο Καζαντζάκης είχε πει: Ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος. Τούτη η εβδομάδα λοιπόν έχει την αξία της και τη σημασία της και ας φέρει στον καθένα από εμάς την πολυπόθητη Ανάσταση όχι για λίγο, όσο κρατάει ένα πυροτέχνημα στον αέρα, αλλά για πάντα.

Καλό Πάσχα!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ιστορικό: Η Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική ιδέα ανήκει στον ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό.

Την εισήγησή του υιοθέτησε ο τότε πρόεδρος της Εταιρείας Κώστας Στεργιόπουλος και η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, πρώτη ημέρα μετά την εαρινή ισημερία, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά και είχε μεγάλη επιτυχία.

Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, όπως η 21η Ιουνίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε.

Τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες, καθώς και με τη Φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά “Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση”».

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΗΣ

Είναι γνωστό

πως την έμπνευση

ενεργοποιεί

το άγγιγμα

της σκοτεινής του θεότητας

 

τρέφουμε μια υποχθόνια ελπίδα

ή ματαιοδοξία

ή απελπισία

ή ότι όνομα σου πρέπει

 

πως στο ναυάγιο

της εφήμερης ύπαρξής μας

θα επιπλεύσει

ένα ποίημα

Μαστοροδήμου Χρύσα, Κλειδιά στο τραπέζι, 2018

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Καλή χρονιά με υγεία και χαρά! Είθε το νέο έτος να φέρει ηρεμία και πιο όμορφες μέρες!

Ρίτσος, Νύχτωσε, 1988

Κι η αποψινή γιορτή αναβλήθηκε.

Κι ούτε που ξέραμε καθόλου

Τι θα πενθούσαν, τι θα γιόρταζαν.

Μεμιάς ανάψανε τα φώτα κι έσβησαν.

Απ’ το παράθυρο είδαμε τους μουσικούς·

Πέρασαν άφωνοι τη λεωφόρο

Έχοντας στους ώμους τους

Τεράστια χάλκινα όργανα.

Μείνε, λοιπόν, εδώ,

Κάπνισε το τσιγάρο σου

Μέσα σ’ αυτή τη μεγάλη ησυχία

Μέσα σ’ αυτό το θαύμα-τίποτα.

Κωφάλαλα τ’ αγάλματα.

Κωφάλαλα και τα ποιήματα. Νύχτωσε.

****

"Χριστουγεννιάτικης αγρύπνια" του ζοφερού 1914:

Πήρεν η Σίβυλλα φωτιά,

μου προείπε, τι μου είναι γραφτά.

Χαρούμενον, με κύκλωνε όμως

Μαυρίλα πό πεφτε απ’ τα ύψη

άπλωσε γύρω γύρω η θλίψη.

Και λίγο λίγο, λίγο λίγο,

ευρύτατο ένα χάος ξανοίγω,

που ούτε να βλέπω ή να θυμούμαι

ή να ονειρεύομαι ως κοιμούμαι

δεν θέλω πλέον, – τόσο μου δίδει

φαρμάκι το ανοιχτίρμον φείδι

του Μέλλοντος, που μαρτυριέται

στο σκότος, που, ως αστράφτει, σβηέται. …

Τι κι’ αν το Βρέφος εγεννήθη

απόψε, ο Θεός μέσα στα πλήθη,

κι’ ο ουρανός αναγαλλιάζει

με μελωδίες αγγελικές;

Τι κι αν της Βηθλεέμ γιορτάζει

μιαν ερημιά με τ’ άλογά της,

τις στάνες, τα βόδια, τ’ αρνιά της

και τις ποιμενικές χαρές;

Για μένα στήθηκε προχείρως

«Τόπος Κρανίου». Ένας γύρος

σταυροί με ζώσανε, να εκλέξω

τον πιο αλαφρό και νά βγω έξω,

να με κρεμάσουν Ιουδαίες

άνομες, οι Εγνοιες φρικαλέες. …

ΙΟΥΛΙΟΣ , ΠΟΙΗΣΗ

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού ...

Ιούλιος

 

Το καλοκαίρι … το καλοκαίρι

χάνεται πάντα βιαστικό

περνά και δεν το νιώθουμε

σαν τον έρωτα.

