Ερωτική ποίηση Ιωαννίδου Άννα

ΕΡΩΤΙΚΟ ΜΑΓΜΑ

Καυτή λάβα ο έρωτας.
Ξεπηδά απ΄το ηφαίστειο της καρδιάς.
Καίγονται τα χείλη στην αίσθηση του φιλιού σου.

Μάζεψα τα δάκρυα του ήλιου
να πιω να ξεδιψάσω.
Κάλεσα τους πέντε ανέμους
να δροσίσουν το κορμί.
Έπεσε  και μια βροχή απ’ αστέρια
να ξεπλύνει τ’αποτυπώματα
απ’ τις αγάπες του χθες,
να διαλύσει την σκουριά της ψυχής.

Ήρθε η στιγμή να περιπλανηθώ
σε «επικίνδυνα» μονοπάτια.
Δεν φοβάμαι.
Θα μπω στο άβατο της καρδιάς σου.
Θα το τολμήσω.
Θ’αφεθώ στην λάβα του έρωτα.Κι ας καώ!

ΦΩΤΟΣΚΙΑΣΗ
Έγιναν τα καλοκαίρια χειμώνες.
Είμαι εδώ
στο παράθυρο
και περιμένω
ν' αγγίξω το είδωλό σου
στο ραγισμένο τζάμι.
Άραγε  υπάρχεις ή
είσαι μια φωτοσκίαση στο κάτοπτρο του νου;
ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΕ ΡΙΣΚΟ

Έτσι απλά θα σε κοιτάζω
να χτενίζεις τα μαλλιά σου.
Και θα ρισκάρω να τυφλωθώ
απ' την αντανάκλασή τους
στον καθρέπτη.

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ

Φόρεσα τον ιδρώτα σου στο δέρμα μου.
Μ'έλουσε η ανάσα σου.
Ταυτίστηκαν οι σκιές μας.
Μήπως είναι έρωτας ;


ΠΑΓΩΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Κατέβασα απ' τους τοίχους τα ρολόγια
και τα ΄βαλα στον κάδο  ανακύκλωσης.
Δεν θέλω να μετράνε τους σφυγμούς μου.
Έμεινε πια μόνο ένας.
Η καρδιά μου έγινε ένα με την δική σου.

ΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
Με παρέσυρε ο ανεμοστρόβιλος του Έρωτα.
Αυτός που σαρώνει κάθε ψήγμα λογικής.
Ναι. Έκανα βουτιά στο κενό
δίχως αλεξίπτωτο.
Κι ας ξέρω ότι μπορεί να είναι μοιραία.


ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ

Τη νύχτα αυτή
σαν κλέφτης παραβίασες την πόρτα του νου.
Μπήκες αθόρυβα στον κόσμο των αισθήσεων,
για να ληστέψεις το χρυσάφι της ψυχής.
Πληγή το κάθε σου άγγιγμα.
Συνήθισες να κλέβεις την Αγάπη.

Την νύχτα αυτή
θα φύγεις όμως μ' άδεια χέρια.
Εδώ και καιρό εκπαιδεύτηκα στην αγρύπνια!

ΟΜΑΔΑ ΛΟΓΟΥ & ΤΕΧΝΗΣ ΠΑΓΓΑΙΟΥ διαγωνισμός ποίησης ως 30/9/12

ΤΚ 64008 ΠΟΔΟΧΩΡΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Προκήρυξη

1^ου Διεθνούς Ποιητικού Διαγωνισμού

Η Ομάδα Λόγου & Τέχνης Παγγαίου διοργανώνει υπό την Αιγίδα του Δήμου Παγγαίου

και με τη στήριξη του Δήμου Αμφίπολης Διεθνή Ποιητικό Διαγωνισμό με θέμα:

„Έρως - Οίνος - Άμπελος“

 Δικαίωμα συμμετοχής έχουν χωρίς περιορισμό Έλληνες και Αλλοδαποί που μπορούν να γράφουν στην Ελληνική γλώσσα.

Οι διαγωνιζόμενοι μπορούν να λάβουν μέρος με ένα ποίημα, που δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 40 στίχους, να είναι αδημοσίευτο και να μην έχει βραβευθεί σε άλλο διαγωνισμό.

Κάθε φάκελος (με ψευδώνυμο του αποστολέα) να περιλαμβάνει:

Α) 4 αντίγραφα του ποιήματος, που το καθένα θα πρέπει να υπογράφεται με το ίδιο ψευδώνυμο.

Β) εσώκλειστο φάκελο με τα πραγματικά στοιχεία (Ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, Ταχ. Κώδικα, τηλέφωνο, E-Mail, τίτλο του ποιήματος και ψευδώνυμο), ο οποίος εξωτερικά θα φέρει μόνο ψευδώνυμο.

Όσοι θέλουν μπορούν να συμμετάσχουν και με δεύτερο ποίημα ίδιας θεματολογίας, που θα αναφέρεται όμως στην περιοχή Παγγαίου-Συμβόλου, γνωστή από την αρχαιότητα για την ποιότητα των κρασιών της (Βίβλινος οίνος), με πλούσια μυθολογική και ιστορική παράδοση (Ορφέας-Διονυσιακή Λατρεία). Αυτό το ποίημα (στον ίδιο φάκελο) να είναι επίσης σε 4 αντίγραφα με το ίδιο ψευδώνυμο και να φέρει την ένδειξη „Γιορτή Παγγαίου“

Τα έργα πρέπει να σταλούν με απλή επιστολή μέχρι την 30^η Σεπτεμβρίου 2012, στη διεύθυνση:

Ομάδα Λόγου & Τέχνης Παγγαίου

ΤΚ 64008 Ποδοχώρι Καβάλας

Θα απονεμηθούν τρία (3) Βραβεία, τρεις (3) Έπαινοι και τέσσερις (4) Τιμητικές διακρίσεις.

Θεσπίζεται και ένα (1) Βραβείο για το δεύτερο ποίημα, όπως αυτό αναφέρεται παραπάνω. Το βραβείο αυτό θα έχει χρηματικό έπαθλο 200 € και το αθλοθετεί ο Δήμος Παγγαίου.

Οι διακριθέντες θα ειδοποιηθούν έγκαιρα για την εκδήλωση απονομής των βραβείων που θα γίνει σε αίθουσα της περιοχής του Δήμου Παγγαίου.

Η κριτική επιτροπή θα ανακοινωθεί με την ανακοίνωση των διακριθέντων.

