Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΟΥ - ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ


"ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ " ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, 2018,  ΚΡΙΤΙΚΕΣ - ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ (2018)


Κριτική από το Θεόφιλο Γιαννόπουλο (συγγραφέας, αρθογράφος, κριτικός λογοτεχνίας): 

https://www.koukidaki.gr/2019/06/kleidia-sto-trapezi.html



ΣΥΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΤΖΕΝΗ ΚΟΥΚΙΔΟΥ ΩΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΛΕΥΚΩΜΑΤΟΣ

https://www.koukidaki.gr/2019/03/chrysa-mastorodimou-kleidia-sto-trapezi.html


--------------------------------------------------------------------------------------------------

Η Χρύσα  Μαστοροδήμου γράφει και γράφει καλά καθώς είναι βαθύς γνώστης της ελληνικής γλώσσας, ενώ τα νοήματα στο έργο της χαρακτηρίζονται από υψηλό επίπεδο ανάλυσης και χειρισμού. Ξεκλειδώνοντας  και βγάζοντας προς τα έξω όσα την ίδια απασχόλησαν και απασχολούν η Χρύσα Μαστοροδήμου καταφέρνει να εξασφαλίσει στον αναγνώστη τη λογοτεχνική εμπειρία,  τη μοναδική αλληλεπίδραση κειμένου και αναγνώστη, η οποία στηρίζεται κυρίως στο συναίσθημα. 
Με έντονο συναίσθημα λοιπόν, λυρική διάθεση χωρίς υπερβολές, καθαρή σκέψη, αυθεντικότητα και προσωπικό ύφος με μεγάλη ευαισθησία όπου το υποκειμενικό στοιχείο  εκφράζει απόλυτα την κοινωνική αλήθεια και δίνει στα κοινά μικρά προβλήματα άλλη διάσταση,  η Χρ. Μ. εξασφαλίζει ολόσωστη απεικόνιση της σύγχρονης πραγματικότητας όπου το άτομο ταλανίζεται από τη ματαίωση των προσδοκιών του.  Η γλώσσα ολόσωστη, ο λόγος μακριά από αυτόν που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε  «ποιητικό – φιλολογικό»  κι   ο οποίος στοίχειωνε για δεκαετίες την ευρωπαϊκή ποίηση δυσκολεύοντας την ανάγνωση.  Τα ποιήματα του βιβλίου διαβάζονται εύκολα από όλους ενώ  εμπεριέχουν δυνατά μηνύματα και μεγάλες αλήθειες.
Γιώτα Φώτου - πρώην σχολική σύμβουλος, συγγραφέας παιδικής και ενήλικης λογοτεχνίας

ΔΙΑΣΠΟΡΙΚΗ ΣΤΟΑ (ηλεκτρονικό περιοδικό)

 https://diasporic.org/2018/07/diaspor5/keys-at-the-table/



Κλειδιά στο τραπέζι   July 11, 2018 Diasporic Literature 2 Comments

έτσι μεγαλώσαμε
μέρες βουτηγμένες προσμονές
σε κουταλάκια του γλυκού
βανίλια υποβρύχιο
ραδιοφώνου παράσιτα

αφιερώσεις σε όνειρα πειρατικά
ρητορείες, ψευτοπολιτική
δήθεν αριστεροί, δήθεν σωσίες
δήθεν φιλοπάτριδες ή ορθολογιστές

έτσι ζήσαμε
μεροκάματα φθηνά
ελπίδες σταυρωμένες
μεγάλους έρωτες σε δωμάτια μικρά
λόγια και πράξεις δανεικά

πρόσκαιρη δόξα ντύθηκαν οι κισσοί
της εξουσίας την ποδιά χαϊδεύοντας
βούλιαξαν οι αμάρανθοι* στο κάθε μέρα
κι οι τάτουλες** στο πουθενά
έτσι μεγαλώσαμε
(απόσπασμα από ποίημα της συλλογής)
Χρύσα Μαστοροδήμου
από τη συλλογή “Κλειδιά στο τραπέζι”  Εκδόσεις “Οδός Πανός”, 2018  
2 thoughts on “Κλειδιά στο τραπέζι”
 Τζενη Κουφοπούλου says:
Ναι ,κάπως έτσι, πολύ όμορφα εκφράζεις τις σκέψεις σου, καλή μου ποιήτρια…να συμπληρώσω, μόνο…και μια χαρά ανόθευτη, απο κάτι διαυγή χαμόγελα, θυμάμαι!
 ΑΝΤΑΝΗΣ says:
Έτσι μεγαλώσαμε αγαπητή μας Κυρία Μαστοροδήμου. Αλλά δείτε τι ωραία ποιήματα που γράφετε! Γιατί εμείς που μεγαλώσαμε έτσι, έχουμε “εμπλουτιστεί” με τη γνώση ότι αποτελεί αριστούργημα σοφίας και τέχνης να ξέρεις να μεγαλώνεις. Δεν έχω τα οφίκια ούτε τις γνώσεις να σας μεταφέρω τυχόν εύσημα, αλλά μπορώ να σας γνωστοποιήσω με ειλικρίνεια ότι το ποίημά σας μου άρεσε παρα πολύ. Φαντάζομαι ανάλογης αξίας θα είναι και όλη η συλλογή σας “Κλειδιά στο τραπέζι”.
Με τους χαιρετισμούς μου και τις ευχές μου
Άρις Αντάνης
(Μέλος της “Διασπορικής”)
2. Δημόσια αναμονή
July 22, 2018  
Share
Περάσαμε το ένα τρίτο της ζωής μας
σε αίθουσες δημόσιας αναμονής
κοιτάζοντας τα παπούτσια του μπροστινού μας
κλωτσώντας το μέλλον μας
σε θυρίδες δίχως φως