 

Ξεχνιόμαστε για λίγο στα νησιά

σε πληρωμένες διασκεδάσεις

κοιτάμε τη θάλασσα

τα ανοιχτά πανιά

και ξεγελιόμαστε πως ταξιδεύουμε μαζί τους.

 

Περνάνε οι στιγμές

μα ζούμε μόνο τον απόηχό τους

 

Ο έρωτας μόνο  δίνει χρώμα στις στιγμές

 

Ο Άδωνης και η Αφροδίτη

χορεύουν ξεγνοιασμένοι

ο Νάρκισσος τους προσπερνά

στη δική του αφοσιωμένος ομορφιά.

 

Το καλοκαίρι στα γαλανά νερά

που αγάπησαν οι λόγιοι

και νύμφες γυμνές παρέσυραν

κορμιά θνητών στο θάνατο ή στον έρωτα

ή και στα δυο αντάμα.

 

Το καλοκαίρι που χάνεται

ερωτεύομαι τη ζωή απ’ την αρχή

ποτέ στη Σκιάθο, ή στη Ζάκυνθο

στην Κρήτη ή στη Λευκάδα

πάντα να κυνηγώ μια χίμαιρα

ή να ξαναβρίσκω την Ελλάδα.

 

Διερμηνείς, 2009, Σκάλα

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Χρόνια πολλά σε όσους/ες γιορτάζουν και στους απανταχού ανθρώπους που νιώθουν Έλληνες. Γιατί η Ελλάδα είναι πάνω από όλα ιδέα. Μερικά από τα καλύτερα ποιήματα έχουν γραφτεί από ξένους μεταξύ αυτών και ο Βίλχεμ Μίλερ.

Χωρίς τη Λευτεριά τι θα ήσουν εσύ, Ελλάδα;

Χωρίς εσένα, Ελλάδα, τι θα ήταν ο κόσμος;

Ελάτε σεις λαοί απ’ όλες τις Χώρες

Δείτε τα στήθια που σας θήλασαν

Με το καθαρό γάλα της σοφίας.

Βίλχεμ Μίλερ

21 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης η σημερινή, πρώτη μέρα μετά την εαρινή ισημερία, αρχή της άνοιξης. «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της» είναι το σκεπτικό της ΟΥΝΕΣΚΟ, η οποία το 1999 υιοθέτησε και υπερψήφισε την ελληνική πρόταση να γιορτάζεται παγκόσμια η ποίηση.

«Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες, καθώς και με τη Φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά «Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση».

Σύμφωνα με το ιστορικό, η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική ιδέα ανήκει στον ποιητή Μιχαήλ Μήτρα (έφυγε από τη ζωή πριν λίγες ημέρες, στις 6 Μαρτίου 2019) ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό.

Την εισήγησή του υιοθέτησε ο τότε πρόεδρος της Εταιρείας Κώστας Στεργιόπουλος και η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, πρώτη ημέρα μετά την εαρινή ισημερία, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά και είχε μεγάλη επιτυχία.

Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, όπως η 21η Ιουνίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε.

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΗΣ

1.

Είναι γνωστό

πως την έμπνευση

ενεργοποιεί

το άγγιγμα

της σκοτεινής του θεότητας

 

τρέφουμε μια υποχθόνια ελπίδα

ή ματαιοδοξία

ή απελπισία

ή ότι όνομα σου πρέπει

 

πως στο ναυάγιο

της εφήμερης ύπαρξής μας

θα επιπλεύσει

ένα ποίημα

Μαστοροδήμου Χρύσα, Κλειδιά στο τραπέζι, Οδός Πανός, 2018

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Καλή χρονιά με υγεία, έμπνευση δημιουργία και πίστη στη ζωή.

Ίσως το παρακάτω ποίημα του Θοδωρή Βοριά να μην ταιριάζει με το πνεύμα των ημερών αλλά για κάποιο λόγο ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Ας ανταμώσουμε σε πιο φωτεινές μέρες.

Θοδωρής Βοριάς, Παπούτσια

Ποιός εξαφάνισε τους ανθρώπους

απ' το δρόμο;

Στα πεζοδρόμια απόμειναν

παπούτσια.

Από συνήθεια αντιγράφουν

την κίνηση, περπατάνε.

Οδηγούνται στις διαβάσεις,

σταματούν στο φανάρι

κι ύστερα συνεχίζουν...

Ολόκληρη η πόλη χράπ-χρούπ

χράπ -χρουπ...

κατάπιε τη γλώσσα της βουής.

Κανείς δεν είχε τίποτε

να πει προηγουμένως.

Από τη συλλογή Το τρύπιο ταβάνι

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Χριστός Ανέστη αγαπημένοι φίλοι/ες, λογοτέχνες/ιδες. Αυτές τις μέρες του αναγκαστικού περιορισμού όπου ο εγκλεισμός τείνει να γίνει η κανονικότητά μας οι ευχές αποκτούν νέο νόημα. Η αναθεώρηση πολλών πραγμάτων που θεωρούσαμε δεδομένων ας αποτελέσει την απαρχή ενός νέου υπαρξιακού ξεκινήματος και είθε σύντομα τα λογοτεχνικά μας ενδιαφέροντα να βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο μας με όλους τους αγαπημένους μας πλάι μας!

Κική ΔΗΜΟΥΛΑ, «Μεγάλο Σάββατο»

«Εὐχὲς κροτίδες καὶ φιλήματα ἀνταλλάσσουν
οἱ ἅγιες μέρες μεταξύ τους
κι ἐγὼ χτυπῶ τὴν πόρτα σου
ὄχι γιὰ νὰ εἰσέλθω μολονότι
κατάλληλο εἶναι τὸ σῶμα ποὺ φορῶ
μὲ προϋπηρεσία ἔντιμη μακρὰ
ἔξωθεν τοῦ Νυμφῶνος.
Βγὲς ἄφοβα.
Ὄχι ἀνταπόκριση ἀπόκριση ζητῶ
τὸ φίλημα ἐκεῖνο ποὺ ἔριξες
ἀπὸ τὸ ὕψος εὐγενέστατης εὐχῆς
Καλὴ Ἀνάσταση
καὶ σφάχτηκε ὁ λαιμὸς μὲ τὸ γιακὰ μου
ἦταν ἀπὸ τὰ κέρματα ποὺ ρίχνουμε
στὸ δίσκο τοῦ ἐθίμου;
ἦταν στὸ τίμιο ξύλο μου αγκίδα
περιγελαστική;
ἦταν μιὰ γενναιόδωρη ἔμπνευση
πτωχῆς ἀδιαφορίας;
Σὲ ρωτῶ
γιατὶ δὲν εἶδα ταμπελίτσα
δὲν εἶδα νὰ αναγράφεται
τὸ μέγεθος καὶ ἡ σύνθεση τῆς θέρμης
οὔτε καὶ εἶδα τυπωμένη
τὴ μάρκα τῶν χειλιῶν σου πουθενά.
Ἀνώνυμο τελείως
λαθραῖο δηλαδὴ τὸ πῶς νὰ αισθανθώ.»
(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

editorial

Πριν λίγες μέρες στο διαδίκτυο ξαναθυμήθηκα αυτό το απόσπασμα από τον Ιονέσκο από τη φίλη Νάνσυ Σπετσιώτη το οποίο παραθέτω παρακάτω. Αν και οι λόγοι που το έγραψε ο Ιονέσκο ήταν τελείως διαφορετικοί τώρα έχει γίνει η δική μας πραγματικότητα. Άλλη μια φορά η λογοτεχνία αποδεικνύεται προφητική αφού οι τύχες των ανθρώπων είναι πάντα κοινές όσο και αν αλλάζουν οι εποχές οι άνθρωποι παραμένουν πάντα ίδιοι. Πολλά τα σενάρια που κυκλοφορούν για το πως και το γιατί και είναι λογικό πάντα κάτι να κρύβεται πίσω από τις επιδημίες και τις πανδημίες που εμείς οι απλοί θνητοί μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε και θεωρίες συνωμοσίας μπορούμε να συζητάμε. Ό,τι και αν συμβαίνει αυτός ο εγκλεισμός στο σπίτι είναι μια ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε το λογοτεχνικό βιβλίο (και τα ψηφιοποιημένα), τα λογοτεχνικά περιοδικά (http://www.ekebi.gr/) και τη μεταξύ μας επικοινωνία. Ας το δούμε σαν ευκαιρία για περισυλλογή και ενδοσκόπηση έχοντας πάντα στο νου μας τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλουν οι άνθρωποι που είναι αναγκασμένοι να βρίσκονται στο μέτωπο των εξελίξεων: γιατρούς, νοσηλευτές αλλά και όσους εργάζονται στον τομέα της τροφοδοσίας και είναι εκτεθειμένοι κάθε μέρα. Καλή δύναμη σε όλους!

