Παμπόρης Θανάσης

ΜΝΗΜΕΣ 
Παιδικά χεράκια την σελήνη αρμέγουν.
αέρινα δάκτυλα , τα ουράνια αγγίζουν.
 Ερωδιοί σταράμφη  τους,
                                           μνήμες 
 Και στις φτερούγες  την ελπίδα  του αύριο
                                                     κουβαλούν .     
O ποιητήςμε τα τραγούδια του
Δρασκελίζει  τον  φόβο για να
Ελαχιστοποιήσει  τονΘάνατο στο
Ξέφωτο του ουρανού  

Ποίημα από τον Παμπόρη Θανάση

Από την ποιητική συλλογή Αρρυθμίες                                                           Ο φόβος του αγγίγματος



Είσαι το λουλούδι που 
στην σκέψη 
ωριμάζει.

Δροσιά που τ' άνθη 
του θυμαριού χαιδεύει.

Είσαι το σκίρισμα της
ψυχής 
και ο φόβος του       

       αγγίγματος.  

Ποίηση Παμπόρη Θανάση

        

                  Το έγκλημα

Στο παλαιοπωλείο κείτονται

Οι αξίες μας

κονιορτοποιημένες σε

κατάσταση μάζας.

Λοιδορούμενες απ’ τους εξουσιαστές.

Στο κιγκλίδωμα σβήνουν το λίκνο

του πολιτισμού για να

χλευάσουν την ανοξείδωτη

γλώσσα των προγόνων μας.

Ο ποιητής καταγγέλλει το έγκλημα.

Θανάσης Παμπόρης

ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ

Ποιήματα

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1992

ΠOΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΑΓΕΝΕΙΟΥ

ΠΟΙΗΣΗ ΠΑΜΠΟΡΗ ΘΑΝΑΣΗ

ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ

Ανταριασμένες  Πολιτείες  

Στις ανταριασμένες πολιτείες,

φορτώσαμε τα πνευμόνια μας,

με ξερατά των τσιμινιέρων.

Τα όνειρα μας τα έπαιξαν

στο χρηματιστήριο

οι μετοχές τους ανέβηκαν

καρφώνοντας τις σάρκες μας

στις πόρτες των εργοστασίων.

Στις σκαλωσιές οι ψυχές

κρεμασμένα  παλιοκούρελα

στων μαδεριών την άκρη

στεγνώνουν,

στους υποχθόνιους ανέμους.

ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ

Ήθελα να σουγράψω.
Τώρα είμαι αποφασισμένος,
να μη γράψω.
Προτιμώ να κλάψω κρυφά.

Θα αφήσω το φεγγάρι
πίσω απο το σύννεφο
να κρυφοκοιτά.
Μα είμαι αποφασισμένος να
μη γράψω.

ΠΟΙΗΣΗ ΠΑΜΠΟΡΗ ΘΑΝΑΣΗ

Η  ψυχή του ποιητή
λαβωμένη φτερούγα
παγωμένου πουλιού.

Μην τα χτυπάτε τα πουλιά,
μεσ’  την φωλιά προσμένουν
τα  μικρά, τον γυρισμό τους.

Από την ποιητική Συλλογή
ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ
ΟΜΠΡΕΛΑ



ΣΜΑΡΑΓΔΙΝΗ   ΛΑΜΨΗ

Να συριανείς στους ουρανούς και  τʼ
αστέρια να τραγουδούν στην ευτυχία σου
να κοιτάς από ψηλά τις κερασιές να ανθούν
την ώρα που η μεγάλη άρκτος
θα δρασκελίζει την κορυφή του βουνού
η μικρή  στα γόνατα σου θα παίζει με τη
σιωπή του στοχασμού σου
ο Αυγερινός μέσα από τον  κύκλου  του
φεγγαριού θα σκουπίζει το δάκρυ σου
ποιητή.

Αφιερώνω  το ποίημα μου, στον αθάνατο ποιητή, παγκόσμιο σύμβουλο ειρήνης
και φιλίας των λαών  Θόδωρο  Αγγελόπουλο


Ποιητής με πέντε πεζογραφικά βιβλία και τρεις ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του που προσδοκεί να καταθέσει στην Τράπεζα της Αιωνιότας τις προσδοκίες, τις ελπίδες και τα όνειρα του ανθρώπου για μια καλύτερη ζωή.

Ένα ποίημα του Θανάση Παμόρη

ΓΕΝΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΕΣ
Όνειρα απλωμένα στα μάτια των άστρων.
φαμίλιες στα κάρα σιγοτραγουδούν,
στα δόντια τους ένα κομμάτι ψωμί,
ελπίδα και πίκρα μαζί.

Ζύμη ξυπόλητη, πληγωμένη, πορεύεται στον αγέρα,
ράμφη πουλιών μαντάρουν τη σπασμένη ρόδα του χρόνου.
Στην όχθη του ποταμού μπατάρισε το κάρο.
Εκεί που οι κλαίουσες λυγίζουν τα κλωνάρια τους
για να εισπνεύσουν τα πάθη και τα βογκητά των ανθρώπων.
Ποτάμι όπου ο βόρβορος κατρακυλά την ξετσιπωσιά εμπόρων
που από κλεμμένα όνειρα πλουτίσανε.
Παμόρης Θανάσης