Ποίηση Αριστομένη Λαγουβάρδου

Πίνακας: Iva Gueorgieva (Gallery  New York)

Πέταξε  τώρα  εσύ...

 Με  τα  φτερά  στόν  άνεμο  ανοιγμένα,

τα  παραμύθια  πέταξαν,

πάνω  από  τη  Νήσο  τον  τζιτζικιών.

Αλλά  τα  μάτια  των  παιδιών,

είναι  στραμένα  στα  φλουριά  του  αράπη

και  τα  κορίτσια  ρίχνουν  κάτω  τα  αυγά,

μήπως  κι’ οι  καλύβες  γίνουν  παλάτια.

Μόνο ν’ ανάψουνε  στα  σκοτάδια  τα  φώτα

απ’ τα  Σάρδηνα  τη  χρυσαφένια  χώρα.

Και  από  ένα  καρύδι  θα  βγαίνει  πάντα,

μια  ανέμη  χρυσή,

όπως  με  το  κάψιμο  μιάς  τρίχας,

έρχεται  η  νεράιδα  και  τα  τελώνια.

Λένε  πώς  οι  καλικάντζαροι  μασκαρεύονται 

τα  Χριστούγεννα  κι’  αρπάζουν  τις  τηγανίτες.

Τραγουδάν  με  τις  σουβλερές  φωνές  τους

και  σηκώνουν  τις  ουρές  μεθυσμένοι.

Αλλά  πίσω  τους  ανεβαίνουν  καπνοί

και  στων  παπούδων  τα  γόνατα

αναπαύονται  όνειρα  περασμένα.

Σε  καβαλάρηδες   δυνατούς  στρώνει 

ο  άνεμος  το  χαλί  του 

και  τα  σκονισμένα  μάτια  του

φουντώνουν  τα  καλαμπόκια.

κάνει  τις  κότες   να  κακαρίζουν 

πάνω  στ’  αβγά  τούς.

Μα  οι  πασχαλιές  θάρθουν  ολόχαρες

με  κόκκινες  φλογέρες  να  ξυπνήσουν

τις  ολόγυμνες  νεράϊδες.

           

Τότε  αυτές  θα  κατέβουν  από  τα 

βαθύσκια  δάση  να  λουστούν  στη  λίμνη,

και  θα  βγεί  ο  γελαδάρης  με  το  τριμμένο

γιλέκο  και  τα  άσπρα  λαγωνικά  από  τις 

καλαμιές,  να  τούς  προσφέρει

το  χρυσό  κάνιστρο,  γεμάτο  από  άνθη 

του  Μάη.

Πέταξε  τώρα  εσύ  στις  μυστικές  κοιλάδες,

με  τα  μάτια  ενός  αητού,  με  το  σουραύλι

μιάς  αηδόνας.

Με  της  αρκούδας  την  τριχωτή  προβειά

στίς  παγωμένες  κορφές  των  Ουραλίων.

Όπως  το  τραγούδι  του  κότσυφα

κυματίζει  στην  πάχνη  των  κήπων,

όπως  οι  νυχτερίδες  φιλάν  τα  μικρά  τους

στις  απόκοσμες  σπηλιές  της  Νεβάδας.

Γιατί  τότε  και  συ  με  τα  παλιά  τραγούδια

στο  στόμα,  θα  περπατήσεις  αγέρωχος

στους  σκοτεινούς  δρυμούς,  σαν  ζαρκάδι

ή  σαν  λιοντάρι.

Σύ  που  ξύπνησες  κάτω  από  μιά  κληματαριά,

με  τα  πρωΪνά  σου  όνειρα  ανθισμένα,

θα  γίνεις  κάποτε  και  συ  ένα  φωτεινό  άστρο

και  θα  λάμπεις  στα  χρώματα  του  δικού  σου

ουράνιου  τόξου.

Μέσα  σ ‘ ένα  αθέριστο  κάμπο, 

βλέπω  το  μαντήλι  σου  να  κυματίζει,

μέσα  σε  μιά  σκοτεινή  νύχτα,

βλέπω  το  φως  σου  να  οδηγεί.

 Αριστομένης  Λαγουβάρδος

Ποίηση Αριστομένη Λαγουβάρδου

Μεγαλόνησος Κρήτη

Ω  πού λυγάς πάντα  θερμά στα πλέρια

τα θέλγητρά σου, μυριστικά ζουμπούλια,

γαρούφαλα φλογάτα εσέ την πούλια
σε στέφουνε.

Χειμώνες-Καλοκαίρια

με χαρά, πλέκουν με Ιμέρων χέρια

το νήμα της ζωής. Αγριοπούλια,

για τα χιονάτα των συννέφων τούλια,

κινάν απ΄των χαράδρων  τα λημέρια.

Κι΄ω Νήσος συ γλυκειά κι΄ονειρεμένη,

η  ακριβή  θωριά σου θα μου μένει

φάρος ζωής. Στα δύσκολα, σε τόπους

ξένους, όταν ξεσπά βοριάς κι΄αγριοκαίρι

πλακώνει. 

Εσέ  αγαπώ  από  τα  μέρη όλα.

Εσέ αγαπώ για τους δικούς σου ανθρώπους.

Αριστομένης Λαγουβάρδος

Από τη συλλογή: "Στα απόκρυφα τοπία της μοναξιάς"

Ο Αριστρομένης Λαγουβάρδος γεννήθηκε στην Έμπαρο Ηρακλείου Κρήτης. Είναι διπλωματούχος μηχανολόγους/μηχανικό  του Πολυτεχνείου Νεαπόλεως Ιταλίας. Ζει στο Ηράκλειο Κρήτης.

                         ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ (ποίηση)

1) Το τέλος της αθωότητας                (Τυποκρέτα Καζανάκης Ηράκλειο)

2) Καθώς κυλά το ρόδινο ποτάμι.              ''             ''                    ''  

3) Στα απόκρυφα τοπία της ομορφιάς  ( υπό έκδοση )

Ποίηση Λαγουβάρδος Αριστομένης

Πιστεύω  πως  είναι  αξία

Πιστεύω  πώς  είναι  αξία  η  ζωή,

το  νερό,  το  τριαντάφυλλο  το  μυρμήγκι.

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  να  προστατεύω  το  περιβάλλον,

σε  πείσμα  όσων  πιστεύουν  πώς  ένας  κούκος

δε  φέρνει  την  άνοιξη,

να  χαμογελώ  με  το  γέλιο  ενός  παιδιού,

που  θυμίζει  ότι  υπάρχει  ακόμα  ελπίδα.

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  να  κοιτάζω  τη  βροχή 

μέσα  από  το  τζάμι  ακούγοντας τα  ΄΄Πέτρινα  χρόνια΄΄, 

το  ΄΄Va  pensiero΄΄,  το  ΄΄je  ne  regret  rien΄΄

ή  το  ΄΄Μy  wαy΄΄.

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  αυτό  που  περιμένω,  γιατί  ακόμα

μου  λείπει  αυτό  που  αναζητώ,  και  συνεχίζω

να  το  σκέφτομαι.

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  τα  μάτια  ενός  μωρού  που

παρατηρούν,  καθώς  η  αναπνοή  του  χαλαρώνει

πρίν  να  αφεθεί  στον  ύπνο. 

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  η  δύναμη  ενός  ατόμου 

με  ειδικές  ανάγκες,  που  στην  ερώτηση  ΄΄είσαι  κουρασμένος΄΄,

απαντά  ΄΄όχι΄΄,ενώ  την  προηγούμενη  μέρα  ευχαριστούσε  το  Θεό

για  την  πρόοδο  που  είχε.

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  η  πορεία,  όταν  ελαφραίνει

το  σώμα,  χαλαρώνει  τους  χτύπους  η  καρδιά, 

και  το  μυαλό  προχωρά  ανανεώνοντας  τις  δυνάμεις.

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  ο  ασπασμός  σ΄ένα  αδύναμο,

τα  δάκρυα    και  η  απλότητα  του  ανθρώπου,

η  αθωότητα  του  παιδιού.

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  τα  τρυπημένα  παπούτσια  μου,

κατά  την  πορεία  σε  τόπους  δύσκολους  και  ωραίους.

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  ο  αυτοέλεγχος  και  η  ευχαρίστηση

για  κάθε  στιγμή  της  ζωής,  το  θάρρος  για

να  ξεπερνώ  κάθε   δυσκολία,  το  να  δέχομαι

κάτι  που  δεν  μπορώ  να  αλλάξω.

Πιστεύω  πως  είναι  αξία  η  αμφιβολία,  η  επιθυμία  για  μάθηση,

η  περιέργεια,  το  ρίσκο,  το  πάθος.

Είναι  κι  άλλες  αξίες,  μα  πιο  πολύ  αυτές  με  σημάδεψαν. 

         

    Αριστομένης  Λαγουβάρδος

   από  την  ποιητική  συλλογή

  Στα  απόκρυφα  τοπία  της  μοναξιάς


O Αριστομένης Λαγουβάρδος γεννήθηκε στην Έμπαρο Ηρακλείου Κρήτης. Είναι διπλωματούχος ΜΗΧ/ ΓΟΣ   ΜΗΧ/ΚΟΣ  του Πολυτεχνείου Νεαπόλεως Ιταλίας. Ζει στο Ηράκλειο Κρήτης.

                         ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ (ποίηση)

1) Το τέλος της αθωότητας                (Τυποκρέτα Καζανάκης Ηράκλειο)

2) Καθώς κυλά το ρόδινο ποτάμι.              ''             ''                    ''  

3) Στα απόκρυφα τοπία της μοναξιάς  ( υπό έκδοση )