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ  - ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΙΟΝΕΣΚΟ

"Σας συγκέντρωσα εδώ για τελευταία φορά, στην πλατεία της πόλης μας, για να σας ενημερώσω: Μας συμβαίνει κάτι εντελώς ανεξήγητο. Δεχθήκαμε επίθεση από ένα λοιμό αγνώστων αιτιών. Οι γειτονικές πόλεις και χώρες μας έχουν κλείσει τα σύνορά τους. Στρατός έχει κυκλώσει την πόλη μας. Κάθε είσοδος και έξοδος απαγορεύεται. Μέχρι χτες ήμασταν ελεύθεροι, όμως από σήμερα είμαστε σε καραντίνα.

Συμπολίτες κι επισκέπτες της πόλης μας, μην επιχειρήσετε να δραπετεύσετε, γιατί θ’ αντιμετωπίσετε τα πυρά των στρατιωτών που καραδοκούν σε κάθε έξοδο της πόλεως. Χρειάζεται να οπλιστούμε με όλο το θάρρος που διαθέτουμε.

Επίσης χρειάζονται γερά χέρια ν’ ανοίγουν τάφους. Τα οικόπεδα, οι ακάλυπτοι χώροι, οι αυλές, τα γήπεδα, όλα επιτάσσονται, γιατί τα νεκροταφεία γέμισαν.

Επίσης ζητώ εθελοντές να επιτηρούν τα μολυσμένα σπίτια, μήπως κάποιος μπει ή βγει. Θα ορίσουμε ορκωτούς επόπτες που θα επισκέπτονται τα σπίτια … για να αναφέρουν στις αρχές, προκειμένου να απομονωθούν οι πιθανοί φορείς.

Όποιος μπαίνει σε μολυσμένο σπίτι θα θεωρείται ύποπτος και θ’ απομονώνεται εκεί μέσα. Φυλαχτείτε από τους υπόπτους. ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΤΕ τους για το καλό του συνόλου!

Ζητάμε γιατρούς, νεκροθάφτες, σαβανωτές και κάθε χρήσιμη για την περίσταση ειδικότητα.

Κάθε πολίτης οφείλει να προσφέρει στον συνάνθρωπό του: να τον επιτηρήσει ή να του κλείσει τα μάτια. Το σύνθημά μας είναι, «Θάψε τον πλησίον σου, μπορείς!».

Αντίδοτο για τον λοιμό δεν έχουμε βρει. Προσπαθούμε να τον περιορίσουμε, μήπως μερικοί τυχεροί επιβιώσουν, όμως αυτό είναι άγνωστο.

Απαγορεύονται οι συνεστιάσεις και όλα τα θεάματα. Τα καταστήματα, τα εστιατόρια και τα καφενεία θα λειτουργούν ελάχιστες ώρες, για να περιοριστεί η εξάπλωση ψευδών ειδήσεων. Διότι υπάρχει η υποψία πως το κακό που μας βρήκε προέρχεται από κάτι ανώτερό μας, από τον ουρανό, και καθετί από τον ουρανό διαβρώνει σαν αόρατη βροχή τις στέγες, τους τοίχους και τις ψυχές μας.

Όπως σας είπα, αυτή είναι η τελευταία δημόσια συγκέντρωση. Ομάδες πάνω από τρία άτομα θα διαλύονται. Επίσης, απαγορεύεται να περιφέρεστε άσκοπα. Όλοι οι πολίτες επιβάλλεται να κυκλοφορείτε ανά δύο, για να επιτηρείτε ο ένας τον άλλο. Τώρα γυρίστε στα σπίτια σας και μείνετε εκεί. Θα βγείτε μόνο σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης. Ειδικά συνεργεία θα στιγματίζουν την πόρτα κάθε μολυσμένου σπιτιού: θα κάνουν έναν μεγάλο κόκκινο σταυρό με μπογιά στην πόρτα και θα γράφουν, «Ελέησόν με, Κύριε!». "

"Το Παιχνίδι της Σφαγής", Ευγένιος Ιονέσκο (1970)

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Καλές γιορτές!

