ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

Έργο: Κανιώτη Βάσω

Σταχτοπούτα

 

Πόσα χρόνια θα προσμένεις ακόμη;

Οι πρίγκιπες  σου να σε σώσουν;

Ντυμένη τόση πλάνη δεν κουράστηκες;

 

Μονάχη σου αν δε σωθείς

απ’ την αγαπημένη στάχτη σου

στο παραμύθι σου θα ξεχαστείς.

 

Οι νεράιδες σου λοξοδρόμησαν

κι η κολοκύθα σου άμαξα δε γίνηκε ποτέ

 

Με φράσεις κλισέ κλειδώθηκες

παντοτινά σε ένα μικρό χρυσό γοβάκι.

Μαστοροδήμου Χρύσα, Οδός Πανός, 2019

ΝΑ ΓΕΛΑΣ

Μη ξεχνάς να γελάς..

Σ' εκείνες τις μάχες

που σ' άφησαν νικημένη κι ανίσχυρη στο πεδίο, να γελάς..
Στις κακές ζαριές που έφερες
και σε κάναν να χάσεις την παρτίδα, να γελάς..
Στους μουντούς ουρανούς
που με νεροποντές απειλούνε
την εύθραυστη σου σάρκα να βρέξουν, να γελάς..
Στις γειτονιές που θρηνούν για τα παιδιά τους που φύγαν, να γελάς..
Στα τρένα που καταφέραν
να σου κλέψουν ανθρώπους, αφήνοντας σε σ' ένα σταθμό πληγωμένη, να γελάς..
Σ' αυτούς που σου κλείσαν τους δρόμους και αδιέξοδα χτίσαν εμπρός σου, να γελάς..
Στις φυλακές που εκείνοι δημιουργήσαν για σένα, δίνοντας σου εσύ το κλειδί μια βαριάς κλειδαριάς να γυρίσεις, να γελάς..
Στις ατσάλινες αλυσίδες που στα πόδια σου πέρασαν, όταν τους ζήτησες ένα χαρούμενο βαλς να χορέψεις, να γελάς..
Σ' εκείνους που φύγαν
και πήραν μαζί τους απ' την ψυχή σου κομμάτια αφήνοντάς την ανάπηρη με δύο δεκανίκια
να ζήσει, να γελάς..
Στις μοναξιές που απρόσκλητα ήρθαν και στην πλάτη σου κάθησαν λυγίζοντας σε, να γελάς..
Στις αγέλαστες μέρες
εσύ να γελάς.
Εσύ να γελάς να ξεθωριάζεις το μαύρο μου.
Εσύ να γελάς να γυρίζει η γη μου γαλήνια.
Εσύ να γελάς να βρίσκει το νόημα της η ζήση μου.
Εσύ να γελάς πριν ξεψυχήσει η ελπίδα μου..
Στους απαρηγόρητους κόσμους..
Στους βασανισμένους καιρούς..
Στους δυστυχισμένους ανθρώπους..
Και σε όλους αυτούς, εσύ να γελάς..
Μ' ακούς;
Να μου γελάς...!!

Βάσω Κανιώτη

 ΆΝΤΡΕΣ…

Λάτρεψε δυο-τρεις άντρες.
Έτεκε άλλους τόσους.
Συμπέρασμα δε βγάζει.
Παιδιά δείχνουν στους τρόπους.
Όπως να ξεκινούσε,
κατέληγε σαν μάνα…
Βαρέθηκε να παίζει
στο γήπεδο σα μπάλα.
Σκληρή, αν αποφασίσει,
από τη μια να γίνει,
καταρρακώνει πλήθη,
μέγαιρα καταλήγει.
Αν απαλά χαϊδεύει,
στην κεφαλή ανεβαίνουν!
Τον κύρη παριστάνουν
και δούλα την-ε-κάνουν!
Γι’ αυτό κι αυτή… μανάρια,
κόντρα στην ανεργία,
μια-δυο φορές το μήνα

-χτυπιέστε δε χτυπιέστε-κηρύσσει απεργία

ΒΕΛΗΣΣΑΡΙΟΥ ΧΡΥΣΑ

 αυπνία

Απ' την ταράτσα βλέπω φώτα να τρεμοπαίζουν πέρα μακριά.

Κι ακούω θορυβους της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται.

Τα βράδια του καλοκαιριού έχει δροσιά.

Φορώ λευκό νυχτικό - σατέν.

Μαύρους κύκλους θα χω το πρωί και στα μάτια μου

γραμμένα ερωτηματικά.

Που την άλλη νύχτα δεν θ΄απαντήσω πάλι.

Ξηρογιάννη Μίνα

ΜΟΒ

Είπες Μοβ

Είπα Κόκκινο

Είπες Γυναίκα

Είπα Έμπνευση

Και συμφωνήσαμε

Σε μακροχρόνιο

Καταιγισμό

Αισθημάτων.

 Μαυρογονάτου Ελένη, Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες

 

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (International Women's Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου. Θεσπίστηκε για πρώτη φορά το 1977 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ για να αναδείξει τα προβλήματα και να προωθήσει τα δικαιώματα της γυναίκας.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αφιερώνει τη φετινή Ημέρα της Γυναίκας στον παγκόσμιο αγώνα των γυναικών κατά της κρίσης του COVID-19. Οι γυναίκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά της πανδημίας του κορονοϊού, καθώς αποτελούν την πλειονότητα των εργαζομένων που απασχολούνται στις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης. Πολλές έχουν επίσης πληγεί σοβαρά από την κρίση λόγω της απώλειας θέσεων εργασίας ή της απασχόλησής τους σε επισφαλείς θέσεις εργασίας. Επιπλέον, οι συνεχόμενοι εγκλεισμοί έχουν οδηγήσει σε αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας. Το Κοινοβούλιο έχει ζητήσει την καταπολέμηση αυτών των ανισοτήτων.

Η ιστορική διαδρομή της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας δεν ξεκινά με την υιοθέτησή από τον ΟΗΕ το 1977. Πρωτογιορτάστηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1909 στην Νέα Υόρκη, ως Εθνική Ημέρα της Γυναίκας, με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το περιστατικό αυτό αμφισβητείται σήμερα από μερίδα αμερικανών ιστορικών και χαρακτηρίζεται μύθος.

Με αφετηρία τις ΗΠΑ, ο εορτασμός διεθνοποιήθηκε τον επόμενο χρόνο, κατά την διάρκεια δευτέρου συνεδρίου του γυναικείου τμήματος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (2η Διεθνής), που έγινε στην Κοπεγχάγη (26-27 Αυγούστου 1910). Οι 100 σύνεδροι από 17 χώρες υιοθέτησαν την πρόταση τριών γερμανίδων (Λουίζ Τσιτς, Κλάρα Τσέτκιν και Κέτε Ντούνκερ) να γιορτάζεται κάθε χρόνο η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας,ως ένα βήμα για την προώθηση της ισότητας των δύο φύλων, που θα περιλάμβανε και το εκλογικό δικαίωμα, που ήταν τότε το καθολικό ζητούμενο για τις γυναίκες όλου του κόσμου.

Στις 19 Μαρτίου 1911 γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στην Αυστρία, την Γερμανία, την Ελβετία και την Δανία. Κοινός τόπος και στις τέσσερις χώρες ήταν η ψήφος στις γυναίκες και η ανάδειξη των γυναικών σε δημόσια αξιώματα. Οι αμερικανίδες συνέχιζαν να γιορτάζουν την δική τους εθνική ημέρα την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου. Το 1914, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε στην Γερμανία στις 8 Μαρτίου – είτε επειδή ήταν Κυριακή είτε σε ανάμνηση της απεργίας του 1857 στην Νέα Υόρκη- και έκτοτε καθιερώθηκε η ημερομηνία αυτή για τον εορτασμό και υιοθετήθηκε αρκετά χρόνια αργότερα από τον ΟΗΕ.

Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία (1917), η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία. Αργία μόνο για τις γυναίκες καθιερώθηκε στην Κίνα μετά την επικράτηση των κομμουνιστών του Μάο Τσε Τουνγκ. Γρήγορα, όμως, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχασε το πολιτικό και διεκδικητικό της υπόβαθρο και εορτάζεται ως έκφραση συμπάθειας και αγάπης των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων.

Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του '60 αναζωογόνησε τη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η οποίας από το 1977 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/4

© SanSimera.gr

Πρόσκληση σε εικαστικούς για συμμετοχή στη διαδικτυακή, ομαδική έκθεση «Γυναίκα για πάντα!» του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος

ΟΜΙΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ UNESCO ΤΕΧΝΩΝ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ 156 – 17675 ΚΑΛΛΙΘΕΑ-ΑΘΗΝΑ

210-9514523 www.clubunesco.gr

E-mail:unescohellas.tlee@gmail.com

ΑΠΟΦΑΣΗ 377/2006 ΜΟΝΟΜΕΛΟΥΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Αρ. Μητρώου Πολιτιστικών Φορέων ΥΠ.ΠΟ.Α: 3384

_______________________________________________________________________

Ανοιχτή πρόσκληση σε εικαστικούς

 Για συμμετοχή στη διαδικτυακή, ομαδική έκθεση εικαστικών «Γυναίκα για πάντα!»

του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος

8/3 ως 8/4/2021 στην ιστοσελίδα: www.clubunesco.gr  

Ο Όμιλος για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος, συνεχίζει τη δημιουργία διαδικτυακών εκθέσεων στον καιρό της πανδημίας, με την πρώτη του ομαδική έκθεση εικαστικών για το 2021, να είναι αφιερωμένη στη γυναίκα, με αφορμή την Ημέρα της γυναίκας.  

«Γυναίκα για πάντα!» είναι ο τίτλος της έκθεσης, που θα φιλοξενηθεί ταυτόχρονα και διαδικτυακά στην ιστοσελίδα του Ομίλου, καθώς και στις σελίδες του στα δίκτυα Facebook και Youtube,  από 8/3 ως 8/4/2021. Μια έκθεση φόρος τιμής, στην ύπαρξη της γυναίκας από το χθες, στο σήμερα και για πάντα. Σε ένα διαρκή και καθημερινό αγώνα από κόρη, σύζυγος και μητέρα του χθες, χωρίς δικαιώματα, στην εργαζόμενη και επιστήμονα του σήμερα και του αύριο, ως ισότιμο μέλος της κοινωνίας μας. Από τις κορυφαίες γυναίκες του χθες που άφησαν το αποτύπωμά τους στην Ιστορία με τις διακρίσεις τους στο κοινωνικό πεδίο, στις «άγνωστες» ηρωίδες της καθημερινότητας του σήμερα και του αύριο, που αγωνίζονται και κατακτούν ένα ένα τα «άβατα», διακρινόμενες σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής. Ως αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης η γυναίκα, αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης, για τη δημιουργία κορυφαίων έργων στην τέχνη, τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία και τη μουσική.  

Στην έκθεση θα λάβουν μέρος, μόνο 35 δημιουργοί, ως εκ τούτου, θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας, η οποία κατοχυρώνεται με τη δήλωση συμμετοχής, στη γραμματεία του Ομίλου, μέσω email: unescohellas.tlee@gmail.com, όπως περιγράφεται στους κατωτέρω όρους συμμετοχής.  

Οι συμμετέχοντες εικαστικοί λαμβάνουν μέρος στην έκθεση με έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής, φωτογραφίας, κεραμικά, μικτής τεχνικής, συνθέσεις, σχέδιο κλπ. και καλούνται μέσα από το έργο τους να αναδείξουν τη γυναίκα, αντλώντας έμπνευση από την πολυποικιλότητα των ρόλων της, στο πέρασμα της Ιστορίας. Κάθε τεχνοτροπία και μέθοδος εικαστικής έκφρασης στα έργα είναι δεκτή, αρκεί αυτά να μην έχουν υβριστικό, συκοφαντικό και γενικά απρεπές περιεχόμενο, το οποίο προσβάλλει τα χρηστά ήθη.  

Αναλυτικά οι όροι, καθώς και λεπτομέρειες ή ανακοινώσεις για την έκθεση θα υπάρχουν στην ιστοσελίδα του Ομίλου: www.clubunesco.gr, καθώς και στο facebook στις σελίδες του:

https://www.facebook.com/groups/44986999454/ και https://www.facebook.com/pages/Club-for-Unesco-Art-Literature-and-Science-of-Greece/357515824393596           

Για τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος 

Η Πρόεδρος: Δέσποινα (Νίνα) Διακοβασίλη

Ο Γενικός Γραμματέας: Δημήτριος Πολλάτος    

 

36οι Πανελλήνιοι Ποιητικοί Αγώνες Δελφών 2021 από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών

Η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών προκηρύσσει τους 36ους Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών 2021

Όροι συμμετοχής:
Το ποίημα (ένα μόνο), με ελεύθερο θέμα, θα πρέπει να είναι αδημοσίευτο και να μην υπερβαίνει τους 30 στίχους.
Θα πρέπει να υποβληθεί σε δέκα δακτυλογραφημένα αντίτυπα, με μονολεκτικό ψευδώνυμο κάτω δεξιά.
Οι διαγωνιζόμενοι, θα πρέπει να εσωκλείσουν σε ένα μεγάλο φάκελο, έναν μικρότερο κλειστό φάκελο με τα πλήρη στοιχεία τους: Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Τ.Κ., Τηλέφωνο (σταθερό και κινητό), ηλεκτρονική διεύθυνση, τον τίτλο του έργου και το ψευδώνυμο.

Οι συμμετοχές θα πρέπει να αποστείλουν το φάκελο ταχυδρομικά με απλή επιστολή και όχι συστημένη, στα γραφεία της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, Γερανίου 41, 2ος όροφος, Τ.Κ. 104 31 – Αθήνα, με την ένδειξη: «Για τους 36ους Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης» και στη θέση του αποστολέα, να σημειώσουν μόνο το ψευδώνυμο.

Τα απεσταλμένα ποιήματα δεν επιστρέφονται και μετά από το διαγωνισμό όσα δεν προκριθούν, θα καταστραφούν μαζί με τους φακέλους των προσωπικών τους στοιχείων.

Από το διαγωνισμό εξαιρούνται οι βραβευθέντες με Α΄ βραβείο των Δελφικών αγώνων κατά τα τελευταία πέντε έτη.

Τελευταία ημερομηνία αποστολής των έργων, ορίζεται η 10η Μαΐου 2021.

Η παρουσία των προκριθέντων στους Δελφούς, είναι απαραίτητη, αλλιώς θα ακυρώνεται η συμμετοχή.

Η τελική φάση του διαγωνισμού και η απονομή των «Βραβείων» θα γίνει σε ειδική εκδήλωση στους Δελφούς, σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί.