Όσοι επιθυμούν μπορούν να ζητούν επιβεβαίωση παραλαβής του φακέλου τους που θα επιβεβαιώνεται μόνον με e-Mail. Περισσότερες πληροφορίες ή διευκρινίσεις στο E-Mail: info@stixoi.eu This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it web: www.stixoi.eu

 Για την Ομάδα Λόγου & Τέχνης Παγγαίου

Πρόεδρος Γραμματέας

Γιώργος Φιλίππου Κυριάκος Μπαλιόγλου

1ος Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός περιοδικού «Πόρφυρας ως 31 Δεκεμβρίου 2012

Προκήρυξη 1ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού για το βραβείο «Περιοδικό "Πόρφυρας" - Γιώργος Ν. Κάρτερ»

Το περιοδικό «Πόρφυρας» προκηρύσσει τον 1ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό ανέκδοτης ποιητικής συλλογής. Επιτρέπεται η συμμετοχή Ελληνίδων και Ελλήνων, ανεξαρτήτως ηλικίας, γραμματικών γνώσεων, επαγγελματικών ασχολιών κ.λπ., είτε κατοικούν στην Ελλάδα και Κύπρο είτε διαμένουν μόνιμα ή προσωρινά στο εξωτερικό, εφόσον έχουν την ελληνική ή κυπριακή υπηκοότητα. Αποκλείονται μόνο τα μέλη της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού. Οι ποιητικές συλλογές που θα σταλούν για τον διαγωνισμό πρέπει:

1) Να μην έχουν εκδοθεί, ούτε να έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο, ούτε να είναι εν αναμονή αποτελεσμάτων από άλλο διαγωνισμό. Θεωρούνται ωστόσο έγκυρες για τον διαγωνισμό αν έχουν προηγηθεί κάποιες μεμονωμένες δημοσιεύσεις ποιημάτων τους ή αποστολές κάποιων μεμονωμένων ποιημάτων σε άλλους διαγωνισμούς.

2) Να είναι πληκτρολογημένες και εκτυπωμένες ανά φύλλο, σε τρία αντίτυπα κάθε συλλογή.

3) Να είναι τουλάχιστον 24 ωφέλιμες σελίδες. Αν ή έκταση κάποιου ή κάποιων ποιημάτων είναι μεγαλύτερη από μία σελίδα, ισχύει και πάλι η έκταση των τουλάχιστον 24 ωφέλιμων σελίδων. Ως σελίδα υπολογίζεται η σελίδα Α4, γραμματοσειρά 12 στιγμών.

4) Θα βραβευθεί μία συλλογή με χρηματικό βραβείο 2.000 EURO (χορηγία του ποιητή Γιώργου Ν. Κάρτερ).

5) Οι συλλογές να στέλνονται με ψευδώνυμο. Στο άνω μέρος όλων των σελίδων να αναγράφεται το ψευδώνυμο, πληκτρολογημένο με τα ίδια στοιχεία των ποιημάτων. Σε δεύτερο μικρότερο αδιαφανή κλειστό φάκελο ο υποψήφιος εξωτερικά του φακέλου θα αναγράφει πάλι το ψευδώνυμό του, μόνο αυτό, και μέσα τα πραγματικά του στοιχεία (όνομα, επίθετο, διεύθυνση, τηλέφωνα και e mail, αν υπάρχει). Οι δεύτεροι αυτοί μικρότεροι φάκελοι δεν θα παραδοθούν στην κριτική επιτροπή αλλά θα φυλαχθούν στο αρχείο του περιοδικού. Ένας και μοναδικός φάκελος απ' αυτούς θα ανοιχθεί από τον «Πόρφυρα» μόνο σε περίπτωση βράβευσης της αντίστοιχης συλλογής. Πέραν του μικρότερου φακέλου που θα ανοιχθεί, οι υπόλοιποι μικροί φάκελοι με τα ονόματα θα καταστραφούν χωρίς ν' ανοίξουν, με σύνταξη πρακτικού καταστροφής από την εκδοτική ομάδα του «Πόρφυρα».

6) Τα έργα θα κριθούν από 3/μελή κριτική επιτροπή συγγραφέων εγνωσμένου κύρους, οι οποίοι θα παραλάβουν μόνο τις συλλογές. Τα ονόματα των κριτών θα ανακοινωθούν με τη δημοσιοποίηση του αποτελέσματος.

7) Οι υποψήφιοι / υποψήφιες μπορούν να αποστείλουν τα έργα τους έως την 31η Δεκεμβρίου 2012 στη διεύθυνση: Περιοδικό «Πόρφυρας», Τ.Θ. 206, 49100 Κέρκυρα, με απλή (όχι συστημένη) επιστολή, χωρίς αναγραφή ονόματος αποστολέα. Οι ημερομηνίες της αποστολής θα εξακριβώνονται από τις σφραγίδες των ΕΛ.ΤΑ. Δεν θα γίνονται επιβεβαιώσεις της παραλαβής των φακέλων, αφού δεν θα έχουμε στη διάθεσή μας τα πραγματικά στοιχεία.

8) Η μη τήρηση έστω και ενός από τους παραπάνω όρους του διαγωνισμού συνεπάγεται τον αποκλεισμό του υποψηφίου.

9) Η απονομή του βραβείου θα γίνει σε επίσημη τελετή κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013 στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών (Μουσείο Σολωμού - Κέρκυρα). Η συγκεκριμένη ημερομηνία θα ανακοινωθεί και θα δημοσιοποιηθεί εγκαίρως.

Περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο 6945 074944 (Δημ. Κονιδάρης, μετά την 11η πρωινή κάθε μέρα) και στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

dimkonidaris@yahoo.gr This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

 

 

Ποίηση Ιωαννίδου Άννα

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΛΗΓΗ

Αρχαία τραγωδία η προσφυγιά!
Μια μαρτυρία που σιωπά μπρος σ’ εικόνες φθαρμένες.
Να η αλήθεια, κρυμμένη σε κειμήλια κιτρινισμένα.
Πρόσωπα, ημερομηνίες, πόλεις έγιναν σημάδια από μαύρο μελάνι.
Αποφάσεις παραλογισμού και μίσους άλλαξαν τον χάρτη, ποδοπάτησαν τ’ όνειρα.
Φιλιππούπολη, Αγχίαλος , Σωζόπολη, Πύργος ,Βάρνα …
παραδόθηκαν στις φλόγες, ποτίστηκαν μ’ αίμα, λυγμούς κι οδύνη.
Η γη των προγόνων , μια αρχέγονη κοιτίδα ελληνισμού.
Εκεί βιάστηκε η αρετή και το πνεύμα, χλευάστηκε ο πολιτισμός.
Πτώματα , λεηλασίες κι αποκαΐδια είναι το τίμημα της ιστορίας…

