ΑΒΑΤΟ, ΠΟΙΗΣΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ ΓΙΩΡΓΟΥ

           ΑΒΑΤΟ

Στη γωνιά που εναπόθετε
μ’ ευλάβεια και κατάνυξη
την ομορφιά της μοναξιάς της
και τολμούσε να πλάθει όνειρα
μ’ ανθρώπινη διάσταση,
στη γωνιά που αναπολούσε
με δέος και τρυφερότητα
τα πρώτα της σκιρτήματα
και χάριζε του κορμιού της
τη ζέστη και τη μυρωδιά.
Εκεί που πρωτοδείλιασε
ψηλαφώντας της ψυχής την ευγένεια
και θάρρεψε στ’ ατίθασο του νου,
εκεί που αποζήτησε
να πάει πιο πέρα τον εαυτό της
ισορροπώντας στους μύχιους πόθους
και στου καιρού τις μνήμες,
σ’ αυτή τη γωνιά
οχύρωσε το προσωπικό της άβατο
και το περιτείχισε
με σελίδες, χρώματα και μουσική.
Σ’ αυτή τη γωνιά
μονοδρόμησε τη ζωή στη μοναξιά,
να βγει ακόμη πιο ψηλά.
Φως στο άβατο και σκιά,
άσυλο και ιερό
βαθιά πιο ανθρώπινο
κάτι περισσότερο από το θείο.
Στο άβατο  αυτό της γωνιάς,
καταφυγή και ανάνηψη της ψυχής,
καστροπολεμίτισσα νύχτα,
μάγισσα νύχτα,
μ’ άσωτα τ’ Αυγερινού
τα χείλη και τα χέρια
στάλαξε στα λαχανιασμένα στήθια
σταγόνες ζωής, ίδιες δυο κόκκινα μάτια
κι άνοιξε μικρό παραθύρι
ίσα για να τρυπώσει η ανατολή,
τίποτα να μην πυρπολήσει,
τίποτα να μην κατακτήσει
παρά μόνο να παραδοθεί
φως, έρωτας και ζωή.

Γιώργος  Αλεξανδρής

ΑΥΓΗ ΝΑ ΜΗ ΧΑΡΑΞΕΙ, ΠΟΙΗΜΑ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΑΥΓΗ ΝΑ ΜΗ ΧΑΡΑΞΕΙ

Ας έγερνε να ξεχαστεί
στην αγκαλιά σου η νύχτα
και το φεγγάρι σαν παιδί,
στο στήθος σου να κοιμηθεί,
αυγή να μη χαράξει.

Ας ήταν και να γλίστραγες
σκιά στο παραθύρι.
Νεύμα ψυχής μες στη σιωπή
και ψίθυρος καρδιάς π’ αδημονεί,
πρωί μην ξημερώσει.

Ρίξε τ’ αστέρια στην ποδιά
και τα μαλλιά στους ώμους.
Κράτα τ’ ανέμου την πνοή
στη σφαλιστή την πόρτα,
η ανατολή ν’ αργήσει.

Να γείρεις στα χείλη μου φιλί
και χάδι στο κορμί μου.
Να γίνει η νύχτα αγκαλιά
κι εσύ αναπνοή μου,
ήλιος να μη φωτίσει.

Καρτέρεψα στα μάτια σου
του λογισμού σημάδια.
Της νύχτας και του έρωτα
αντίφωνο και φέγγος,
η μέρα να γοργέψει.

Και ξόδιασα τις σκέψεις μου
στην άκρη του ονείρου.
Με ζέστανες με γλύκανες
Μάνα, γυναίκα κι αδερφή,
ζωή να σ’ ανασαίνω.

Γιώργος   Αλεξανδρής

ΚΑΡΤΑΣ ΤΑΣΟΣ, ΠΟΙΗΣΗ

ΟΙ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ, λοιπόν, ΔΕ ΧΑΝΟΝΤΑΙ…

(… έχουνε κι αυτές τον τόπο τους,

τις ψυχές τους, τη σημασία τους…)

πιστεύω χωρίς περιστροφές

στη δύναμη των πραγμάτων που ξυπνάνε•

έχω τη βεβαιότητα πως μπορούν

να με παρακολουθούν οι τόποι που ζω,

να με γνωρίζουνε απ’ το περπάτημα ή τις ώρες,

γιατί αλλιώς πολλά πάλι δε βρίσκουνε νόημα•

ούτε οι έρωτες, ούτε οι μοναδικά δικές μου στιγμές,

ούτε οι αδυναμίες των χεριών μου!..

