Ποίηση Διογένης Γιάννης

ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΝΗ

Στα γλυκά παιδικά σου όνειρα,
έχτιζες ένα όμορφο αύριο,
που ποτέ δεν ήρθε

Μεγαλώνοντας

περίμενες τον μεγάλο έρωτα,
που πέρασε σαν καπνός,
και σκότωσε το είναι σου

Τώρα ,πουλί της νύχτας,
πεταλουδίτσα
στα χέρια άγνωστων -γνωστών
σε μυστικά καταγώγια,

Αγία και πόρνη,

ζεις τον παιδικό σου εφιάλτη,
συμβιβάζεσαι
με ότι
πιότερο είχες σιχαθεί

Ποίηση Διογένη Γιάννη

.κι άιντε ξανά,στο προσκεφάλι κάθε αγνώστου,
τροβαδούρος και γελωτοποιός μαζί,

να τραγουδάει,




για όλα αυτά που χετε λείψει,

και που κανένας σας,

ποτέ, δεν τα χει πει...

μια αγκαλιά μ’ αυτούς που αγάπησαν τον κόσμο,
πάντα μπροστάρης στον αγώνα ο ποιητής,

κοντά σ’ αυτούς...
δίπλα σ’ αυτούς...
που δεν φοβήθηκαν




σ’ αυτούς...

που χρόνια τώρα,
βήματα κάνουν μπροστά,

μα...χρόνος, κι ανάγκη,
τους τραβάνε πάντα πίσω...



σ’ αυτούς...
που στιγμή τη στιγμή
λιθαράκι λιθαράκι,
καθημερνά,
χτίζουνε τ’ όνειρο,
που λέγεται ζωή

με ιδρώτα...
με αίμα...
με χαμόγελο...

σ’ αυτούς...
που δεν φοβήθηκαν,




να πούνε, ΝΑΙ,

στα όνειρά τους,
και το πλήρωσαν ακριβά.




Σ’ αυτούς ...

που ψάχνουν στη ζωή
αγάπη,

κι όνειρα,
που να μπορείς
να τα περπατήσεις.



ΤΟ ΛΑΘΟΣ
Τη σκέψη θέλεις ν' ακονίσεις
να ψάξεις μες τις αναμνήσεις
να βρεις που ήτανε το λάθος

μες το θανάσιμο σου πάθος

να βρεις τα βράδια που αγρυπνούσες
και τρέμοντας παρακαλούσες
τις φλέβες σου να τις γεμίσεις
και τα φτερά σου ν' ανεμίσεις

Κουρέλι τώρα πεταμένο
άτομο αποξενωμένο
μες το θανάσιμο σου πάθος

ψάχνεις ξανά να βρεις το λάθος

------------------------------------



ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΥ ΑΓΩΝΑ
Το τραγούδι απλό,
χωρίς μπογιές και φτιασιδώματα ,
φτάνει πιο εύκολα στην ψυχή μου.

Μη προσπαθείτε,
θέλει πολύ αγώνα
για να μ' αλλάξετε .

Μα πρέπει πιο κύρια,
ν' αλλάξετε σεις πρώτα τον εαυτό σας .

Θα πρέπει....
να μιλάτε με λόγια απλά,
χωρίς να υποκρίνεστε,
αν βέβαια μπορείτε.

Θα πρέπει...
να βγαίνει απ'τη ψυχή σας.

ΜΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΤΕ
ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΠΕΙΣΕΤΕ
ΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΨΥΧΗ-----------------------------




κι αν με ρωτάς

γιατί τους ξέχασε ο Θεός,
αφού τα πάντα μοίρασε
-πως πρέπει-
και με περίσσιο δίκιο μάλιστα!...άκου, θα πω...

πως και στο δίκιο ακόμα του Θεού,
κουμάντο, μαθές, κάνουν οι ανθρώποι.


Κι αν με ρωτάς,
γιατί η τύχη τους γυρνά τη πλάτη;
γιατί σ’ αυτούς δε γέλασε η ζωή;
γιατί δε βγήκε τ’ όνειρο,
μαζί τους για σεργιάνι;
...άκου, θα πω...

γιατί στη ζωή υπάρχουν
...αυτοί που παλεύουν,
...αυτοί που ματώνουν.

