Ποίηση της Εύας Χαλκιαδάκη

Έκκληση

Η αληθινή ζωή πολλές φορές
ξεφεύγει από τη μέρα.
Ποιος ξέρει...
Ίσως νυκτόβια να γεννήθηκε
και ζει μέσα στ' ονείρου το σεργιάνι.
Ανέκφραστη λαχτάρα
η αληθινή ζωή,
έχει μια πόρτα εισόδου ·
της ψυχής .
Έχει και δύο παράθυρα διαφυγής· 
τα χέρια.
Κλείσ’ τα, μη σου ξεφύγει.


τέλος πάντων...

Το ψυχοφάρμακο των σημείων στίξεως.
Η ασπιρίνη της γραμματικής.
Οι τρείς τελείες... τ' αποσιωπητικά.
Κι' αυτό το "τέλος πάντων"
προπομπός τους.
Οι τρείς τελείες...
την έννοια αλλοιώνουνε του τέλους.
Ακολουθώντας, υποσυνείδητα
την αίσθηση σου δίνουν μιας αρχής.
Και μια αμυδρή, υποβόσκουσα ελπίδα.
Στο λευκό διάστημα.
Ανάμεσα στις τρείς στιγμές.
Μάλλον στα δυό λευκά διαστήματα
ανάμεσα σε τούτες τις στιγμές.
Καταλυτική η δράση τους.
Όχι απόλυτη.
τέλος πάντων...
Έστω κι' αν τούτο δω το τέλος
εύκολα δεν έρχεται,
σε στεγανά τοποθετώντας
κάποιες σκέψεις,

όργανο λες και γίνεται
στου πιό έμπειρου ψυχίατρου τα χέρια·
το "τέλος πάντων..."
Το ψυχοφάρμακο με παρενέργειες
- ένα κόμπο στο λαιμό,
- δυό  δάκρυα στα μάτια,
- ένα σφίξιμο στο στήθος.
Σε ισχυρές δόσεις, προειδοποίηση...
ένα ανατρίχιασμα· καθολικό.
Αντίδοτο... πάλι αποσιωπητικά,
με προπομπό το "δε βαριέσαι"
κι ένα χαμόγελο  πικρό·
σαν φάρμακο· ασπιρίνη .
Ομοιοπαθητικήη θεραπεία.
Ή μάλλον... η συντηρητική αγωγή.

Οι συμβατικές... απέτυχαν παταγωδώς.


Ζωή

Το κάθε δάκρυ-παγωμένο,
ένα σκαλοπάτι.
Ψηλή η σκάλα.
Την ανέβηκα.
Στο πλατύσκαλο-καρφωμένο,
ένα χαμόγελο.
Το λευτέρωσα.
Ζεστάθηκα.


Αναπάντητο

Τάχατες…τι απ’ τα δυό
πονάει πιο πολύ;
Ο θάνατος του φίλου,

ή της φιλίας η θανή;


Από την ποιητική συλλογή Έκτη θάλασσα

Ποίηση Χαλκιαδάκη Εύα

Τση Κρήτης η κραυγή

Μάης ∙ σιμώνει είκοσι . Θέτω, και στ’ ονειρό μου

στη χώρα, λέει, βρέθηκα ∙ κοντά ’τον το χωριό μου.

Τη μάχη αναθιβάναμεν οψάργας σ’ ένα δείπνο ∙

δεκάδες χρόνους γιάειρα οπίσω, μες στον ύπνο.

Ήτονε λέει, άνοιξη. Μ’αθούς και με λουλούδια.

Μα δεν εγροίκουνε ποθές χαρμόσυνα τραγούδια.

Θωρώ το χάρο, να μιλεί σε Κρητικό, που κλαίει.

Μ’ αυτός αναγελά τονε, ξανοίγει τον και λέει:

Δε σε φοβούμαι, Χάροντα. Στο νου μου λαμπυρίζει

η Άγια Φλόγα τ’ Αρκαδιού. Από τουδά, βγορίζει;

Αν τη θωρείς, κατέχεις το ∙ θάνατος δε με σκιάζει.

Το χώμα απου με γέννησε πάντα θα με σκεπάζει.

Την Κρήτη έχω για μάνα μου ∙ στα πέλαγά τζη πλέω.

Για τσι δικές τση τσι πληγές, όϊ τσι δικές μου, κλαίω.

Κι’ απής… εγιάειρεν ξανά, και πάει να πολεμήσει.

Σαφί ουρανοκατέβατους η γης έχει γεμίσει.