(συνημμένη εικόνα) ΤΩΡΑ ΓΕΡΟΙ ΠΙΑ… (…αφουγκραζόμαστε το λόγο του Ποιητή…)

οι γέροι δυσκολεύονται αφάνταστα στο πέρασμα των δρόμων•

διστάζουν, τρέχουν,

δεν μπορούν να υπολογίσουν σωστά, κινδυνεύουν!..

τ’ αυτοκίνητα προσπαθούν να τους τυφλώσουν,

χωρίς να κρατάνε την ταχύτητα σταθερή,

περιφρονούν τους γέρους και παίζουν μαζί τους…

ΛΕΖΑΝΤΑ: πάντα όμως οι γέροι καταφέρνουν να περνάνε απέναντι!..

τ’ αυτοκίνητα τότε εξαφανίζονται τελείως από τη ζωή τους

σα να μην υπάρχουν, οι γέροι τα εκδικούνται!..

[αποσπάσματα από τη συλλογή του Σωτήρη Κακίση

ΤΑ ΣΥΡΜΑΤΑ, εκδόσεις ΝΕΑ ΕΓΝΑΤΙΑ σειρά ΤΡΑΜ 1978]

************

ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΤΕ…

(…ας αρχίσουν οι χοροί ενός άλλου κόσμου…)

Ερωτευτείτε τα καφενεία του Γκόρπα,

τα μπαρ του καλοκαιριού, τα τραπεζάκια έξω,

το τάβλι δύο γέρων έξω απ’ τα άδεια μαγαζιά τους,

τα σουβλάκια στα σκαλάκια των πολυκατοικιών,

τις μπύρες στα δύο

και το κορίτσι που περνάει ρίχνοντας λοξές ματιές.

Τα ξυπόλυτα κορίτσια, τα κορίτσια που δεν ποζάρουν,

τα κορίτσια του Ιουλίου, των αόρατων νησιών,

τα κορίτσια με τα αλατισμένα μαλλιά και την κόκκινη μύτη.

Κι από την άλλη μερια:

Η κούτα του άστεγου, το στοίβαγμα του μετανάστη,

η αναζήτηση φαγητού στα σκουπίδια, ο απλήρωτος λογαριασμός.

Ερωτευτείτε αυτόν που έγραψε στον τοίχο:

«οι μπάτσοι είναι παντού, αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους»!..

Ερωτευτείτε… και αυτόν που το φωτογράφησε

και αυτόν που το έκανε ριτουίτ

και αυτόν που χαμογέλασε βλέποντάς το…

Αυτά είναι ο πραγματικός κόσμος, η αλήθεια, το τέλος και η άκρη του νοήματος.

Αλλά υπάρχουμε για να αναποδογυρίσουμε αυτό το ασυνάρτητο σύμπαν!...

ΛΕΖΑΝΤΑ: Ερωτευτείτε τους αυτόχειρες των χρόνων που ζούμε…

Τρέξτε κοντά τους, απλώστε το χέρι, σταθείτε προσοχή.

Αν δεν καταφέρετε να συγκρατήσετε το κορμί τους,

πριν αυτό αιωρηθεί οριστικά και αμετάκλητα, κρεμαστείτε μαζί τους.

Ερωτευτείτε την πληγή του κυνηγημένου ξένου.

Το φόβο του ανθρώπου χωρίς χαρτιά.

Τη μοναξιά του ανθρώπου που πέρασε μέσα απ’ τις νάρκες και τα κύματα,

για να πέσει απ’ το λυσσασμένο μαχαίρι του φασίστα.

Τους διαδηλωτές, που ανεβοκατεβαίνουν την Πανεπιστημίου,

φωνάζοντας αλληλεγγύη, φωνάζοντας ελευθερία.

Τις ομάδες σε γειτονιές και συνοικίες, που μαζεύουν ρούχα,

που μαζεύουν φαγητά, ταινίες, υλικά

και ανταλλάσσουν τα πάντα εκτός από χρήματα.

Αυτούς που βαριούνται να μιλήσουν για τη δουλειά ή τα λεφτά.