Η Π.Ε.Λ. θα ενημερώσει ατομικά μόνο όσους από τους διαγωνιζόμενους προκριθούν από την επιτροπή για να συμμετάσχουν στην τελική φάση, στην οποία θα απαγγείλουν οι ίδιοι τα ποιήματά τους στην πόλη των Δελφών.

Ο διαγωνισμός αφορά ενήλικες.

Διαγωνισμός διηγήματος από το Fantasy Festival

Το 2021 αποτελεί μια συμβολική χρονιά για όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες, καθώς συμπληρώνονται 200 χρόνια από την κήρυξη της επανάστασης και την ανεξαρτησία του Ελληνικού Κράτους!

Με αφορμή αυτό το σημαντικό ιστορικό γεγονός το FANTASY FESTIVAL διοργανώνει διαγωνισμό διηγήματος και προσκαλεί όλους τους ενδιαφερόμενους συγγραφείς να λάβουν μέρος γράφοντας ένα διήγημα φαντασίας που θα ξεδιπλώνει τη δημιουργικότητα και το ταλέντο τους και θα αναδεικνύει την κάτωθι θεματική:

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ! / REVOLUTION IS NOW!

“Στα ατέλειωτα όρια της φαντασίας…

Εξερευνούμε την έννοια της ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ως ιδέα, ως κοινωνικό φαινόμενο που μπορεί να μεταβάλει μια παγιωμένη κατάσταση που θεωρείται δεσμευτική ή/και καταπιεστική, ως ριζική καινοτομία, ως εφηβική έξαψη, κτλ. Ψάχνουμε την ψυχική δύναμη και τη θέληση που πηγάζει μέσα από τον άνθρωπο και μπορεί να αλλάξει ολοσχερώς τη ζωή του και τις σαρωτικές συνέπειες που επιφέρει μια εκ βάθρων μεταβολή…”

ΔΙΑΡΚΕΙΑ:

Έναρξη Διαγωνισμού: Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2021

Καταληκτική ημερομηνία συμμετοχής και υποβολής έργων: Κυριακή 25 Απριλίου και ώρα 23:59

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ:

Η συμμετοχή στο διαγωνισμό είναι ΔΩΡΕΑΝ και γίνεται ηλεκτρονικά με τον εξής τρόπο:

Διαβάστε προσεκτικά την ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ, τις ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ και τους ΟΡΟΥΣ του διαγωνισμού

Συμπληρώστε τα στοιχεία σας στα αντίστοιχα πεδία της ηλεκτρονικής φόρμας συμμετοχής

Επισυνάψτε το έργο σας σε αρχείο τύπου .doc ή .docx (Για λεπτομερή τεχνικά χαρακτηριστικά βλέπε την ενότητα ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ του διαγωνισμού).

Πατήστε το κουμπί ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Καθότι η συμμετοχή στο διαγωνισμό γίνεται μέσω ψηφιακής φόρμας παρακαλούμε να ελέγξετε την ορθότητα των στοιχείων επικοινωνίας που εισάγετε στα πεδία πριν την αποστολή.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Tα έργα θα αξιολογήσει τριμελής επιτροπή. Τα ονόματα των μελών θα παραμείνουν μυστικά και θα ανακοινωθούν στην τελετή απονομής.

ΝΙΚΗΤΕΣ & ΒΡΑΒΕΙΑ

Η κριτική επιτροπή θα επιλέξει και θα κατατάξει τα 10 καλύτερα διηγήματα που θα αποσταλούν. Στους 3 πρώτους διακριθέντες θα απονεμηθούν τα κάτωθι έπαθλα:

1η Θέση: Χρηματικό έπαθλο αξίας 300 Ευρώ + Έπαινος διάκρισης στο διαγωνισμό

2η Θέση: Χρηματικό έπαθλο αξίας 100 Ευρώ + Έπαινος διάκρισης στο διαγωνισμό

3η Θέση: Χρηματικό έπαθλο αξίας 50 Ευρώ + Έπαινος διάκρισης στο διαγωνισμό

Τα δέκα (10) καλύτερα διηγήματα θα συμπεριληφθούν σε βιβλίο συλλογής διηγημάτων που θα εκδοθεί από τους διοργανωτές. Οι διακριθέντες θα λάβουν δωρεάν δύο (2) αντίτυπα του βιβλίου.

Οι 10 φιναλίστ θα ενημερωθούν για τη διάκριση τους με προσωπικό email.

ΑΠΟΝΟΜΗ

Η επίσημη, δημόσια ανακοίνωση των νικητών και η απονομή των βραβείων θα γίνει σε ειδική εκδήλωση στα πλαίσια του φεστιβάλ FANTASY FESTIVAL 2K21. Τυχόν αναβολή στη διεξαγωγή του φεστιβάλ ενδέχεται να συνεπάγεται αναβολή στην ανακοίνωση των νικητών και στην απονομή των βραβείων, αλλαγή του τρόπου, τόπου και χρόνου ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων, ΑΛΛΑ ΟΧΙ αναβολή ή ακύρωση ή παράταση του διαγωνισμού και της υποβολής των έργων – παρά μόνο αν υπάρχει συγκεκριμένη ανακοίνωση.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Αλεξανδρής Γιώργος Ποίηση

Η  ΜΟΝΑΞΙΑ   ΤΗΣ   ΑΠΟΣΤΑΣΗΣ

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία,

την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο

στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας,

προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης,

της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας,

ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της προφητείας,

το χρόνο να μετρήσουμε στις κοινές συνήθειες

και τη ζωή μας, στο σεβασμό και την ελευθερία.

Δόγματα κοινωνικά και συμπεριφοράς κανόνες

σε μια αναθεώρηση πραγματειών και θεσπισμάτων,

με πίστη στη συμμόρφωση και την απόσταση ευθύνη,

αφίλιωτη η ομήγυρη ,ανεύθυνες οι μαζώξεις,

τ' αντάμωμα παρασπονδή, η χειραψία ύβρις,

μακαριότητα ο αναγκασμός και βία η αγωγή.

Βλέμματα απόμακρα, θολά,περίσκεψη και μελαγχολία

στο τέλος μίας εποχής και την αποδοχή μιας άλλης.

Οι απόψεις, προσωπικές παραδοχές και βεβαιότητες,

δελεασμός η αμφισβήτηση, η επιφύλαξη κρίση,

οι λογισμοί αναφορές και η αυτογνωσία δίκη,

με την πραγματικότητα να ξεπερνά γραφή και λόγο.

Πρόκριμα η προσαρμογή, με συμβιβασμούς κι αρνήσεις,

με αναδρομές εγκώμια και απαντοχές συμμαθητείας.

Νεφέλωμα ψυχής η απόσταση από τα καθιερωμένα,

μοναξιά η σύγκριση και οι αφορισμοί τ' αγνώστου.