Το άλλο τρίτο
σε λάθος ανθρώπους το ξοδέψαμε
σε συναισθήματα δίχως αξία
και σε φιλίες χωρίς αντίκρισμα κανένα

Σε λάθος κόσμο επενδύσαμε
στη χώρα που κατάπιε
τα όνειρά μας
πιστεύοντας κίβδηλους υποκριτές

Γι αυτό δε θέλω να αναρωτιέμαι
πόσος κλασματικός χρόνος μου απέμεινε.

Τόσος λίγος χρόνος
για τόσα πολλά λάθη
από τη συλλογή “Κλειδιά στο τραπέζι”  Εκδόσεις “Οδός Πανός”, 2018

---------------

Συνέντευξη στην Ιωάννα Γκανέτσα (ΤΙ ΝΕΑ ΛΑΡΙΣΑ)

http://tinealarissa.gr/index.php/2018/06/06/krisi-monaxia-erotas-techni-san-kleidia-sto-trapezi-ioanna-gkanetsa/

« Γράφω κι εγώ», μου είχε πει η Χρύσα Μαστοροδήμου, την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε με αφορμή την παρουσίαση του συγγραφέα Μιχάλη Σπέγγου στη Λάρισα. Όμως αυτό, το είχα ανιχνεύσει ήδη. Είχε τη  σπίθα του γραφιά στα μάτια της  και τον τόνο εκείνου που αγαπά την ανάγνωση στη φωνή της.
Το βιβλίο ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ είναι η νέα της ποιητική συλλογή, από τις εκδόσεις Οδός Πανός, με επιλογές των τελευταίων ετών με έμμεση και άμεση αναφορά στην κρίση, τη μοναξιά, τον έρωτα, την τέχνη και τα αναπάντητα ερωτήματα του σύγχρονου ανθρώπου και επιστέγασμα την αγάπη του για τον συνάνθρωπο που αποτελεί πάντα την ελπίδα για το μέλλον.
Γιατί κλειδιά στο τραπέζι ως τίτλος;
Ο τίτλος «Κλειδιά στο τραπέζι» έχει σαφώς να κάνει με την κρίση. Συγκεκριμένα ξεκίνησε από την αίσθηση που είχα ότι κάποιος μας πέταξε ως χώρα αδιάφορα όπως πετάμε τα κλειδιά μας σε ένα τραπέζι, γυρνώντας στο σπίτι μας μετά από μια κουραστική μέρα. Αυτό φανερώνεται και στην τελευταία στροφή του πρώτου ποιήματος της ποιητικής συλλογής: «Κλειδιά στο τραπέζι»: 
έτσι γελάσαμε πικράαντικρίζοντας τα βρόχινα όνειρα μας κλειδιά σκουριασμένασε άδειο τραπέζιπεταμένα αδιάφορα
Ένα δίστιχο της συλλογής που αγαπάς για την αλήθεια του:
Τα δίστιχα που αγαπώ είναι αρκετά γιατί κατά βάση τα ποιήματα μου δεν είναι μακροσκελή αλλά πολλές φορές αποτελούνται από λίγα δίστιχα.  Οι στίχοι που ωστόσο αποτελούν και την ευχή μου είναι από το ποίημα «Αγάπη»:
 αγάπηόταν υπάρχεις τον  κόσμο αλλάζειςμικρά – μικρά άλματα που γίνονται θαύματα
Μοναξιά, έρωτα, τέχνη και τα αναπάντητα ερωτήματα του σύγχρονου ανθρώπου, ποιο από τα θέματα που πραγματεύεσαι καταλαμβάνει το μεγαλύτερο χώρο στη συλλογή σου; Γιατί;
Το μεγαλύτερο μέρος καταλαμβάνει  η έμμεση και άμεση αναφορά στην κακή χρήση της εξουσίας. Η αναφορά στην κατάχρηση  της εξουσίας δεν έχει να κάνει μόνο με την πολιτική όπως ίσως θα νομίσουν κάποιοι αλλά και με τους «σπιθαμιαίους», όπως τους ονομάζω σε ένα από τα ποιήματά μου, τους ανθρώπους δηλαδή με χαμηλό ηθικό ανάστημα, που συναντάμε κάθε μέρα στον προσωπικό μας βίο. Αυτή πιστεύω ήταν και μια από τις σοβαρές αιτίες που ως χώρα φτάσαμε ως εδώ. Δηλαδή η κατάχρηση εξουσίας από πολλούς ανθρώπους, η έλλειψη  αξιοκρατίας και φυσικά η απουσία του αρχαιοελληνικού «μέτρου» στη ζωή και τις πράξεις μας.
Σαφώς η εξουσία όμως δεν έχει να κάνει μόνο με τις θέσεις. Η κακή χρήση εξουσίας ασκείται και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Η αίσθηση ότι «ελέγχω κάποιον» οδηγεί τους ανθρώπους σε άσχημες συμπεριφορές. Εξουσία ασκείται και μέσα σε μια ερωτική σχέση ακόμη και στη σχέση γονέα και παιδιού. Ο τρόπος που ο καθένας ασκεί την εξουσία του δείχνει και την ποιότητά του ως άνθρωπος. Υπάρχει λοιπόν σε κάποια ποιήματα μου μια πικρία που προέρχεται σαφώς από τις ανθρώπινες σχέσεις, από τη διάψευση των προσδοκιών μας από τους ανθρώπους που φανερά έχει να κάνει και με μια κρίση αξιών. Το ερωτικό στοιχείο είναι λοιπόν λίγο πιο περιορισμένο χωρίς, ωστόσο, να λείπει.
Η ποιητική συλλογή της Χρύσας Μαστοροδήμου παρουσιάζεται στην Λάρισα, την Παρασκευή 8 Ιουνίου στις 7 μ.μ. στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο, με την υποστήριξη του Πολιτιστικού Κέντρου Εκπαιδευτικών Νομού Λάρισας, την Αντιδημαρχία Κοινωνικής Πολιτικής Δήμου Λαρισαίων «Λάρισα πόλη που μαθαίνει» και τη συμμετοχή του Ωδείου Γκουλέτσου.
Η είσοδος είναι ελεύθερη και… τα κλειδιά (πάνω) στο τραπέζι.
Ιωάννα Γκανέτσα 
https://www.larissanet.gr/2018/12/13/ta-kleidia-sto-trapezi-parousiastikan-stin-athina-fot/


