Ποίηση Χάρη Μελιτά

De Chricco

ΝΟΡΜΕΣ ΝΟΕΜΒΡΗ

Σε λίγο, ξέρετε

προβλέπονται Χριστούγεννα.

Θα με στολίσω

κούφιες μπάλες παραισθήσεων

πασπαλισμένες χιόνι από χίμαιρες

και σκόνη σκοτοδίνης.

Θα με φωτίσω

με λαμπιόνια φροντισμένα

ν' αναβοσβήνουν

στον ρυθμό της αρρυθμίας μου.

Στο τέλος

θα με φορτωθώ στους ώμους

κατρακυλώντας

στα σκαλιά της απαρέσκειας

ως το υγρό υπόγειο

του πένθους που σαπίζει.

Εκεί

θα με βυζάξω σαν μωρό

πριν βγω

στα οδοφράγματα

μιας πόλης εν πολλοίς διπολικής

να παίξουμε κυνηγητό

με τον καινούργιο χρόνο.

Χάρης Μελιτάς, Ποίηση

έργο: Εξάρχου Δήμητρα

ΚΑΡΕ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ

Έβγαλε απ' την τσέπη του

μια φαγωμένη τράπουλα

έκοψε, ανακάτεψε κι άρχισε να μοιράζει.

Του Γιάννη, του Ντίνου, του Έκτορα, δικό του.

Και πάλι.

Του Γιάννη, του Ντίνου, του Έκτορα, δικό του...

''Κύριε'', τον έκοψε ο σερβιτόρος

''δεν βρίσκεστε στο καφενείο της γειτονιάς

ασχημονείτε σε κυλικείο νεκροταφείου.''

Μάζεψε ντροπιασμένος τα χαρτιά

ασπάστηκε τον γιο του μακαρίτη

και χύθηκε στα κύματα του δρόμου.

Πού να τους εξηγήσει τέτοιες ώρες

για το θεριό θανατικό του τελευταίου χρόνου;

Ο Γιάννης έφυγε προχθές από καρδιά

ο Ντίνος τις προάλλες στην εγχείρηση

ο Έκτορας ανήμερα Χριστούγεννα

όσο γι' αυτόν

είχε πεθάνει απ' το Φθινόπωρο

κι ας μην το είχε πει ούτε στο σπίτι.

Έστησε τα κομμάτια του στη γέφυρα

έκοψε, ανακάτεψε κι άρχισε να μοιράζει.

Του Γιάννη, του Ντίνου, του Έκτορα, δικό του.

Και πάλι.

Του Γιάννη, του Ντίνου, του Έκτορα...

Μελιτάς Χάρης

Ποίηση Χάρη Μελιτά

Έργο: Εξάρχου Δήμητρα

ΠΙΣΩ ΑΠ' ΤΟΝ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Είπα να σπάσω τον καθρέφτη.

Αρρωσταίνω.

Από του χρόνου την αμείλικτη ροή

την άτεγκτη βιτρίνα της ημέρας.

Βαρέθηκα τις μάσκες ομορφιάς

τα πέτρινα χαμόγελα

τα παγωμένα μάτια.

Όλα μετρήσιμα, προβλέψιμα, ρηχά

στατιστικά των ηδονών

στον δρόμο για τη νύχτα.

Ποιος ξέρει

πίσω απ' τον καθρέφτη τι θα βρώ.

Ένα παιδί

μια ζυγαριά

δυο ζάρια σώα απ' τη σκόνη της ερήμου.

Είπα να σπάσω τον καθρέφτη.

Λιγοψύχησα.

Το αληθινό μην αντικρίσω πρόσωπό μου.

Παντουμ... από το Χάρη Μελιτά

ΠΑΝΤΟΥΜ...
Τα Παντούμ είναι ποιήματα Μαλαισιανής προέλευσης, ομοιοκατάληκτα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Συγκεκριμένα,
ο 2ος στίχος κάθε στροφής επαναλαμβάνεται ως πρώτος σε κάθε επόμενη, ενώ ο 4ος στίχος επίσης κάθε στροφής
επαναλαμβάνεται ως τρίτος και ούτω καθεξής.Τέλος, ο πρώτος στίχος του ποιήματος, οφείλει να είναι και ο τελευταίος του.Μια εξαιρετική ποιητική άσκηση για όλους μας.
Ας δοκιμάσω με ένα απλό ανέκδοτο παράδειγμα.

ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΣΤΟ ΠΟΤΕ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ποίηση είναι ο λυγμός των φαντασμάτων
το δηλητήριο στα νερά της λογικής
η επικήρυξη του κλέφτη των θαυμάτων
ένα σεργιάνι στο ποτέ της Κυριακής.

Το δηλητήριο στα νερά της λογικής
η αυταπάτη γαντζωμένη στο τιμόνι
ένα σεργιάνι στο ποτέ της Κυριακής
τα μαύρα πέπλα της Σαλώμης στο μπαλκόνι.

Η αυταπάτη γαντζωμένη στο τιμόνι
η αναρχία στης Ελένης το κορμί
τα μαύρα πέπλα της Σαλώμης στο μπαλκόνι
η αμνησία του Σισύφου στον Καμύ.

Η αναρχία στης Ελένης το κορμί
μνήμης σειρήνα κρεμασμένη στο κατάρτι
η αμνησία του Σισύφου στον Καμύ
η γομολάστιχα στα σύνορα του χάρτη.

Μνήμης σειρήνα κρεμασμένη στο κατάρτι
κομμάτια δάκρυ στο σπαθί του Συρανό
η γομολάστιχα στα σύνορα του χάρτη
ένα σημάδι που βρυχάται στο κενό.

Κομμάτια δάκρυ στο σπαθί του Συρανό
αναψηλάφηση στη δίκη των σφαλμάτων
ένα σημάδι που βρυχάται στο κενό
Ποίηση είναι ο λυγμός των φαντασμάτων.

Μελιτάς Χάρης

ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΛΙΤΑ ΧΑΡΗ

Σ Υ Μ Φ Ι Λ Ι Ω Σ Η

Εσχάτως έχω γίνει νυχτοπούλι.

Αφήνω τον παλιό μου εαυτό

στην πολυθρόνα

και ρίχνομαι στα κύματα της πόλης


Συχνάζω σε υπαίθρια κελιά

σε θέατρα του πόθου και της θλίψης

και στις πλατείες που ρεμβάζουν τα φαντάσματα

απόκληρες σημαίες τυλιγμένα.


Μεσάνυχτα βουλιάζω σ’ ένα μπαρ.

Ανώνυμο με ύποπτα ποτά

και στίχους ακατάληπτους στους τοίχους.


Φοβάμαι μόνο τον παλιό μου εαυτό

όταν γυρίζω ξημερώματα στο σπίτι.


Εκείνο τον μονόλογο της άρνησης

τις ξύλινες ατάκες με τα «πρέπει».


Σαν να τον βλέπω κιόλας στον καθρέφτη

πίσω από σήματα καπνού και μουσικές

να κατεβαίνει σκυθρωπός τα σκαλοπάτια

να διασχίζει τη βουή, να με ζυγώνει …


Δεν ξέρω αν πιστεύετε στα θαύματα.

Με κέρασε ένα διπλό -σε χαμηλό- με πάγο.

 

ΑΟΡΑΤΟΣ ΝΕΚΡΟΣ

Αόρατος νεκρός κυκλοφορώ

ανάμεσα στα θραύσματα του κόσμου

γυμνός απ’ την κορφή μέχρι τα νύχια

δίχως πυξίδα

δίχως ξίφος

δίχως όραμα.


Παρόραμα στο χτεσινό

χλωμό μου παραμύθι.

Συχνάζω σε βεγγέρες του μυαλού

φλερτάρω τη ζωή μου στον καθρέφτη

τη σημαδεύω και τη ρίχνω στη στιγμήμιλάω τόσες διαλέκτους μοναξιάς

πώς ν’ αστοχήσω;


Γυρίζω σαν στοιχειό στην αγορά

και στις πλατείες με τις χάρτινες σημαίεςραγίζω μόνο με το δάκρυ της βροχής
και το κομμένο πόδι της ελπίδας.


