6 ποιήματα του Νίκου Κυριακίδη

Ο ΔΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

Είχα βγει εθιμοτυπικά,

γιόρταζα.

Είχα έναν συμπαίχτη δίπλα μου σχεδόν εθιμοτυπικά, δεν ήθελε πάλι Εξάρχεια

Στην Αιόλου, στην Αγία Ειρήνη -σ΄ένα με φλώρους, αν θυμάμαι καλά.

Πριν τρεις μέρες θυμόμουν τις τρύπες :

Στα πουλόβερ, στα όνειρα, στην ηδονή

Αυθημερόν –μέρα βόλτας-σκεφτόμουν την ταχυκαρδία

‘’πανικού θάναι πάλι, πρέπει να το συνηθίσω... χρόνια τώρα η ίδια κουταμάρα’’

Εργάσιμη, δούλευα την επόμενη

‘’πόσο θάθελα ν΄αρρωστήσω, να μην πάω’’.

Σαν τότε στο σχολείο

Ήθελα να κοιμάμαι απ΄το πρωί μέχρι το μεσημέρι

Ανέβαζα τον πυρετό , όποτε ήθελα σχεδόν.

‘’Άσχημη που είναι η ζωή μαθές’’-τα δικά μας κακοπαιγμένα φανάρια.

Ούτε ένα κλάμα αληθινό,

ούτε ενα παραμύθι πειστικό,

ούτε μια γκομενοδουλειά για να μη με κοροιδεύω.

Ένα καλό με την αντικοινωνικότητά μου,

είναι που δεν βλέπομαι πια με κανένα.

Στις γιορτές μου δεν με παίρνει κανένας, κάτι χτυπημένοι και μια-δυο γκόμενες

πολύ αρχαίες ( δεν ευτύχησαν φαίνεται στην πορεία) :

‘’Να τα πούμε καμιά μέρα’’

Εμείς οι συμπαίχτες της ελεγχόμενης τρέλας σαν βγαίνουμε,

πάμε νωρίς για ύπνο και Σάββατο νάναι.

Αυτή το ξεκίνησε -μάλλον εγω της το ενέπνευσα

Κι ας βγαίνω μόνος μέχρι πολύ αργά που και που.

Είχε πια κάτι θόρυβους..... ασθενοφόρα, μπάτσικα ;

Πηγαίνοντας για τ΄αυτοκίνητο

κάποιοι τρέχαν- μάλλον όχι για κάπου, μπάτσους δεν είδαμε εκεί.

Μην υπερβάλουμε στις απαιτήσεις.... πρώτες στιγμές είναι, σαν πριν πέσεις.

Μπροστά θα πέσεις, αλλά κινείσαι χορευτικά προς τα πίσω

Τα ξέρω εγω αυτά, της φυσικής.

‘’Και του χρόνου! σ΄ευχαριστώ για το κέρασμα’’

΄΄Ποιό κέρασμα, εγω σ΄ευχαριστώ’’

Μας κόψαν τη ζωή :

Λίγο πιο φανερά αυτή τη φορά.

Ζωή για το γέρο είναι νάχει στοκ φάρμακα στο συρτάρι

Για την όμορφη να μην είναι σίγουρη ποιόν θέλει (κυρίως τον προηγούμενο ωραιοποιημένο)

-και για τον όμορφο φαντάζομαι-

Για το παιδί να είναι χωρίς πρόγραμμα με φίλους

Για μένα θάταν μια ώρα διαφοράς :

Νάβγαινα λέει απ το πετσί μου και ν΄αποχτούσε η μούρη μου γωνίες

Και να φώναζα αυτά που με πνίγαν

Και να έσφαζα αυτούς που με αποπατήσαν

Και να μιλούσα πιο λίγο, γιατί κάποια θα με κοίταζε ανεξαρτήτως.

Και να μην είχα τόση αηδία στο στόμα

Και εφιάλτες και τις κωλοαρρυθμίες

Να μπορούσα να περπατάω, χωρίς να φοβάμαι

Νάμουνα πιο αξιοπρεπής, ναι κι αυτό.

Να μην είχα καμιά παραγωγικότητα,

πλήν της διάχυσης στον κωλο-άλλον ,που κρύβεται.

Είχε μάνα πλύστρα ο δολοφόνος....

