Αφιέρωμα στην ποιήτρια,εικαστικό Δήμητρα Καραφύλλη

Η εξαιρετική ποιήτρια και εικαστικός Δήμητρα Καραφύλλη απεβίωσε πριν λίγες μέρες.  Το ποιητικό και εικαστικό της έργο ήταν ιδιαίτερο και ξεχωριστής ποιότητας δίνοντας το δικό της στίγμα στα γράμματα και τις τέχνες. Οι ποιητικές της συλλογές καλαίσθητες και προσεγμένες της προσφέρουν επάξια τη δική της θέση στο χώρο των γραμμάτων:

"Στο βάθος κήπος " (2011) 

"Γρήγορα στις οθόνες σας "(2013)

"Τρελή Τυφλόμυγα" (2013)  από τις εκδόσεις Αρκαδικός Κήρυκας

και η τελευταία της: " Τελευταία χάρη" από τις εκδόσεις Μανδραγόρας

Καλό ταξίδι Δήμητρα!

ΓΗΤΕΥΤΡΑ ΣΙΩΠΗ

Αίφνης γητεύτρα σιωπή.
Σαν να γεννήθηκε μια κοινωνία νέα.
Αυτοκτονίες, φονικά, ληστείες
ξεχαστήκανε.
Μόνο η άσφαλτος
πλημμύρισε νεκρά πουλιά.
Ψεκασμός, είπαν.

(από την τελευταία της ποιητική συλλογή Τελευταία χάρη)

κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μανδραγόρας

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ

Συγκάτοικε μου

μην πονέσεις όταν φύγω.

Ήταν προγραμματισμένο το ταξίδι.

Έτσι κι αλλιώς 

η ζωή αίρει την μονιμότητα.

(Στο βάθος κήπος)

************************

Είναι στιγμές που λαχταρώ ένα πόλεμο.

Ν' αργοπεθαίνω μια ζωή στο περιθώριο

δεν το αντέχω.

Υπογραφή Δάφνη

(Γρήγορα στις οθόνες σας)

ΤΟ ΚΛΑΣΜΑ

Μόνη μου σε σχεδία

αμφίβολα αξιόπλοη.

Μόνη μου στο γαλάζιο, στο γκρι, στο μελανί.

Μόνη μου στο εκτυφλωτικό και στην έκλειψη

ν' αναζητώ μια σταγόνα πόσιμο νερό στον ωκεανό.

Ίσως μια μπόρα ευεργετική

όσο και επικίνδυνη. Ανατρεπτική.

Είμαι ο αριθμητής - μονοψήφιος

με παρανομαστή 

το είδωλό μου μηδέν μηδέν μηδέν

μηδέν μηδέν μηδέν...

Ένα ποίημα του Χάρη Μελιτά προς μνήμης της ποιήτριας

ΣΤΟ ΦΟΡΕΙΟ

Από τη μέρα που κοιμήθηκες βαθιά
με ξεκουφαίνει μια σειρήνα στο σκοτάδι.
Κάποιος συχνά αιμορραγεί...
καλεί ασθενοφόρο απελπισμένα.
Ποτέ μου δεν κατάφερα να βγω
απ' το μπαλκόνι μου να δω τον δυστυχή
που πήρανε κι απόψε ημιθανή-
ποιος ξέρει αν θ' αντέξει άλλο βράδυ.
Ποτέ σου λέω.Ούτε μια φορά.
Ο νοσοκόμος παραείναι ευσυνείδητος.
Με δένει στο φορείο σαν σαλάμι.

Καραφύλλη Δήμητρα Ποίηση

Θητεία

Άσπρισα. Πόλεμο στον τόπο μου δεν είδα.

Μόνο παιδιά να χάνονται για την πατρίδα.

Από λάθος εντολές, λάθος βολές

σε μάχες ριψοκίνδυνες εικονικές

μ' έναν εχθρό, που ίιισως φανεί στο μέλλον.

Είδα αγόρια να στοιχειώνουν στη σκοπιά

μ' ένα γιατί-καρφί στο νου

πριν ψηλαφίσουν τα όνειρα τους.

Μάνες, που δεν τις ρώτησε κανείς, αν θέλουν

να μάθουν τα παιδιά τους να σκοτώνουν

άλλων μανάδων τα παιδιά στ' όνομα της ειρήνης.

Θητεία πληρωμένη ακριβά.

Χρέος βαρύ. Γραμμάτιο οδύνης.

Κόκκινη στάμπα στο χακί.

Κηλίδα σε πλακέτα Α.Σ.Μ.

Πόσο ακριβή των όπλων η τιμή. Πόσο φτηνό το αίμα των αθώων.

