Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 16 Ιανουαρίου 2024

ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ


Μιλάω μέσα από φυσαλίδα ατμού.
Δεν μ’ άκουσε ποτέ κανένας.
Ούτε έκρινα πως άξιζε ν’ ακούσει άλλος
Το μουγκρητό της γης στα κύτταρά μου.
Ήσυχα θα πεθάνω σαν πουλί
Που βρίσκει κάποιος στην αυλή μετά απ’ το χιόνι.
Κι έτσι μαθαίνει ότι πέρασε από κει
Πλάσμα ωδικό και της αποδημίας.
Τόσο η λύπη θα κρατήσει για το εύρημα
Όσο τα βήματα ως τον κοντινότερο κάδο.
Ύστερα ο καθένας στη δουλειά του.
Βίος και τάφος άθυρμα
Ενός απορριμματοφόρου.
Όμως απόψε θα σκαρώσω ένα τετράστιχο
Σαν γιασεμί από γαλάζιο πάγο.
Ένα σονέτο με παπαρούνες στη θάλασσα
Να τις θερίζουν κάτω απ’ το νερό μικρά χεράκια.
Μία μπαλάντα - εκκλησία απ’ αλάτι
Να την φωταγωγώ με τις βαριές βλεφαρίδες μου.
Θα στείλω σήμα από το φάρο στα καράβια
Πως βράχια κείτονται στο φωτεινό μονοπάτι
Ν’ αλλάξουν ρότα κατά τον ανάπαιστο,
Εκεί μιλούν με φυσαλίδες οι πνιγμένοι,
Εκεί υπάρχει ανάσταση νεκρών.
......................................................................
( Αδημοσίευτο)
 ΈΡΓΟ: ΕΞΑΡΧΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 2023

Ποίημα Δήμητρας Χριστοδούλου, Τα κουμπιά

Έργο: Εξάρχου Δήμητρα


ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΤΑ ΚΟΥΜΠΙΑ

Αν πέσει από τον ουρανό μπρος στα πόδια σας
Ένα κουμπί απ’ το σακάκι ενός αγίου
Τι θα σκεφθείτε, ότι έγινε θαύμα
Ή ότι ο άνθρωπος
Που τόσο βασανίστηκε ώστε ν’ αγιάσει
Ούτε στον κερδισμένο Παράδεισο
Δεν βρήκε κάποιον που να τον νοιαστεί, να του το ράψει;
Ότι μια ευτράπελη αφήγηση
Ποτέ δεν γίνεται ν’ αποδώσει
Την οδύνη της ερημιάς;
Ή θα σκύψετε να το μαζέψετε απ’ το δρόμο
Τέτοιο κουμπί από διάφανο πάγο;
Χιονίζει εδώ κάτω απ’ τα χαράματα.
Πέφτουν συνέχεια από τον ουρανό
Ξέφτια απ’ τα ρούχα τους, κουμπάκια των αγγέλων.
Δεν μπόρεσε η κλωστή κι η βελόνα
Ούτε την ίδια τους την αθανασία
Να περισώσει από τη φθορά.
Θα ντρέπονται το ίδιο ξεχασμένοι
Με μας και τις ψυχές των γονιών μας.
Κουκουλωμένοι μες στο ίδιο παλιόρουχο
Κι αυτοί μαζί με τους ναούς και τα σπίτια μας,
Με τους κρυστάλλινους συρμούς τόσων άστρων,
Θα τρέμουν κάτω απ’ το σεντόνι του χιονιού.
..................................................................
( Από ανέκδοτη συλλογή.