Βάρβαρος ο αποχαιρετισμός μ’ ένα βουβό μοιρολόι.
Κι άνθρωποι δέντρα που ξεριζώθηκαν απ’ τις εστίες τους.
Η διαδρομή για μια νέα πατρίδα,
ένας Γολγοθάς γεμάτος αγκάθια κι άπειρα γιατί.
Μία τραγωδία ανοιχτή πληγή ζωγράφισε τον θάνατο στην παλέτα της ιστορίας.
Εμπόλεμη ζώνη οι αναμνήσεις στα έγκατα της ψυχής
κι η νοσταλγία συναντά την οργή.
Πικρή η γεύση του ξεριζωμού.
Αρχαία τραγωδία η προσφυγιά!
Το δράμα ολοκληρώθηκε, αλλ’ η κάθαρση δεν θα έλθει ποτέ.

Α' έπαινος στον 1ο πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης με θέμα "Η προσφυγιά"
του Συλλόγου διατήρησης και προβολής της παράδοσης της Ανατολικής
Ρωμυλίας

ΑΧΙΛΛΕΑΣ «ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ»
«Δάκρυα θερμά χέων, ἐπεί εἴσιδε πιστόν ἑταῖρον  κείμενον ἐν φέρτρω».
(Ομήρου Ιλιάδα Σ 235-6)

ΟΔΥΝΗ.

Ήλθε σαν κεραυνός το μήνυμα του θανάτου.
Το ξέρω Πάτροκλε, σ’ έκανε σκλάβο του ο πυρετός του πολέμου.
Αγνόησες τα λόγια μου κι έγινες βορά του εχθρού.
Ανέβηκες στ’ άρμα της νίκης και πέταξες για τα τείχη της Τροίας!
Τώρα το λαβωμένο στήθος σου βάφει τα χέρια μου μ’ αίμα.
Άκου τ’ άλογά μου που θρηνούν για σένα…
Τα δάκρυα καυτή σφραγίδα στο πρόσωπό μου.
κι η τροφή γίνεται κόμπος στο λαιμό.

ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ.
Σε κρατώ  Πάτροκλε, ένδοξε φίλε μου.
Ο χρόνος έχει παγώσει κι εγώ αρνούμαι να δεχτώ την απώλεια.
Όρνια μανιασμένα οι Τρώες μάχονται για το νεκρό κορμί σου.
Θέλουν να ξεριζώσουν την καρδιά σου,
ν’ακρωτηριάσουν το σώμα, να σ’ατιμάσουν.
Και να οι κραυγές μου στεντόρειες. Αστραπή πόνου σείει την Τροία.
Οργισμένος, διψώ για εκδίκηση.
Όρκος στους Θεούς, ο Έκτορας θα πνιγεί στο αίμα του
κι οι βέβηλοι θα γευτούν την φλόγα απ΄το κοντάρι μου.

ΛΥΤΡΩΣΗ.
Είμαι έτοιμος πια.
Τυφλός από πάθος και μίσος αδυσώπητο.
Δεύτερη σκέψη δεν υπάρχει. Μονόδρομος η επιστροφή στη μάχη.
Θεοί κι θνητοί αδύναμοι μπρος στ’ ασυγκράτητο μένος μου.
Ανοιχτοί τάφοι «περιμένουν» τους Τρώες.
Άλικο θα τρέχει το νερό στον Σκάμανδρο. Βουνό από πτώματα!
Τώρα νεκρός ο Έκτορας δεμένος στ’ άρμα μου
κι εγώ τον σέρνω, χωρίς οίκτο, γύρω απ’ τα τείχη.
Κοράκια κρώζουν γύρω απ΄ το κουφάρι του κι ο Πρίαμος μ’ ικετεύει…
Όμως εσένα με τα χέρια μου θα σε θάψω Πάτροκλε,
όπως σ’ αξίζει, με τιμές ήρωα.

*Α΄ έπαινος στον Α' διεθνή λογοτεχνικό διαγωνισμό Πελασγίας Φθιώτιδας
με θέμα "Αχιλλέας ομηρικός ήρωας"

Ποίηση Πυροβολάκη Αντώνη

Αντίο L.A.

Στον αυτοκινητόδρομο  route  66
τρέχαμε μ'  ένα  γρήγορο αμάξι  για  να  γλιτώσουμε
από το  τίποτα  που  αφήνουν  πίσω  οι  φυγές.

Μια μουσική  στο  ράδιο  μαχαίρωνε   κατάστηθα  το  χρόνο. 
Στο πίσω  κάθισμα  η  αθανασία
κάπνιζε camel  άφιλτρο,
ένα λαμπαδιασμένο  δειλινό  πέθαινε  μες τα  μαύρα  της  γυαλιά.

Μαύρα πουλιά  αποκαΐδια
στιγμάτιζαντα  άχυρα  και  τις  χαρές.
Ζεστοί άνεμοι  σκοτεινές  ανάσες  πόθου
παράσερναν στη   Hollywood  Boulevard
θρυμματισμένα όνειρα  από  σελουλόιντ.

Ο Τζόνι  είχε  ένα  περίστροφο  στην  τσέπη
κι ένα  σκοτάδι  στο  μυαλό
κι εγώ  κάτι  χαπάκια  μαγικά
που έφτιαχναν  ευτυχία  απ'  το  τίποτα.

Φαντάσου αυταπάτες  ν'  αρμενίζουν  σε  ναυάγια στα  αστέρια.
Φαντάσου μια  πόρνη  λήθη  να  χαϊδεύει  μεθυσμένη  τα  μαλλιά  μας.

Η Μαίρυλιν  με  φίλησε  στα  χείλη,
'' αντίο''  μου  τραγούδησε
και μ'  ένα  κλείσιμο  των  βλεφάρων  της
έσβησε της  σκηνής  τα  φώτα.

Ο θάνατος  ψέλλισε  τ'  όνομα  της 
κι αποκοιμήθηκε  στην  ερημιά.  