Πώς να τσ’ αφήσω, μάνα μου, πάνω σου να πατούνε;

Να περπατούνε, να γλακούν και να σ’ αναγελούνε;

Κι’ ήντα ν’ αξίζει η ζωή σαν είσαι σκλαβωμένος,

δεμένος χεροπόδαρα και κακαποδομένος;

Κρήτη, στάσου, κι’ ετούτουσές, που πέφτου σαν τσ’ ακρίδες

απόσεισέ τσι ∙ από παλιά, πολλούς οχτρούς εσύ ’δες.

Κι’ ούλοι, απού λογιάζανε πως ήτανε κομμάθια

τση Κρήτης, στ’ Άγια χώματα πως άνοιξαν τα μάθια,

άντρες, κοπέλια, κοπελιές, ανήμποροι και γράδες,

γεροί και γέροι, επέσανε απάνω στσι φονιάδες ∙

Μ’ ό,τι στα χέρια είχεν καθείς ∙ δρακόνια, ξύλα, γκράδες.

Θωρώ Κρήτη και Λευτεριά. Και δάφνες…με τσ’ οκάδες.

Μα εκειά που πήγα να χαρώ, δακρύζει ομπρός μου η Κρήτη.

Πέντε φορές την κεφαλή κουνεί, κι’ απόκειας σκύφτει.

Σιμώνει, αναταράσσει με, και νόημα μου κάνει

να ξαναϊδώ το δάφνινο τση λευτεριάς στεφάνι.

Ένα ρολόϊ εκράθειενε, κι’ είδα τηνε… με πόνο

- ομπρός εδά – να το γυρνά ∙ στο σημερνό το χρόνο.

Κι’ αντίκρισα τση λευτεριάς την κεφαλή μ’ αγκάθια,

κι’ ας εμοσκομυρίζανε του Μάη ούλα τ’ άνθια.

Εξάνοιγά τσι και τσι δυό, με λύπηση μεγάλη.

Κι’ ήτον’ η μια πολλά σκυφτή, και ματωμέν’ η άλλη.

Σαν είδενε πως δε μιλώ, κι’ ούλο εχαμοθώρουν

το’ νοιωσενε – σα μάνα μου – πως άλλο δεν εμπόρουν.

Κι’ εμίλησέ μου στα στερνά, κι’ είπε μου: «Δε θωρείτε;

Ετσά που πάτε… σάϊκα απ’ το χάρτη θα σβυστείτε.

Κι’ εγώ … ήντα φταίω; Μάνα σας πως είμαι, θυμηθείτε.

Μονοπαντήξετε, μωρέ ∙ ούλοι γροθιά γενείτε.

Μόνο ενωμένοι οι Έλληνες, μπορείτε να σωθείτε ».

Κρήτη των δακρύων, των ύμνων, της λύρας Εύα Νικ.. Χαλκιαδάκη

Μάης 2012

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΑΣ ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΗ

 Από την ποιητική συλλογή  "Στιγμές και στίγματα"

Ισως

Ίσως, 

Θεέ, στη γη σχήμα καρδιάς 

αν είχες δόσει, 

τον άνθρωπο... από πολλά 

να'χες γλυτώσει.

Τα Σύνορα

Το σπίτι, κάποτε, το 'θελα τετράγωνο.

Έτσι με μάθανε.

-"Να εκμεταλλεύεσαι το χώρο."

Προτροπή σωστή.

-"Και να'ναι διακριτά τα σύνορα..."

Μα τώρα βλέπω...

Ένα "ευχαριστώ" χρωστώ στους αρχιτέκτονες

για ό,τι στρογγυλό έχουν προσθέσει·

προεξοχή απ' το τζάκι κυκλική,

κλιμακοστάσιο ημικύκλιο,

ίδιους εξώστες·

κι' όμοια, οριζόντια κάγκελα.

Σάμπως καράβι στ' ανοιχτά

το σπίτι αυτό με ταξιδεύει...

Και πιότερο εκείνη η ακανόνιστη γραμμή,

που'πεσε - λες κορδέλλα ουράνιας ρυθμικής -

επάνω στην ταράτσα κόβοντάς την.

Οι κύκλοι είναι που τώρα με ορίζουνε -

κι οι θόλοι.

Ένας κι ο θόλος τ'ουρανού. Αέρινος, απέραντος, ολάκερος. Χωρίς κανένα σύνορο. Τώρα το νοιώθω· σαν την ψυχή συρματοπλέγματα δεν έχει κι ο ουρανός.