κι εγω,

είχα τη γιορτή μου -άσε μη μιλήσω για τη μάνα μου.

Και μιαν απέραντη αίσθηση ακινησίας

Που πήγαν τα μποφώρ; αύριο θάμαι εκεί,

δουλεύω εκεί δίπλα.

Θα φεύγω κλεφτά απ΄τη δουλειά, θα πάω να δω, θα φάω όσα τοξικά αντέξω

Αν είμαι τυχερός για γέρος και με τσάντα, θα φάω και καμιά στη πλάτη.

Με κοροιδέυετε;

Και η κηδεία θα γίνει σπίτι μου δίπλα;

Στο τραμ στα νεκροταφεία θα σκοτώσουν κι άλλα παιδιά άραγε;

Αφού ο πατέρας μου θα πεθάνει ενάμιση χρόνο αργότερα

Κι εγω δεν ξέρω ακριβώς.

Σάπια σειρά, όλα μυρίζουν.

ΓΙΟΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

Τελευταία φορά μπροστα στο φιλιστρίνι

μετά, η ομολογία.

Ο χρόνος πυκνώνει, ακουμπάει στην αρχή το σώμα

Μετα, βυθίζεται μέσα του

Του δίνει μνήμη.

Δεν υπάρχει σκια ο ήλιος γυμνός και μόνος

Κύτταρα που προσπαθούν να υπάρξουν πάλι,

στόματα με θυμό, χωρίς συγκεκριμένο θέμα στα λόγια.

Ανατριχίλα!

Μπορεί και αναγούλα-ανάλογα τα κέφια του μάγειρα.

Ο χρόνος σαν εμάς είναι ναυλωμένος

Δεν φαίνεται κάπου στεριά

Ο χρόνος κι αυτός είναι σκλάβος εδώ.

Τα μάτια θυμούνται

τα βήματα θυμούνται

το πλήρωμα έχει ξεχάσει

δεν πρέπει να θυμάται.

Το βαπόρι περπατάει στο νερό,

με τα πόδια του να πλατσουρίζουν

σαν μικρού παιδιού στις διακοπές.

Μικρή ζωή!

Πιο πολύ ζωή

έχουν τ΄απόβλητα του βαποριού.

Θυμίζουν ανθρώπους πάνω...

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

Των ακατέργαστων διαμαντιών η μητέρα,

το πάει για ύπνο.

Ασβεστωμένη γειτονιά για τον τρανταχτό.

‘’Στην υγειά και στη μνήμη των αγριμιών που καλπάζουνε,

σε κήπους περιφραγμένους’’

Τα παιδιά , οι έφηβοι, εκεί

Σοβαροί όλοι -λίγο σφιγμένοι.

Ένας ξεμάκρυνε για ν΄αυνανιστεί στα χόρτα:

Η σπονδή του

Από το ξενοδοχείο το τρανταχτό καμάρι

μίλησε στη μάνα του, παραπονέθηκε :

‘’ Με βάζουν να τρώω όλο το πρωινό

χάνω τη μέρα ,έτσι’’

Μετά, η μητέρα των ακατέργαστων διαμαντιών

έκατσε στη θέσης της μάνας του.

Όταν πάει ταξίδι αγαπημένος

πονάει το φευγιό..... δεν προσκυνήθηκε ποτέ από κάποιον

Τον βλέπαν έτσι, ‘’τρανταχτέ’’ λέγαν.

Οι κοπέλλες της γειτονιάς στη σειρά

Βαμμένες σαν πουτάνες όλες και σιωπηλές.

Τόσος σεβασμός:

‘’Έτσι, δεν θα τον ερεθίζαμε ποτέ’’

Μετα κατέβηκε ένα κόκκινο μπαλόνι και των ακατέργαστων διαμαντιών η μητέρα,

το κατάπιε

Μετα απογειώθηκε...... μέσα της, πολύς αέρας βλέπεις

Πετάει τώρα από πάνω μας

Πάνω απ τη πλατεία μας , όχι την εκκλησία πιο πέρα

Κρατάει κάτι.

Είναι και πολύ ψηλά να δείς

Ο καπετάνιος πούρθε καθυστερεημένος, το βλέπει :

‘’Είναι λίγο δενδρολίβανο, ένα παντελόνι, ένα γιλεκάκι’’

Μετά, ένας φαλακρός , μόνος μέσα στο σπίτι του

θα ρίξει μια στροφή ζειμπέκικο.

Του μικρού

-->

ΚΑΠΟΥ ΠΙΟ ΠΕΡΑ

Ποιός να είναι ξύπνιος στο χωριό των μόνων;

Μάλλον τους πήρε ο ύπνος

Τους πήρε όπως τα τελευταία παιδιά τους τα μικρά

-αγέννητα και γεννημένα-

χρόνια πριν.

Άλλαξαν τις συνήθειες καιρό τώρα:

Ο παπάς με την εκκλησία ολόκληρη,

τους επισκέπτεται έναν-έναν, κάθε Κυριακή.

Η μικρή χαμογελαστή κοπέλα,

δείχνει άφοβα τα κουφάρια των δοντιών της.

Έρωτες πλέκονται συχνά-μα με κουβέντες μόνο

Κανένα σώμα δεν θέλει να χάσει την αυθυπαρξία του.

Ο πιο μικρός πηγαίνει στην πόλη,

να φέρει και να πεί σ΄όλους τα νέα.

Οι πιο πολλοί βέβαια δεν ακούνε τα νέα :

Είναι ο μικρός παραστατικός και γουρλώνει τα μάτια σα μιλάει

Είναι κι η ευκαιρία-η μόνη-να βρεθούν όλοι μαζί :

Οι μόνοι.

Αγαπούν πολύ τον φωτογράφο στο χωριό

Έτσι που φυλακίζει τη μορφή, ενω περνούν τα χρόνια.

Πάνε πολλά χρόνια που ένας γέροντας

-νεκρός απο τότε-

είχε πει πως τα ζωντανά πλάι στους ανθρώπους,

είναι γρουσουζιά.

Δεν βλέπεις σκύλο γάτα κότα κατσίκι

Άλλωστε όλοι τρώνε περίεργες ώρες

Περίεργα πράγματα

Και λίγο......

Μόνοι

Λιπόσαρκοι

Ολιγαρκείς

Λιγότεροι μέρα τη μέρα

Ήρεμο-θαρρείς ακίνητο-χωριό

Σα φτιαγμένο από άγγελους της τρέλας

 

ΤΑ ΑΚΡΑ

 -Μη φοβάστε την πραγματικότητα

Όχι γιατί είναι αναπόφευκτη

Όχι γιατί είναι πανταχού παρούσα.

-Μη φοβάστε τα αληθινά

Μυρίζουν, κολλάνε, τρώγονται, μεταδίδονται

Γίνονται εμμονές, οργίζουν και οργίζονται.

-Μη φοβάστε το τραχύ

Όχι γιατί είναι η αρχή

Όχι γιατί υπάρχει και ο καθρέπτης σας

Απλά, είναι όμορφες λέξεις .......ακούστε τις:

Πραγματικότητα, αληθινό, τραχύ

Κάνουν τους γέρους πιο αξιοπρεπείς στο τέλος.

Τους μεσήλικες να παλεύουν ακόμη.

Τους νέους να συναντούν χωρίς φλυαρία την ηδονή.

Με τη σειρά της αλήθειας, πραγματικά, τραχιά:

Ηδονή............ακόμη......τέλος

 ( Αφιερωμένο στην κυρία Φωτεινή Μαρκάκη )

 

ΕΝΤΕΡΟ-ΙΟΣ

 Δεν υπάρχει πια μια φούστα,

 για να βρω κρυψώνα.

Δεν υπάρχει ένα λουλούδι,

να με στολίσει.

Στα μάτια μου

οδηγώ την άνοιξη,

μάλλον  κάπου πρόστυχα.

Απολύτως κανείς

δεν θα την κοιτάξει χυδαία.

Η γυναίκα μου ναυάγησε

στο πέλαγο με τη χλωρίνη και τα χρέη.

Το νησί της αγρίευε

όταν δεχόταν επισκέψεις.

Σου θύμωσα πολύ.

 Ίσως ο απροσδόκητος ερεθισμός.

‘’Την επόμενη φορά που θα φέρετε στο πάρκο ζώα,

θα φωνάξω την αστυνομία’’

 

Ο πανικός είναι κάτι κοινωνικό;

Κάτι  τέτοιο.........