Αυτούς που σου λένε το αγαπημένο τους χρώμα,

το τραγούδι της εφηβείας τους,

που θυμούνται το πρώτο κορίτσι που φίλησαν με τρυφερότητα

και αυτούς που, σαν τον Χόλντεν, όταν λένε καριέρα,

εννοούν να προσέχουν τα παιδιά που παίζουν σε ένα τεράστιο γήπεδο

κλωτσώντας μπάλες πάνω κάτω και τραγουδώντας

στίχους χωρίς λόγια, μόνο λα λα λα.

Τον Ντουρούτι, τον Ηλία Λάγιο και τον κλόουν του Μπελ.

Τον Νίκο Καρούζο που πλήρωνε τα ποτά του με αυτοσχέδια ποιήματα σε χαρτοπετσέτες.

Ερωτευτείτε αυτούς που δεν κωλώνουν μπροστά στο ανέφικτο,

αυτούς που πιστεύουν στα θαύματα

που δεν έχουν εξήγηση, αλλά ούτε θρησκευτική προέλευση,

αυτούς που αγαπούν τον ορθό λόγο

επειδή υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το ανάποδο

και αυτούς που δεν πίστεψαν σε οτιδήποτε ειπώθηκε οποτεδήποτε σε δελτίο ειδήσεων.

Αυτούς που κολύμπησαν νύχτα μεθυσμένοι

και αυτούς που πνίγηκαν επειδή δεν άντεξαν τη σκληρότητα του κόσμου.

Ερωτευτείτε την φωνή του Αργύρη Μπακιρτζή,

το «Θεέ μου μεγαλοδύναμε»

και το παιδί που σφίγγει μια πέτρα στο χέρι,

χωρίς να είναι σίγουρο ότι έχει δίκιο.

Στα κρυφά, στη σιωπή, είμαστε σίγουροι ότι τουλάχιστον δεν έχει άδικο.

Τον Χρήστο Βακαλόπουλο που έλεγε για τον Αύγουστο του Νίκου Παπάζογλου,

«το τραγούδι δεν είναι ερωτικό, αλλά ερωτευμένο».

Μην δίνετε σημασία σε οτιδήποτε είναι ερωτικό, αλλά όχι ερωτευμένο.

Την Άννα Καρίνα, την Μόνικα Βίτι,

τη σερβιτόρα της διπλανής καφετέριας,

την Ροζάριο Ντόσον

και όλες τις γυναίκες που έχουν αίμα μπερδεμένο,

αίμα που έρχεται από δύο ή τρεις ηπείρους.

Ερωτευτείτε τον πατέρα κάποιου γαμπρού

που με το τσιγάρο στο στόμα, μεθυσμένος,

χορεύει το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας.

Ερωτευτείτε το αχ Παναγιά μου, στο τέλος κάθε τέτοιας μουσικής.

Αυτόν που έγραψε, «μην αγαπάς τον πλησίον, αλλά πλησίασε τον αγαπώντα».

Την πιο μικρή ελιά στην κοιλιά της,

τον απογευματινό ύπνο κάτω απ’ το αρμυρίκι ή την καρυδιά,

την πιο λεπτή ειρωνεία,

το παγκάκι, την παρέα που κλαίει γελώντας

και τη βουβαμάρα του καταστρώματος της επιστροφής.

Ερωτευτείτε το κορίτσι μου.

Κάθε πρωί, κάθεται νυσταγμένη στην άκρη του κρεβατιού

με γερμένους τους ώμους και τα χέρια να κρέμονται σαν τεράστιο εκκρεμές.

Αυτή η εικόνα είναι η ασπίδα, η μολότοφ

και το φωτόσπαθο που κρατάω στη χούφτα μου

και με κάνει ιπτάμενο, απίθανο και ανήλικο.

Ερωτευτείτε το κορίτσι που περνάει δίπλα σας εδώ και τώρα.