Τα Βιβλιοπωλεία - Κέντρα Πολιτισμού ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ

στα πλαίσια των ΛογοτεχνικώνΒραδιών που διοργανώνουν, έχουν την τιμή να σας προσκαλέσουν την Τετάρτη 9Μαΐου και ώρα 8.00μμ στην εκδήλωση με τίτλο:


«Διαβάζοντας την πόλη: Φακός στοστόμα – Ένα χρονικό για την Αθήνα»

 Οσυγγραφέας Χρήστος Χρυσόπουλος και η σύμβουλος ψυχικής υγείας Μαρία Κουλούρηδιαβάζουν αποσπάσματα από το τελευταίο βιβλίο του Χρήστου Χρυσόπουλου Φακός στο στόμα - Ένα χρονικό για τηνΑθήνα (Εκδόσεις Πόλις, 2012) και σχολιάζουν τον τρόπο με τον οποίοβιώνουμε τη σημερινή πόλη.

Στα πλαίσια της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί μία σύντομη παρουσίαση της εθελοντικής ομάδας υποστήριξης αστέγων της μη κερδοσκοπικής εταιρείας "Εναλλακτικό Δίκτυο".

Διεύθυνση: Αστυδάμαντος 11, Παγκράτι  -  Είσοδοςελεύθερη

Σας ευχαριστούμε.
Με εκτίμηση,
Φώτης Δημητρακάκης
Υπεύθυνος επικοινωνίας
τηλ: 210 7647727 & 6976 9055 70
e-mail: kentavrosbooks@gmail.com

ARTogether Festival

3-4-5 Ιουλίου 2012, στον πολυχώρο του six d.o.g.s

«Φέτος γινόμαστε 5 χρονών…»

Ένα μεγάλο πάρτι γενεθλίων θα είναι το φετινό ARTogether Festival με οικοδεσπότες τους κατοίκους της καλλιτεχνικής πολιτείας του bankit.gr!  Φέτος, άλλωστε,  γινόμαστε 5 χρονών και η ηλικία μας «αναγκάζει» να δούμε όσα συμβαίνουν γύρω μας λίγο διαφορετικά. Ξαναβρισκόμαστε για να γεμίσουμε έμπνευση και ελπίδα και εξετάζουμε με αυθόρμητη αισιοδοξία όσα μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί. 

Τα γενέθλια των 5 χρόνων του ARTogether Festival, το οποίο θα φιλοξενήσει για άλλη μια χρονιά μια σειρά από καλλιτεχνικά δρώμενα, θα μας βρουν στις 3, 4 & 5 Ιουλίου στον πολυχώρο του six d.o.g.s .

Εάν είστε φωτογράφοι, ζωγράφοι, ηθοποιοί, θεατρικές ομάδες, σκηνοθέτες, performers, συγκροτήματα, συγγραφείς, συνθέτες, γραφίστες, σεναριογράφοι, σκιτσογράφοι, animators, εικαστικοί, ποιητές, χορευτές, στιχουργοί, καλλιτεχνικές ομάδες δηλώστε συμμετοχή και βάλτε το δικό σας στίγμα στη διοργάνωση.  

Στείλτε την αίτησή σας στο bankit.happenings@gmail.com ακολουθώντας τις οδηγίες  που θα βρείτε στο website μας www.artogether.gr ή στο αρχείο επισύναψης.   Θυμηθείτε, ότι η προθεσμία υποβολής των αιτήσεων είναι ηΠέμπτη 31 Μαΐου. Καλή δημιουργία!

Μαθητικά βραβεία από την ΠΕΛ στις 13 Μαίου

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ                  ΓΕΡΑΝΙΟΥ 41-  ΟΜΟΝΟΙΑ - Τ.Κ. 10431 -  ΑΘΗΝΑ                                  Τηλ. : 210 3302550    E-mail : panelog@otenet.gr

  

14^ος Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός Π.Ε.Λ.

         Στις 13 Μαϊου  η   τελετή απονομής των

           βραβείων στους διακριθέντες μαθητές

 

         Η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών  ( Π.Ε.Λ.)

γνωστοποιεί ότι η τελετή απονομής των βραβείων στους διακριθέντες μαθητές στον 14^ον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό ( ποίησης και διηγήματος ) που αναβάλλεται λόγω των εκλογών,  θα λάβει χώραν την Κυριακή  13 Μαϊου  2012 στην αίθουσά  της  ( οδός  Γερανίου 41, 2^ος όροφος , Ομόνοια ) και ώρα 10 π.μ.

        Από την Π.Ε.Λ. θα ειδοποιηθούν τηλεφωνικά μόνον οι βραβευθέντες

μαθητές ή τα σχολεία τους, σύμφωνα με τον σχετικό όρο της προκήρυξης του διαγωνισμού.

   Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                         Η  ΕΙΔ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Νίκος Ταβουλάρης                                           Εύα  Χαλκιαδάκη

ΕΝΘΥΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (1912 – 2012)

Τα «Λογοτεχνικά Επίκαιρα» συνεχίζουν το αφιέρωμα της ιστοσελίδας για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης (1912 – 2012) με το περιοδικό ΜΟΡΦΕΣ της πρώτης εκδοτικής του περιόδου (έτος 1937 – τχ.3-4).

Οι λογοτέχνες της Θεσσαλονίκης και το έργο τους παρουσιάζονται μέσα από αναρτήσεις στην ιστοσελίδα http://logotexnika-epikaira.blogspot.com με αποστολή τευχών περιοδικών της πόλης αλλά και φωτογραφιών, χειρόγραφων ποιημάτων, εξώφυλλων περιοδικών κλπ που θα έχετε τη δυνατότητα να τα δείτε αναρτημένα κατά διαστήματα στην ιστοσελίδα.

Εδώ μπορείτε να δείτε το σύνολο των αναρτήσεων που έχουν παρουσιαστεί μέχρι στιγμής:http://logotexnika-epikaira.blogspot.com/search/label/%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%95%CE%A1%CE%A9%CE%9C%CE%91%20%CE%98%CE%95%CE%A3%CE%A3%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97%201912%20-%202012