Και τι καλά που 'ναι αδιάκριτα τα σύνορα... Μπορούν έτσι εύκολα να ενώνονται οι ψυχές. Λοιπόν... μ' αρέσει που κύκλοι τώρα με ορίζουνε· και θόλοι.

Αποκαθήλωση

Και κάθε χρόνο από μιά Σταύρωση. Αληθινή...

Αίμα, που τρέχει άφθονο.

Καρφιά που μπήγονται παντού.

Σταυροί, που στήνονται για τους αθώους.

Και κάθε χρόνο από 'να Πάσχα. Ψεύτικο...

Φιλιά μονάχα από συνήθεια,

καμπάνες π'ολοένα και λιγότερο

σ' αγγίζει ο ήχος τους,

τσόφλια αυγών, βαμμένα κόκκινα.

Πώς να μιλήσουνε τούτα

τα τσόφλια μέσα σου,

σαν ανεβαίνεις τρέχοντας

το λόφο της παραφροσύνης

για να σταυρώσεις την Ελπίδα

στ' όνομα της Δύναμης;

Όσοι πιστοί!

-

Όσοι ακριβό λογιάζετε τον άνθρωπο! Αποκαθηλώστε την ανθρώπινη ελπίδα. Ακούστε την κραυγή της αγωνίας της. Αποκαθηλώστε την, όσο 'ναι ακόμη ζωντανή. Τι αν σβύσει κι η στερνή πνοή της Θεός δεν είναι για να αναστηθεί. Κι αλίμονο αν τα χείλη της το τρομερό "Τετέλεσται" ψελλίσουν.

Γ' Βραβείο ποίησης στο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2007 της Εταιρίας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου.

Εύας Χαλκιαδάκη- Παπαδημητρίου

«Ο χορός» της 7^ης Αυγούστου  

Χορεύει η Κρήτη κι’ ακλουθεί ολάκερη η Ελλάδα

και μες στο φεγγαρόφωτο έχει η ψυχή λιακάδα.*

Εμπρός, πιαστείτε στο χορό ούλης τση γης πολίτες.

Μέσα στσ’ αγάπης τη φωθιά να βαφτιστείτε ...ΚΡΗΤΕΣ

Να βγει καπνός ∙ στον ουρανό, στα νέφαλα να φτάξει.

Και η φιλία τω λαώ, ας γίνει Θέ μου, πράξη.

Η λεβεδιά δε γ-κρύβεται , μ’ από το μ-πεντοζάλη

ωσά ν-τη φλόγα ξεπετά και τη θωρούνε κι’ άλλοι.

Χορεύομεν αγκαλιαστά για χάρη του Πλανήτη,    

να ’χει κι’ η συναδέρφωση Πατρίδα τζη τη γ-Κρήτη.

Και σαν αποχορέψομε μ-πιασμένοι χέρι- χέρι

θα δόσωμεν υπόσχεση για τ’ άλλο καλοκαίρι.

Το μήνυμα που στέλνομεν ο κόσμος το λαβαίνει ∙

και με τσ’ αγάπης το κρασί  εδά μεταλαβαίνει.

Με τη γ-καρδιά χορεύομε γ-και του χορού το βήμα

στο Ναγκασάκι είναι κερί, μα και στη Χιροσίμα.

Για την φιλία τω λαώ, του κόσμου την ειρήνη

είν’ ο χορός, κι’ αδιάφορος κανένας να μη μείνει

Κι’ η αλυσίδα, ανθρώπινη, από ψηλά βγορίζει

κι’ ελπίδες, που’χανε χαθεί, σ’ ούλη ν-τη γη χαρίζει.

Σε κάθε ζάλο μια ευχή, κι’ ούλες μαζί χιλιάδες

σα μ-που ’ρχονται στου Κρητικού τα χείλια μαντινάδες.

Χορέψετε, χορέψετε τούτο ν-το μ-πεντοζάλη∙

στ’ άστρα τη γ-Κρήτη βγάλετε. Μια ’ναι. Δε γίνετ’ άλλη. 

Καθρέφτης είναι  στα  ψηλά τ’ ολόγιομο φεγγάρι,

και καθρεφτίζετ’ ο χορός κι’ ούλοι  ζητού  μιά χάρη:

« Να ’ναι ανοιχτός ο ουρανός τ’Αυγούστου αυτό το βράδυ,

όντε θ’ ανάψουν οι καρδιές φωθιά μες στο σκοτάδι. »

Δέξου Ουρανέ, την προσευχή αιματοβαμμένου τόπου

εδά π’ ο κόσμος  βρίχνεται... στο έλεος τ’ αθρώπου.