ΒΑΚΧΙΚΟΝ ΤΕΥΧΟΣ 44
https://www.vakxikon.gr/mastorodhmou/
https://www.vakxikon.gr/mastorodhmou/








Kλειδιά στο τραπέζι, ποίηση, Χρύσα Μαστοροδήμου, εκδόσεις Οδός Πανός 2018
Διαβάζοντας με πολλή προσοχή το βιβλίο της εκπαιδευτικού και ποιήτριας Χρύσας Μαστοροδήμου που φέρει τον τίτλο «Κλειδιά στο τραπέζι». Ένας τίτλος -κλειδί ο ίδιος που σε βάζει σε σκέψεις από την αρχή. Μια και τα κλειδιά παραπέμπουν σε μια είσοδο ή σε μια έξοδο ή σε μια επιστροφή. Ακόμα τα κλειδιά τα χρειάζεσαι για να ανοίξεις πόρτες, σφαλιστές αποθήκες, τα κλειδιά για να ξεκλειδώσεις ημερολόγια, μνήμες, αλλά και τα νοηματικά κλειδιά για να ξεκλειδώσεις κείμενα-ιδέες, βιβλία ολόκληρα.
Η ποιήτρια παρατηρεί ήδη από την πρώτη της συλλογή «Διερμηνείς», καταγράφει, οριοθετεί, ερμηνεύει. Σε μια γλώσσα απλή και άμεση που όμως κόβει σαν ξυράφι ξεκλειδώνει το μάταιο του κόσμου τούτου, αφουγκράζεται την καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου, σημειώνει λάθη, παραλείψεις, δείχνει ουτοπίες.
Η περιγραφή μιας εποχής ή μιας γενιάς κυριαρχεί στο πρώτο ποίημα της συλλογής: «έτσι μεγαλώσαμε»/«έτσι ζήσαμε» με πειρατικά όνειρα, λόγια και πράξεις δανεικά, με ροκ ψευδαισθήσεις, προσδοκώντας χωρίς να ξέρουμε κι εμείς τι ακριβώς. «Ετσι ωριμάσαμε». «Ετσι γελάσαμε πικρά». Το α΄ πληθυντικό συμπεριλαμβάνει και την γράφουσα - προφανώς - που βιώνει με αυτόν τον τρόπο την σύγχρονή της κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Κριτικό βλέμμα. Αλλά και απογοήτευση και πικρία που αποτυπώνεται σε πολλά ποιήματα ακόμη. Στο τέλος του ποιήματος «Δημόσια αναμονή» διαβάζω τους ηχηρούς στίχους: «Για αυτό δεν θέλω να αναρωτιέμαι /πόσος κλασματικός χρόνος μου απέμεινε./Τόσος λίγος χρόνος/για τόσα πολλά λάθη.»
Ο χρόνος ως θέμα και η κλοπή του ουσιαστικού και πολύτιμου χρόνου επανέρχεται στο ποίημα «Αδυναμία» (σελ. 12). Ποίηση που καταγράφει αλλά και εμπνέεται από ένα Αδιέξοδο με Α κεφαλαίο, το οποίο λειτουργεί ως Το ερέθισμα για την γραφή. Μας οδηγεί με τις λέξεις και τις ιδέες η δημιουργός στην αλήθεια του κόσμου. Η αλήθεια όπως την φιλτράρει πάντα η γράφουσα που δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη για ό,τι συμβαίνει γύρω της και δίπλα της. Στο ποίημα «Ξημέρωμα» γράφει: [...] Nεκροί πρόσφυγες στο Αιγαίο/ανάμεσά τους και παιδιά/νέα τρομοκρατική επίθεση στην Πόλη του φωτός/ένα φονικό κάπου στην Πελοπόννησο /και φυσικά μια αυτοκτονία/σαν άλλος πετεινός/τις προσδοκίες της μέρας,/ μας λάλησε./
Δεν είναι ποιήματα εξεζητημένα ούτε διαθέτουν λεκτικά πυροτεχνήματα. Πατούν στέρεα στα πόδια τους και μας κερδίζουν με την διαύγεια και την ευστοχία τους. Ο άνθρωπος -μαριονέτα, που δεν ορίζει καλά καλά τον εαυτό του και «συγκεντρώνει μόνο like στο διαδίκτυο. Και που φαίνεται ότι έχει ανάγκη αυτήν τη μικρή στιγμή διασημότητας έστω και για λίγο, έστω μέσω της τεχνολογίας. Ολο αυτό το παιχνίδι τον ανακουφίζει, ίσως και να τον παρηγορεί. Πάντως το 'χει ανάγκη για να πορευτεί σε αυτή τη μοναχική ζωή που διανύει.
To ποίημα που είναι χαρακτηριστικό της συλλογής είναι, νομίζω, αυτό που φέρει τον τίτλο «Απουσία». Σύντομο, αλλά τόσο ουσιαστικό. Σωστή οικονομία και αλήθεια. Εντονο το αντιθετικό ζεύγος: παρουσία- απουσία που καλλιεργεί -μοιραία- μια ορισμένη διάθεση: «Απουσία/κλειδιά στο τραπέζι /η παρουσία σου'/τώρα κλειδιά στο τραπέζι/η απουσία σου/»
Μηνύματα που χάνονται, λόγια που πέφτουν στο κενό, ο έρωτας που θρυμματίζεται ή ακυρώνεται καθώς και το κοινωνικό πρόσωπο της συλλογής, όλα αυτά αποτελούν στοιχεία που συναντάει ο αναγνώστης και που επαναλαμβάνονται. Η νεώτερη ποίησή μας συχνά έχει ροπή για προς την κενολογία. Εδώ η Χρύσα Μαστοροδήμου αντιστέκεται στην κενολογία και στα στολίδια του λόγου -που είναι όμως περιττά όταν πρόκειται για μια ουσιαστική ποίηση.
Το αίσθημα της ματαιότητας παίρνει σάρκα και οστά μέσα σε τούτη την ποιητική συλλογή:«Ενα δέντρο η ζωή μας/ελλοχεύει ενίοτε ο κίνδυνος/σε περίοδο καρποφορίας/κανείς να μην βρεθεί να δρέψει τους καρπούς/κι έτσι να βρεθούν στο χώμα πεταμένοι/καρποί χωρίς παραλήπτη/σαπισμένοι/» (Δέντρο, σελ. 19)
O έρωτας σε δεύτερη μοίρα έρχεται μέσα στη συλλογή, δεσπόζουν άλλα θέματα. Και κυρίως η ανησυχία για την ζωή του ανθρώπου, για τον τρόπο που βγάζει τη μέρα του, για το πώς περνά. Το παρελθόν, ο χρόνος, η μοναξιά, η ψυχολογία του πολίτη που ταλανίζεται από ένα σωρό προβλήματα και έχει πολλές κρυμμένες αρρώστιες μπροστά στις οποίες στέκεται αδύναμος, μην μπορώντας να τις αντιμετωπίσει ή να δώσει κάποια ζωτική λύση.
Πολύ εκφραστικό είναι το ποίημα με τον μοναχικό αδέσποτο σκύλο που τριγυρνά στους δρόμους της πόλης.