                                    

                                Γιώργος Αλεξανδρής

                                            7-2-2021

Νέο βιβλίο από τη Σοφία Κιόρογλου

ΣΟΦΙΑ ΚΙΟΡΟΓΛΟΥ  Όταν ο ουρανός συνάντησε τη γη  Η ζωή και το έργο της Γερόντισσας Γαβριηλίας, κατά κόσμον, Αυρηλίας Παπαγιάννη Ένα βιβλίο για νεαρούς αναγνώστες «Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιµάµαι, παιδιά! Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους και τους ευλογώ.  Και τότε, ξέρετε, κοιµάµαι σαν πουλάκι... Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα, κι όλοι µου λένε:“ Μα µόνη µπορείς;”». Η Γερόντισσα Γαβριηλία, κατά κόσμον Αυρηλία Παπαγιάννη (1897-1992), ήταν ένας άγγελος με ένα  άσπρο μαντήλι και ένα πλατύ χαμόγελο. Ένας φύλακας των ψυχών και των σωμάτων, μια απέραντη αγκαλιά  για τους πονεμένους και περιφρονημένους όλης της γης. Μια ζωή σαν παραμύθι, μια δυνατή γυναίκα που  αγάπησε με πάθος τον Χριστό και στο όνομά Του έκανε τις μεγαλύτερες τρέλες. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο  χωρίς καθόλου χρήματα, φροντίζοντας τους πονεμένους και άρρωστους αδελφούς μας, κάνοντας πράξη την  αγάπη του Χριστού. «Κάποτε,όταν κάποιος πολύ καλός της φίλος την είχε ρωτήσει γιατί ασχολείτο με τη φυσιοθεραπεία–η  Γαβριηλία ήταν σπουδαία φυσιοθεραπεύτρια και χειροπράκτωρ, του είχε απαντήσει με την περίφημη φράση:  "Through the feet to the heart", δηλαδή "Από τα πόδια, στην καρδιά". Κι όταν τον συνάντησε αρκετά χρόνια  αργότερα, όταν είχε πάψει πια να εργάζεται ως φυσιοθεραπεύτρια, του είπε με χαρά: "Πάνε αυτά που ήξερες,  τώρα πάω κατευθείαν στην καρδιά!" Ήταν πια τα χρόνια που εργαζόταν για την Αγάπη, δηλαδή για το θέλημα του  Χριστού». Η μικρή Aυρηλία, μεγαλωμένη σε μια πλούσια οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, θαρραλέα και πιστή χριστιανή,  πουλά τα υπάρχοντά της και παίρνει τη μεγάλη απόφαση να αφιερώσει τη ζωή της στην προσφορά  προς τον διπλανό. Με επιμονή, υπομονή και πίστη ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο μεταφέροντας το μήνυμα της θυσιαστικής αγάπης. Οι σταθμοί του ταξιδιού της σε Ευρώπη και Ασία, όμως ο τόπος που τη στιγμάτισε ήταν η Ινδία.  Στους λεπρούς και εξαθλιωμένους Ινδούς βρήκε νόημα όλη της η ζωή. Με τα χέρια της θεραπεύει το σώμα τους,  με τα λόγια της παρηγορεί την ψυχή τους και, γνωρίζοντάς τους τον Χριστό, γίνεται γι΄αυτούς μία λαμπάδα προσευχής κι αγάπης.  Το έργο της αναγνωρίζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία, παίρνει την ευλογία να γίνει μοναχή και συνεχίζει  συμμετέχοντας σε αποστολές της Εξωτερικής Ιεραποστολής όπου διδάσκει με παρρησία την ορθόδοξη ασκητική,  βοηθώντας το ποιμαντικό έργο πολλών Μητροπόλεων του Εξωτερικού. Η ζωή της τελειώνει απλά και ταπεινά σε  βαθιά γεράματα στη Λέρο, αφού πρώτα βάζει τον θεμέλιο λίθο για την ίδρυση της Ιεράς Μονής της Κυράς των  Αγγέλων. Αν αναρωτηθούμε γιατί οι νέοι πρέπει να γνωρίσουν τη ζωή και το έργο της γυναίκας αυτής, η απάντηση βγαίνει  αβίαστα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου: «Μόνον όταν ο άνθρωπος ξεγυμνώνεται από τα περιττά βρίσκει το  πραγματικό νόημα της ζωής του». Ας το τολμήσουμε, λοιπόν! Η συγγραφέας Η Σοφία Κιόρογλου γεννήθηκε στην Αθήνα ένα Σάββατο του Ιουνίου όταν ο τζίτζικας άρχιζε το τραγούδι του κι άκουγες τα πουλιά να φουρφουρίζουν στις φυλλωσιές. Η συγγραφή και η μετάφραση παιδικών και θρησκευτικών βιβλίων δεν προέκυψε τυχαία. Από μικρή διάβαζε βίους αγίων και έγραφε τα δικά της βιβλία, τα οποία σκονίζονταν σε κάποιο σκοτεινό ερμάρι του πατρικού της σπιτιού. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, το ευλογημένο χέρι του τη σταύρωσε από ψηλά και τότε όλα τα γραπτά της έγιναν φως. Η εργογραφία της περιλαμβάνει άρθρα, ποίηση, μεταφράσεις, εφηβικά και θρησκευτικά βιβλία. Σκοπός της είναι η διάδοση της Ορθοδοξίας μέσω της γραφής και ιδιαιτέρως σε χώρες όπου η ορθόδοξη παρουσία είναι ισχνή. Ο εικονογράφος Ο Δημήτρης Κόκορης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1990. Είναι απόφοιτος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών. Η δουλειά του συνδυάζει το illustration και τις Καλές Τέχνες. Έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Μια κριτική για τα "Τεμάχια" της Χρύσας Μαστοροδήμου, Μάγδα Παπαδημητρίου

Γράφει η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη

«Όσο ο άνθρωπος βάζει το «εγώ» πάνω από το εμείς, όσο οι άνθρωποι αποτελούν απλά πιόνια σε μια οικονομική σκακιέρα ισχυρών η ιστορία θα επαναλαμβάνεται και τα προβλήματα των ανθρώπων θα διαιωνίζονται»

Όσο διάβαζα το νέο βιβλίο της Χρύσας Μαστοροδήμου άκουγα τον δίσκο του Γιάννη Μαρκόπουλου «Μετανάστες». Ξανά και ξανά και όχι τυχαία. Κάθε σπίτι έχει ένα ξεριζωμένο, ή από την Μικρασιατική καταστροφή, ή από την εποχή της δεκαετίας του ’60 ή τώρα, την εποχή των μνημονίων. Η συγγραφέας ως παιδί μεταναστών έδωσε αριστοτεχνικά όλα αυτά τα συναισθήματα στους ήρωες της. Το βιβλίο θα συγκινήσει τον κάθε αναγνώστη. Είναι μια ιστορία γεμάτη από μνήμες. Όπως όμορφα γράφει: «Οι μνήμες ήταν κι αυτές πουλιά που πετούσαν από πάνω της κοροϊδεύοντας και τη γύρισαν πίσω, πολύ πίσω, στο μακρινό παρελθόν των παιδικών και εφηβικών της χρόνων ….»

Με γλώσσα απλή αλλά έντονα συναισθηματική, μ’ ένα λόγο που ρέει, με εικόνες της ελληνικής επαρχίας που οι περισσότεροι προλάβαμε και ζήσαμε, η συγγραφέας σκιαγραφεί την ηρωίδα της την Κατερίνα, τόσο ζωντανή και συμπαθητική. Σαν να την έχουμε δίπλα μας, ν’ ακούμε την ανάσα της και να μας διηγείται τη ζωή της οικογένειας της σαν παραμύθι. Μόνο που δεν είναι παραμύθι αλλά η τραγική αναδρομή μέσα από τα ιστορικά γεγονότα που έζησε η ίδια και ο λαός μας σ’ ένα μικρό χωριό της επαρχίας πριν τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Μέσα από τις τριακόσιες περίπου σελίδες του βιβλίου, ξεδιπλώνονται παραστατικά όλα αυτά που έζησε. Τότε που ο φόβος απλωνόταν πάνω από τα χωριά. Τότε που η γυναίκα έμενε αμόρφωτη αφού τότε τα κορίτσια δεν χρειάζονταν το σχολείο. Τότε που τα κορίτσια δεν διάλεγαν τους άντρες που θα πάρουν αφού αυτά τα κανόνιζαν οι πατεράδες. Αλλά ούτε και τα αγόρια μπορούσαν να παρακούσουν αφού οι γονείς τα επέβαλλαν να παντρευτούν γυναίκες που έχουν περιουσία. Τότε που ο έρωτας δεν ήταν για τους φτωχούς. Έτσι και η Κατερίνα πήρε υποχρεωτικά τον Μανώλη. Η φτώχεια τους οδήγησε στη ξενιτιά για να δουλέψουν στις φάμπρικες. Πρώτα έφυγε ο Μανώλης που δεν άντεχε να είναι κτηνοτρόφος αλλά ήθελε να ξεφύγει. Ακολούθησε η Κατερίνα που άφησε χωρίς να θέλει το μωρό της στη μάνα της. «Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω. Μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε τα τρένα που 'ναι στο σταθμό που πάνε» έγραψε ο Γιώργος Σκούρτης