Κάμε ... τ’ Αυγούστου ο χορός να φέρει ό,τι θέμε ∙

αγάπη, συναδέρφωση. Κι’ από χαρά να κλαίμε.

Κι’ όπως μικραίν’ η απόσταση με τση καρδιάς το μέτρο,*

να γίνει ο κόσμος μια γροθιά και να ν’ η Κρήτη κέντρο.

·

Δήλος, το Ιερό νησί των ανέμων*

Στης Δήλου μιαν ακρογιαλιά κάθεσαι κι’ αγναντεύεις...

Με τη γραμμή τ’ ορίζοντα να ταυτιστείς γυρεύεις.

Τέτοιες στιγμές δεν τις ξεχνάς. Τα πάντα ζωντανεύουν.

Ιερά, λιοντάρια και θεοί, όλα σε συντροφεύουν.

Τάχα Ορτυγία να τη λες; Ή και νησί τ’ ανέμου;

Του Φοίβου λίκνο, που σκορπά παντού το φως του, Θέ  μου;

Και τότε, σαν διαστέλλεται το φως μες στην ψυχή σου...

σαν λιγοστεύει ο λογισμός, κι’ η αίσθηση πληθαίνει...

σαν νοιώθεις να ’σαι Εσύ θεός, κι’ όλα μικρά τα βλέπεις

έξω απ’ του τόξου τη γραμμή - του γεφυριού που ενώνει

δυό σύννεφα σε μια βροχή, δυό αχτίνες σε μια λάμψη...

τις ώρες π’ ανασταίνονται ονείρατα θαμμένα,

κι’ όλα στην αιωνιότητα φαντάζουν βυθισμένα...

τις ώρες που ολάκερος βγαίνεις απ’ το κορμί σου...

κι’ αν είσαι μόνος, σίγουρα κ ά π ο ι ο ς  είναι μαζί σου.

Ο Απόλλωνας, που κοινωνό γλυκού κρασιού σε κάνει

σου στέλνει αχτίνες θεϊκές. Δες, φωτεινό στεφάνι.

Η λύρα του είναι π’ οδηγεί σ’ άλλους γιαλούς - τ’ ονείρου - ,

που νανουρίζει το κορμί το ζηλευτό της  Δήλου.

Πανώρια νύφη τη θωρείς σ’ υδάτινο κρεββάτι,

να τη χαϊδεύει άνεμος κι’ αφρός- αλμύρα,  δάκρυ.

Διάφανο ανεμοφόρεμα ο Αίολος της φέρνει,

στο στρώμα σκύβει το γλαυκό, κι’ ένα φιλί της  παίρνει.

Και συνορεύουν οι καρδιές, και μέσα στη γαλήνη

εν’ άστρο πέφτει...Την παλιά την αίγλη ξαναδίνει.

Κι’ εσύ, που νοιώθεις θάματα, στέλνεις την προσευχή σου

στα ουράνια, κλείνοντας βαθειά τη Δήλο στην ψυχή σου.

 * Β’ βραβείο του Συλλόγου Λόγου, Τέχνης και Ελληνικού Πολιτισμού

   Βαυαρίας σε Διεθνή Διαγωνισμό 2009 με θέμα « Δήλος, το Ιερό

  νησί των ανέμων ».

      

Εύα  Χαλκιαδάκη-Παπαδημητρίου

       

           Η Εύα Χαλκιαδάκη- Παπαδημητρίου γεννήθηκε το 1948 στο Ρέθυμνο, όπου  τέλειωσε το Λύκειο, και  κατοικεί με  την οικογένειά

της στην Κάντζα  Παλλήνης.

           Πτυχιούχος Α.Σ.Ο.Ε.Ε. εργάσθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών.

 Είναι Ειδική Γραμματέας της  Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

( Π.Ε.Λ ) ,  καθώς  και τακτικό μέλος της  Παγκρήτιας  Ένωσης Λογο-τεχνών, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, του Φ.Ε.Σ  Κάντζας,  της Παγκρήτιας και Πανευρυτανικής Ένωσης.

            Γράφει από τα δεκαπέντε της.  Σε Πανελλήνιους και Διεθνείς Ποιητικούς Διαγωνισμούς έχει αποσπάσει βραβεία, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό από διάφορους Φορείς της Λογοτεχνίας .