Οπως ο κάθε σχεδόν ποιητής έχει κάνει τουλάχιστον μια φορά, έτσι και η Μαστοροδήμου δίνει ποιήματα ποιητικής μέσα στα οποία σχολιάζει το ποιητικό φαινόμενο. «Περί ποίησης 1» και «Ποίηση» λοιπόν, στις σελ. 30 και 31. Ενώ σε επόμενες σελίδες «περί τέχνης» καταθέτει: «Στην τέχνη/δεν υπάρχει παρθενογένεση/μόνο παρθενοραφή/».

Αποδομεί τη σταχτοπούτα και δικαιώνει τη μάγισσα με δύο εύστοχα ομότιτλα ποιήματα αντιστοίχως. Εμπνέεται από την κλασική ηρωίδα του αρχαίου μας ελληνικού θεάτρου, την Ιφιγένεια, και της απευθύνεται σε β ' πρόσωπο κάτι που χαρίζει δραματικότητα στο ποίημα,μιλώντας δικαίως για «τρόπαια ματαιότητας». Στέκομαι στους κάτωθι στίχους. Το ποίημα αρχίζει ως εξής: «Σαν αμνό σε έσφαξαν/Ιφιγένεια/κι εσύ μια κραυγή να μη βγάλεις;» και παρακάτω: «Κάθε μέρα σε θυσιάζουν από τότε/με νέες αφορμές/πάντα για το μεγάλο ταξίδι./»
Το ποίημα «Οι φίλοι μου» με πηγαίνει στον στίχο «εμένα οι φίλοι μου...» της Γώγου. Εδώ η ιστορία δυστυχώς δε θα καταδικάσει της μάγισσας το χέρι που τους όμορφους φίλους μετέτρεψε σε νεκρά δέντρα.
Η συλλογή κλείνει ουμανιστικά, με τόνο τρυφερότητας και ανθρωπισμού, με αγκαλιές στους άστεγους, τους μετανάστες και σε όλους τους κατατρεγμένους. Γιατί η ποίηση κάνει και αυτό. Κοιτά τον κόσμο στα μάτια, βαθιά μέσα στα μάτια και έχει τη δύναμη και την τόλμη να κάνει την ανατομία του. «Αγάπη/ανοίγεις τα χέρια/και εμπνέεις τον άνθρωπο/στου διπλανού σου/τα σκοτεινά δράματα/τον ώμο ακουμπάς/Αγάπη/όταν υπάρχεις/τον κόσμο αλλάζεις/μικρά μικρά άλματα/που γίνονται θαύματα.» (σελ. 49)
Κλείνοντας, για να δανειστώ στίχους δικούς της από το ποίημα «Αντιστρόφως», η Χρύσα Μαστοροδήμου «ορίζει του μυαλού της /τη διαδρομή/και επιλέγει με κάποιαν υποδόρια αφορμή/το φως ή το σκοτάδι/»
Ασημίνα Ξηρογιάννη ΠΟΙΗΤΡΙΑ - ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΔΙΕΡΜΗΝΕΙΣ 2009