Πόσο δυνατοί είναι αυτοί στίχοι και πόσο κοντά μ’ έφεραν σε κάθε μάνα που βίωσε αυτό το δράμα του χωρισμού. Το ίδιο ένιωσα όταν επέστρεψε η Κατερίνα από τη Γερμανία. Που ο  Μίλτος της δεν τη γνώριζε. Πληρώνεται όλο αυτό το μαρτύριο με όλα τα λεφτά του κόσμου; 

 Ξεριζωμένη και η μάνα της η Μάγδα από τη Σμύρνη. Οι μνήμες της έγιναν δάκρυα. Από νοικοκυραίοι έγιναν τουρκόσποροι, παρείσακτοι βαρίδια. Δεν τους ήθελε τότε κανείς ντόπιος. Τους είδαν σαν άρπαγες των λιγοστών εργασιών που υπήρχαν τότε. Των μεροκάματων που ελαχιστοποιήθηκαν επειδή ήρθαν φτηνά εργατικά χέρια. Έτσι τους είδαν και οι Γερμανοί το 60 τους ταλαιπωρημένους Έλληνες. Που νόμιζαν μάταια ότι θα γίνουν όλοι τους από βάτραχοι θα γίνουν πρίγκιπες.. Οι πολιτικοί υπέγραψαν την Ελληνογερμανική σύμβαση και άδειασαν την Ελληνική περιφέρεια. Υπέγραψαν να διαγραφεί το χρέος της Γερμανίας και να στείλουν φτηνά εργατικά χέρια για να την ορθοποδήσουν. «Να δουλεύουμε γι αυτούς που βασάνισαν τόσο κόσμο και σκότωσαν τόσους ανθρώπους μας». Στις συγκλονιστικές της περιγραφές δάκρυσα. Πώς να μην εξοργιστείς όταν η συγγραφέας περιγράφει τις εξονυχιστικές εξετάσεις που οι Γερμανοί τους υποχρέωναν πριν τους στείλουν στα εργοστάσια τους. Μου θύμισαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. «Ένας αριθμός τρένου ήταν η ζωή της, οι ζωές τους, οι μέρες , οι νύκτες, τα δάκρυα, οι αναπνοές τους. Αριθμός εισιτηρίου, αριθμός τρένου, αριθμός κάρτας, αριθμός «τεμαχίου». Και ήρθε η μετανάστευση των νέων σύγχρονων «τεμαχίων», που ξεκίνησε από το 2010 και μετά. Τότε που παχιές αγελάδες σταμάτησαν να δίνουν γάλα, που το χρηματιστήριο έδειξε τα δόντια του, που ο υπερκαταναλωτισμός και οι Ολυμπιακοί αγώνες άφησαν τα απόνερα τους. Που άρχισαν οι αυτοκτονίες και η Κατερίνα εξοργιζόταν στο άκουσμα τους. Οι δυο γιοι τους, επιστήμονες μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους έγιναν τα νέα «τεμάχια». Η κάθε Κατερίνα, η κάθε μάνα που έζησε μετανάστρια, που δούλεψε σκληρά για τους Γερμανούς, όλοι οι Έλληνες γονείς αγωνίστηκαν και σπούδασαν τα παιδιά τους για να προοδεύσουν στη χώρα τους. Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ένιωσα την κραυγή της συγγραφέως μέσα από την ηρωίδα της. Σαν να μας χτυπά το καμπανάκι και να μας λέει μέχρι εδώ. Μέχρι πότε θ’ αφήνουμε τη χώρα μας ερειπωμένη για να φτιάχνουμε παντοδύναμες όλες τις άλλες χώρες;. Δεν κουράστηκε η Ελλάδα να διώχνει τους ανθρώπους της; 

«Ίσως τελικά η Ελληνογερμανική συμβίωση να είναι αιώνια». Καλοτάξιδο να είναι Χρύσα Μαστοροδήμου! Ας ευχηθώ οι αναγνώστες να απολαύσουν το αναγνωστικό συγκινητικό ταξίδι.

Βιβλιοκριτική "Μανιώ η Γαλατσάνα" του Χρήστου Φυλαχτού από την Ευδοκία Ποιμενίδου

Ήρθε στα χέρια μου το βιβλίο του Χρήστου Χρήστου Φυλαχτού

«Μανιώ η Γαλατσάνα»

Ο Χρήστος Αθ. Φυλαχτός γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Παλαιόχωρα Χαλκιδικής. Εργάζεται ως δάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Ζερβοχωρίων. Αρθρογραφεί σε λαογραφικά, ενημερωτικά και πολιτιστικά έντυπα και σε τοπικές εφημερίδες. Έχει εκδώσει τα θεατρικά "Στου Τσάμ' τα χρόνια", "Απ' τον Χολομώντα στον Σαγγάριο", "Καπετάν Χάψας το Λιοντάρι της Χαλκιδικής" και " Ο Λεοντόκαρδος Μακεδονομάχος Γιαγλής"

Είναι δημοτικός σύμβουλος Πολυγύρου και πρόεδρος του Δ.Σ. της Δημοτικής Επιχείρησης Ραδιοφώνου και Τηλεόρασης Πολυγύρου και δραστήριο μέλος του Δ.Σ. συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και άλλων συλλόγων.

Διάβασα το βιβλίο του και έγραψα λίγα λόγια :

24 φεβρουαρίου 2021

Ο Χρήστος Αθ. Φυλαχτός, για μια ακόμα φορά κάνει βουτιά στην τοπική ιστορία της Χαλκιδικής με το βιβλίο του " Μανιώ η Γαλατσάνα" . Ιστορικό και λαογραφικό μυθιστόρημα, καταγραφή ηθών και εθίμων και διάσωση μέρους της ντοπιολαλιάς της Γαλάτιστας είναι οι χαρακτηρισμοί που αφορούν το πόνημά του.

Παίρνοντας αφορμή από ένα δημοτικό τραγούδι και το έθιμο της καμήλας που συνεχίζεται στη Γαλάτιστα και έχοντας ως εργαλεία τη λογοτεχνία και τη λαογραφία, γράφει ένα παραμύθι που έχει τις βάσεις του σε ιστορικά γεγονότα της περιοχής.

Η ιστορία τοποθετείται χρονικά στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα, λίγο πριν την απελευθέρωση της Χαλκιδικής από τους Τούρκους. (1912)

Οφείλουμε να αναφέρουμε ότι ο Χρήστος Φυλαχτός έκανε έρευνα στα ιστορικά και τα λαογραφικά αρχεία, καθώς και στην προφορική παράδοση της Γαλάτιστας και στη συνέχεια, αφού επεξεργάστηκε τις πληροφορίες κατέθεσε την δική του εκδοχή για όσα έλαβαν χώρα. Οι πηγές αναγράφονται στο τέλος του βιβλίου.

Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε δεκαπέντε κεφάλαια. Ξεκινάει κάνοντας μια αναδρομή στην κατάσταση που επικρατούσε εκείνα τα χρόνια στην κατεχόμενη από τους Τούρκους Χαλκιδική και τον τρόπο διαβίωσης των κατοίκων της Γαλάτιστας.

Στη συνέχεια εξιστορεί τη γνωριμία και το αμοιβαίο αίσθημα των δύο νέων, της Μανιώς και του Ζαφείρη. Όμως, την πεντάμορφη Γαλατσάνα ερωτεύτηκε και ο Τούρκος διοικητής. Αποφασισμένος να την κάνει δική του, την άρπαξε και έβαλε φρουρούς να την φυλάνε. Ο Ζαφείρης κατέστρωσε ένα σχέδιο με τους φίλους του και κατάφερε να αποσπάσει την αγαπημένη του από τα χέρια των Τούρκων που την φρουρούσαν. Για να καταφέρουν να υλοποιήσουν το σχέδιό τους διοργάνωσαν μια γιορτή με μασκαρέματα και κρασί, χρησιμοποιώντας το ομοίωμα μιας καμήλας που έκρυβε στο σώμα της έξι άντρες.

Εδώ βλέπουμε πώς χρησιμεύει ο μύθος του Δούρειου Ίππου στην επιτυχία του τολμηρού εγχειρήματος των νέων. Όπως ο πολυμήχανος Οδυσσέας επινόησε το ξύλινο άλογο που έκρυβε στην κοιλιά του πολεμιστές, έτσι και οι φίλοι του Ζαφείρη με τη βοήθεια του ομοιώματος της καμήλας και μεγάλης ποσότητας καλού κρασιού, στο οποίο οι φύλακες δεν θα αντιστέκονταν, κατάφεραν να πάρουν πίσω τη Μανιώ.

Παράλληλα με την εξιστόρηση παρατίθενται στοιχεία λαογραφίας με αναφορά στη δομή των κατοικιών, σε είδη οικιακής χρήσης, εργαλεία και εργασίες των κατοίκων, ήθη, έθιμα και γλώσσα εκείνης της εποχής. Η μυθοπλασία γίνεται αληθοφανής με την παραστατικότητα των περιγραφών και των διαλόγων και διανθίζεται με εικόνες από πίνακες ζωγραφικής που φιλοτέχνησαν μέλη του Συλλόγου Τεχνών της Γαλάτιστας.

Ο μυθιστορηματικός λόγος, με στοιχεία ντοπιολαλιάς, κυλάει αβίαστα και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο.

Στο μυθιστόρημα διακρίνουμε τρία τουλάχιστον επίπεδα ανάγνωσης που αφορούν στον τρόπο που εξέφραζαν τον έρωτά τους οι νέοι της εποχής εκείνης, τον τρόπο ζωής των κατοίκων με τα ήθη, τα έθιμα και την καθημερινότητά τους, τις σχέσεις με τους κατακτητές και τα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα εκείνη την περίοδο στη Χαλκιδική και ιδιαίτερα στη Γαλάτιστα.

Η «Μανιώ η Γαλατσάνα» του Χρήστου Φυλαχτού είναι ένα έργο που έχει παραμυθιακή αρχή, αρμονική ροή λόγου, κορύφωση, ανατροπές και ευτυχές τέλος.

Κλείνω με μια παράγραφο του βιβλίου που δείχνει πώς η ζωή μπορεί να έχει απίστευτες ανατροπές και ο ανθρώπινος πόνος είναι πάνω από θρησκείες και εθνικές διαφορές.

«Η Φατιμέ έκλεισε το παραπόρτι και έβαλε το σύρτη. Έδιωξε την παραδουλεύτρα και κάθισε στο ξύλινο παγκάκι του πηγαδιού για να δώσει εξηγήσεις στα λεγόμενα της Ρωμιάς. Η Ζεϊμπεντέ, η μεγάλη μαύρη ελιά, η Ανατολή, η χαμένη αδερφή, ο Χουσεΐν, η Μανιώ, όλα στριφογύριζαν γρήγορα στο κεφάλι της και της έφερναν λιγοθυμιά. Έπρεπε να τα βάλει σε τάξη. Να μάθει για την καταγωγή της. Όμως πρώτα έπρεπε να μεταπείσει τον ξεροκέφαλο γιο της να ελευθερώσει τη ντόπια. Τα υπόλοιπα θα τα βόλευε στην πορεία»

Ευδοκία Ποιμενίδου, εκπαιδευτικός, συγγραφέας

Ποίηση Στέλλα Πετρίδου

Ένα αγνώριστο τοπίο η μοναξιά μου.
Κλειστό παράθυρο σε σπίτι ερειπωμένο,
σαν ένα αγκάθι στο κορμί μου καρφωμένο.
Κι η παγωνιά του στέκει η μόνη αλλαξιά μου.

Τα δυο μου χέρια αδειανά, με αγκυλώνουν.
Τρέμω από φόβο, μήπως χάθηκα στη ζάλη κι είμαι πια πένθιμο αυγουστιάτικο ακρογιάλι
μέσα σε κύματα καημών που με κυκλώνουν.


Πά’ στο κορμί μου ένα σύννεφο με σκιάζει.
Τα δυο φτερά μου απροστάτευτα λυγούνε
κι από τα βάσανα στα όνειρα ξεσπούνε,
εκεί που η νύχτα στην ανάγκη μου εστιάζει.


Κλείνω τα μάτια για να βρω τον ουρανό μου.
Παραδομένος στη δροσιά του βλέπω εσένα.
Δώσε μου φως για να ξορκίσω τα χαμένα.
Δώς μου φωτιά και γίνε ο ήλιος στο κενό μου.


Καθάριος στέκομαι, μα νιώθω γύρω πλάνη
κι είναι το πάθος της λαχτάρας μου συνήθεια,
μια ανοιχτή πληγή που φλέγεται στα στήθια.
Μα πώς να βγω απ’ της καρδιάς μου το λιμάνι;


Έρωτας σου ’γνεψα πως είναι η αιτία,
έρωτας άνεμος, της λήθης παραβάτης.
Κι εγώ για χάρη σου, της νύχτας στυλοβάτης,
σε καρτερώ, μα εσύ μιλάς για επαιτεία.

Μα δε με νοιάζει κι ας με πεις κι αλλοπαρμένο.
Είναι η μοίρα μου γραμμένη με το δάκρυ,
μια εκκρεμότητα στης θύμησης την άκρη,
που με κρατά κοντά σου αιώνια ταγμένο.


Κι είν’ η μορφή σου ζωντανή για να ελπίζω
πως κάποια μέρα στην αγκάλη σου θ’ ανθίζω.


Στέλλα Πετρίδου
Από την ποιητική συλλογή "Έλα ξανά", εκδόσεις "Βακχικόν"

Ποίηση Χαλκιαδάκη Εύα

ΔΥΟ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΛΚΙΑΔΑΚΗ ΕΥΑ

ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ, 2018

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

 

Για το ανέκδοτο έργο «Σαν στήνουνε οι θύμησες χορό», και πριν γραφεί το ποίημα «Μιλώντας με τον Αsa Jennings», ο ιστορικός, συγγραφέας και ποιητής Σαράντος Καργάκος έγραψε μεταξύ άλλων:

 

…Τα προς έκδοσιν αυτά ποιήματά σας έχω να πω ότι είναι ποιητικός παλμός, καημός, μνήμη και θλίψη, και κή- ρυγμα αδελφοσύνης. Κολυμπάτε μέσα στις μνήμες της Ιω- νίας και της Κρήτης. Το ποίημα για τον παπά Νουφράκη άψογο, νοηματικά και λεκτικά.Φυσικά εκτιμώ ότι το κορυ- φαίο ποίημα της συλλογής είναι το «Σαν στήνουνε οι θύ- μησες χορό».