Η αγάπη ας δώσει το σύνθημα τούτη τη χρονιά

Οι προσωπικές μας επιδιώξεις, φιλοδοξίες, στόχοι,  ας προχωρήσουν ένα βήμα παραπάνω

αν 

περιέχουν αγάπη, σεβασμό και ενσυναίσθηση

Η αδικία ας υποχωρήσει

Η βία ας κουρνιάσει και να μην ξανασηκωθεί

Η φτώχεια και ο κατακερματισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ας περιοριστεί

Ο πόλεμος ας κατατροπωθεί και ας μείνει μια κακή ανάμνηση

Οι δρόμοι ας αντηχούν μόνο χαρούμενες φωνές παιδιών 

οι ελπίδες ας γίνουν πράξη 

μόνο τότε έχουν νόημα

γιατί άλλο ελπίζω, άλλο πράττω 

άλλο θεωρία, άλλο πράξη

ας πράττουμε λοιπόν περισσότερο και ας ελπίζουμε λιγότερο

ας αγαπάμε περισσότερο και ας γκρινιάζουμε λιγότερο

ας ασχοληθούμε με το να βελτιώσουμε τον εαυτό μας και όχι με 

το να κρίνουμε αυτά που έκαναν οι άλλοι  

ας ασχοληθούμε με το καλό που μπορούμε να κάνουμε γύρω μας 

στο σύντροφο, στο παιδί μας, στο γείτονα, στο φίλο

τα σπουδαία 

ξεκινούν από τα μικρά 

Η αγάπη ας δώσει το σύνθημα τούτη τη χρονιά!

πίνακας: Εξάρχου Δήμητρα

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Καλή Ανάσταση!

Εύχομαι σε όλους και όλες να βιώσετε την Ανάσταση που προσδοκάτε σε όλα τα επίπεδα με την καρδιά και την ψυχή ανοιχτή στις μικρές στιγμές και τις μεγάλες αλήθειες της ζωής, με μια μικρή επιλογή ποιημάτων από μεγάλους ποιητές!

Ἡ Ὀρθοδοξία

Γλυκὸ ποὺ εἶναι τὸ σκοτάδι στὶς εἰκόνες τῶν προγόνων
ἄμωμα χέρια μεταληπτικὰ
ροῦχα ποὺ τ᾿ ἄδραξεν ἡ γαλήνη καὶ δὲ γνωρίζουν ἄνεμο
βαθιὰ τὸ ἐλέησον ἀπ᾿ τοὺς ἄυλους βράχους
τὰ μάτια σὰν καρποὶ εὐωδᾶτοι.
Κι ὁ ψάλτης ὁλόσωμος ἀνεβαίνει στὸ πλατάνι τῆς φωνῆς
καημένε κόσμε
θυμίαμα ἡ γαλάζια ὀσμὴ κι ὁ καπνὸς ἀσημένιος
κερὶ νὰ στάζῃ ὁλοένα στὰ παιδόπουλα
καημένε κόσμε
σὰ βγαίνουν - ὢ χαρὰ πρώτη - μὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ μὲ τὶς λαμπάδες
κ᾿ ὕστερα ἡ μεγάλη χαρὰ νὰ συντροφεύουν τ᾿ Ἅγια...
Ὁ παπα-Γιάννης τυλιγμένος τ᾿ ἄσπρο του φελόνι
καλὸς πατέρας καὶ καλὸς παπποὺς μὲ τὸ σιρόκο στὴ γενειάδα
χρόνια αἰῶνες χρόνια καὶ νιάτα πὄχει ἡ ὀμορφιά!...

