Ποίημα από τη Γκάλαβου Εύη

πίνακας: Εξάρχου Δήμητρα

Πέτα τις ασπίδες

Λέω -εν οίδα ότι ουδέν οίδα-

 λες -θα αρματωθώ της εκδίκησης

το δρόμο-

μα θα είναι αργά.

Λέω - θα ματώσεις-

λες -αυτός είναι ο σπόρος-

Μα όταν ξυπνήσεις

μες στου ολέθρου

τη γύμνια,

τι θα δεις;

Αίμα,

θα δεις

σκόρπιες κόπιες

και έναν άγνωστο

-εσένα-

Για αυτό  λέω,

-άσε τη γη ελεύθερη

να ανασαίνει,

να γεννά,

ότι αγαπά πιο πολύ,

την ομορφιά,

του κόσμου-

Ποίηση Γκάλαβου Εύη

Μικρές παπαρούνες.







Είμαι ντροπαλή


κοκκινίζουν τα μάγουλα


"..μικρές παπαρούνες,


έτοιμες να πετάξουν


στον άνεμο με το πρώτο μου άγγιγμα..."


ψιθυρίζεις στο αυτί.


Κύματα ηδονής


ξεχνώ έτσι τις παπαρούνες


"..γυναίκα ηφαίστειο


πως να σε δαμάσω;.."


Εύη Γκάλαβου

Ποίηση Γκάλαβου Εύη

"Ακροβάτης ονείρων"

Χρόνια τώρα την ίδια δουλειά.

Ακροβάτης ονείρων -

έλεγε και γελούσε.

Τον συνάντησα τυχαία στην παραλία,

κρύφτηκα μέσα στο κοιμισμένο πλήθος.

 

 

Κανείς δεν τον κοίταζε,

δεκάδες μάτια χαμένα

αμίλητοι όλοι τους, πεθαμένοι 

έβλεπες ψυχές να ταξιδεύουν πιο ψηλά

και απ’ τον ακροβάτη των ονείρων.

 

 

Και μπροστά του, ολάκερη θάλασσα

γαλήνια και μπλε, ατάραχη απ’ τα όνειρα

στην κοιλιά της κοίμιζε δύο πλοία

χωρίς δύναμη, με άγκυρες ριγμένες.

 

 

Τότε ξύπνησε το πλήθος

σαν τον είδαν πάνω στο σκοινί

ν’ ακροβατεί και στα δυο του χέρια 

να κρατά τα κοιμισμένα πλοία.