1.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009
 «Η Χρύσα Μαστοροδήμου, με το χάρισμα της οξύνοιας και με τα ταλέντο του γραπτού λόγου πεζού και έμμετρου, μας προσφέρει μία αξιόλογη εργασία σε ποίηση», τόνισε χθες η ζωγράφος – ποιήτρια, Αλέκα Καράτζιου, παρουσιάζοντας την ποιητική συλλογή «Διερμηνείς» της εκπαιδευτικού. Η κ. Καράτζιου επισήμανε ότι το ξεχείλισμα της ευαισθησίας της κ. Μαστοροδήμου ζωντάνεψε τις άψυχες σελίδες με γλαφυρότητα μέσα από τους στοχασμούς της με πλούσια νοήματα και προβληματισμούς που βιώνουμε καθημερινά στη χαλεπή αυτή εποχή. «Τα συναισθήματα που έφεραν την ποιήτρια να καταθέσει αυτές τις σκέψεις είναι ένα κρυφό παράπονο απέναντι στη δική μας γενιά που φέραμε την κοινωνία μας σ΄ αυτή την άθλια κατάσταση», υπογράμμισε, ενώ κατέληξε: «Τα ερεθίσματα που δέχθηκα από το περιβόλι της ποιήτριας είναι η λυρικότητα, η ομορφιά σ΄ ένα υφάδι αυθορμητισμού μιας ρεαλιστικής πραγματικότητας χωρίς να λείπουν και οι πικρίες από το γεγονός ότι είμαστε σιωπηλοί διερμηνείς ή και αδρανείς παρατηρητές για τα συμβαίνοντα».

«Πολλοί πιστεύουν ότι ένα έργο - βιβλίο πρέπει να μελετάται ανεξάρτητα από την προσωπικότητα του δημιουργού του. Στην περίπτωση της κυρίας Μαστοροδήμου, η προσωπικότητα της ποιήτριας διαφαίνεται σε όλο το έργο της καθώς αυτό αποτελεί βίωμα, αποτελεί πάθος ζωής. Το πάθος για την ποίηση συγκατοικεί μέσα της και αλληλεπιδρά με την ανάγκη για ζωή, για δράση», τόνισε ο διευθυντής της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ν. Λάρισας κ. Χρήστος Λιάπης και συνέχισε:
«Θεωρώ ότι η συγγραφέας ανάμεσα στα αυξημένα προσόντα που διαθέτει έχει εκείνη την ιδιαίτερη «σεμνότητα», η οποία όπως έχει επισημάνει ο Τσαρούχης χαρακτηρίζει τον Έλληνα όταν δεν έχει αμφιβολίες για την αξία του. Μια «σεμνότητα» που στο έργο της μεταφράζεται και αποβαίνει σε δύναμη δημιουργίας που μετατρέπει την πρώτη της προσωπική ποιητική συλλογή σε πολυεπίπεδη και πολύπλευρη προσέγγιση του κύκλου της ζωής καθώς και των συναισθημάτων, των αναμνήσεων και των γεγονότων που αποτελούν άξονες αναφοράς της». Ο κ. Λιάπης ανέφερε, τέλος, ότι οι ποιητικές επιλογές της κ. Μαστοροδήμου περιέχουν διαδρομές σε θέματα που αφορούν στην κοινωνία, τη μοναξιά, τον έρωτα και το ταξίδι, το χρόνο και την ποίηση γενικότερα, διαδρομές που μας εμπερικλείουν προσδοκίες, διαθέτουν αλήθειες, μας μεταφέρουν σε χίμαιρες, υπερβαίνουν τη συμβατική πραγματικότητα και αναδεικνύουν το βαθύτερο νόημα της ύπαρξής μας. Την εκδήλωση, την οποία διοργάνωσαν το βιβλιοπωλείο «Σκάλα» και ο ΠΟΔΛ, συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντος, ενώ ποιήματα από το βιβλίο διάβασε η ηθοποιός κ. Χαρά Τσιόγκα. 
ΣΟΦΙΑ ΤΖΙΟΤΖΙΟΥ  ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΑΡΙΣΑΣ

2.
Για την ποιητική συλλογή «Διερμηνείς» Διερμηνείς• μία συλλογή που έρχεται να ταράξει τα τρίσβαθα της ψυχής. Διερμηνείς γιατί όσα νιώθουμε και μας συμβαίνουν απαιτούν εκείνο τον άνθρωπο τον ονειροπόλο, τον καταδικασμένο να μην «κοιμάται ποτέ». Λιτοί αλλά γεμάτοι στίχοι που σαν τη δροσερή βροχή έρχονται για να δροσίσουν την ηλιοκαμένη ύπαρξή μας. Ηλιοκαμένη από το ερήμην ταξίδι της, όταν δεν προσδοκά μια ουσία, μια διαφορετική ποιότητα στη μοναξιά. Παντού και πάντα παραμονεύουν οι «Αόρατοι εχθροί», αυτοί που καθημερινά αλλοιώνουν με τα αθέμιτα μέσα τους τον λυτρωτικό ρόλο της ποίησης στις ψυχές των ανθρώπων. Ένιωσα πως η ποίησή σας είναι μια παύση στην σκληρή πραγματικότητα, παρόλο που τροφοδοτείται συνεχώς απ’ αυτήν και πλάθει μορφές ικανές να συγκινήσουν και μάλιστα σε βάθος. Με τις λέξεις σας ξεκινούν να ραγίζουν τα εύθραυστα σχήματα του γύρω κόσμου. Είναι πολύ σημαντικό να μη βλέπουμε πάντα το οφθαλμοφανές αλλά το αφανέρωτο και το κρυφό. Το τραγούδι των στίχων σας ακούγεται δυνατό και αρμονικό, ηρεμεί με την αυτάρκειά του. Το πέπλο που στρώνετε πάνω στα συναισθήματα και τα πράγματα είναι φτιαγμένο από απαλές χορδές, που πάλλονται όταν ενορχηστρώνετε τα ποιήματά σας, πετυχαίνοντας στο συνδυασμό εικόνων γεμάτων λυρισμό και στη λυπημένη στοχαστικότητα. Οι ανυποψίαστοι όμως είναι εκείνοι που θα μείνουν ξεκρέμαστοι στο αύριο, γιατί δεν αναρωτήθη- καν ποτέ για τα μεγάλα και μικρά της ζωής, βολεμένοι στον ασφαλή ευδαιμονισμό τους. Η άποψή μου είναι ότι η ποιήτρια «δεν μεταφράζει καθόλου φάλτσα της ζωής το τραγούδι», όπως γράφει στο ποίημα «Διερμηνείς». Για ν’ ανθίσει το μέλλον, αρκούν τα ερωτηματικά και η πίκρα του σήμερα. Πάντως «Έχει αισιόδοξα μηνύματα να πει/ και τραγούδια όμορφα να μας τραγουδήσει», όπως γράφετε στο ποίημα «Απογοήτευση». Όλα τα ξεπερνά στο ποίημα «Χειμωνιάζει» η έκφραση: « η μέρα γελά/ της ποίησης το ένδυμα ντύνεται ». Πάρα πολλά όμορφα ποιήματα που με άγγιξαν: Διερμηνείς, Αόρατοι εχθροί, Ελληνική γη, Παλαιστίνη, Απογοήτευση,Νύχτες, Νύχτα φθινοπώρου, Περιπλάνηση, Η Μυστική βροχή, Η λέξη, Στο τέλος…, Χειμωνιάζει, Η νιότη, Ελπίδα και άλλα. Θα τελειώσω με λίγους στίχους από το ποίημα «Άτιτλο»: «επιστροφή/ δεν υπάρχει/ ίσως μόνο μια στροφή/ μια στροφή προς τα μέσα». Αυτό κυρίως επιδιώκουν όσοι ασχολούνται με τη γραφή ποιημάτων. Η στροφή προς τα μέσα είναι η εσωτερική όαση μας και η καταφυγή μας από το κυνηγητό της έξω ερήμου. Ας κάνω μια ευχή• όλοι οι ποιητές του κόσμου να βρίσκουν πάντα την κατάλληλη γλώσσα για να μιλήσουν στις ψυχές μας, χωρίς ρητορείες και λέξεις λαμπερές. Τον δρόμο που υπάρχει μέσα από τη λιτότητα και την καθαρότητα του στίχου. 

Λάσκαρης Π. Ζαράρης Νέα Αγχίαλος Μαγνησίας Ποιητής  

3.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΡΑΦΗ ΤΕΥΧΟΣ 67 ΛΑΡΙΣΑ  ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΣΑΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ - ΚΡΙΤΙΚΟΣ


4.
2011

Στο τρένο της ποίησης:
Το Τρένο σφυρίζει..:


Κάποιες φορές, η απλότητα είναι ο πιο δύσκολος δρόμος, και το περπάτημά του υπονοεί μεγάλο ταλέντο.