Νίκος Καρούζος,

Ἡ προσευχὴ τοῦ ταπεινοῦ

Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τὴν προσευχή μου.
Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου.
Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι.
Τὴν πίκρα μου τὴ βάσταξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη.
Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω.
Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω.
Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα.
Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα.
Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει.
Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει.
Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι.
Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ.
Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω.
Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ῾ναι τέτοια ἐλπίδα.
Εὐδόκησε ν᾿ ἀφανιστῶ χωρὶς νὰ ξαναζήσω...
Σ᾿ εὐχαριστῶ γιὰ τὰ βουνὰ καὶ γιὰ τοὺς κάμπους ποὺ εἶδα.

(ἀπὸ Τὰ θεῖα δῶρα)

Παπαντωνίου Ζαχαρίας

Ἀνάσταση

Ἡ Ἀνάσταση. Καὶ γέμισε χαρά,
λουλούδισε ἡ ψυχή μου σὰν τὸ κρίνο.
Κι ἀνοίγω τῆς λαχτάρας τὰ φτερά,
ψηλὰ μὲς στῆς αὐγῆς τὰ φωτερὰ
γαλάζιο ἕνα ἀστροφῶς κι ἐγὼ νὰ γίνω.

Ἀνάσταση. Τὰ σήμαντρα χτυποῦν.
Κι ὅλα τὰ δένδρα ἀνθίζουν πέρα ὡς πέρα.
Στὸν κόσμο αὐτὸ ἂς μάθουν ν᾿ ἀγαποῦν
ὅσοι τὸ μίσος ἔσπειραν κι ἂς ποῦν
«Χριστὸς Ἀνέστη ἐτούτη τὴν ἡμέρα».

-------------------------- 

Ο μυστικός δείπνος (απόσπασμα)

Ὡραῖος, καθὼς τοῦ ἥλιου ἀνατολή,
ἀνάμεσα ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητάδες,
ὀρθώνεται καὶ πάλι ἀργομιλεῖ:
«Τὸ αἰώνιο εἶμαι τὸ φῶς καὶ σεῖς λαμπάδες...
Στὰ χείλη ἡ προσευχὴ πρὶν ἀνεβῇ,
τὴν πόρνη, ἂς συχωρέσουν, τὸν τελώνη.
Μὲ ἀνόμους θὰ περάσῃ καὶ ὁ Ραββί.
Τὴν πρώτη πέτρα ὁ ἀναμάρτητος σηκώνει.
Ἀγάπη κόσμου ὁ νικητής. Κι ἐγὼ ἡ πηγὴ
γιὰ ὅποιον διψᾷ στοργὴ δικαιοσύνη.
Εἰρήνη... Ἂν ἀψηλώσω ἀπὸ τὴ γῆ,
ἕνα μὲ τ᾿ ἄστρα κι ἡ ψυχή σας θέλει γίνει»
Εἶπε κι ἀνάβλεψε τὰ μάτια του ὁ Χριστός.
«Πατέρα μου, κι ἡ ἀγάπη Σου ἂς πληθαίνῃ.
Σὲ μὲ ἔθνη καὶ λαοὶ καὶ ἡ οἰκουμένη.
Τὸ ἔργο μου ἐτελείωσε. Καὶ νά,
τώρα ὁ δικός μου ὁ διαλεχτὸς
στὰ σκοτεινὰ
τοῦ ξεροπόταμου τῶν Κέδρων περιμένει».
Ξάφνου τὰ νέφη ὡς σκίζει τὸ φεγγάρι,
ἀπ᾿ τὸν ψηλὸ καγκελλωτὸ φεγγίτη,
θεία χάρη,
μιὰ δέσμη κατεβαίνει μὲς στὸ σπίτι.
Δέσμη ἀπὸ φῶς, σὰν φίλημα ἐλαφρό,
στὰ θεῖα μαλλιὰ τοῦ Ναζωραίου, φωτοστεφάνι.
Μὰ κι ἕνας ἤσκιος ἀπ᾿ τὰ κάγκελα, ποὺ κάνει
πίσω ἀπ᾿ τοὺς ὤμους Του, στὸν τοῖχο, ἕνα σταυρό.
Μὲ πόνο οἱ μαθητάδες τοῦ Κυρίου,
ποὺ τρέμει στῶν ματιῶν τους τὸ ἀκροκλώνι,
τὸ σύμβολο κοιτοῦν τοῦ μαρτυρίου,
Κι ἐκεῖνος μὲ χαμόγελο γλυκὸ
στὸ δεῖπνο τὸ στερνό, τὸ μυστικό,
σκορπάει τὸ θάρρος κι ἐμψυχώνει.
Κι ἔξω, στὰ σκότη τῆς νυχτιᾶς, τρεμάμενος,
καταραμένος,
τὴν ὥρα αὐτὴ τὴν ἴδια,
τρικλίζει ἀκόμα ὁ Ἰούδας παγωμένος.
Κι ἀγκομαχώντας, ζώνεται τὰ φίδια,
ξεσκίζοντας τ᾿ αὐτιά του, γιατί ὁ λόγος,
ὁ λόγος τοῦ Ἄκακου
στριφογυρίζει ἀκόμα μέσα σὰν ξερόφυλλο
ποὺ τὸ σαρώνουν ξεροβόρια:
«Δικός μου ἐσὺ καὶ στέκεις τόσο χώρια...».

