οι ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ είναι χώρος δημοσιεύσης ποίησης,νέων δημιουργών,διαγωνισμών λόγου και τέχνης, παρουσίασης βιβλίων, θεάτρου, κινηματογράφου κ.α. Οι δικές σας δημιουργίες, γραφές, κριτικές, προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες!
Ο Δήμος Αγίου Νικολάου προκηρύσσει τον 33ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό, έναν θεσμό που εδώ και 33 χρόνια υπηρετεί τον πολιτισμό, προάγει τη λογοτεχνική δημιουργία και αναδεικνύει τις διαχρονικές αξίες του ανθρώπου.
Το δικαίωμα στη ζωή.
Το δικαίωμα στην ελευθερία.
Το δικαίωμα στη μνήμη.
Το δικαίωμα στη διαφορετικότητα.
Το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Το δικαίωμα στην ελπίδα.
Το δικαίωμα να ονειρεύεται κανείς, να δημιουργεί, να αγαπά, να μιλά και να ακούγεται.
Υπάρχουν δικαιώματα που κατοχυρώνονται από νόμους.
Υπάρχουν όμως και εκείνα που γεννιούνται μαζί με τον άνθρωπο και συνοδεύουν κάθε του βήμα. Εκείνα που δοκιμάζονται σε περιόδους πολέμου και ειρήνης, φτώχειας και ευημερίας, μοναξιάς και συνύπαρξης. Εκείνα που άλλοτε γίνονται κραυγή και άλλοτε παραμένουν σιωπή.
Αφετηρία της δημιουργικής διαδικασίας αποτελούν επιλεγμένα αποσπάσματα από το έργο πέντε κορυφαίων Ελλήνων ποιητών: του Γιάννη Ρίτσου, του Οδυσσέα Ελύτη, της Κικής Δημουλά, του Νίκου Εγγονόπουλου και του Τάσου Λειβαδίτη.
Μικρός Ναυτίλος, Οδυσσέας Ελύτης
«Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία.
Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή.
Ήταν ένα δικαίωμα»
Λειβαδίτης Τ., 1995:842, Η λέξη
Όμως εκείνο το ηλίθιο παιδί που γελούσαμε μαζί του
Έρχεται τώρα τις νύχτες γερασμένο.
«Πώς έγινες έτσι», του λέω.
«Εσύ όταν πέθανες ήσουν σχεδόν παιδί».
«Δε γελάνε πια μαζί μου» μου λέει. […]
[…] «Έκανα να φύγω, αλλά στην πάροδο είδα το μουγκό παιδί,
Είχε ακουμπήσει στον τοίχο κι έκλαιγε,
Και τώρα πάνω στον τοίχο ήταν ένα μικρό φωτισμένο παρεκκλήσιο»
Στην κοιλάδα με τους ροδώνες – Νίκος Εγγονόπουλος
«Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο
ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω /
αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε
το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου /
το εφήμερο της παράλογης ζωής του
κι ανακαλύπτουνε διαφορές
γιομάτοι μίσος διαφορές
σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία»
Γιάννη Ρίτσου, «Αναφυλλητό. XXXVIII», (απόσπασμα)
[…]
Τα παιδιά θέλουν παπούτσια
τα παιδιά θέλουν ψωμί
θέλουνε και φάρμακα,
δούλεψε κ’ εσύ.
Γέλα, κλαίγε κι όλο λέγε,
το παιδί: ζωή.
Τίποτ’ άλλο. Ζωή.
Σημείο Αναγνωρίσεως – Κική Δημουλά (Το λίγο του κόσμου, 1971)