          Συμμετέχει σε κριτικές Επιτροπές  Λογοτεχνικών  διαγωνισμών.   

          Από τις εκδόσεις « ΝΟΩΝ »  έχουν εκδοθεί  οι βραβευμένες ποιητικές  συλλογές της: « Στιγμές και Στίγματα », « Πανσέληνος και πάλι... », και  « Η Έκτη Θάλασσα », ενώ είναι υπό έκδοσιν οι ποιητικές συλλογές  « Στης αιωνιότητας το κατώφλι »  και « Απάγκιο »

            Ποιήματά της τόσο από τις ανωτέρω, όσο και από άλλες δέκα ανέκδοτες συλλογές  έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες , λογοτεχνικά περιοδικά, και έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορες ανθολογίες θεματικές  και μη,  καθώς και  στην  πρόσφατα  εκδοθείσα     « Μεγάλη  Εγκυκλο-παίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας » του Χάρη Πάτση

          Ο συνθέτης Μπάμπης Πραματευτάκης έχει μελοποιήσει το ποίημά της « Επίκληση στους Δελφούς», ως Θούριο.

         Ο ίδιος μελοποίησε αποσπάσματα του ποιήματος της με τίτλο

«Στο φεγγάρι» για τη μουσικοχορευτική παράσταση « Σερενάτα στο φεγγάρι » που ανέβηκε με επιτυχία στο θέατρο «Ερωφίλη» .

        Από τον Αύγουστο του 2009 ποιήματά της δημοσιεύονται τακτικά στην ημερήσια εφημερίδα «Κρητική Επιθεώρηση ».

         Πρόσφατα εκδόθηκε η ποιητική συλλογή της «ΚΡΗΤΗ ΜΟΥ...»,

η πρώτη ενότητα της οποίας - σε Κρητική διάλεκτο- είναι εμπνευσμένη από την Ιδέα του πολιτιστικού Σωματείου ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΚΡΗΤΗ για

ένα χορό, έναν πεντοζάλη  απ’ άκρου σ’ άκρον της Κρήτης για τη φιλία και τη συναδέλφωση των λαών.

         Χιλιάδες Κρητικοί και επισκέπτες χόρεψαν ταυτόχρονα για το σκοπό αυτό στις 7 Αυγούστου , υπό τους ήχους του τραγουδιού με τίτλο

« Κρήτη της συναδέλφωσης», που αποτελείται από :

       - 30 στίχους της Εύας Χαλκιαδάκη (δηλαδή ολόκληρο το ποίημα –

σύνθεση των σελ. 28-29  της συλλογής « Κρήτη μου …» εξαιρέσει του πρώτου και τελευταίου δίστιχου ),

        -Δύο δίστιχα  του Νεκτάριου  Χατζηδάκη που   το μελοποίησε και το τραγούδησε, καθώς και  

       - Μονόλογο –απαγγελία του Μιχάλη Πριναράκη.

          Το τραγούδι μεταδόθηκε από την ΕΡΑ Ηρακλείου- Χανίων και ο χορός αυτός , που καταχωρήθηκε στο βιβλίο GUINNES, θα γίνει πλέον θεσμός.

          Το τραγούδι  «Κρήτη της συναδέλφωσης» είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο,  ( www.200000.gr  )  « ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΚΡΗΤΗ », όπως και άλλα  σχετικά  ποιήματα της Εύας Χαλκιαδάκη υπό και προς μελοποίησιν.

Ευα Χαλκιαδάκη - Παπαδημητρίου

O Ναός της Ειρηνης

Το περιστέρι της Ειρήνης στις μέρες μας λευκό δεν είναι. Τάχατες να 'τανε ποτέ;

Περνώντας μεσ' απ' τ' ουράνιου τόξου το λουτρό

το περιστέρι της ειρήνης

δε βάφτηκε ποτέ γαλάζιο.

Μονόχρωμο φαντάζει μόνο στα όνειρά μας,

στις πεθυμιές μας, στα τραγούδια

και τους στίχους των ποιητών,

κι'ακόμη στις αφίσσες,

που κολλάνε τα παιδιά στους δρόμους.

Το περιστέρι της Ειρήνης το λαβώσανε.

Κόκκινη η μιά φτερούγα του, το αίμα στάζει.

Το περιστέρι της ειρήνης

σ' όλους τους χρόνους είχε

κι' από μιά πληγή που αιμορραγούσε.

Κανείς δε μπόρεσε να το γιατρέψει ίσαμε τώρα.