Στέλιος Σπεράντζας

Πιστεύω

Ἡ Ἀγάπη, μόνο, βαστάζει ὅλα τὰ φορτία.
Μπορῶ νὰ βαστάζω ὅλα τὰ φορτία.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ μέγα φορτίο!
Ἡ Ἀγάπη σηκώνει τὸ βάρος τ᾿ οὐρανοῦ.
Μπορῶ νὰ σηκώνω τὸ βάρος τ᾿ οὐρανοῦ.
Ἡ Ἀγάπη ὑπομένει τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς.
Μπορῶ νὰ ὑπομένω τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ πυρά!
Ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο.
ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὸ θαῦμα.
Μπορῶ νὰ πιστεύω στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο.
μπορῶ νὰ πιστεύω στὸ θαῦμα.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος!
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ θαῦμα!
Ἡ Ἀγάπη προσεύχεται κ᾿ ἐνεργεῖ.
ἡ Ἀγάπη ἀγρυπνεῖ.
Μπορῶ νὰ προσεύχωμαι καὶ νὰ ἐνεργῶ.
μπορῶ νὰ ἀγρυπνῶ.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι προσευχὴ καὶ πράξη!
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ μυστικὴ ἀγρυπνία!
Ἡ Ἀγάπη κρατάει ὅλα τὰ χαμόγελα καὶ ὅλα τὰ δάκρυα.
Μπορῶ νὰ χαμογελῶ καὶ νὰ κλαίω ὅλα τὰ δάκρυα -
γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ χαρούμενη θλίψη!
Ἡ Ἀγάπη δίνει τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο
ἐγγύηση γιὰ τὴν αἰωνιότητα.
Μπορῶ νὰ μεταλάβω τὸν ἄρτο καὶ τὸν oίvo
ἐγγύηση γιὰ τὴν αἰωνιότητα.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος!
Κ᾿ ἡ μεγάλη ὑπόσχεση!
Ἡ Ἀγάπη ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο.
ἡ Ἀγάπη ἐδώρησε τὸ φῶς.
Πιστεύω στὸν ἄνθρωπο.
πιστεύω στὴν Ἀγάπη.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ φῶς καὶ ἡ δωρεά!
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ Ἄνθρωπος!

Μελισσάνθη

Περιηγητὲς στὴ Λειτουργία

Τῆς Ἀναλήψεως, στὶς πρωινὲς Λειτουργίες
ὁρμήσανε στὴν Ἐκκλησία σωρὸς Περιηγητές.
Ὅλοι τοῦ «Σὰν Τζερβάσι». Ἀστοὶ τοῦ Βύρτεμπεργκ.
Καλοκαιρινοί. Ζέστη εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὸ πρωί.
Μπῆκαν σὰν κύμα. Φέραν ταραχή.

Μονάχη, ἀτάραχη, ἡ Ἐκκλησία
κράταγε τὶς Ὧρες της. Τραβοῦσε τὸν Κανόνα.
Γενικὰ ἐπόπτευε, ἴδιος ὁ Θεός, καὶ ἀγκάλιαζε
ὅλους μαζὶ τοὺς πιστούς, ὅθε καὶ ἂν ἦταν.

Μέτρο Ἀποστολικὸ καὶ Νόμος
ἦταν ὅλα τὰ ἔνδον τοῦ Θυσιαστηρίου.
Τὴν πλήρη Τάξη διόλου δὲν ἔθιγε
ἡ ἀταξία τοῦ συμπτώματος.