Ερωτευτείτε λοιπόν την Ποίηση στη ζωή σας…

Art by Wolfgang Lettl Surealist

ΠΟΙΗΜΑ ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ ΓΙΩΡΓΟΥ

 ΝΕΟΣ  ΧΡΟΝΟΣ  - ΠΟΘΟΙ  ΙΔΑΝΙΚΑ

                                {Ακροστιχίδα}

        { νέος  χρόνος  αθανασία  ψυχής  η  αγάπη }

Νέος χρόνος ήρθε με του Γενάρη το πρώτο λιόφωτο πρωινό.
Έλα  αγαπημένη, μαζί να χαρούμε της νέας χρονιάς τον ερχομό.
Όνειρο μαγεμένο να μείνει η αγάπη μας, κρυφό και γιορτινό,
Στο  διάβα του χρόνου,  τραγούδι να το ακούμε αγγελικό.
                                              *
Χορό να στήσει η πλάση για το αγκάλιασμα το γλυκό,
Ρυάκι να γίνει ο πόθος μας, μελιστάλαχτο και δροσερό.
Όταν όλοι μιλούν γι’ αγάπη, να πούμε και μεις το σ’ αγαπώ,
Να κελαηδήσουν γλυκόλαλα αηδόνια χωρίς σταματημό.
Όπως οι χορδές της λύρας γλυκαίνουν το βαθύσκιωτο καημό,
Στην καρδιά μας να νιώσουμε της ευτυχίας το γλυκασμό.
                                               *
Άστρα χρυσοπόρφυρα σου κέντησαν την ομορφιά,
Θαρρώ πως και το φεγγάρι κρατούσες απόψε αγκαλιά,
‘Αγγελος Παραδείσου έμοιαζες στης νύχτας την ξαστεριά,
Νύμφη χαριτόμορφη φάνταζες και νεράιδα ξωτικιά.
Αγάπη μιλούσες ψιθυριστά, γι’ αγάπη σφύριζε και η σιγαλιά,
Στα ολόξανθά σου τα πυκνά και αραχνοΰφαντα μαλλιά.
Ικέτης της μνήμης γίνομαι εγώ κι εσύ αφέντρα στη λησμονιά,
Αστείρευτη πηγή χαράς, έκστασης και ζωής ανασαιμιά.
                                            *
Ψηλαφίσαμε στο λαμπρό γιορτάσι το δικό μας μερτικό,
Υπερήφανες οι προσμονές και τ’ αντάμωμα γήτεμα μαγικό ‚
Χρώματα τα γλυκόλογα και χάρες το βλέμμα το φωτεινό,
Ήρεμο το στάλαγμα του πάθους και το σκίρτημα απανωτό,
Σμίγουν  ιδανικά και πόθοι, στο κοινό της πεθυμιάς μας ριζικό.
                                           *
Η μέρα είναι κάλεσμα ζωής και η νύχτα γνωριμία με το Θεό.
                                           *
Ας ήταν για σένα να είχα ακόμη μια πλατύφυλλη καρδιά,
Γαρύφαλλο ανοιχτό, ρόδο κόκκινο στην πρωινή δροσιά,
Ανθόσπαρτη να σου χαρίσω την ευτυχία  μ’ απλοχεριά.
Περιμένω μικροκόρη ομορφονιά, με μία και μόνη σου  ματιά
Ηλίου ακτίνες να πορφυρώσουν  τις μέρες μας στη νέα χρονιά.

                           Γιώργος  Αλεξανδρής

ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ, ΠΟΙΗΜΑ ΜΑΣΤΟΡΟΔΗΜΟΥ ΧΡΥΣΑ

ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

MATALA

Ο χρόνος δεν αλλάζει·
εμείς μέσα του αλλάζουμε.
Εκείνος αδιάφορος κυλά
κι εμείς όνομα του δίνουμε
χθες, σήμερα, αύριο.
Η νέα χρονιά τίποτα δεν υπόσχεται
δε χαρίζεται,
δεν παρηγορεί

Στέκεται μόνο σαν παραπέτασμα
ανάμεσα σε ό,τι ήμασταν
κι ό,τι δεν τολμήσαμε να γίνουμε

Κουβαλάμε μνήμες σαν αποσκευές —
άλλες ασήκωτες
άλλες αναγκαίες.

Κι όμως ξεχνάμε
πως δεν είναι ο χρόνος το βάρος
αλλά η άρνησή μας να τον ζήσουμε

Αν κάτι αρχίζει σήμερα,
δεν είναι ο χρόνος.

Είναι το βλέμμα μας πάνω του.

Κι αυτό αρκεί
για να ξεκινήσουμε
από την αρχή.

Μαστοροδήμου Χρύσα