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΡΑΦΥΛΛΗ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΟΙ ΑΣΣΟΙ

Πράσινη τσόχα σαν πελούζα μαγική
εξαίσιο βελούδο στην αφή της.
Κάστρα χτισμένα από μάρκες φωσφορίζουσες
υψώνονται διάφωτα στο στρογγυλό τραπέζι.
Κάτω απ’ τις μεταξωτές μανσέτες
με τα χρυσά ξενόκουμπα, οι Άσοι.
Της πειραγμένης τράπουλας. Standby.
Στις χαραμάδες της παλάμης ελλοχεύουν
σε μια παρτίδα έντεχνα στημένη.
Ανάμεσα στα φύλλα διεισδύουν
μοιράζουν και μοιράζονται χορεύοντας
στου πόκερ τους αμείλικτους ρυθμούς
μέχρι να εγκαταλείψουν το παιχνίδι
μετά από κάποια μπόμπα ή χαρακίρι
κι οι τελευταίοι αμύητοι χαμένοι.
                         

ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΦΟΡΑ

Σούσι και τρατορίες
στις παρυφές του λόφου
κάτω απ' του Παρθενώνα την ιερή σκιά.
Στο Δίον, στους Δελφούς, στην Ολυμπία
πρόστυχα ομοιώματα των δώδεκα θεών
από φτηνές ρητίνες
ενθύμια για πράγματα που «πρέπει» να ξεχάσω.
Να κόψουν θέλουν σύρριζα το νήμα
που τον ομφάλιο λώρο μου συνδέει
αιώνες τώρα με τον ομφαλό του κόσμου.
Σειρήνες των καιρών με προκαλούν.
Computers, μάρκες, είδωλα.
Ματοβαμμένοι Ιανοί.
Μνησίκακες Πυθίες.
Συρμός χωρίς παράθυρα σε ραγισμένες ράγες.

Μ' ένα κλαδί ελιάς, λιανό, βαδίζω στο γαλάζιο
και μια σκηνή Ομηρική στον κόρφο φυλαγμένη.
Σπαρμένοι κίονες - σημάδια για το νόστο.
Με πληγωμένα δάχτυλα αγγίζω την οθόνη.
Στο site του Αχέροντα τις ρίζες μου γυρεύω
γιατί το νιώθω κάπου εδώ
γονείς κι αδέλφια έχω.
ΑΓΑΝΤΑ

Μόλις είδα μια ψόφια πεταλούδα
να πηγαίνει με χίλια.
Χίλια μυρμήγκια.
Μια ψόφια πεταλούδα
στους ώμους χίλιων μυρμηγκιών.
Ασπίδα
για τη μάχη του χειμώνα.

ΑΦΡΟΔΙΤΕΣ

                          Τα πρώτα σημάδια του γήρατος πλέον ορατά.

Η θηλυκότητα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Συναγερμός.

Τα εργαστήρια φιλντισένιων εκμαγείων επιτάσσονται.

Οργασμός.

Ρουμπινένια χείλη.

Σμαραγδένιο φουλάρι.

Υποσχέσεις ροζ.

Παρδαλά μπαϊράκια σε παράταξη μάχης.

Πυροβολισμοί στο χρόνο.

Πυροβολισμοί στο βρόντο.

Υ.Γ. Επί ματαίω;

                Η ΦΥΣΑΛΛΙΔΑ

Ξεθωριασμένο ροῦχο στόν ἀκάλυπτο τῆς λήθης.
Ἡ στιγμή.
Λεζάντα κάτω ἀπό θαμπή φωτογραφία, ἴσως.
Ὁ ἐνεστώς βουλιάζει στόν ἀόριστο, ἀφήνοντας
μία φυσαλλίδα εὔθραυστη
στήν ἀεικίνητη ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ
πού αέναα ἀνανεώνεται
σέ βάθος χρόνου.
Καί ὅσα
ἄχ
ἀλί
ἀμάν
ἀμήν
ἀχνές οὐλές
πνεῦμα δασύ πού σβήστηκε
ἀπό τήν Ἱστορία.

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ

Δίωρη πτήση.

Βαριές αποσκευές. Προτάσεις, στόχοι, προσδοκίες.

Με περιμένουν, πώς και πώς. Πρέπει ν' αρέσω.

Να καταπλήξω. Ταξίδι στο Βορά.

Ως βορά, ίσως.

Φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη.

Πού είναι τα πλουμίδια μου;

Τα επιχειρήματα μου; Χωρίς τα κρυσταλλένια μου γοβάκια,

πού πηγαίνω; Πώς θα γυρίσω; Αν γυρίσω.

Δείπνο σε στρογγυλό χειρουργικό τραπέζι.

Πιάτα ζεστά. Πρόσωπα κρύα. Αιματοβόρα.

Δίωρη πτήση.

Επιστρέφω ως αποσκευή.

Βαριά. Με ελαφρύ στομάχι. Καταστόλιστη.

Κατεψυγμένη σε ορθογώνιο φέρετρο

από χρυσό 24 καρατίων.

Νυφούλα μέσα στις γαλαζοπράσινες

συνθετικές μουσελίνες

που μου δάνεισαν.

Δήμητρα Καραφύλη