Μια νέα ποιητική φωνή με δυνατά μηνύματα αποτελεί η ποίηση της Κωνσταντίνας Παναγιωτοπούλου.
Τα ποιήματα της διακρίνονται για τη λιτότητα της γλώσσας και τη δύναμη των εικόνων τους. Μέσα σε ελάχιστους στίχους συνθέτει μια ατμόσφαιρα ψυχικού εγκλεισμού, όπου το παιχνίδι, η επικοινωνία και η αναζήτηση του άλλου καταλήγουν σε μια σκοτεινή συνάντηση με τον θάνατο, τη μελαγχολία.
Καρυωτακικές εικόνες, απαισιοδοξία, ο θάλαμος, τα φάρμακα, το μηδέν αλλά και η ανθρώπινη επαφή, το πλησίασμα ως το μόνο αντίδοτο στην πίκρα και τη μοναξιά του εγκλεισμού.
Τέτρις
Ο υφυπουργός είπε
«Η κορωνίδα του ΕΣΥ
δεν πρέπει να έχει ράντζα στους διαδρόμους»
και η διοίκηση πιέζει για εξιτήρια
Κάνουμε διαλογή:
ποιος δεν έχει οικογένεια
κάνει χρήση
ποιος
– Θεός φυλάξοι –
είναι απ’ το Αφγανιστάν
Δεν χωράμε
ούτε εδώ μέσα
ούτε κάτω απ’ το χαλάκι
Απόδραση
Θέλω να σε φανταστώ αλλού
αντί για εδώ
κοσμήματα στα χέρια κι όχι ιμάντες
διαβάζεις Καβάφη στην Πλάκα
και δεν σ’ ενοχλεί ο Θεός
Θα σε λύσω για δέκα λεπτά
καθιστές στο ράντσο θ’ ακούμε ραδιόφωνο
θα πιεις χυμό σαν να ήσουν έξω
Μοναστηράκι Θησείο Κυκλάδες
Για δέκα λεπτά δεν θα ρωτήσω για τις φωνές σου
δεν θα σε μαλώσω που πήγες να την κάνεις
θα πούμε πως είμαστε σε κάποιο παγκάκι
κι ότι κοιτάμε τη θάλασσα
Απόσταση
Δεν πρέπει να δένεσαι τόσο
όταν γυρνάς στο σπίτι πρέπει να τους ξεχνάς
να ξεκινήσεις χορό να πηγαίνεις στο θέατρο
να βλέπεις τον φίλο σου
Όταν κάθεσαι τα βράδια στη βεράντα
να βάζεις τη μουσική στη διαπασών
τόσο που να σκεπάζει τα ουρλιαχτά τους
November Rain
Θυμήθηκα τον σκύλο μου γιατρέ
πού να ‘ναι τώρα που βρέχει
Σου ‘χω πει ότι είχα σκύλο;
έναν γερμανικό ποιμενικό
μου τον πήρε ο εισαγγελέας
Ήταν καλό σκυλί
όταν έφυγε η μητέρα μου απ’ το σπίτι
κοιμόταν μαζί μου αγκαλιά
όταν έβρεχε
του έβαζα να ακούσει το November Rain
κι ηρεμούσε
Στον επόμενο κεραυνό με παρηγόρησες
Εγώ δεν ήμουν καλός να τον φροντίζω
δεν ξέρω να φροντίζω κάποιον
θα ‘ναι με άλλη οικογένεια τώρα
θα ‘ναι καλύτερα τώρα γιατρέ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου