Ένα κείμενο για τα Χριστούγεννα της Ελένης κοφτερού

Η πέτρα ή το κουτσό των αγγέλων

(Τα Χριστούγεννα συνήθως χτυπάνε οι καμπάνες και οι πέτρες του ανεκπλήρωτου...)

Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας έρχεται σχεδόν κάθε χρόνο τις μέρες των Χριστουγέννων και μου χτυπά ελαφρά το τζάμι σαν πεινασμένο σπουργίτι.Εγώ μαζεύω γρήγορα μερικά ψίχουλα για να το ταΐσω αλλά μέχρι ν' ανοίξω το παράθυρο εκείνο έχει πετάξει μακριά κουνώντας απαλά τ' αδύναμα μικρά φτερά του..

Ύστερα εμφανίζονται κάτι φιλιά o ορμητικά, γεμάτα πάθος, ίδια πεταλούδες βαμμένες σ' όλες του κόκκινου τις αποχρώσεις, στοιχισμένες σε πασαρέλα ομορφιάς...Μόλις κάνω την παραμικρή κίνηση για να πιάσω μία στο χέρι μου, πετάνε όλες μαζί και φεύγουν θιγμένες...

Και μετά από καιρό, κάνουν την εμφάνισή τους κάτι λέξεις γλυκές - καραμέλες βαμμένες με της "νοσταλγίας το χρώμα" και μπαίνουν από μόνες τους σ' ένα διάφανο κρυστάλλινο βάζο .Είναι τόσο γλυκές που κινδυνεύεις να πέσεις σε κώμα αν τις φας απότομα....

Μια ακατανίκητη επιθυμία να τις καταβροχθίσω όλες μαζί με κυριεύει ..Είναι αδύνατο όμως ν' ανοίξω το βαζάκι..είναι ερμητικά σφραγισμένο και πονά το χέρι μου απ' την προσπάθεια..το κρύβω σ'ένα σκοτεινό ντουλάπι μαζί με τις μαρμελάδες και τα γλυκά του κουταλιού...

Το ξεχνώ εκεί κι αρχίζω να πιστεύω ότι κι οι πεταλούδες ίσως στον ύπνο μου να πέταξαν.Όσο για το σπουργίτι, μπορεί από λάθος, στο τζάμι μου να βρέθηκε...

Έπειτα βγαίνω μια βόλτα για ν΄ανασάνω λίγο..Καθώς περπατώ και σκέφτομαι -χωρίς να το θέλω-πάλι το σπουργίτι και τις πεταλούδες και το ξεχασμένο βαζάκι με τις λέξεις,, μια μικρή πέτρα πέφτει στο κεφάλι μου. Το χτύπημα είναι τόσο απότομο που νομίζω ότι πεθαίνω...Για κάποια δευτερόλεπτα ησυχάζω από σπουργίτια, τζαμαρίες, πεταλούδες, λέξεις, μαρμελάδες, γλυκά και πικρά και μια λυτρωτική γαλήνια σκοτοδίνη με σκεπάζει..

Μετά το πρώτο ξάφνιασμα, ξεσφίγγει το αγκάλιασμα του τρόμου και σκέφτομαι πόσο φθηνά τη γλίτωσα...

Παραλίγο να πεθάνω έτσι άδοξα από πετριά!!!

Τι χαζή που είμαι και αγωνιώ για έρωτες σπουργίτια και για πεταλούδες φιλιά!.ευτυχώς που έχω την ανάσα μου!

Μόλις καταφέρνω να σηκωθώ παίρνω στα χέρια μου την πέτρα να της ρίξω ένα δυνατό πέταγμα στον απέναντι . τοίχο για να την εκδικηθώ..,να νιώσει κι αυτή τον ξαφνικό πόνο, την πρόσκαιρη απώλεια της ανάσας για να μάθει να πέφτει έτσι στα κεφάλια των ανθρώπων!!!

Καθώς όμως την κρατώ και η όρασή μου έχει καθαρίσει από τα ενοχλητικά αστεράκια της ζαλάδας, βλέπω ότι αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη πέτρα, αλλά μια πανέμορφη ροζ πέτρα, λες και ξέφυγε από χέρι αγγέλου που έπαιζε κουτσό στον ουρανό...

Σαστισμένη την παίρνω στο χέρι μου κι ανακαλύπτω τρελή από χαρά, ότι πάνω στο ροζ πέτρινο δέρμα της είναι σκαλισμένο τ' όνομά μου!

Γυρίζω σπίτι χαμογελώντας...Κρατώ την πέτρα σφιχτά μες στην παλάμη μου.Την περνώ σε αλυσίδα και τη φορώ για φυλαχτό μου..

