Η παλέτα της ζωής
Δεν είναι ασπρόμαυρος ο κόσμος.
Σε μια θύελλα οπτική αναμειγνύονται χρωματα.
Δημιουργείται ένα ασυνήθιστο ουράνιο τόξο.
Κάθε σκάλα μια προσευχή.
Κάθε σκάλα ένα όνειρο και μια οφθαλμαπάτη.
Δεν έχει τέλος, ούτε αρχή.
Έτσι που να καταλάβεις ότι η ανάβαση ουδέποτε τελειώνει.
Κι η πτώση είναι μόνο για να σε φέρει εγγύτερα σε μια βέλτιστη δική σου εκδοχή.
Σε μια νέα εικόνα του άλλοτε τετριμμένου.
Γιατί τα χρώματα ατελείωτα.
Το ίδιο κι οι δυνατότητες.
Φτάνει να τολμάς να κοιτάξεις.
Τον εαυτό σου απογυμνωμένο.
Τον κόσμο πέρα από ο,τι σε πληγώνει.
Τις αλήθειες. Πολλές που χάνεις το μέτρημα.
Την απεραντοσύνη της αγάπης...
Το άπειρο των πιθανοτήτων.
Τη ζωή γλυκιά μες την πίκρα της.
Και τότε θα καταλάβεις.
Καθε που πεθαίνει ένα χθες, ένα νέο αύριο γεννιέται
απορροφώντας και αντανακλώντας κάθε χρωματική διαβάθμιση που έτυχε να υπάρξει.
Ένα απίθανο "όλον" που διαρκώς μεταμορφώνεται.
@annagkasnaki 8/5/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου