ΠΟΙΗΜΑ ΒΕΛΗΣΣΑΡΙΟΥ ΧΡΥΣΑ

Έργο: Εξάρχου Δήμητρα

Συνήθως, την αλήθεια τη λέμε μόνο στον εαυτό μας.

Γι' αυτό τα ποιήματά μας είναι χλιαρά.

Καμιά φορά, κάτι λαμπρό διαφεύγει,

Όπως το φως που εισβάλλει από ένα ανοιχτό παντζούρι

Και φωτίζει το κλειστό σπίτι.

Όμως αυτό που λαμπρύνει είναι ιστοί αραχνών και σκόνη,

Όχι η παλιά του δόξα.

Έτσι και κάθε απόδραση της αλήθειας,

Πρώτα φωτίζει τον πόνο και την αναπηρία.

Κι ίσως με τον καιρό,

Αν αντέχεις το νυστέρι και υπάρχει το κουράγιο,

Να αποκαλύψει μια ομορφιά.

Συνήθως όμως δεν τολμάς,

Παρά καρφώνεις με περισσότερες τάβλες το παράθυρο,

Ή γκρεμίζεις το σπίτι.

©ChryssaV.2024

Ποίηση Βελησσαρίου Χρύσα

Μ' άφησες, του είπε

Πώς και δε με μισείς, μάγισσα;

Σε έφτασα ως την έξαρση

Να κρύψεις μόνη το μαντήλι

Να μην αναρωτιέσαι δυστυχής

Μες στον αυθάδικο καθρέφτη

Ποια είναι πιο ωραία

Να γίνεσαι η εράστρια στις χίλιες και μια νύχτες

Να ονειρεύεσαι τα όνειρα που πήγαζες στους άλλους

Και σ' άφησα ύστερα

Σίγουρα καταριέσαι...

Τον κοίταξε στα μάτια ίσια

δίχως ίχνος πόθου πια

Μ' άφησες, του ξανάπε

Μα πρώτα με δέχτηκες

Που έρωτα ανθρώπου ως ξωτικό

Αιώνες απέθαντους δεν είχα γνωρίσει

Με δέχτηκες

Μετά τον έρωτα επιτέλους

'Ηρθε η σειρά να περιμένω και το θάνατο

Μου' δωσες ένα τέλος

Ποθούσα πριν κι απ' το μαζί

Κι ας μην το ήξερα

Η πλανημένη

Π' ουρλιές θυσίες αεί έκανα στη Σελήνη

Ποθούσα τόσο

Το γήρας το ακατόρθωτο εντός

Να'ρθει η ώρα ήρεμα να περιμένω πλήρης

- με γέμισες-

Την πτήση προς το φως

©ChryssaV.2021

Ποίηση Χρύσας Βελησσαρίου

ΑΠΩΛΈΣΘΗΝ!


Τα 'κοψα όλα!
Χέρια… πόδια.
Βγάζω μάτια.
Κλείνω αυτιά.
Αίμα χείλη.
Μόνο άλγος.
Κι ένας χτύπος!
Σαν ελπίδα:
Μικρή καρδιά.
Σαν εφιάλτης.
Θα 'μαι μόνη
μες στο πλήθος.
Μισή Ψυχή,
ζήση Απάτη...

Γεννώ ακόμα,
μα δεν μπορώ
να προσφέρω
τ' όνειρό μου.

Απωλέσθην!

ΆΝΤΡΕΣ…


Λάτρεψε δυο-τρεις άντρες.
Έτεκε άλλους τόσους.
Συμπέρασμα δε βγάζει.
Παιδιά δείχνουν στους τρόπους.
Όπως να ξεκινούσε,
κατέληγε σαν μάνα…
Βαρέθηκε να παίζει
στο γήπεδο σα μπάλα.
Σκληρή,  αν αποφασίσει,
από τη μια να γίνει,
καταρρακώνει πλήθη,
μέγαιρα καταλήγει.
Αν απαλά χαϊδεύει,
στην κεφαλή ανεβαίνουν!
Τον κύρη παριστάνουν
και δούλα την-ε-κάνουν!
Γι’ αυτό κι αυτή… μανάρια,
κόντρα στην ανεργία,
μια-δυο φορές το μήνα

-χτυπιέστε δε χτυπιέστε-κηρύσσει απεργία


Η Χρύσα Βελησσαρίου είναι εκπαιδευτικός, ζει και εργάζεται στη Λάρισα. Έχει διακριθεί με Παγκόσμιο Βραβείο για την ποίηση της, έχει μεταφράσει ποιητικές συλλογές στην αγγλική και συμμετείχε σε ομαδικές ποιητικές ανθολογίες. "Οι εποχές του έρωτα" είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις bookstar. Περισσότερη ποίηση της βρείτε στα ιστολόγια της: http://apolesthin.blogspot.gr/
http://www.velissariou11.blogspot.com