Ίσως γι΄αυτό όταν ο αριθμός μικραίνει,

απομακρύνεται.

Η κοινή αντίληψη των πραγμάτων

καθώς και η γλίτσα του οδοστρώματος,

έγιναν κι οι δυο τους αντιληπτές

από τις σόλες των περαστικών.

Μιλάω.........

Μιλάω πολύ για μένα :

Κάτι σαν ανάγνωση βιβλίου,

σαν απόδραση ούρων,

σαν αέρας φυσερού.

( Αφιερωμένο στο φίλο μου, Τάσο)

;

ΣΑΡΚΙΝΟ

Και πάλι σήμερα δεν θα μιλήσω για λαγόνες

Θα προτιμήσω λεγεώνες.

Για λαιμούς με υπόξινη γεύση

Θα μιλήσω για αθώα μέλη αποκομμένα, απομακρυσμένα.

Φοβάμαι ούτε καν για λεπτά μακριά χέρια

Θα θυμηθώ το τρέμουλο και τη χαιρεκακία στο κοίταγμά του.

Όπως όλοι καταλάβατε, θα μιλήσω για το δρον σώμα

Αδιαφορώντας για τους ερεθισμούς των οστεφυλάκων.

Αποτελέσματα Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης 2012

 

Αυστραλία/Australia

Ποίηση Ελληνική γλώσσα

Α΄ Βραβείο Ξεχασμένα Όνειρα Γιώργος Στεργιόπουλος

Β΄ Βραβείο Ζαχαράτες Σκέψεις Χρήστος Ανταλής

Γ΄ Βραβείο Η Πόλη Γιώργος Γιαννής

ΠεζόΕλληνική γλώσσα

Α΄ Βραβείο Λάβαμε… Ιωάννα Σταματέλου

Β΄ Βραβείο Το Βάθος της Ψυχής Θέκλα Σκαρσέλλα

Γ΄ Βραβείο Εν Ανθρώποις Ευδοκία Χριστίνα Ιατρού – Σοϊταρίδη

Poetry in English

1st Prize Prohoros in the Cave of the Apocalypse Jena Woodhouse

2^nd Prize The Old World Paul Kiritsis

3^rd Prize The Phoenix of Freedom Stefanie Giannis

Short Story in English

1^st Prize The Voyage South, To The End Of The World Susan Metaxas

2^nd Prize Dandelions for Dinner Kartia Heartly

3^rd Prize Turbulence Loula S. Rodopoulos

Κριτική Επιτροπή

Συντονίστρια: Καίτη Αλεξοπούλου, Πρόεδρος, ΕΑΠΣΜ

Μέλη Αλέξανδρος Γιανναδάκης, εκπαιδευτικός, φιλόλογος

Διονύσιος Μερτύρης, φιλόλογος,γλωσσολόγος, υποψήφιος διδάκτορας(La Trobe University)

Panel of Judges

Coordinator: Cathy Alexopoulos, President, GACLM

Members Alexander Giannadakis, educationalist, philologist

Dionysios Mertyris, philologist, linguist, PhD student (La Trobe University)

Ευρώπη/Europe

Ποίηση Ελληνική γλώσσα

Α΄ Βραβείο Κερνάμε Καφέ… Έλενα Σταύρου

Β΄ Βραβείο Carpe diem Νεκταρία Μαραγιάννη

Γ΄ Βραβείο Κρέμομαι Ανάποδα Εύη Τανούδη

Έπαινος Η Πέτρα Φίλιππος Γαλιάσος

Έπαινος Ηλεκτροφόρα Σύρματα Άννα Ιωαννίδου

Poetry in English

1^st Prize We are offering coffee…Έλενα Σταύρου

2^nd Prize The House of Love Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου

3^rd Prize Image Κώστας Μάρκου

Πεζό Ελληνική γλώσσα

Α΄ Βραβείο Στην Εντατική Ροδαμάνθη Θεοδωρακάτου

Β΄ Βραβείο D.N.A η « Η Επιστροφή του Ορέστη» Τούλα Κακουλλή

Γ΄ Βραβείο Επιστροφή στο χωριό Ιορδάνης Κυριακίδης Έπαινος Το Ταξίδι στην Πόλη Ελένη Μουζουρά