Πρέπει να σας συγχαρώ που τολμάτε να γυρίσετε στην ομοιοκαταληξία, στο μέτρο, στον μουσικό ήχο. Ο ελεύθε- ρος στίχος έγινε πολύ ελεύθερος! Ξεχείλωσε και βρίσκεται σε αδιέξοδο. Μια επιστροφή σε παλιούς ρυθμούς ίσως βοη­ θήσει να βρούμε καινούρια μονοπάτια.

Εσείς πάντως έχετε βρει το δικό σας. Σας εύχομαι καλό περίπατο στον ανθόκηπο των στίχων.

 

Σαράντος Καργάκος Ιστορικός, Συγγραφέας, Ποιητής

Δείγμα γραφής

 ιβ΄

 

Πικρή ζωή, δάκρυ αλμυρό. Σε κάθε ώμο, σταυρό θωρώ.

Καθένας έχει και μια πατρίδα, στην ιστορία κάποια σελίδα.

 

Για όλους μάνα είναι η ΓΗ. Κάθε γωνιά της και μια πληγή.

 

Ας κλείναν, Θέ μου, ας κλείναν οι πληγές, να μέναν μόνο οι καρδιές μας ανοιχτές.

Και να σημαίνει η Παγκοσμιοποίηση…

αδελφοποίηση, αδελφοποίηση.

 

Για όλους μάνα είναι η ΓΗ. Κάθε γωνιά της αιμορραγεί.

Μέσα της πάντα κι η Ρωμιοσύνη πληγές μετράει, και ποιός τις κλείνει;

Αλησμόνητες Πατρίδες, 2018, Χάρη Πάτση

ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΕΓΑΛΟΣΥΝΗΣ ΣΟΥ ΕΝΕΚΕΝ

Αίνους αναπέμπω σ’ εσένα ποιητή, που τον κάθε λυγμό

σ’ ακριβή προσφορά μεταλλάζεις.

 

Αίνους αναπέμπω στον άξιο συνθέτη, που μπαγκέτα κρατώντας στο χέρι εξαϋλώνει -σε ήχο- τον στίχο

ν’ απλωθεί, να φορτίσει ψυχές, να χαρίσει στιγμές μαγικές.

 

Και σ’ εσένα

που -τον τρόμο του βάθους βιώνοντας στις στοές τις ανήλιαγες

με ανάσα κομμένη- εξορύσσεις το κάρβουνο,

που θα δώσει τη φλόγα καιόμενο, ή γραφίδα σ’ επάξιο χέρι θα γίνει∙ φλόγα πάλι ακτίστου φωτός, λόγου δείγμα ηλιόμορφο

που σκοπεί να ζεστάνει ψυχές, ν’ αναστήσει ελπίδες θαμμένες,

ν’ αφυπνίσει καρδιές ναρκωμένες.

 

Αίνους αναπέμπω∙

στις στρατιές των ηρώων

-εν πολέμω ή ειρήνη-

τη σφραγίδα του χρέους που φέραν. Λευτεριά, δικαιοσύνη λαχτάρησαν και γι’ αυτές αγωνίστηκαν,

στο βωμό τους εαυτόν

-ως θυσίαν- προσφέροντες.

 Της μικρής μεγαλοσύνης σου ένεκεν, 2020, Χάρη Πάτση

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

 

 

 

H Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος (Ε.Σ.Ε.) και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης με την υποστήριξη της Εθνικής Τράπεζας προκηρύσσουν διαγωνισμό συγγραφής πρωτότυπου Θεατρικού Έργου με ελεύθερη θεματολογία. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία στήριξης και προώθησης του ελληνικού θεατρικού έργου.

Σε μια εποχή που και τα τηλεοπτικά σενάρια έχουν «θεατρικούς διαλόγους», καθώς και θεματικές ενότητες με δομή «μονόπρακτου», η Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης καλούν τους ενδιαφερόμενους να καταθέσουν τα έργα τους, συμμετέχοντας στη μία ή και στις δύο κατηγορίες:

 

1η. Πρωτότυπου θεατρικού έργου, με κείμενα έως 90 σελίδες
2η. Πρωτότυπου θεατρικού έργου, με κείμενα έως 30 σελίδες

 

Καλούνται οι ενδιαφερόμενοι να υποβάλλουν συμμετοχή μέχρι την 30η Σεπτεμβρίου 2021, ακολουθώντας τα παρακάτω βήματα:

 

Βήμα 1: Να πραγματοποιηθεί η κατοχύρωση του έργου στην ΕΣΕ (τύποι έργου αντιστοίχως: Θεατρικό έργο μέχρι 90 σελίδες | Θεατρικό έργο μέχρι 30 σελίδες (Μονόπρακτο)), στη διεύθυνση:
https://senariografoi.gr/gr/screenplays/screenplays-registration/

Βήμα 2: Με τον κωδικό κατοχύρωσης να δηλώσετε συμμετοχή στον σχετικό διαγωνισμό (5ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Συγγραφής πρωτότυπου θεατρικού έργου, με κείμενα έως 90 σελίδες | 5ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Συγγραφής πρωτότυπου θεατρικού έργου, με κείμενα έως 30 σελίδες (Μονόπρακτο)):
https://senariografoi.gr/gr/screenplays/contests​​​​​​​

Η (ανώνυμη) συμμετοχή στον διαγωνισμό διασφαλίζεται με τον κωδικό συμμετοχής που λαμβάνει ο κάθε μετέχων μετά την υποβολή του έργου, εντός του τρέχοντος έτους, στην ειδική εφαρμογή του διαγωνισμού (βλ. βήμα 2 ανωτέρω), στην ηλεκτρονική διεύθυνση που έχει δηλώσει.

 

Για πλήρη ενημέρωση, επισκεφθείτε τον διαδικτυακό τόπο μας και για τυχόν απορίες ή διευκρινίσεις, επικοινωνήστε στο email info@senariografoi.gr. 

 

 

 

Αναλυτικές πληροφορίες και όροι διαγωνισμού: https://senariografoi.gr/gr/news/stories/i1340/

Ποίηση Μάγδας Παπαδημητρίου

Χωρίς ταυτότητα

Τα μπουμπούκια ανθίζουν

ανοιγοκλείνουν στο χρυσό ήλιο

και στην αγκαλιά τους ετοιμάζουν

να σε κλείσουν,

για να μείνεις αιώνιος ,

για να τροφοδοτείσαι απ’ τον ήλιο

την αυγή, για να ονειρεύεσαι το δείλι.

2.

Φοβάμαι να  γράφω,

πιο πολύ ν’ αρχίσω να γράφω.

Γιατί κάτι αναγκαστικά

πρέπει να βγει εξημερωμένο

τις πιο πολλές φορές λίγο άρρωστο

και κάπως κυνηγημένο.

