Ποίηση Χ. Τριάντη

ΘΥΓΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ

 Ω , θυγατέρα του Αισχύλου

στην Περσέπολη ταξίδεψαν τα μάτια σου

την Άτοσσα να παρηγορήσουν.

Της Ατθίδας οι ροδιές

ανάστησαν τα στήθη σου

και με την Περσεφόνη χόρεψες

στους ελευσίνιους λειμώνες,

στολίζοντας με αγριελιές

τους αγέλαστους  βωμούς.

Ω , θυγατέρα του Αισχύλου

στα αετώματα

τις φωτιές στέριωσες,  

φρυκτωρίες  ελευθερίας

για τους κωπηλάτες της οικουμένης.

Τον Κυνέγειρο τίμησες ,

σκορπίζοντας τις στάχτες του

στην ιερά οδό

ανάθημα χρέους στην αρετή , 

θυσία αίματος στην υπέρμαχο τής πόλης.

Και στον Ηριδανό έλουσες τα μαλλιά σου

με μάραθα και μοιρολόγια δωρικά.

Ω , θυγατέρα του Αισχύλου

στο αίμα  σου δυνάμωσε

η μουσική ,  δώρο αδιατίμητο

 για τους γενναίους των ωκεανών.

Τον αγαπημένο σου Καλλίμαχο

στον Κεραμικό θρήνησες      

κι ανάμεσα σε πατέρα κι εραστή

τον τάφο σου έστησες .

Σήμα σιωπής,

θυγατέρα του Αισχύλου …

Ποίηση Τριάντη Χριστόφορου

ΑΠΑΞ ΚΑΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ

Τα επεισόδια της ύπαρξης

άλλαξαν χρώμα

στα ερμάρια της μνήμης

κι ο ροδιές ξεράθηκαν

στα μονοπάτια .

Τ’ αγκάθια νίκησαν ( ξανά ) την ομορφιά ,

άμα κοντοστάθηκε το κρασί της αρετής

να δοκιμάσει.  

Ο θάνατος σφράγισε τα σπίτια

με σκουριασμένα ρολόγια

έκπτωτων βασιλέων, 

σκορπώντας βρόμικες λέξεις

στα προστώα της χαραυγής.

Έτσι σαν λιβάνι

που σβήνει στα θυμιατά του χρόνου,

άπαξ και δια παντός …

Ποίηση Τριάντη Χριστόφορου

Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Την καρδιά των λέξεων σήκωσαν
ψηλά οι αετοί τ’ ουρανού.

Και στους ορίζοντες ελευθερώθηκαν
οι αλήθειες των γενναίων.

Στους δρόμους του σταριού
νεκραναστήθηκαν τα σκοτεινά άστρα
και οι ψυχές των αχθοφόρων.

Αλλά οι δαίμονες της φρίκης
βρήκαν δύναμη στα πληγιασμένα όνειρα
και γρήγορα πάγωσαν το αίμα
στις καρδιές των αθώων .

Ξανακύλησαν οι στάχτες των μυστηρίων
στα ρουμάνια του κόσμου ,
θάβοντας ό,τι ξέμεινε
απ’ τον ήχο της χαράς
στα χωράφια της αιωνιότητας .

Ποιήματα του Τριάντη Χριστόφορου

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Μονάχοι στέκονται οι διαβάτες

Στη μέση της ομίχλης

Να ! ξεκινούν πάλι

Περπατούν στον δρόμο

Κι oι νεκροί

σαν φαντάσματα άλλων κόσμων

βγαίνουν από τα σπήλαια

Να ακούσουν – πάλι –  τα παιδιά

Όπως προχωρούν μαζί με τους διαβάτες

Αλλά ο χρόνος ούτε με τις κρυστάλλινες νύχτες του

άλλαξε την ιστορία

Έμεινε ορφανή στους δρόμους

Να τη ρωτούν διαβάτες και νεκροί

« Πότε σταματάς ;»

Κι αυτή σαν οι φλέβες της

να ‘χουν αίμα παγωμένο

απαντά

« Δεν υπάρχει τέλος

Μόνο δάκρυα για τα παιδιά

Φως για τους νεκρούς

Και δρόμοι με ομίχλη για σας

τους διαβάτες της νύχτας …»  

ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Στις χαραμάδες της ψυχής

Παραμονεύουν οι λευκές νύχτες

Και κάποιες φορές

Βγαίνουν – απρόσμενα –  στους δρόμους της καρδιάς

Μουσική κι ερείπια φωλιάζουν

στις άκρες των σκοτεινών  Ωρών τους

Αφήνουν  – γρήγορα – τα άχρωμα σύνορα

Και ντύνονται με του εσπερινού τα χρώματα

Κι έτσι κάπως ασυνήθιστα

Τρυπώνουν στις σβησμένες καμπάνες των παθών

Γεννώντας  αισθήματα κι ήχους

Ο Χριστόφορος Τριάντης γεννήθηκε το 1968 στην Αιτωλοακαρνανία .    Υπηρετεί στη δημόσια εκπαίδευση από το 1998 ( 1^ο Γυμνάσιο Πύλης Τρικάλων ) . Αρθρογραφεί στον τοπικό τύπο των Τρικάλων και την ιστοσελίδα  filologoi.gr  . Γράφει στις 120 λέξεις , και στο blog ΞΗΡΟΜΕΡΟ NEWS .