Αργυρούλα Κτενά, Κυριακή

Έργο: Εξάρχου Δήμητρα

Κυριακή,

Σαν ξύπνησε ο θεός τη μέρα,

κάθησε στην αυλή να πλέξει τις κοτσίδες

Έπαιζε το φως κρυφτό στα ματοτσίνορά της

Φόρεσε το φουστάνι το καλό με τα κανάλια,

έφτιαξε το μπούστο το πανώριο,

κάρφωσε το κόκκινο ποντάλι,την σπαλέτα,

φόρεσε τις μπόκολες στ´αυτιά,

στερέωσε την τσίπα ...την καλή,την κυριακάτικη..

με τον καρφοβέλονα στο στεφάνι των μαλλιών και,

Στάθηκε να με κοιτάζει με τα μεγάλα της τα μάτια κρυφό γελώντας

Ψηλή,λυγερόκορμη Καρυάτιδα ήταν η μάνα

Η μάνα μου....

Κτενά Αργυρούλα

ΚΤΕΝΑ ΑΡΓΥΡΟΥΛΑ, ΠΟΙΗΜΑ

Στο μέσα δωμάτιο το σκοτεινό

στέκεται η νύχτα

Ένα πουκάμισο φορώντας ριγωτό

σαν των φυλακισμένων

Έχει τα πόδια της γυμνά, παγωμένα και σαραντάπληγα

απ' την ανάγκη μιάς απόδρασης

που όλο πασχίζει να οργανώνει

Και δεν μπορεί να θυμηθεί

σε ποιά ανάγκη βρίσκεται και πίσω την φέρνει πάντα ο δρόμος

Πάντα στους φράχτες την προλαβαίνει η αυγή

Μπλεγμένα τα παπούτσια της μες σε συρματοπλέγματα

που μέσα στο σκοτάδι της

τα λόγιασε κλαδιά

Κρατάει αντάρα ο ουρανός

Σκόνη απ' το τρεχαλητό της....

Κτενά Αργυρούλα

Αύγουστος μήνας, Αργυρούλα Κτένα

Έργο: Εξάρχου Δήμητρα

Αύγουστος μήνας

Μυστήριο τρένο ο χρόνος,

Σαν άνοιξε το παράθυρο η μέρα, ήτανε μήνας Αύγουστος.

Όρκο παίρνω πως πριν να φέξει, Ιούλιος ήταν ακόμη.

Έφυγε τα μεσάνυχτα, χωρίς αποχαιρετισμούς,... ευτυχώς...

ίδιο καυτός όπως ήρθε, χωρίς πολλές εναλλαγές, χωρίς συγκινήσεις..

Ευτυχώς δεν προσδοκούσα τίποτα,

αδιάφορα ήρθε, αδιάφορα έφυγε, ματιά δεν μού 'ριξε καμμιά,

ξένοι κι αγαπημένοι μείναμε,

δυό ξένοι που αδιάφοροι προσπεράσαμε οδούς και τρίστρατα και χαραυγές

και ρομαντικές πανσέληνους.

Εντάξει, για να είμαι δίκαιη, δεν ήταν εντελώς αδιάφορος,

ήταν απρόσμενα γλυκόπικρος, σαν καραμέλα για τον βήχα,

που όλο λες μία θα φάω, και το χέρι σου απλώνεις ευθύς για την επόμενη..

Ναι, ήρθε ο Αύγουστος,

σε ένα τού παραθύρου άνοιγμα, σε ένα κρώξιμο μιάς καρακάξας

που επιμένει να με τρομάζει,

καθώς απομακρύνεται ενοχλημένη από την άκρη τής σκεπής .

Με αποκαΐδια σκεπασμένος όπως μάς έχει συνηθίσει, με αγωνία και προσμονή

για κάτι που θα φέρει ανακούφιση, ίσως και χαμόγελα.

Φέρνει σύκα και σταφύλια

και καλαμπόκια κίτρινα σαν λιαχτίδα πρωινή και καρπούζια ματωμένα.

Είναι ο Αύγουστος τής Παναγιάς,

των αφίξεων και των αναχωρήσεων στης μνημοσύνης τούς σταθμούς.

Λες, δεν μπορεί,

τόσο θυμίαμα και προσευχές, τόσα κρινάκια μες στην άμμο,

τόσα τάματα μαλαματένια στα πόδια τής Κυράς,

Όχι δεν μπορεί....

Και εγώ, σου γράφω γράμμα,

...όχι πως ποτέ μου θα το στείλω..

έτσι, για να καμώνομαι πως σαν το λάβεις,

θα είναι ο Αύγουστος, ο δρόμος εκείνος,

που την απόσταση τής απουσίας, θα την κάνει αγκαλιές.....

Κτενά Αργυρούλα