Θεατρικό Μονόπρακτο

Α΄ Βραβείο Ο Λαβύρινθος Αμαλία Πικρίδου -Λούκα

Β΄ Βραβείο Ψυχές Ιωάννης Σεϊτανίδης

Γ΄ Βραβείο Κανείς δεν πάει πουθενά Ευτυχία Κανάρη

Έπαινος Σπίτι γεμάτο κόσμο Λία Χατζοπούλου-Καραβία

Έπαινος Ο Καθηγητής Πόλυ Χατζημανωλάκη

Κριτική Επιτροπή /Panel of Judges

Ποίηση/Poetry:

Δημήτρης Τρωαδίτης, Ποιητής, Μεταφραστής
Dimitris Troaditis, Poet, Translator
Θεοδώρα Πουλοπούλου, Ποιήτρια, Μεταφράστρια
Dorothy Poulopoulos,Poet, Translator

Θεατρικό Μονόπρακτο:
Συντονίστρια: Καίτη Αλεξοπούλου, Πρόεδρος, ΕΑΠΣΜ
Κώστας Δημαράς, Ταμίας, ΕΑΠΣΜ
Κούλα Τέο, θεατρικός συγγραφέας
Γιάννης Δημακάκος, ηθοποιός, σκηνοθέτης
Πεζό/ ShortStory:
Κυριάκος Αμανατίδης, Νεοελληνιστής
Kyriakos Amanatides, Modern Greek Scholar
Kαίτη Αρώνη, Αντι-Πρόεδρος, ΕΑΠΣM
Κathy Aronis, Vice-President, GACLM

Ευχαριστώ την Ιωαννίδου Άννα για την αποστολή των αποτελεσμάτων

Πρόσκληση σε παρουσίαση βιλίου του Λάσκαρη Ζαράρη

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ Ν. ΑΓΧΙΑΛΟΥ

       Μετά από μία σειρά καλλιτεχνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων που έχει αναλάβει και πραγματοποιήσει μ’ επιτυχία ο σύλλογος μας,  σε συνεργασία με τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων των Δημοτικών Σχολείων της Ν. Αγχιάλου, αυτή τη φορά αναλαμβάνει την παρουσίαση του παιδικού βιβλίου τού συμπολίτη μας, ταλαντούχου και πολυβραβευμένου ποιητή και συγγραφέα Λάσκαρη Π. Ζαράρη, ο οποίος θα επιδιώξει να έρθει σε άμεση επικοινωνία με τους αναγνώστες του.

       Το έργο του «Το νησί και το αθάνατο νερό», το οποίο εκδόθηκε πρόσφατα από τον Εκδοτικό Οίκο «Ήρα Εκδοτική» στο Βόλο, έχει αποσπάσει μέχρι στιγμής άριστες κριτικές από αξιόλογους λογοτέχνες και ανθρώπους του πνεύματος.

       Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν ο Φιλοπρόοδος Σύλλογος Ν. Αγχιάλου μαζί με τους Συλλόγους Γονέων & Κηδεμόνων του Α΄ (Ευγένειου) & Β΄ (Βαρνάλειου) Δημοτικού Σχολείου το Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012 στις 7 μ. μ., στο Αμφιθέατρο της Δημοτικής Ενότητας Νέας Αγχιάλου.

       Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσουν οι ηθοποιοί της θεατρικής ομάδας της Νέας Αγχιάλου: Αθηνά Γκούβερη, Άννα Ζαράρη, Στέλιος Μουτζούρης, Εύη Τόλια.

       Θα συμμετάσχει και η ομάδα νέων της σχολής «Break A Move» του Κωνσταντίνου Πανόπουλου με σύγχρονο χορευτικό πρόγραμμα.

Πρόσκληση σε βραδιά ποίησης

 

Η Γιάννα Μπούκοβα γεννήθηκε το 1968 στη Σόφια της Βουλγαρίας, σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Σόφια, από το 1994 ζει μόνιμα στην Αθήνα και ασχολείται με τη μετάφραση και επιμέλεια λογοτεχνικών και φιλοσοφικών κειμένων στα βουλγαρικά. Έχει εκδώσει στη Βουλγαρία τις ποιητικές συλλογές «Τα παλάτια του Διοκλητιανού», «Lodka v okoto» και τη συλλογή διηγημάτων «Κι όπως κάθε τι», και στην Ελλάδα την ποιητική συλλογή «Ο ελάχιστος κήπος» (Ίκαρος, 2006) σε μετάφραση του Δημήτρη Άλλου. Είναι μέλος της Εταιρείας Βούλγαρων Συγγραφέων.

