Ποίημα του Κώστα Ζαχαράκη

ΕΝΑΣ  ΧΡΟΝΟΣ  ΧΩΡΙΣ  ΒΡΟΧΗ



Τα μεσημέρια στην Ελλάδα μόνο το φως ξεκουράζεται

όμως δεν ήτανε πάντοτε έτσι.



Κάποτε γινόσουνα ένα μαζί του

ξάπλωνες τεμπέλικα στην πρώτη πρόθυμη τρικυμία

κι έμοιαζες έτοιμη να εξαϋλωθείς ˙

τότε σε έλεγα γοργόνα ή μάγισσα

ή Ψεύτικη Ομορφιά

και μ` έπαιρνε ο ύπνος θυμωμένο τα μεσημέρια.



Ξύπναγα με υποψίες πως θα `ναι τα μαλλιά σου κομμένα

τα μάτια σου σφραγισμένα με κίτρινο κερί απ` την εκκλησία

τα στήθη σου σκεπασμένα

και η φωνή σου ξέπνοη ηχώ,



μα ευτυχώς ή δυστυχώς ολόιδια ήσουν ˙ με περίμενες στο ίδιο σημείο της θάλασσας



εκεί που γνωριστήκαμε κρατώντας ένα ξεφλουδισμένο καλάμι και δέρναμε τα νερά

εκεί που δροσίζονται οι κίτρινοι Άγιοι όταν γλιστράνε απ` τα εικονίσματα

στη μέρα αγάπη μου, στα θαλασσιά και φευγάτα κύματα

που ώρες - ώρες κι εκείνα νοσταλγούν τη βροχή.

Ο Κ. Ζαχαράκης είναι ποιητής - αρθογράφος - σεναριογράφος. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Πόλεις (2013) εκδόσεις Βεργίνα. Έχει βραβευτεί για την ποίηση του.

Ποίηση Ζαχαράκη Κώστα

ΕΙΔΑ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΝΑ ΓΕΡΝΑΝΕ

 Παλιότερα όταν νύχτωνε

έβγαινα απ` το σπίτι μου
κι αυτό σήμαινε

Κάτι.

Τώρα μέρες και νύχτες τρέχουν

και δεν προλαβαίνω να δω τη φάτσα τους
υποθέτω πως είναι κλώνοι
κι αυτό μου αρκεί.

Δεν πειράζει λέω

τουλάχιστον δεν είναι μουγγοί κλώνοι ˙
σφυρίζουν Κάτι.

Δεν υπάρχει τίποτα κρυμμένο στη νύχτα

εκτός αυτού,
η πόλη στην οποία έζησα τα τελευταία χρόνια
ενστάλαξε ένα σημαντικό ποσοστό της νύχτας της
στη μέρα της.

Οι φίλοι μου λένε

τα ίδια συμβαίνουν σ` όλες τις ανθρώπινες πόλεις
κάτι έχει χάσει τη γεύση του.

Κάτι.

Οι πόλεις γερνάνε

οι πόλεις ανακαλύπτουν τον εαυτό τους

όπως εσύ, η ανθρωπότητα, η Ελλάδα,
το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, η Τσεσεκά Μόσχας,
ένας χαρακτήρας manga
κι εκατομμύρια ακόμα μονάδες κάθε είδους

μονάδες-μονάδες

ή
μονάδες-σύνολα

Οι πόλεις γερνάνε πιο γρήγορα από το ανθρώπινο είδος

λογικό,
αν σκεφτεί κανείς πως υπήρξαμε πριν απ` αυτές.

Μόνο οι καθολικές εκκλησίες παριστάνουν τα σιδερένια κουτιά
που συμπονούν τη φθορά του εδάφους
που τις φιλοξενεί.

-Αν δεν αντέχεις,

πήγαινε ζήσε σε μια πόλη με πολλές και μεγάλες
καθολικές εκκλησίες-

Τρώω σε μια αλυσίδα ταχυφαγείων 10.000 μικρά μοσχαράκια,

πηγαίνω σινεμά να δω μια ρομαντική κομεντί

δε διαπιστώνω καμία αντίφαση

Επιστρέφω στο σπίτι,
διαβάζω κλασσική λογοτεχνία στον υπολογιστή

δε διαπιστώνω καμία αντίφαση

2 μέιλ και ύπνος

Ύπνος

Ξυπνώ και στο παράθυρο η πόλη

γρια γυναίκα
ομολογεί την ηλικία της

Δε χρειάζεται να το κάνεις αυτό

προλαβαίνω να της πω πριν πάω για δουλειά.
Μου έχουν μιλήσει για `σένα,
έχω δει τις φωτογραφίες σου
όταν ήσουν κορίτσι. Μην εκδικείσαι.

Προχωρώ και δυστυχώς

θυμάμαι τον εαυτό μου νεότερο,
όμως το να εκφράζεσαι
είναι πια κάτι τόσο δευτερεύον.

Συνέχισε να περπατάς!

η δουλειά,
άστεγοι που φθονούν
και η πόλη,
γέρικη καρδιά που χτυπάει,
για όσο.

                           Kώστας  Ζαχαράκης

Ποίηση Ζαχαράκη Κώστα

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Σκυθρωποί περπατούσαν στο σκοτεινό τους δάσος

παρακμάζοντες στρατιώτες μιας ηττημένης στρατιάς

ξεθεωμένοι φυσούσαν ξέπνοα εμβατήρια χωρίς λόγια

δειλοί, θρασείς, ξεθωριασμένοι

τα σκιάχτρα μιας χριστιανικής ελπίδας για αναγέννηση

Κι ενώ κυλούσε ο χρόνος κι απ` το νεκρό τους πλήθος

κανείς δεν ανασταίνονταν,

άρχισαν να μαζεύονται γύρω τους περίεργες όψεις

δειλές σκιές

μουγκά παιδιά από ασήμι και σκοτάδι

ένας περιπλανώμενος θίασος από αυταπάτες

Εκείνες οι δεσμεύσεις των παιδικών τους χρόνων

είχαν γίνει άνθρωποι και τους ακολουθούσαν!

Εκείνες οι παιδιάστικες προσδοκίες

τα τόσο εύκολα ειπωμένα λόγια

(από στόματα και χέρια παιδικά μεγαλειώδη αγγέλματα)

είχαν βυθιστεί σε μια ζοφερή ταπείνωση

χάσαν το σώμα τους

και τα άυλα πνεύματα ακολουθούσαν

πότε έρποντας, πότε μετεωρίζοντας

τους πατεράδες και τις μανάδες τους

Ώσπου μια βροχή λίγες μέρες αργότερα

μια καθολική, άσπιλη, άνευρη, άτεγκτη βροχή

έφερε κρύο και απόγνωση στη ξεθεωμένη στρατιά

και την ανάγκασε να τραφεί με ό,τι απέμεινε απ` το μεγάλο της εγωισμό

να ζεσταθεί, έστω πρόσκαιρα, με κείνα τα ξεχασμένα όνειρα

μήπως μπορέσει έτσι να διασχίσει το δάσος.

Χωρίς ουρλιαχτά – μόνο με θλίψη και κατάφαση

έγειραν εκείνα, να δώσουν τα δοξασμένα κεφάλια τους

θυσία και τροφή

Και χώμα για μια νέα πατρίδα.

Ποίηση Ζαχαράκη Κώστα

5  χ  5
Χθες θέλησα να ξεχάσω τον ίσκιο σου
να πω στον εαυτό μου μια σύντομη ιστορία
η βροχή να γίνει επικίνδυνη
το σκοτάδι φίλος
Εσύ μια άγνωστη χώρα


Όμως έκανα μόνο δυόμιση βήματα
πριν πω τ` όνομά σου
και τότε σκέφτηκα πως κάποιες φορές
η αγάπη μπορεί να γίνει τόσο αφόρητη
όσο η μοναξιά.


Ζαχαράκης Κώστας

https://logotexnikesanafores.blogspot.gr/2015/06/blog-post_29.html

O Ζαχαράκης Κώστας ζει στην Πρέβεζα. Έχει βραβευτεί σε πολλούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς ενώ γράφει και σενάρια. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή " Πόλεις" Εκδόσεις Βεργίνα 2013

Για την ποιητική συλλογή του ποιητή δείτε:
http://logotexnikesanafores.blogspot.gr/2015/06/blog-post_29.html