Το περιστέρι της ειρήνης

έχει πολλές λαβωματιές επάνω του.

Βάλσαμο στις πληγές του έχει το δάκρυ μας.

Κι'έτσι, ξεπλένοντας το αίμα με το δάκρυ,

ξαναπετά κατά το μέρος που το λάβωσαν.

Το περιστέρι της Ειρήνης έχει δρόμο μακρύ μπροστά του. Χειμώνα, και κρύο βαρύ. Μοναδική άνοιξη του η αγάπη. H αγάπη μας για όσους το προσμένουν.

Το περιστέρι της ειρήνης ποτές του δε σταμάτησε το πέταγμα. Δε δείλιασε, και πάντα ματωμένο, το πονεμένο του τινάζοντας φτερό κινά για τις γωνιές όλες του κόσμου. Το περιστέρι της Ειρήνης έχει πατρίδα του τη γη ολάκερη κι έχει τραγούδι του τους στίχους των ποιητών όλου του κόσμου. Το περιστέρι της ειρήνης ολότελα δεν έχει γιατρευτεί ποτές του. Ματωμένο, αιώνια περιφέρει το πράσινο κλωνάρι της ελιάς, σ' όλα τα πέρατα της γης. Λίκνο του η καρδιά του καθενός, του καθενός, που 'χει ένα απλό αξίωμα: πως "to αίμα πρέπει να κυλά μονάχα μες σης φλέβες."

Το περιστέρι της Ειρήνης δεν έχει μεγαλώσει σε χρυσό κλουβί. Του φτάνει ένα άχυρο, ένα σπυρί σιτάρι, κάποια σταγόνα δάκρυ για νερό.

Το περιστέρι της Ειρήνης

στις μέρες μας θα ' πρεπε να' τανε δικέφαλο.

Στο' να του ράμφος κλασικό κλωνάρι ελιάς να φέρνει,

και στ' άλλο, δώρο - μιά καρδιά,

γιά όσους βαστούν στα χέρια τους

τη μοίρα όλου του κόσμου.

Το περιστέρι της Ειρήνης, μοναδικό πουλί,

σταμάτησε μπροστά στο δίλημμα:

Μιάς κι' έχει ένα μονάχα ράμφος, τάχατες

τί απ' τα δυο μπορεί να παραλείψει;

Κι' όντας σοφό, πέταξε το κλωνάρι της ελιάς

και γύρισε κρατώντας την καρδιά μονάχα.

Όμως κανένας δεν το δέχτηκε το δώρο του...

Και δάκρυσε το περιστέρι της Ειρήνης

για τη μοίρα μας...

Το δάκρυ του, στη φλούδα πέφτοντας της γης ένα πιά με το χώμα, γίνηκε η λάσπη, πέτρα η ψυχή μας, σίδερο η θέλησή μας για ζωή και νάτος· χτίζεται ο ναός της Ειρήνης. Ωραίος, πελώριος,

χτίζεται πάνω στη δική μας την καρδιά.

Στο μόνο χώρο που δεν ορίζουνε

οι κραταιοί τούτης της γης.

Στο μόνο χώρο που μπορούμε να διαθέσουμε

χωρίς καμμιά έγκριση, χωρίς καμμιά άδεια.

Το περιστέρι της Ειρήνης χαμογέλασε.

Μιά καθαρή καρδιά για φάτνη του·

χώρος μοναδικός για την ειρήνη.

Εδώ, ή και στην άλλη άκρη της γης· παντού...

Μια καθαρή καρδιά, ένα όνειρο, κι ένα τραγούδι

χώρος μοναδικός για  την ειρήνη.

*Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην "Ανθολογία 77 βραβευμένων ποιητών στα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2000-2005 της Ενώσεως Συγγραφέων- Λογοτεχνών Ευρώπης" Εκδόσεις Μαίανδρος. Μικρότερο απόσπασμά του θα συμπεριληφθεί στη συλλογή "Ματωμένο Λυχνάρι" 

Στιγμές και Στίγματα

Στιγμή η ζωή μας μες στο χρόνο. Στίγματα οι πράξεις μας πάνω σε τούτες τις στιγμές· -στιγμές που σημαδεύουνε την αιωνιότητα
Στιγμές που δένονται σε μιά ακατάλυτη ενότητα με τ' άπειρο και που τις αμαυρώνουν μόνο στίγματα:

 Στίγματα - πράξεις

Τα ποιήματα είναι από την ποιητική συλλογή "Στιγμές και στίγματα" που εκδόθηκε το 2007.