Διαγωνισμός Διηγήματος: Μεταβιομηχανικοί τόποι

Το Περιοδικό Κλεψύδρα και η Λέσχη Πολιτισμού Έναστρον ανακοινώνουν Διαγωνισμό Διηγήματος για πρωτοεμφανιζόμενους στην Πεζογραφία.

Θεματικό πλαίσιο: Μεταβιομηχανικοί τόποι

Έκταση κειμένου: 3000-3500 λέξεις

Χρόνος Υποβολής: 1 Σεπτεμβρίου 2012-31 Δεκεμβρίου 2012

Για να κάνουμε τη διαμαρτυρία, δημιουργία!

Τα δέκα καλύτερα διηγήματα του διαγωνισμού θα κυκλοφορήσουν σε αυτόνομο τόμο, από τις εκδόσεις Έναστρον.

Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε στην ηλεκτρονική διεύθυνσηvivlio@enastron.com.gr ή στο τηλέφωνο             2103828161       (υπεύθυνη, κ. Πηνελόπη Πετράκου).

πηγή: http://klepsydramagazine.blogspot.gr

Ιωαννίδου Άννα 3 ποιήματα

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ

Έμαθα να ερμηνεύω το βλέμμα σου,

να γεμίζω τα τετράγωνα με γράμματα,

να σχηματίζω λέξεις

από ένστικτο, χωρίς περιγραφή.

Στο Πι της ΑΓΑΠΗΣ

ν’ ανακαλύπτω την Πίστη,

στο πρώτο Άλφα την Αφοσίωση,

στο δεύτερο την Αντοχή.

Ναι αντέχω.

Σου παραδόθηκα,χωρίς όρους.

Έμαθα να βουτάω στα βαθιά,

να ρίχνω φως στα μαύρα τετράγωνα,

να δίνω νόημα στα άσπρα.

Είμαι χρόνια εδώ…

Έμαθα να συμπληρώνω τα κενά σου,

να ψάχνω το κλειδί της καρδιάς σου

κάθετα,οριζόντια, διαγώνια.

Στο σταυρόλεξο της ΑΓΑΠΗΣ

λύτη μ’έκανες δυνατό.

ΔΕΙΚΤΗΣ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Έπεσε ο δείκτης

στο χρηματιστήριο της αξιοπρέπειας.

Έκανε βουτιά στο κενό.

Μία ελεύθερη πτώση.

Ευκαιρία ν’αγοράσω.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΝΔΕΙΑ

Η έμπνευση ξεθώριασε.

Ανάπηροι οι ποιητές

προσπαθούν να ξεγελάσουν την πείνα τους

με ξεφτισμένα ολιγόστιχα.

Πυροβολάκης Αντώνης

Ένα  καράβι

Ένα  καράβι  περιμένει  να  σαλπάρει  για  το  έρεβος.

Τι  να  ‘  ναι  άραγε  η  ζωή;

Ένα  κάλπικο  διαμάντι  που  αιχμαλωτίζει  ηλιαχτίδες.

Η  συνωμοσία  μιας  ανάσας  κι  ενός  κεραυνού.

Νύχτα  που  διασπείρει  άστρα  ψεύδη.

Καταλαβαίνεις  μικρέ  μου  πρίγκιπα,  καταλαβαίνεις;

Τα  όνειρα  διόδια  στον  αυτοκινητόδρομο  της  λήθης.

Ένα  φευγαλέο  σκηνικό  από  χρώμα  και  αλατισμένα  ματοτσίνορα.

Ένα  τραγούδι  κωφαλάλων  είναι  η  μεγάλη  λύπη.

Υπήρξαμε  άραγε   ποτέ  εδώ ή  ήμασταν  παραίσθηση  του  χάους;

Μονάχα  οι  αγέννητοι  μπορούν  να  ψιθυρίζουν  ένα  όχι.

Μονάχα  οι  νεκροί  μπορούν  να  αρνηθούν  το  ναι.

Καθένας  παίρνει  το  λαχνό  του  στη  λαχειοφόρο  αγορά  του  πόνου.

Κι  εμείς  σκιές,  φοβέρες  του  φωτός,  που  ανατινάζονται   τα  μεσημέρια  στην  ανυπαρξία.

Καταλαβαίνεις  τι  μοιρολογεί  το  ανοιξιάτικο  αγέρι  στις  γαζίες;

Μία  μεγάλη  αγάπη  που  τελειώνει  είναι  η  ζωή.

Για  αυτό  τα  δειλινά  ποτέ  δε  μαρτυρούν  τον  ύστατο  τους  πόθο.

Ματώνουν  τις  ματιές  κι  ύστερα  χάνονται  στο  πουθενά.

Θαλασσοπούλια  που  κουτσαίνουν  στους  κάβους του  νόστου  θεού.

Έχω  ένα  μπουκαλάκι    ίλιγγο  στη  τσέπη  κι  ένα  σκοτάδι  στο  μυαλό.

Δοκίμασε  με. 

Μυρίζω  φύκια  κι  ουρανό.   

Γ' βραβείο στο διαγωνισμό Καισάρειος Δαπόντες

Νέο βιβλίο από τη Βολονάκη Ηλιάνα

Μπορεί η αγάπη να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο; Πόσο μακριά μπορεί να φθάσει ένας φίλος; Τι κερδίζει στο τέλος. Ο έρωτας ή η αυτοθυσία; Μια γυναίκα αντιμέτωπη με μια δύσκολη αρρώστια καλείται να απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα στην προσπάθειά της να βρει επιτέλους την ευτυχία, τόσο για τον εαυτό της όσο και για εκείνους που αγαπά. Στο μεταξύ, οι γύρω της κρύβουν ο καθένας τη δική του ιστορία και τα δικά του όνειρα. Κάποιοι θα πετάξουν με τα φτερά των ονείρων τους, και κάποιοι θα γίνουν Λευκά Περιστέρια.

Η Ηλιάννα Βολονάκη είναι ζωγράφος και συγγραφέας. Έχει εκδώσει ακόμη ένα μυθιστόρημα με τίτλο η Μελαγχολία της νύχτας.