Ο Σταμάτης Πολενάκης γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα, σπούδασε Ισπανική Λογοτεχνία στη Μαδρίτη και είναι ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές «Το χέρι του χρόνου» (Όμβρος, 2002), «Τα γαλάζια άλογα του Φραντς Μαρκ» (Οδός Πανός, 2006), «Νοτρ Νταμ» (Οδός Πανός, 2008) και «Τα σκαλοπάτια της Οδησσού» (Μικρή Άρκτος, 2012). Είναι συγγραφέας των θεατρικών «Το τελευταίο όνειρο της Έμιλυ Ντίκινσον», «Ψαρόσουπα», «Βερολίνο». Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Ο Αλέξιος Μάινας έχει ελληνογερμανική καταγωγή, γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα, σπούδασε Φιλοσοφία και Λογοτεχνία στη Βόννη και ασχολείται με τη διδασκαλία της ελληνικής και της γερμανικής γλώσσας και τη μετάφραση (Καβάφης, Ρίτσος, κλπ.). Γράφει και στις δύο γλώσσες. Το βιβλίο του «Το περιεχόμενο του υπόλοιπου» (Γαβριηλίδης, 2011)  ήταν υποψήφιο για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή του περιοδικού Διαβάζω και βραβεύτηκε (3^ο βραβείο ποίησης) στο Συμπόσιο Ποίησης.

Πρόσκληση στην παρουσίαση βιβλίου του Χαράλαμπου Βσιλάκη

Νέα ποιητική συλλογή από το Βασιλάκη Χαράλαμπο

Κυκλοφόρησε η τέταρτη ποιητική συλλογή του Χαράλαμπου Βασιλάκη. Έχει κυκλοφορήσει 3 ακόμη ποιητικές συλλογές: Η ζωή μου ένα ταξίδι (2009), Μέσα από τα μάτια της ψυχής (2010), Σαν ψηλαφούν τα ακροδάχτυλα (2011). Ο ποιητής με το γνωστό ποιητικό του ύφος μας ταξιδεύει από το Άλφα ως το ωμέγα μέσα από την ευαίσθητη προσωπική του ματιά επιλέγοντας 144  εικοσασύλλαβα τετράστιχα που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι χαϊκού.

Δείγματα γραφής:

ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΣΧΕΣΗ ,
ΑΠΟΤΥΧΙΑ
ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΗΣ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ.

ΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ
ΠΟΤΕ ΔΕ ΓΡΑΦΟΥΝ
ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ

ΣΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ
ΕΧΟΥΝ ΘΗΤΕΥΣΕΙ
ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΥΣΤΕΣ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΕΣ

ΠΟΛΛΟΙ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ
ΛΙΓΟΙ ΤΟΛΜΑΝΕ
ΝΑ ΑΠΟΔΡΑΣΟΥΝ
ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

ΑΛΛΟΙ ΦΥΛΑΤΤΟΥΝ
ΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ
ΕΓΩ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ
ΛΟΓΩ ΧΗΜΕΙΑΣ

Δείτε περισσότερα για τον ποιητή στου σύγχρονους ποιητές του ιστολογίου

Μια επιστολή...του Νίκου Κυριακίδη

ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ( μια επιστολή)

Όταν οι μέρες γίνονται μέρες βρασμού οι άνθρωποι φορούν τα άσπρα τους, ακολουθώντας τις συμβουλές των γιατρών, τις παραδόσεις των βεδουίνων, την ανάγκη τους.

Μασάνε μικρά πουλιά που πιάνουν με τα χέρια, μιλούν σε χαλασμένα κινητά φωνάζοντας πως ''είναι απλό'', φυσούν τη μύτη στις εφημερίδες και ερωτεύονται τον ακριβώς αντίθετο, αυτού που ποθούν.

Τα μεσημέρια κοιτούν τα φαρμακεία ακριβώς την ώρα που κλείνουν, με μια συνταγή στο χέρι, μια ταχυπαλμία στο κόκκαλο του θώρακα να χορεύει, μιαν απορία τι σημαίνει απεργία ιδιοκτητών.

Στη ζέστη βρωμοκοπάνε οι ''εργαζόμενοι μπάτσοι'' σύμφωνα με την εκτίμηση των ''αριστερών'', καθώς κελάρουν την επόμενη πόρνη ή το εκδιδόμενο αγοράκι, που θα πηδήξουν με εκβιασμό. Μια φίλη με ρώτησε μια τέτοια μέρα : ''παλιότερα οι βασανιστές ήταν εργαζόμενοι της εποχής τους;''

Αυτές τις μέρες είναι να είσαι στη πόλη. Μακριά από φυτά, νερά, γραφικότητες. Να συναντάς τους νεκρούς σου γνωστούς, που αγαπούν πάντα την άσφαλτο. Θα τους συναντήσεις-κάποιοι θάχουν πεθάνει μόλις πριν λίγο, αλλά εσυ από παλιά, κάπου θα τους ξέρεις.

Δεν υπάρχει γελοιωδέστερο πράγμα από τη σάρκα που εκλύει υγρά ενω κάποιος την περιγράφει. Η μόνη ''ανωμαλία'' που υπάρχει, είναι οι φωτογραφίες μετα τη συνουσία...εξον κι αν είναι ρέκβιεμ. Και με το αίμα το ίδιο ακριβώς συμβαίνει.

Μετά, κάποια τραγούδια σαν εντροπία, να σε πηγαίνουν στο χάος...εσυ θέλεις να αγκαλιάσεις, καταφεύγεις στα χέρια σου, ιδίως στην ηδονική τους περιοχή: τις σχηματισμένες φλέβες. Ανικανότητες: μικρές αλλά επώδυνες.

Όταν τα μεσημέρια κοκκινίζουν τ΄αυτιά, τρεκλίζεις από κάποια απ τις αρρώστιες, πιάνεις ένα κομμάτι χαρτί- που είναι βέβαια όπως όλοι ξέρουν, η πιο ποθητή αγαπημένη της πόλης κάποια που ελκύει και τα μολύβια των πιτσιρικιών ακόμη- και γράφεις ασυνάρτητα.

            ''Αγαπημένο μου ντουλάπι

φύλαξέ με και αυτή τη χρονιά με τα αντισκωριακά μου, μετα θα φύγω για μακριά...

Ο μόνιμος μπελάς σου''

Διαγωνισμός διηγήματος και νουβέλας «Μια ιστορία για την κρίση» Από το Βήμα της Κυριακής

«Το Βήμα» προκηρύσσει διαγωνισμό διηγήματος και νουβέλας με θέμα την κριση και τις ανθρώπινες εμπειρίες. 
Στο διαγωνισμό μπορούν να μετάσχουν νέοι μέχρι 35 ετών
Η μέγιστη έκταση των κειμένων που θα υποβληθούν δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τις 6.000 λέξεις.
Τα κειμενα υποβάλλονται ηλεκτρονικά στη διεύθυνσηtovima.dihghma@dolnet.gr
Τα 10 καλύτερα κείμενα θα εκδοθούν από «Το Βήμα»
Προθεσμία συμμετοχής ως τις 30 Νοεμβρίου 2012

Νέος διαγωνισμός από το eyelands

NEOΣ! Διαγωνισμός σύντομου διηγήματος

«Μια αφήγηση για το καλοκαίρι» 
Από σήμερα μπορείτε να στέλνετε το (σύντομο) διήγημά σας για τον καινούργιο διαγωνισμό του eyelands που θα μείνει «ανοιχτός» για δύο μήνες**
Ο νέος διαγωνισμός του eyelands θέλει μικρέςαδημοσίευτες ιστορίες (flash fiction), μέχρι 500 λέξεις, θέλει να κρατήσετε (για λίγο ακόμη) την ξεγνοιασιά (όση είχατε) του καλοκαιριού και δεν θέλει συνδρομή αυτή τη φορά. 
Ο διαγωνισμός είναι δωρεάν, "μιλάει" στην ελληνική γλώσσα αλλά θέλει συμμετοχές από όλους χωρίς διακρίσεις (μόνο το 18ο της ηλικίας συμπληρωμένο) και προσφέρει σε όσους οι ιστορίες τους περάσουν στην τελική φάση (είκοσι, είναι η πρώτη σκέψη, αλλά αυτό θα εξαρτηθεί και από το πόσο καλές αφηγήσεις θα μας στείλετε) τη συμμετοχή σε ένα βιβλίο. 
Ένα βιβλίο (Ιστορίες για το καλοκαίρι) που θα κυκλοφορήσει από το eyelands στην αρχή του επόμενου καλοκαιριού. 
Εννοείται ότι όλοι οι νικητές (όλα τα υπόλοιπα διηγήματα θα επιλεγούν χωρίς διάκριση, άρα όλοι θα έχουν νικήσει) θα πάρουν δωρεάν ένα αντίτυπο του βιβλίου. 
Αυτό είναι όλο, είναι απλό και εύκολο, όσοι έχετε ακόμη ζωντανή μια αφήγηση καλοκαιριού (όχι απαραίτητα αυτού που πέρασε) μέσα σας, βάλτε τη στο χαρτί.
Μπορείτε να στέλνετε τα κείμενά σας στο eyelands δηλαδή στη γνωστή ηλεκτρονική διεύθυνση: info@eyelands.gr - σε μορφή word.doc και OXI σε pdf
Θα χρειαστούμε ένα όνομα (ή αν θέλετε ψευδώνυμο) κι όταν με το καλό το διήγημά σας επιλεγεί στα 20 καλύτερα θα μας στείλετε φυσικά και τη διεύθυνσή σας. 
Κάθε συγγραφέας μπορεί να στείλει ένα μόνο - αδημοσίευτο- διήγημα.
Τα δικαιώματα των διηγημάτων παραμένουν στους συγγραφείς που μπορούν να τα δημοσιεύσουν οπουδήποτε θέλουν, μετά το τέλος του καλοκαιριού 2013.
Ας φτιάξουμε μαζί λοιπον ένα ωραίο βιβλίο με αφηγήσεις για το καλοκαίρι.
Ο διαγωνισμός θα μείνει ανοιχτός για δύο μήνες, λήγει στις 20 Νοεμβρίου 2012
Τα κείμενα θα κριθούν από τη συντακτική ομάδα του eyelands και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μέχρι το τέλος του 2012.
-
Σημείωση: Ο τίτλος που θα διαλέξετε για την ιστορία σας ΔΕΝ θα πρέπει να είναι:
"Μια αφήγηση για το καλοκαίρι"  ή "Ιστορίες για το καλοκαίρι"&&
Για τους διαγωνιζόμενους που θα διακριθούν θα υπάρχουν καλοκαιρινά δώρα - εισιτήρια για τα ελληνικά νησιά - όχι όμως σε αντιστοιχία με κάποια βραβεία αλλά, το πιο πιθανό, με κλήρωση. Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν στην πορεία του διαγωνισμού. 

Ναζίμ Χικμέτ

Γιὰ τὴ ζωή

 
 Η ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά,
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος,
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα.
Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.
Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρὰ
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ
Ποὺ ἔτσι, νὰ ποῦμε, ἀκουμπισμένος σ᾿ ἕναν τοῖχο
μὲ τὰ χέρια σου δεμένα
Ἢ μέσα στ᾿ ἀργαστήρι
Μὲ λευκὴ μπλούζα καὶ μεγάλα ματογυάλια
Θὲ νὰ πεθάνεις, γιὰ νὰ ζήσουνε οἱ ἄνθρωποι,
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ποτὲ δὲ θά ῾χεις δεῖ τὸ πρόσωπό τους
καὶ θὰ πεθάνεις ξέροντας καλὰ
Πὼς τίποτα πιὸ ὡραῖο, πὼς τίποτα πιὸ ἀληθινὸ
ἀπ᾿ τὴ ζωὴ δὲν εἶναι.
Πρέπει νὰ τηνε πάρεις σοβαρὰ
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ
Ποὺ θὰ φυτέυεις, σὰ νὰ ποῦμε,
ἐλιὲς ἀκόμα στὰ ἑβδομῆντα σου
Ὄχι καθόλου γιὰ νὰ μείνουν στὰ παιδιά σου
Μὰ ἔτσι γιατὶ τὸ θάνατο δὲ θὰ τόνε πιστεύεις
Ὅσο κι ἂν τὸν φοβᾶσαι
Μὰ ἔτσι γιατί ἡ ζωὴ θὲ νὰ βαραίνει
πιότερο στὴ ζυγαριά.