Ποίηση Αλεξάνδρα Θ.Κολιγιώτη

Ο πρώτος στίχος

Ο πρώτος στίχος

μας κατασκοπεύει πάντα

από εκείνο το τέλμα της ψυχής

στα βάθη της νύχτας.

Σαν μια κραυγή

ψάχνει να βρει ότι έχασε

από τα παιδικά του χρόνια.

Μες στον ζεστό αέρα του μεσημεριού

σχεδόν λιπόθυμος

σταμάτησε να ξαποστάσει.

Ξεδίψασε από το πηγάδι του έρωτα

έκλεισε τα μάτια

είδε τα βλαστάρια του πόθου

να κολυμπάνε στο ύψος τον χειλιών του.

Αναπάντεχα.

Απρόσμενα.

Χιλιάδες χρώματα αναπαύτηκαν

μες στη σιωπή της νύχτας.

Φεγγάρι... Ποίημα της Αλεξάνδρας Κολιγιώτη

Φεγγάρι

Πώς κρατάς το φεγγάρι στον ουρανό

όταν σε ελεύθερη πτώση βρίσκεται;

Μόνο να προσποιηθείς,

δε γίνεται αλλιώς.

Πώς κρατάς το φεγγάρι στον ουρανό;

Πόσες πιθανότητες έχεις

να μη σκοντάψεις στα δεινά της επικοινωνίας

μέσα από μια μικρή συνομωσία

χτίζοντας μια μεγάλη σύμπτωση.

Πώς κρατάς το φεγγάρι στον ουρανό;

Μάταια προσπαθείς να παγώσεις τους λόγους μου

μα μην βιαστείς να ερμηνεύσεις

παλιά  αγαπημένα κλασσικά παραμύθια.

Πώς κρατάς το φεγγάρι στον ουρανό;

Ακόμα μια φορά θα αρκούσε

να καταπνίξει το σαρωτικό χείμαρρο

της αθέλητης φαντασίας.

Ποίηση Κολιγιώτη Αλεξάνδρα

Σκηνή

ΛΟΓΟΣ Ι

Λοιπόν,
μη μου ζητάς το ακατόρθωτο.

Μάταια προσπαθώ.
Σε ένα σανίδι δε στέκομαι.

Κι ύστερα,πώς να αποφύγω
 όλα τα χειροκροτήματα στο
τέλος της παράστασης που δίνω.


ΛΟΓΟΣ ΙΙ

Το νιώθω.
Δεν είναι ο τελευταίος αμετάλαβος λυγμός
αυτός που αναδύεται πίσω από τα πρώιμα
βλαστάρια της
νιότης το άρωμα.

Μα η νύχτα στεγνή,
έτοιμη να παραδώσει τα κλειδιά
σε δυο άδεια σώματα.

Αλεξάνδρα Κολιγιώτη

Ποίηση Κολιγιώτη Αλεξάνδρα

            

ΚΟΙΤΑΞΕ ΜΕ

Κοίταξε με,

μην κλάψεις για κανένα.

Ο τιμωρός και ο Προμηθέας

χώρισαν τη δύναμη τους στα δύο

κλήθηκαν να βγουν στο φως

να λυτρωθούν από τους πόνους.

Κοίταξε με,

Με το βλέμμα του αετού αναστήσου

μεταμφιεσμένος σε ταξιδιώτη

γίνε προνοητικός ή και ο ίδιος ο αετός.

Κοίταξε με,

Μέσα από το φως της αστραπής

που διαπερνά τα υπέρμετρα του κόσμου.

Έτσι απλά πάρε φωτιά και πηλό

Χρωμάτισε το λόγο σου

σκέπασέ τον σα μυστικό

αγγίζοντας το θάνατο.

Ζήτα του να δώσει την αθανασία σε κάποιον άλλο.

Ποίηση Κολιγιώτη Αλεξάνδρα

Πηγαία Δύναμη

Αν θέλεις κάτι

τρέχεις και το αποκτάς

πριν χαθεί μέσα στη δίνη.

Αρπάξου από το σύννεφο

που αδιάκριτα πλησιάζει

ξεκλειδώνοντας τα βλέφαρα

στου πόθου την καταιγίδα τρέξε.

Φόρεσε τα καλά σου

πνίξε το θυμό μες στη σιωπή

στο τρεμουλιαστό χαμόγελο

του ανέμου.

Φώτισε τούτο το κορμί

από άπειρες υποσχέσεις

καθώς σκυφτό

διπλά παγιδευμένο

από την εικόνα του αύριο.