Παρουσίαση ποιητικού έργου της Αλαμπορινού Κων/νας

Οι τρεις ποιητικές συλλογές της Κωνσταντίνας Αλαμπορινού παρουσιάστηκαν χθες βράδυ στο Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας. Τα έργα της που τιτλοφορούνται «Με αισιοδοξία στο μέλλον», «Διόδια ζωής» και «Του Χρόνου και της Αρμονίας» παρουσιάστηκαν από την εκπαιδευτικό-ποιήτρια κ. Χρύσα Μαστοροδήμου και το συγγραφέα-αφηγητή κ. Γιώργο Σαράτση, οι οποίοι αναφέρθηκαν στη γραφή της Κωνσταντίνας Αλαμπορίνου αλλά και στα συναισθήματα που ξυπνούν στον αναγνώστη τα ποιήματα της. Κατά την ομιλία της η κ. Χρύσα Μαστοροδήμου, επισήμανε μεταξύ άλλων ότι η ποίηση και η τέχνη γενικότερα δεν είναι απλά ένα διάλειμμα από τις καθημερινές μας αγωνίες αλλά το έναυσμα να ζούμε δίνοντας αξία στα ουσιαστικά πράγματα που μας ωθούν να ξανακοιτάξουμε το δρόμο της ψυχής μας και να αναθεωρήσουμε τα κακώς κείμενα των καιρών μας. Αναφερόμενη, στο έργο της κ. Αλαμπορινού σημείωσε τα εξής: Από την πρώτη της ποιητική συλλογή ακόμη: Με αισιοδοξία στο μέλλον (1995) γίνεται εμφανής η «προσωπική της ποιητική». Το υποκειμενικό στοιχείο, με την ευαισθησία και το ευγενικό πάθος, πλάθει κι εκφράζει εικόνες και συναισθηματικές καταστάσεις του αντικειμενικού κόσμου. Η ποίησή της ξεπερνά το ατομικό περιστατικό και ανάγεται στη σφαίρα του καθολικού. Ο έρωτας παίζει σημαντικό ρόλο σε όλο της το έργο, αποτελεί πηγή έμπνευσης αλλά και ενδοσκόπησης. Τα ποιήματά της προκύπτουν από την εσωτερική ανάγκη να μετατρέψει σε ποίηση τα βαθύτερα συναισθήματά της. Η νοσταλγική διάθεση σε συνδυασμό με την παρατήρηση αποτελούν τη «μαγιά» των ποιημάτων της. Ελεύθερος στίχος με εσωτερικό ρυθμό και αρμονία, η ποίηση της βαθιά αισθαντική και υποβλητική. Καλοδουλεμένη γλώσσα με ποικιλία εικόνων που προκαλούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη». Από την πλευρά του ο κ. Γιώργος Σαράτσης, υπογράμμισε ότι παρότι είναι η πιο δύσκολη περίοδος για τη χώρα ίσως η ποίηση μπορεί να γίνει η ύστατη διέξοδος. Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε στο ρόλο που διαδραματίζει ο χρόνος στα ποιήματα της Κωνσταντίνας Αλαμπορινού, τονίζοντας ότι έχει κάτι το αντιθετικό και παράλληλα πρόσθεσε ότι η ποίησή της είναι μια ποίηση του εφικτού, μία ποίηση της διεξόδου. Οι στίχοι της δεν φωνασκούν, αλλά «επιβάλλονται» με τον ψίθυρό τους. «Η Κ. Αλαμπορινού δεν παλεύει με χίμαιρες, αλλά προτιμά να συνδιαλεχτεί με την πραγματικότητα, δείχνοντας διακριτικότητα και υπομονή» είπε χαρακτηριστικά. Την εκδήλωση προλόγισαν η πρόεδρος της ΈΛΟΣΥΛ Λάρισας κ. Δήμητρα Μπαρδάνη και η λογοτέχνιδα κ. Ζήτα Καλογιάννη. Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου κ. Χρύσα Βουλγαράκη. H εκδήλωση έκλεισε με μουσικό πρόγραμμα.

Πηγή: εφημερίδα Ελευθερία Λάρισας

Παρουσίαση ποιητικού έργου Κων/νας Αλαμπορινού

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η ποίηση» έλεγε ο Ελύτης, «αρχίζει από ‘κει που την τελευταία λέξη την έχει ο θάνατος. Γράφω γιατί με γοητεύει να υπακούω σ’ αυτόν που δε γνωρίζω, πού ‘ναι ο εαυτός μου ολάκερος...». Συνοδοιπόρους στο μυστηριακό ταξίδι της ζωής και του θανάτου χρίσαμε άθελά μας τον κραταιό Χρόνο και την ευαίσθητη Αρμονία. Ή σαν άλλα τέκνα του Χρόνου και της Αρμονίας, επιχειρούμε δια βίου να συμβιβάσουμε μέσα μας τη φθορά με την αφθαρσία. Το πεπερασμένο με το αιώνιο...

Η Ένωση Λογοτεχνών Λάρισας και η Αμφικτιονία Ελληνισμού σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας σας προσκαλούν στην εκδήλωση- παρουσίαση του ποιητικού έργου της Κων/νας Αλαμπορινού

«Με αισιοδοξία στο μέλλον»

«Διόδια ζωής»

“Του Χρόνου & της Αρμονίας”

των εκδόσεων Μαλλιάρης-Παιδεία

τη Δευτέρα 30 Απριλίου στις 8.00 το απόγευμα στην αίθουσα του Γαλλικού Ινστιτούτου (Κούμα 28).

Θα προλογίσουν: η πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών κα Δήμητρα Μπαρδάνη (φιλόλογος- λογοτέχνιδα) και η πρόεδρος της Αμφικτιονίας Ελληνισμού στη Λάρισα κα Καλογιάννη Ζήτα (λογοτέχνιδα).  Για το έργο της ποιήτριας  θα  μιλήσουν η Μαστοροδήμου  Χρύσα (εκπαιδευτικός-ποιήτρια) και  ο Γιώργος Σαράτσης  (συγγραφέας-αφηγητής).

Δείγματα γραφής:

Άρνηση

 Με τρεις λέξεις

αρνήθηκα να ζω

με το φύγε σε παρακαλώ

αρνήθηκα ν' αγαπηθώ

με χιλιάδες βλέμματα

ψεύτικα αγαπήθηκα

με χιλιάδες σ' αγαπώ

σε πέτρινο πύργο κλείστηκα.

 

ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ

Τούτο το μίζερο βλέμμα

ξεμάκραινε την ανάσα της ζωής.

Οι συστοιχίες των δέντρων

άνοιγαν δρόμους θανάτου.

 

Τραγούδια ανεμισμένα

σχεδίαζαν τα μάτια

μες στον καθρέφτη της καρδιάς.

 

Η αγαπημένη εικόνα

σβήνεται στο μέλλον του σήμερα.

Δεν είσαι πουθενά.

Μες στο μυαλό κινείσαι ανάδρομα,

αλητεύεις αδέσποτα στο χρόνο,

καταλαμβάνοντας το φάσμα

του χθες, του σήμερα, του αύριο.

 

Αποσυντίθεσαι.

ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ της Σπετσιώτη Νάνσυ

ΤΙΤΛΟΣ

ΦΛΟΓΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

• ΜΙΑ  ΓΥΝΑΙΚΑ (ΣΤΑ 36)

ΣΚΗΝΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ

Ένα αστυνομικό τμήμα. Τοίχοι γκρίζοι, γυμνοί. Μόνο ένας χάρτης της Ελλάδας κρέμεται σε μια γωνιά. Στο κέντρο μια καρέκλα.

 Σ’ ΕΝΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Μπαίνει μέσα μια ΓΥΝΑΙΚΑ. Φορά ένα χοντρό μπουφάν της αστυνομίας κι από κάτω είναι τυλιγμένη πρόχειρα με μια λεπτή κουβέρτα. Είναι ξυπόλυτη. Σέρνει αργά το βήμα της προς την καρέκλα. Κάθεται. Το βλέμμα της χαμένο.
Σιωπή.

Που τη σπάει απευθυνόμενη σε κάποιον απέναντί της που δεν βλέπουμε.

ΓΥΝΑΙΚΑ

Ναι, εγώ είμαι.
Θα φέρουν. Μια φίλη.
Κι έτσι καλά είμαι…
(Σιωπή)
Τι να πω…;
Καλύτερα να μ’ αφήνατε ‘κει…
Είχε κι αυτή την παγωνιά… Τόσο πολύ που μόλις ακουμπούσε το κορμί σου απροστάτευτο  ήταν σαν να καίγεσαι…
Ωραία ήταν…
Εκεί έπρεπε να μαι, στη γωνίτσα.
Τι ρωτάτε;
Μπορεί και να τα ξέρετε πιο καλά από μένα…
Προσβολή δημοσίας αιδούς…
Και τι έγινε;
Δεν είδα να προσβάλλεται κανένας…
Ναι στη Σταδίου.
Στην αρχή. Δεν θυμάμαι…
Έχει καμιά σημασία;
Έτσι…
Όπως έκανα να σφίξω το κασκόλ τον είδα με την άκρη του ματιού μου. Καθόταν σε μια γωνιά, πάνω στην κουβερτούλα του. Είχε στην αγκαλιά ένα σκυλί και προσπαθούσε να το ζεστάνει. 
Κάθε μέρα τον έβλεπα.
Σήμερα τον πρόσεξα.
Δεν έμεινα πολύ, προχώρησα. Μα κάτι σαν να έμεινε πίσω.
Γύρισα και τον κοίταξα ξανά.
Τάχυνα το βήμα.
Δεν είχα να προλάβω τίποτα.
Δεν είχα τίποτα…
Δεν ξέρω πόσο περπάτησα. Που πήγαινα. Απλά συνέχισα να περπατάω.
Κάποιος με σκούντησε να πάει καλύτερη θέση. Ήταν ένας νεαρός. Κρατούσε το κινητό και φωτογράφιζε μια οικογένεια δίπλα σ’ έναν σκουπιδοτενεκέ. Ένα μωρουδιακό καρότσι, σε κακά χάλια, παρατημένο δίπλα. Δεν ξέρω από πού ήταν. Μικρά παιδιά. Είκοσι, εικοσπέντε… Καθόταν στα γόνατα, κρατούσαν το μωρό, σχεδόν νεογέννητο και προσπαθούσαν να το ζεστάνουν. Αυτό έβγαζε ένα μικρό, σιγανό κλάμα και μετά σταματούσε. Θα του χάιδευαν την πλάτη…

Στάθηκα και το κοίταξα.

Κάθισα στα γόνατα και το κοιτούσα.
Δεν ξέρω πόση ώρα…
Έτσι με χάιδευε κι ο πατέρας μου…
Πάνε τριάντα χρόνια…
Δεν είχαμε πετρέλαιο για τις σόμπες. Δεν ξέρω πόσες μέρες. Μπορεί και λίγες. Αλλά σε μένα που ‘μουν έξι, φαινόταν αιώνας.
Ήταν Σάββατο. Δεν είχα σχολείο.
Ήθελα να πάω στο νηπιαγωγείο, να κάτσω δίπλα στη σόμπα να ζεσταθώ. Και δεν μπορούσα να το χωνέψω που δεν μπορούσα να πάω.

Κλωτσούσα τον πατέρα μου όπως με είχε αγκαλιά κι αυτός μου χάιδευε την πλάτη.

Φορούσα κι ένα κόκκινο πουλόβερ. Μου το χε πλέξει η μαμά και  πάνω μια καρφίτσα με πεταλούδες.

Έβγαλα μια κραυγή, έφυγα απ’ την αγκαλιά του κι άρχισα να κλαίω. Ή μάλλον να ουρλιάζω. Τρέμαν τα δόντια μου απ’ το θυμό κι απ’ το κρύο.

Δεν ξέρω…

Θυμάμαι μόνο τον αδερφό μου, δυο χρόνια πιο μικρός, να ουρλιάζει κι αυτός.

Άκουσε εμένα κι άρχισε…
Κι η μάνα μου να χει πέσει στη φλοκάτη μ’ ένα κλάμα βουβό.

Αυτό το Σάββατο με στοιχειώνει.

Από τότε δεν μ’ αρέσουν τα Σάββατα.
Και περάσαν πολλά Σάββατα…
Και χρόνια.
Και μέρες που δεν είχα γόμα κι έσβηνα τα λάθη με μια μπουκιά ψωμί…
Μέσα του ογδόντα, με μια μπουκιά ψωμί…
Και πείσμωσα.

Ήμουν απ’ τα σκληρά παιδιά.

«Έχει το διάολο μέσα του» έλεγε χαμογελώντας μια γειτόνισσα.
Και γω πείσμωνα ακόμη περισσότερο.
Θα ‘φευγα.
Όχι, ήταν και καλά.
Και με γέλια πολλά, με παιχνίδια.
Με παιδιά.
Με ποδήλατα στη γειτονιά.
Με αγάπη.
Στην Τρίτη δημοτικού, αλλάξαμε σπίτι. Δικό μας αυτό. Με δάνειο.
Και με καλοριφέρ.
Αλλά και δω ήταν δύσκολα…
Είχα βαρεθεί να τ’ ακούω κι ας μην το λέγανε πολύ.
Αλλά το σκεφτόμουν.
Τίποτα δεν είναι δύσκολο.
Μόνο στο μυαλό…

Όλα στο μυαλό είναι τους φώναξα. Όταν πέρασα απ’ τους πρώτους στην Πάντειο. Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.    

Δεν ήθελα λεφτά. Θα δούλευα.
Μόνο να φύγω απ’ αυτή την πόλη που με πλάκωνε.
Κι έφυγα.

Ήμουν κλειστή.

Δεν είχα πολλούς.
Δεν έλεγα πολλά.
Έξω όμως είχα άλλο πρόσωπο…
Της παρέας.
Κατ’ επίφαση…
Όμως ήξερα.
Ήθελα.
Κι έφτανα σιγά, σιγά εκεί που ήθελα…
Κι ήρθε ο Σωτήρης…

Γιατί στα λέω…;

Δεν ξέρω…
Συγγνώμη…

Ποτέ δεν ανοιγόμουν.

Δεν ήθελα να με κρίνουν.

Τα κρατούσα μέσα μου.

Καλύτερα…
Τα πάλευα και τα ‘πνιγα.
Μια χαρά.

Δεν ήταν.

Ήθελα να τα πω, αλλά δεν ήξερα πως…
Σε σένα πως…;

Δεν ξέρω.

Μάλλον επειδή είσαι ξένος…
Μια απλή κατάθεση…;
Τώρα άρχισα…

Και τέλειωσα. Με άριστα.

Με βοήθησε κι ο Σωτήρης.
Ήμασταν μαζί, ήμασταν καλά. Ήταν δίπλα μου…

Δεν μ’ ένοιαζε που ‘λέγαν. «Ρε κοίτα την πουτάνα, τα ‘φτιαξε με το μαλάκα το γέρο γιατί έχει την έδρα», «Να τη δεις θα πάρει έδρα κι αυτή»…

Δεν πήρα.
Πήρα όμως θέση επιστημονικού συνεργάτη, δίπλα του.
Όμως με πίεζε, έβγαλε εγωισμούς, με ήθελε σκυλάκι.
Έκανα υπομονή.
Το κόμμα του έφυγε από πάνω…
Έφυγε κι αυτός σε άλλη πόλη.
Χωρίσαμε.

Ήθελε τη γυναίκα του…

Όλοι το ίδιο μαλάκες είσαστε…
Δεν με πείραξε που χώρισα, με πείραξε που δεν πήρα λίγη αγάπη…
Εγώ έφταιγα.
Το ξέρω.

Αλλά έβαλα τα δυνατά μου και πείσμωσα περισσότερο.

Μπήκα σε μια διαφημιστική, κειμενογράφος. Δούλεψα πέντε χρόνια. Έφυγα. Γιατί βρήκα καλύτερη θέση σ’ ένα περιοδικό. Και σε μια εκπομπή στην τηλεόραση. Σαν εξωτερική συνεργάτης.
Μαλακίες.

Μάζευα τους καλεσμένους. Κάτι καμένα μυαλά και ψυχές που νομίζαν ότι αν πουν τον πόνο τους σε γνωστό μεσημεράδικο θα κάνουν κάτι…

Δεν ήταν εύκολα να μπω.
Γνωριμίες, ένας δυο γκόμενοι…
Με προορίζαν και για πιο ψηλά…
Έβγαλα και λεφτά.

Τότε ήταν καλά, πριν έξι χρόνια.

Έκανα ανοίγματα…
Αγόρασα αυτοκίνητο. Νοίκιασα μεγαλύτερο σπίτι. Πήρα και κάτι δάνεια. Για αγορές, ταξίδια…
Σχέση δεν είχα όχι. Δεν ήθελα.
Μπορούσα και μόνη μου.
Είχα γνωστούς, βγαίναμε, πίναμε.

Και πολλούς για πήδημα.

Δεν ήθελα πιο πολλά. Γιατί ήξερα πως ο καθένας κάτι ήθελε να πάρει…
Σχέσεις συμβάσεις του κερατά και γάμοι του κώλου.
Όλο τέτοια έβλεπα γι’ αυτό δεν ήθελα.
Μόνο να γυρίζω στη μάνα μου ήθελα.
Τώρα ήθελα.
Κάτι με τραβούσε.
Χάσαμε και τον μπαμπά. Έμφραγμα.
Έμεινε μόνη με μια μικρή σύνταξη.
Ο αδερφός μου μαζί της. Σερβιτόρος και delivery.
Τους έδινα κι εγώ, όποτε περίσσευαν…

Κι ανέβαινα τα Σάββατα πιο συχνά, να μαι μαζί με τη μαμά τις Κυριακές. Μ’ άρεσαν οι Κυριακές με τη μαμά. Πάντα. Έφευγα αργά το βράδυ.

Μ’ αρέσουν οι Κυριακές.

Τρώμε παστίτσιο, χαζεύουμε βλακείες στην τηλεόραση και το απόγευμα η μαμά μου λέει τον καφέ.
Μόνο μια Κυριακή θύμωσα.
Βλέπαμε παλιές φωτογραφίες κι έπεσε στα χέρια μου μία. Εγώ κι ο αδερφός μου μικρά, γύρω στα έξι, κάτω απ’ τη σόμπα της κρεβατοκάμαρας. Χειμώνας, η σόμπα αναμμένη και πάνω στο μπουρί στερεωμένες μεταλλικές βέργες οριζόντια για άπλωμα. Και πάνω απ’ τα χαμογελαστά κεφαλάκια μας να κρέμονται για να στεγνώσουν πετσετάκια της κουζίνας και καλτσούλες.

«Μιζέρια»

Λέει η μαμά. Την αρπάζει απ’ τα χέρια μου και τη σκίζει…
Κι έμεινα με το χαμόγελο μετέωρο…

Άρχισα να φωνάζω, να βρίζω.

Ήθελα να την πάρω μαζί στην Αθήνα.
Ήταν η αλήθεια μου…

Ποια αλήθεια σου..; Που απ’ όταν ήσουνα μωρό, όλο να φύγεις έλεγες κι όλο ούρλιαζες.

Γύρισε και μου φώναξε η μαμά.
Τώρα είσαι καλά. Έτσι δεν ήθελες; Τα κατάφερες…
Ναι.

Είχε τόση ειρωνεία η φράση της που δεν μπόρεσα να πω τιποτ’ άλλο…

Τα μπούχτισα όλα αυτά. Γι’ αυτό την έσκισα.
Καλά είσαι κει που είσαι…
Καλά ήμουν…
Δεκατρείς μήνες απ’ το περιοδικό να μας πληρώσουν…
Βάλαμε δικηγόρους, έξοδα…
Τίποτα.