Παπατσώνης Τάκης

Οἱ πόνοι τῆς Παναγιᾶς

Ποῦ νὰ σὲ κρύψω, γιόκα μου, νὰ μὴ σὲ φτάνουν οἱ κακοί;
Σὲ ποιὸ νησὶ τοῦ Ὠκεανοῦ, σὲ ποιὰ κορφὴν ἐρημική;
Δὲ θὰ σὲ μάθω νὰ μιλᾷς καὶ τ᾿ ἄδικο φωνάξεις.
Ξέρω πῶς θἄχεις τὴν καρδιὰ τόσο καλή, τόσο γλυκή,
ποὺ μὲ τὰ βρόχια τῆς ὀργῆς ταχιὰ θενὰ σπαράξεις.

Σὺ θἄχεις μάτια γαλανά,θἄχεις κορμάκι τρυφερό,
θὰ σὲ φυλάω ἀπὸ ματιὰ κακὴ κι ἀπὸ κακὸν καιρό,
ἀπὸ τὸ πρῶτο ξάφνισμα τῆς ξυπνημένης νιότης.
Δὲν εἶσαι σὺ γιὰ μάχητες, δὲν εἶσαι σὺ γιὰ τὸ σταυρό.
Ἐσὺ νοικοκερόπουλο -ὄχι σκλάβος ἢ προδότης.

Τὴ νύχτα θὰ συκώνομαι κι ἀγάλια θὰ νυχοπατῶ,
νὰ σκύβω τὴν ἀνάσα σου ν᾿ ἀκῶ, πουλάκι μου ζεστὸ
νὰ σοῦ ῾τοιμάζω στὴ φωτιὰ γάλα καὶ χαμομήλι,
κ᾿ ὕστερα ἀπ᾿ τὸ παράθυρο μὲ καρδιοχτύπι νὰ κοιτῶ
ποὺ θὰ πηγαίνεις στὸ σκολιό με πλάκα καὶ κοντύλι.

Κι ἂν κάποτε τὰ φρένα σου μ᾿ ἀλήθεια, φῶς τῆς ἀστραπῆς,
χτυπήσει ὁ Κύρης τ᾿ οὐρανοῦ, παιδάκι μου νὰ μὴ τὴν πεῖς!
Θεριὰ οἱ ἀνθρώποι, δὲ μποροῦν τὸ φῶς νὰ τὸ σηκώσουν!
Δὲν εἶν᾿ ἀλήθεια πιὸ χρυσὴ σὰν τὴν ἀλήθεια τῆς σιωπῆς.
Χίλιες φορὲς νὰ γεννηθεῖς, τόσες θὰ σὲ σταυρώσουν!

Κώστα Βάρναλης

Τότε είπε και γεννήθηκεν η θάλασσα
Και είδα και θαύμασα
Και στη μέση της έσπειρε κόσμους μικρούς κατ' εικόνα και ομοίωσή μου:
Ίπποι πέτρινοι με τη χαίτη ορθή
και γαλήνιοι αμφορείς
και λοξές δελφινιών ράχες
η Ίος η Σίκινος η Σέριφος η Μήλος
«Κάθε λέξη κι από 'να χελιδόνι
για να σου φέρνει την άνοιξη μέσα στο θέρος» είπε
Και πολλά τα λιόδεντρα
που να κρησάρουν στα χέρια τους το φως
κι ελαφρό ν' απλώνεται στον ύπνο σου
και πολλά τα τζιτζίκια
που να μην τα νιώθεις
όπως δε νιώθεις το σφυγμό στο χέρι σου
αλλά λίγο το νερό
για να το 'χεις Θεό και να κατέχεις τι σημαίνει ο λόγος του
και το δέντρο μονάχο του
χωρίς κοπάδι
για να το κάνεις φίλο σου
και να γνωρίζεις τ' ακριβό του τ' όνομα φτενό στα πόδια σου το χώμα
για να μην έχεις πού ν' απλώσεις ρίζα
και να τραβάς του βάθους ολοένα
και πλατύς επάνου ο ουρανός
για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη.

ΑΥΤOΣ
ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!

Ελύτης Ο. (από το Άξιον Εστί)