5.
2012
Κριτική από το περιοδικό   e chatiy. gr
Ταναχτσίδης Αλέξανδρος


Όταν έπεσαν στα χέρια μου, τα πρώτα ποιήματα, δείγματα της καλοδουλεμένης τέχνης με την οποία αγκαλιάζει τα λογοτεχνικά παιδιά της, η Χρύσα Μαστοροδήμου με εξέπληξε ευχάριστα καθώς το ύφος της γραφής, η ποιότητα του στίχου και η δομημένη σκέψη που δεν επιτρέπει διεξόδους διαφυγής, συγκρατούν τον αναγνώστη στην ίδια την ουσία του εκάστοτε ποιήματος. Έχω την ευτυχία και την τιμή, να μου εμπιστεύονται κατά καιρούς, ποιητές της Ελλάδος τα τέκνα τους και έτσι μπορώ να πω, πως μια μικρή δυνατότητα συγκριτικής φιλοσοφικής ανάλυσης και ενδοσκόπησης στα έργα των ποιητών την κατέχω. Με μια πιο βαθιά βουτιά στην σκέψη μου, θυμήθηκα πως με την Χρύσα Μαστοροδήμου, είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε και να συνυπάρξουμε -χωρίς να το γνωρίζουμε- σε μια κοινή έκδοση ποιητικής ανθολογίας στον Ερωτικό Μάϊο του 2007. Και το κάρμα εκείνης της περιόδου, ή κατά Έλληνα - η Ειμαρμένη - μας έφερε τελικά στο σύγχρονο σήμερα να συνυπάρχουμε και στις άϋλες αυτές σελίδες του ηλεκτρονικού μας περιοδικού, ίσως ως ένα δείγμα της δύναμης που διακατέχει την ποίηση και ως απόδειξη πως τα καλά και στέρεα αντέχουν σαν πρόκες στον αέρα της ισοπέδωσης της νέας τάξης πραγμάτων.
Η ποίησή της, κινείται σε τέσσερις άξονες, αναφορικά με την ποιητική συλλογή : Διερμηνείς. Διαλέγεται με την κοινωνία, εξιστορεί τον έρωτα και τα ταξίδια που διαγράφει ο έρωτας στα κορμιά και την κάθε χαρακιά που αφήνει στο σώμα, σκιαγραφεί και απεγκλωβίζει τον χρόνο από τα όρια και τα σταθμά του, εξωτερικεύει τη μοναξιά προσδίδοντάς της άλλη διάσταση. Πάντα όμως, διατηρεί αυστηρά την απόσταση που οφείλει ο ποιητής να τηρεί όταν θέλει να περισώσει την ίδια την Τέχνη από μια ανισόρροπη υπόσταση που κινδυνεύει να μετεξελιχθεί σε μια απλή καταγραφή ημερολογίου. Κρατώντας την πένα, ως ένα όργανο ισορροπίας μεταξύ των εσώτερων συναισθημάτων της και της εξωτερίκευσης που οφείλει να εκφράσει για να παραδώσει το μήνυμα της ποίησης, με προβληματισμό για την κατάσταση όπως εξελικτικά κυριαρχεί γύρω μας με καθοδικές πορείες, αφουγκράζεται το σήμερα και το καταγράφει. Οι λέξεις της ξεχειλίζουν από πλούτο ορυκτών - με τραχιά επιφάνεια - συναισθημάτων, τα λόγια της υφέρπουν στο μεσουράνημα βλέμματος μητέρας προς το παιδί της που το αποτρέπει από τα άσχημα και το προτρέπει στα υψηλά κι ωραία, η ψυχή της παραδίδεται ορθάνοιχτη στον πηγαιμό για τον θησαυρό της ουσίας.
Η σεμνότητα και η αγαθότητα με την οποία διαπραγματεύεται ακόμη και τα πιο σκληρά και άγρια της ζωής, προβάλει σε κάθε στροφή της κίνησης της γραφίδας της. Ακουμπάει το μελάνι κι αφήνει στίγματα και σημάδια για να μην χαθείς. Εξάλλου σε αυτή την σύντομη περιήγηση στην διήγηση και την αφήγησή της σε όσα προσπαθεί εναγωνίως ο νους να συλλάβει, συντελεί κι η μικρή έκταση των ποιημάτων της. Σημαντικό στοιχείο για τον σύγχρονο ποιητή, ειδικά σε καιρούς που λέγονται πολλά κι όμως αξίζουν τα λιγότερα κι αρτιότερα στην ουσία κι όχι στο μέγεθος. Οι διαστάσεις που λαμβάνουν τα ποιήματά της μέσα στην συνείδηση του αναγνώστη, μεγαλουργούν την σκιά που αφήνει ο ήλιος όταν πέφτει σε ότι αξίζει και το φωτίζει τρισθεόρατο από την ίδια του την υλική υπόσταση. Η Χρύσα Μαστοροδήμου, δεν αγωνίζεται για να αποδείξει το μεγαλείο που κρύβει μέσα της. Δεν χρειάζεται δαφνοστεφείς προτάσεις, ούτε δύσληπτα νοήματα για να προσδώσει κύρος στην βαθιά σκεπτόμενη γραφή της. Μιλάει με ουσία, με ήθος, με αξίες, με συναίσθημα και τα πιο αγνά πρωτόλεια ακατέργαστα υλικά της. Σαγηνεύει με την απλότητα και την στιλπνότητα των λέξεων. Ακόμα κι αν διαβάζεις κατάκοπος ένα ποίημά της, δεν χρειάζεται να το μεταπλάσεις μέσα σου με εικόνες για να σε κερδίσει. Το διαβάζεις ευχάριστα, χωρίς "φτιασίδια" και "σκηνικά". Σε κερδίζει το σενάριο...
Η ποίηση της Μαστοροδήμου, είναι το νερό που ξεδιψά τον αναγνώστη, να μάθει, να δει, να μυρίσει, να κατανοήσει πέρα από τα συνηθισμένα, πίσω από τα κρυμμένα, πιο πάνω από τα τρωτά και τετριμμένα. Προσδοκάς να ταξιδέψεις μέσα στην λέξη εκείνη που όντας ορθά σταχυολογημένη, δεν θα επιτρέψει την δημιουργία απορίας, την δυσυπόστατη φύση της σκέψης, τα ερωτηματικά, το "ίσως". Είναι εκεί, ακέραια, ορθή, λαξευμένη με όλο το νόημα της να λάμψει στην πρόταση και να σου μεταδώσει το "είναι" του ποιήματος. Ο τίτλος ο ίδιος, μετουσιώνει την ανάγκη για "Διερμηνείς" που έχουμε μέσα μας για να αποκωδικοποιήσουμε τα χιλιάδες μηνύματα που λαμβάνουμε μέσα σε ένα θορυβώδες κι ομιχλώδες τοπίο. Η ποίησή της Μαστοροδήμου είναι μια ανάπαυλα, μια παύση στο εμπόλεμο μέτωπο του μυαλού. Θα πει κάποτε ο Πάμπλο Νερούδα : "Μονάχα θέλω μια ξεκούραση από πέτρες ή από μαλλί. Μονάχα θέλω να μη βλέπω καταστήματα και κήπους, ούτε εμπορικά, διόπτρες, κι ασανσέρ." Ίσως τελικά, η Χρύσα Μαστοροδήμου, έρχεται με την ποίησή της να μας αφυπνίσει, υπενθυμίζοντας τα μικρά και ωραία που η βιτρίνα της ζωής δεν αρέσκεται να προβάλει γιατί δεν ανεβάζουν την ηδονο-θέαση...
Από παιδί εμπνέεται από τον κόσμο γύρω της, όπως μας εμπιστεύεται η ίδια, γράφει για τα κοινωνικά προβλήματα, τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, την αιώνια διαμάχη του με το χρόνο, τον έρωτα και την φύση. Εκπαιδευτικός σήμερα στην Λάρισα, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ειδική Αγωγή, γεννημένη το 1973 στην Κρανέα Ελασσόνας, τα ποιήματα και τα άρθρα της, αποτελούν για εκείνη την διέξοδο από τη μοναξιά, την μοναχικότητα και το σκοτάδι που έχουν πλέξει ιστούς γύρω μας τόσα χρόνια. Άρθρα της δημοσιεύθηκαν σε λογοτεχνικές εφημερίδες, ποιήματά της έχουν βραβευθεί και διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς , ενώ η ίδια χαίρει εκτίμησης για το έργο της, όντας μέλος τόσο της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών όσο και της Παγκόσμιας. Όταν πρωτοδιάβασα ποιήματά της, ένιωσα την ανατριχίλα που σε διαπερνά βλέποντας μπροστά σου όλα σου τα συναισθήματα να παίρνουν μορφές μέσα από λέξεις. Στα χέρια της Χρύσας Μαστοροδήμου, ακόμα και τα σημεία στίξης αναπνέουν ενώ η γυναικεία αύρα της Σύλβια Πλαθ, με το ακηδεμόνευτο στοιχείο του πόνου και την ανάγκη για διαφυγή από τα σκιάσματα της μοναξιάς, διαπνέει κάθε στίχο της. ΗΧρύσα Μαστοροδήμου, μας εμπιστεύτηκε την πρώτη της προσωπική ποιητική συλλογή με τίτλο Διερμηνείς.
Διακρίσεις : Βραβεύτηκε σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς με επαίνους και τιμητικές διακρίσεις ενώ το 2008 διακρίθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών με το Α' βραβείο ποίησης. Ποιήματα της επιλέχθηκαν από την "Εμπειρία Εκδοτική" και πλαισίωσαν το ημερολόγιο του 2008: "Εγώ θα σ' αγαπάω κάθε μέρα". Επίσης ποιήματα της συμπεριλαμβάνονται στις Ανθολογίες: "Ερωτικός Μάιος 2007", "Ειρήνη, πανανθρώπινο αγαθό", "Νότες φθινοπωρινές", που εκδόθηκαν από την Αμφικτιονία Ελληνισμού. Από το 2008 είναι μέλος της Αμφικτιονίας Ελληνισμού, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών καθώς και της Παγκόσμιας Ένωσης Ποιητών.
6.

Παρουσίαση περιοδικού Βάκχικον τεύχος 14
Σημείωμα (του Τάσου Ρήτου)

Τα προβλήματα που θέλουμε να ξεχάσουμε. Η μοναξιά που μας σκοτώνει. Ο τσακισμένος έρωτας. Μπήκα σε ένα τρένο κι είδα το σκοτάδι. Η ελπίδα που τελικά βρέθηκε μέσα στα άγρια δάση. Όλα κλεισμένα σε ένα σεντούκι του ανίκητου χρόνου, όλα φορτωμένα στο βαγόνι που πήρα της ζωής. Μήπως τελικά φτάσω στην ώρα μου και δεν προλάβω τις καταστροφικές αλλαγές που πλησιάζουν.

Η συγγραφέας επίκαιρη, απλά και λιτά γίνεται συνοδοιπόρος στο μεγάλο ταξίδι. Καταφέρνει να σε παρασύρει με τα χαστούκια της σε ένα ξέφρενο χορό λέξεων, εικόνων και στιγμών. Το τέλος είναι η ελπίδα που πρέπει να παραμείνει αναμμένη σαν το φως μέσα στο σκοτάδι.