Η κρίση. Βρήκαν μια καραμέλα και μας την πιπιλάνε…

Σταμάτησε κι η εκπομπή στην τηλεόραση.
Κάτι λίγα που χα μαζεμένα τέλειωσαν…
Δεν ήθελα να δανειστώ από κανέναν.
Δεν έχει και κανένας.
Στο προκείμενο ναι, εκεί πάω.

Χρέη, πιστωτικές, πέντε νοίκια απλήρωτα και με τέσσερα ευρώ στην τσέπη…

Τα τελευταία.
Έδινα βιογραφικά παντού.
Και το πρωί γι’ αυτό βγήκα.
Με πανάκριβο κοστούμι, γόβες και παλτό.
Δεν ξέρω γιατί ντύθηκα έτσι…

Μου είπαν να περιμένω απάντηση.

Θα μου τηλεφωνήσουν.
Δεν θα τηλεφωνήσει κανείς.
Το ξέρω.
Το μόνο που δεν ξέρω είναι πόση ώρα έμεινα εκεί να κοιτάζω την οικογένεια με το μωρό…
Ή μάλλον δεν κοιτούσα. Μέσα μου έβλεπα.
Έπαιξα για λίγο τα μάτια.

Πήγα να πάρω βαθειά ανάσα, δεν μπορούσα.

Σηκώθηκα και περπάτησα χωρίς να κοιτάζω πουθενά.
Δεν ξέρω πόσα βήματα…
Κι έκανα στροφή.

Πλησίασα την οικογένεια. Χάιδεψα λίγο το κεφαλάκι του μωρού. Τρομάξανε. Έβγαλα το παλτό μου και τους το δωσα…

Όχι για να τους βοηθήσω.
Δεν μου πέρασε τέτοια σκέψη. Δεν ξέρω…
Για να ξεμπουκώσω.
Μου ήταν ξένο, βαρύ. Δεν μπορούσα να το σηκώσω.
Ένοιωσα καλύτερα.
Τους έδωσα και το σακάκι.
Κάποιος δίπλα με τράβαγε με το κινητό.
Αδιαφόρησα.

Πήγα παρακάτω.

Έδωσα το πουκάμισο και το παντελόνι σ’ αυτόν με το σκύλο.
Τις γόβες τις άφησα δίπλα από έναν κάδο.
Πολλοί με κοιτούσαν και προσπερνούσαν αδιάφοροι με σκυμμένα κεφάλια.
Δυο τρεις με τα κινητά τραβούσαν.
Μπορεί να με δει η μαμά.
Και τι έγινε…     

Πρώτη φορά δεν μ’ ένοιαζε αν θα με κρίνουν.

Τι θα νομίζουν…
Δεν θυμάμαι που έβγαλα και που άφησα τα εσώρουχα.
Ήμουν αλλού.
Ήμουν καλά.
Περπατούσα ανάλαφρα σαν τότε που μικρή πήγαινα να πέσω στη θάλασσα.
Περπάτησα κι άλλο.
Δεν ξέρω πόσο.
Το κορμί μου έκαιγε απ’ το κρύο.
Γονάτισα σε μια γωνιά και κουλουριάστηκα σαν έμβρυο.
Έκλεισα τα μάτια.
Κοιμήθηκα.
Δεν ξέρω για πόσο.
Άνοιξα λίγο τα μάτια όταν αισθάνθηκα κάτι να με σκεπάζει.
Ήταν ένας άστεγος από δίπλα που μου ‘ριξε την κουβερτούλα του.
Εγώ δεν προκάλεσα κανέναν.
Καμιά αιδώ.
Εγώ απλά κοιμόμουν σαν μωρό στο πεζοδρόμιο και με ξυπνήσατε.
Και γιατί σας μιλάω…;
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω τι θέλω…
Δεν θέλω τίποτα.
Μόνο να γύριζα σ’ ένα κυριακάτικο μεσημέρι όταν ήμουν μικρή.
Στο παλιό μας σπίτι.
Που είχε τρεις σόμπες, αλλά δεν είχε στο μπάνιο.
Κι όταν ήθελε η μαμά να μας λούσει όταν ήταν χειμώνας για να μην μας πλένει στο κρύο, έβαζε σ’ ένα κατσαρολάκι μπλε οινόπνευμα και του ‘βαζε φωτιά.
Αυτό σήκωνε φλόγα και ζέσταινε το μπάνιο.
Και γω μέσα στη μπανιέρα με τους αφρούς στα μάτια να κοιτάζω τη φλόγα που ξεπηδούσε μέσα απ’ το μπλε οινόπνευμα σαν να ξεπηδούσε μέσα απ’ το νερό.
Μέχρι τα τέσσερα μου ήταν το πιο μαγικό πράγμα που είχα δει.
Μια μικρή φλόγα, μια φλογίτσα στο νερό.
Εκεί θέλω να πάω…
(Βγάζει το μπουφάν)
Να γίνω μικρή…

(Πετάει και την κουβέρτα και μένει γυμνή)

Και να μαι ευτυχισμένη μόνο από μια μικρή φλόγα στο νερό.
(Γονατίζει και κουλουριάζεται σε εμβρυακή στάση)

Σκοτάδι

ΤΕΛΟΣ
Η Νάνσυ Σπετσιώτη είναι βραβευμένη σκηνοθέτρια. Γράφει διηγήματα, σενάρια και θεατρικά έργα
Ζει και εργάζεται στη Λάρισα.

Παρουσίαση βιβλίου Ελένης Στασινού "Η γυναίκα των Δελφών"

  Πρ ό σ κ ληση Έχουμε τη χαρά και την τιμή να σας καλέσουμε
στην παρουσίαση του βιβλίου της Ελένης Στασινού
Η Γυναίκα των Δελφών
που θα γίνει την Παρασκευή 18 Μαΐου, στις 7 μ.μ.,
στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων,
Ακαδημίας 50, αίθουσα  Αντώνη Τρίτση.
Ομιλήτριες θα είναι οι κυρίες:
Ελένη Κεκροπούλου, εκδότρια-συγγραφέας,
Ευα Στάμου, ψυχολόγος-συγγραφέας και
Άννα Δρακοπούλου από το Πανεπιστήμιο της Περούτζια.
Θα ακουστούν τραγούδια του Μάνου Χατζηδάκι
από την κυρία Μαριάννα Σχοινά
συνοδεία κλασικής κιθάρας του Γρηγόρη Καπόλα.
Την παρουσίαση θα συντονίσει ο κύριος
Γρηγόρης Χαλιακόπουλος, δημοσιογράφος-συγγραφέας.
Θα διαβαστούν χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου.