Ποίηση, Σπαθάρα Αγάπη

ΓΕΓΟΝΟΣ

Κάθε βράδυ πάσχιζε
απεγνωσμένα
να βάλει ένα τέλος
σε ό,τι ανεπανόρθωτα
τον είχε πληγώσει.
Δεν μπορούσε
να ξεχάσει.
Ένα ανεπαίσθητο
σφίξιμο στο στήθος
πρόδιδε με βία
όλα
όσα είχε περάσει.
Το επόμενο πρωί
μετρούσε
ένα ακόμα αγκάθι
στη πληγωμένη του
σάρκα
αναδύοντας σταγόνες
από το άρωμα
της τρυφερής του
καρδιάς.
Κατά βάθος πίστευε
πως γίνονται
θαύματα
έχοντας τη γεύση
της ανοιχτής πληγής
στο στόμα.

Αγάπη Σπαθάρα
21/03/2022

ένα ποίημα της Σπαθάρα Αγάπης

ΑΝ ΕΙΧΕ ΧΡΟΝΟ

Αν είχε χρόνο
θα έγραφε ένα ποίημα
ακόμα.
Θα έλεγε μια ιστορία.
Ανεβαίνοντας την ανηφόρα
δάκρυα κυλούσαν
από τα μάτια της.
Θυμάται...
με πόσο ενθουσιασμό
το εγκατέλειψε.
Τώρα...
την ώρα της επιστροφής
οι φωνές
αντηχούσαν ακόμα.
Ανοίγοντας την εξώπορτα
της φάνηκε
ότι άκουσε γέλια
από το μπαλκόνι.
Και τραγούδια...
Οι γλάστρες στην ίδια
θέση,
την καλωσόρισαν
μαραζωμένες.
Κι' ο κήπος.
Θεέ μου ο κήπος...
Κρυμμένος
μέσα στα αγριόχορτα
ξέχασε
ν' ανθίσει.
Μόνο οι αμυγδαλιές της
άνθισαν.
Αυτές αντέχουν στα κρύα...
Στις ψιλόλιγνες φιγούρες τους
βούιζε η ζωή...
Κάτω απ' τις πλάκες
της σκεπής
δυο σπουργιτάκια
υμνούσαν
τον ερχομό της,
με το νοσταλγικό
τραγούδι τους.
Ράγισε η καρδιά της
καθώς κοιτούσε
κάτι ξεβαμμένες φωτογραφίες
καρφωμένες
στον τοίχο.
Οι ρωγμές του έδειχναν
μεγαλύτερες
στα μάτια της.
Σαν ρυτίδες σκαμμένες
στο γερασμένο του
πρόσωπο.
Μόνο το χρώμα του
παρέμεινε
άσπρο.
Λίγο κιτρινισμένο
στις άκρες
από την πολυκαιρία
και απ' το παράπονο
που ανέδυε
η ασβέστη.
Το ξύλινο πάτωμα
έτριζε...
από χαρά.
Έτσι νόμισε.
Μέσα από τα σπασμένα
τζάμια
η μυρωδιά της Άνοιξης
μάχονταν
με τη μοναξιά
που χρόνια τώρα
αντιστεκόταν
στο χρόνο.
Το ρολόι του τοίχου
δούλευε
ακόμα...
Ο ρυθμικός του
ήχος
της θύμισε πώς ο χρόνος
δεν σταματά.
Τρέχει...
Αν είχε χρόνο
θα γιάτρευε
τις πληγές του.
Και τις δικές της.
Αγάπη Σπαθάρα
21/03/2018