και οι άλλοι...

εκείνοι που ανταμείβονται.

ΠΟΙΗΣΗ ΔΙΟΓΕΝΗ ΓΙΑΝΝΗ

ΕΝΑ ΑΠ'ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ

Μια χούφτα Νότες
ζυμωμένες στ' άγριο κύμα
πέρασαν στην απέναντι όχθη
ξεφεύγοντας απ΄των φραγμών τη μαύρη ανταλλαγή.

Πήρα κοντά μου
ένα απ΄τα πολλά απαγορεύεται
Τραγούδι το 'κανα
και τροβαδούρος τριγυρνώ μέσ' τις καρδιές σας.

Τώρα κοντά μου τρέχουνε
Τα δίχτυα έτοιμοι ν' απλώσουν.
Το άδικο όπως λεν να ξεριζώσουν.
--Για μένα τίποτα--

μα εσένα απ΄το τραγούδι θα σκοτώσουν
θα σε στριμώξουν-λέει--
σε μια κόλλα όμορφη κι αστραφτερή .
Μη κλάψεις, σήκω κι ακριβά πουλήσου .

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ

Βροχή
...

στους δρόμους τραγουδά

σαν το παράπονό μου

κυλά μόνη

γιατί να λείπεις;

γιατί άδεια η αγκαλιά;

γιατί μονάχα ο πόνος μας ενώνει;

γιατί μια αγάπη

δίπλα και μακριά

σαν ξημερώνει

δάκρυ ατέλειωτο

ο ουρανός , στα μάτια μου,

κι έξω απ την πόρτα μου η χαρά

στάλες βροχής

στα σκαλοπάτια μου,

Περαστικοί,

διαβάτες,

βλέπω να με προσπερνούν


[κακιά μου σκέψη μη σε κρατώ...

το βλέπω βιάζεσαι να φύγεις]

κι έρχεται

αυτή που αγαπώ.


Κι έρχεσαι εσύ !

κι έρχεται,

πάλι η αγάπη,

νιώθω τη σκέψη σου

ξανά να με τυλίγει,

τώρα χορεύω στη βροχή

κι ατέλειωτα δάκρυα χαράς

ο ουρανός,στα μάτια μου,

κι έξω απ την πόρτα μου εσύ

στα σκαλοπάτια μου.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΟΓΕΝΗΣ


ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ

Θα με βρεις
να μαζεύω τα λάθη σου
να γιατρεύω τα πάθη σου
...
ιχνηλάτη
στο σ' αγαπώ σου.
Θα με δεις
να ζηλεύω μερόνυχτα
της ψυχής σου τα όμορφα
και να ζω
στ' όνειρό σου.
Θα 'μαι εγώ
της καρδιάς σου το σκίρτημα
της ζωής σου το στήριγμα
όπου κι αν θα το ψάξεις.
Θα 'μαι εγώ
ο αγέρας που φέρνει δροσιά
η ελπίδα σου στην παγωνιά
θα μαι εκεί όπου κι όταν θα με ψάξεις.
Θα 'μαι εγώ
οδηγός κι εμπνευστής
ότι κι αν φανταστείς
της ζωής σου το άστρο
θα 'μαι εκεί
πριν με θες ,θα με βρεις
θα 'μαι ο μάγος
το μαύρο σου θα κάνω άσπρο

Ο Γιάννης Διογένης γεννήθηκε στον Τύρναβο της Λάρισας το 1967, όπου και ζει εργάζεται και
δημιουργεί. Γράφει από μικρό παιδί κι έχει ασχοληθεί με διάφορα είδη γραφής: [θεατρικά, μυθιστόρημα, σάτιρα κ. α]. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί και έχουν αποδοθεί χορωδιακά
σε διάφορα χορωδιακά φεστιβάλ.

Έργα του:
1. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ [1997], ποιήματα, έκδοση του ιδίου

2. ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ [2002], έκδοση του ιδίου

3. ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΗΜΕΡΕΨΩ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ [2006], έκδοση Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Τυρνάβου

4. ΠΡΩΙΝΟ ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ,

ΓΛΥΚΟ ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΣΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΟΝΕΙΡΟ, υπό έκδοση