Για ποια τραπεζάκια,

για ποια έξω;

Κατεβάστε το βιβλίο της ποιήτριας

σε μορφή pdf πατώντας εδώ

ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΑ ΤΕΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΜΑΣΤΟΡΟΔΗΜΟΥ

Τα Τεμάχια» της Χρύσας Μαστοροδήμου

*ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ -ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ *Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΘΛΙΨΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΩΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΤΩΝ ΞΕΔΙΠΛΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥΣ

 Δημοσίευση: 31 Ιαν 2021 11:53 

 Πολιτισμός Εφημερίδα Ελευθερία 

«Οσο ο άνθρωπος βάζει το «εγώ» πάνω από το εμείς, όσο οι άνθρωποι αποτελούν απλά πιόνια σε μια οικονομική σκακιέρα ισχυρών η ιστορία θα επαναλαμβάνεται και τα προβλήματα των ανθρώπων θα διαιωνίζονται» είναι ένα από τα μηνύματα που στέλνει η συγγραφέας μέσω του βιβλίου της

Το νέο μυθιστόρημα της εκπαιδευτικού-συγγραφέως, Χρύσας Μαστοροδήμου, με τίτλο «ΤΑ ΤΕΜΑΧΙΑ» μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Βακχικόν». Το βιβλίο έχει ξεκινήσει το ταξίδι του και όπως λέει στην «Ε» η συγγραφέας «είναι ένα βιβλίο που μας οδηγεί να

ξανασκεφτούμε την πορεία μας ως χώρα και να αναμετρηθούμε και εμείς ως μονάδες με τα προσωπικά μας λάθη και τις επιλογές μας». «Τα Τεμάχια» είναι ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε λίγο μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης. Τεμάχια αποκαλούσαν οι Γερμανοί, τους μετανάστες που πήγαιναν να εργαστούν στον τόπο τους μετά την υπογραφή της ελληνογερμανικής σύμβασης το 1961.
«Αφορμή στάθηκε, όπως ίσως είναι εύκολα κατανοητό η μαζική μετανάστευση Ελλήνων επιστημόνων και μη στο εξωτερικό με την έναρξη της οικονομικής κρίσης αναζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, κάτι το οποίο βέβαια δεν ανήκε και στο πολύ μακρινό παρελθόν. Δυστυχώς συνέβαινε πάντα και γίνεται δυστυχώς ακόμη και σήμερα αν εξαιρέσουμε την έναρξη της πανδημίας που σταμάτησε αναγκαστικά αυτήν τη «μεταναστατευτική τάση». Ακούγοντας πολύ συχνά ηλικιωμένους ανθρώπους να εκφράζουν τη θλίψη τους για τα παιδιά τους που αναγκάζονταν να φύγουν μακριά από τον τόπο τους και να εργαστούν σε άλλες χώρες καθώς και οι δικές μου εμπειρίες ως παιδί μεταναστών διαμόρφωσαν μέσα μου την ανάγκη και την επιθυμία να γράψω κάτι για αυτό, ανάγκη που διογκωνόταν όσο η οικονομική κρίση εξελισσόταν με τα χειρότερα σενάρια να επιβεβαιώνονται διαρκώς. Έζησα τα παιδικά μου χρόνια σε ένα χωριό που η μετανάστευση τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική ήταν τρόπος ζωής και βλέποντας όπως και όλοι μας αυτό το σκηνικό να επαναλαμβάνεται και μετά την εποχή «των παχιών αγελάδων» ήταν κάτι που με έθλιβε και με πονάει ακόμη. Το 2018 το μυθιστόρημα σε πολύ πιο απλή μορφή βέβαια -αφού ήταν περίπου 100 σελίδες- έλαβε έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών και μου έδωσε την επιβεβαίωση που χρειαζόμουν ώστε να προχωρήσω στην έκδοσή του» περιγράφει η κ. Μαστοροδήμου.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα σε τριτοπρόσωπη αφήγηση που -αν και οι χαρακτήρες του αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας- είναι καθαρά ρεαλιστικό και αναφέρεται στη βιοπάλη απλών καθημερινών ανθρώπων της υπαίθρου και την προσπάθειά τους για επιβίωση, διασχίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου πολέμου μέχρι και την πρόσφατη οικονομική κρίση.
Η κεντρική ηρωίδα, η Κατερίνα, είναι μια γυναίκα της διπλανής πόρτας που αναγκάζεται να ζήσει εις διπλούν τη μετανάστευση των γιων της στο εξωτερικό. Έχοντας ζήσει η ίδια τη μετανάστευση, αυτό τη λυπεί βαθιά παρόλο που τα παιδιά της θα ζήσουν με πολύ καλύτερες συνθήκες εργασίας και ποιότητα ζωής. Για αυτήν την απλή γυναίκα της υπαίθρου ωστόσο αυτό είναι κάτι που δε θέλει να δεχτεί και να κατανοήσει. Η ίδια όπως και όλοι οι Έλληνες γονείς και γονείς κάθε ανθρώπου θέλουν τα παιδιά τους να ζήσουν και να προοδεύσουν στη χώρα τους. Αυτή η τόσο αυτονόητη ανάγκη δυστυχώς μοιάζει φενάκη με τα οικονομικά και άλλα δεδομένα που μεταβάλλονται συνεχώς στο παγκόσμιο σκηνικό κάτι που το κατανοήσαμε ακόμα περισσότερο με την πανδημία που βιώνουμε.
Με αφορμή αυτό το φόντο, η ηρωίδα θα κάνει μια ιστορική αναδρομή στο παρελθόν της από τα παιδικά της χρόνια μέχρι σήμερα σαν να παρακολουθεί μια ταινία.
«Θέλησα μέσα από τη δική της ματιά να καταγράψω πολύ απλά αυτήν την αναδρομή που γνωρίζουμε όλοι για να θυμόμαστε πάντα και ιδιαίτερα οι νέοι ότι κάποια πράγματα επαναλαμβάνονται και κάθε στιγμή στη ζωή μας πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα. Η ηρωίδα θα περάσει από τα χρόνια του πολέμου στη σύγχρονη εποχή ερχόμενη άλλη μια φορά αντιμέτωπη με εικόνες που τη θύμωσαν και την πόνεσαν. Μέσα από αυτήν την αναδρομή ήθελα φυσικά να δείξω πως όσο ο άνθρωπος βάζει το «εγώ» πάνω από το εμείς, όσο οι άνθρωποι αποτελούν απλά πιόνια σε μια οικονομική σκακιέρα ισχυρών η ιστορία θα επαναλαμβάνεται και τα προβλήματα των ανθρώπων θα διαιωνίζονται. Και η προσωπική επιλογή; Πάντα υπάρχει αρκεί να μην υποκύπτουμε αβασάνιστα σε αυτό που μας προβάλλουν ως σωστό. Είναι ένα βιβλίο που μας οδηγεί να ξανασκεφτούμε την πορεία μας ως χώρα και να αναμετρηθούμε και εμείς ως μονάδες με τα προσωπικά μας λάθη και τις επιλογές μας» τονίζει η συγγραφέας. Καταλήγοντας, η κ. Μαστοροδήμου εκφράζει την ευχή της να κατάφερε μέσω της ηρωίδας της να μεταφέρει την αγωνία και τον πόνο των ηλικιωμένων ανθρώπων που η μετανάστευση αποτελούσε για αυτούς τρόπο ζωής και αναγκάστηκαν να την ξαναζήσουν μέσα από τα παιδιά και τα εγγόνια τους χωρίς να είναι πραγματικά επιλογή τους. Σε αυτούς αφιερώνει το πνευματικό της «παιδί», στους γονείς της και ιδιαίτερα στη μητέρα που έφυγε την περασμένη χρονιά από τη ζωή.