Την επόμενη φορά που η επιθυμία για γλυκό στο στόμα μου φωνάζει, πλησιάζω το βάζο με τις λέξεις

κι αυτό ανοίγει με την πρώτη μικρή, απαλή στροφή...

Ελένη Κοφτερού

1 διήγημα της Κοφτερού Ελένης

ΛΙΕΓΗ - ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ

 -Την έκανες την κοτσάνα σου προχθές..

-Τι έκανα δηλαδή;

-Είπες στην άλλη ότι φαίνεται πέντε χρόνια μικρότερη από μένα κι αυτή χάρηκε..

-Μα γι’ αυτό το είπα…για να χαρεί..

-Να μην το ξαναπείς, είναι κακιά με ζηλεύει!!!.. Άσε που είναι μεγαλύτερη!! Εγώ στην κατοχή, ήμουν μικρό κοριτσάκι κι αυτή πηδιότανε με  Άγγλους.. Άρα   είναι μεγαλύτερη!!!  

-Καλά δε θα της το ξαναπώ…θα πάρεις λαχείο;

-Κοίταξε πρώτα αν έχει κερδίσει αυτό…

-Λυπάμαι,  ούτε στα λήγοντα..

-Δεν κοιμήθηκα χθες το βράδυ..

-Γιατί, δεν πήρες το χάπι σου;

-Το πήρα…Είδα στην τηλεόραση για έναν που σκότωσε οχτώ ανθρώπους   στο Βέλγιο..

-Αυτά συμβαίνουν, μην ταράζεσαι.. Εμείς δεν κινδυνεύουμε, είναι μικρή η πόλη μας..

-Ο γιος μου ζει  εκεί κοντά, είναι πολύ όμορφος και σπουδαγμένος… Κάπου  εκεί βρίσκεται σε μια πόλη από Λ..

-Παναγία μου!!! Λιέγη;

-Όχι, όχι δεν ξέρω, δε θυμάμαι.. μα γιατί δε θυμάμαι; Έχει τόσο καιρό να μου τηλεφωνήσει.. Κάθε φορά τον ρωτάω πού είναι και το σημειώνω.. και το μαθαίνω  απ’ έξω..

-Θα το θυμηθείς μην αγχώνεσαι…Έλα πάρε τώρα το κουλουράκι σου. Θα σου φτιάξω και καφεδάκι σε λίγο…έχω εδώ στη γωνία στο παγκάκι, όλα τα σύνεργα όπως βλέπεις…

……………………………………………………………………………………

-Μα γιατί κλαις;

-Επειδή δεν θυμάμαι την πόλη από Λ..

-Θα τη βρούμε.. σε λίγο που θ’ ανοίξει η Τράπεζα, θα μιλήσω σ’ εκείνη τη γλυκιά κοπέλα στο ταμείο..    Αυτή που παίζει το εθνικό.. Αυτή θα ξέρει..

-Είπες εθνικό, φέρε μου το δικό μου.. στο έξι, πρόσεξε μη λαθέψεις..

-Εντάξει θα στο δώσω κι όπως έχουμε πει, αν κερδίσεις θα τα μοιραστούμε..

-Α! δεν υπόσχομαι τίποτε! Μπορεί να είμαι με κάποιον άντρα μέχρι τότε που θα είναι τρελά ερωτευμένος μαζί  μου και θα θυμώσει..

-Σ’ αυτή την περίπτωση δε θα διεκδικήσω τίποτε..

-Φεύγω.. πρέπει  να λούσω τα μαλλιά μου, να λουστώ...

  Έκανε μερικά βήματα και γύρισε απότομα..

Μ’ ένα απόκοσμο χαμόγελο, αφού της έλειπαν σχεδόν όλα τα δόντια φώναξε:         

-Λουξεμβούργο! Λουξεμβούργο! Το θυμήθηκα!!!

Η Ελένη Κοφτερού είναι γεωπόνος. Μεγάλωσε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη ενώ τώρα ζει και εργάζεται στην Καλαμάτα. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί στα συλλογικά ψηφιακά βιβλία: “Δήγμα γραφής-Μια ντουζίνα και τρία διηγήματα” και “12/12/12- Οχτώ ιστορίες για μια πλατεία“, που διανέμονται ελεύθερα στο διαδίκτυο από την ανοιχτή βιβλιοθήκη OPENBOOK , καθώς και στο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό “Λογοτεχνικό Μπιστρό της Στέλλας”, το onestory στον ιστότοπο “Ψυχογραφήματα”και στο microstory. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα Λογοτεχνικά περιοδικά ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ και ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ καθώς και στην ιστοσελίδα:”poiein.gr”