Τις Κυριακές σηκώνομαι νωρίς

ανοίγω το παράθυρο στο χιόνιφοράω τα καλά μου παγοπέδιλα
-να μη σκοντάφτει ο νους μου στα παλιά-

και πλάι μου χορεύω στο μπαλκόνι.


Αόρατος νεκρός κυκλοφορώκρατώντας αγκαζέ την ειμαρμένη
μέχρι να βάλω μια γραβάτα και να μπω
στο ξύλινο σκαρί που περιμένει.


ΜΠΟΥΓΑΔΑ
Ποτέ δεν βγάζω τ’ άπλυτα στη φόραΤα συγκεντρώνω στα συρτάρια της σιγής

ή στις βαλίτσες της φυγής - ανάλογα
το μέγεθος, την πλέξη και το χρώμα.


Πλύσιμο στις κατάλληλες στροφές

με ειδικά μαλακτικά της μνήμης

και στην απλώστρα της βεράντας να στραγγίσουν

από ψιχάλες ενοχών που περισσεύουν

ή περιττεύουν εντελώς, κατά τους νομοθέτες.


Σίδερο, δίπλωμα, πάλι καινούργια.
Εν τούτοις, η ντουλάπα μου μυρίζει.




Eκτός Παρενθέσεως

To μυαλό του τον έσπρωξε 

ν" αποδράσει εγκαίρως

oδηγώντας τον λάθρα εκτός παρενθέσεως. 


θα μπορούσε βεβαίως

να λιμνάσει στη στάχτη 

σημαδεύοντας χίμαιρες 

η χαϊδεύοντας πλήκτρα

με ψευδώνυμα θέλγητρα

αντιδράσεις ενάντιες στη γυμνή λογική του. 


Επιπλέον οι τρόφιμοι

συνδυάζανε ήδη

το παράνομο ψάρεμα

με την κούφια λατρεία

ιοβόλων ειδώλων

σε ακτές που ο νους του

απαξίωνε άρδην.


To μυαλό του τον έσπρωξε

ν' αποδράσει εγκαίρως

επινοώντας ένα νέο πρόσωπο διατηρώντας μόνο τις ρυτίδες. 





Πρόσωπα Και Πράγματα

Η γυναίκα του αγαπούσε τα ζώα

ο γιος του λάτρευε τους ανθρώπους όσο για κείνον, ισορροπούσε 

δίνοντας αξία στα πράγματα.



To τρίγωνο ήταν μοιραίο να σπάσει.

H κυρία έφυγε με τη γάτα της

και το παιδί του με μια σημαία 

μαύρη, προς άγνωστη κατεύθυνση. 


Έκτοτε σκούπιζε καλά τα γυαλιά του

χάιδευε τ' άλμπουμ και τα βιβλία του ή έπαιζε μια παρτίδα σκάκι 

με το ραγισμένο καθρέφτη του. 


Τουλάχιστον τ' άψυχα αντικείμενα

σκεφτόταν λίγο πριν τον πάρει ο ύπνος 

έστω κι αν δεν το καταλαβαίνουν

σε συντροφεύουν μέχρι το τέλος. 





Μονόδρομος

Εφυγες, 

ένα βράδυ γυμνή

με μια χούφτα ηλιόσπορους

κι ένα κρύο απόρθητο βλέμμα. 


O καθένας το δρόμο του, είπες

με τα χρόνια τα άλλοθι στέρεψαν 

ο αέρας μας έγινε πέτρα.


Έμεινα

όλη νύχτα μισός

αλυχτώντας στην άβυσσο σαν στοιχειό από δίψα και σκόνη.

O καθένας στο δρόμο του, είπα. To πρωί σαν σκιά σ' ακολούθησα 

απ' των σπόρων σου το μονοπάτι. (από την ποιητική συλλογή Εραστής Ειδώλων" 


Ζητούνται Υπάλληλοι

Ρακοσυλλέκτες 
πλήρους απασχόλησης. 
Σίγουρο μέλλον. 

(Μαύρη σοκολάτα 50 χαϊκού με τίτλο)

Πλακωτό

Έχει κλειδώσει

τις διπλές η εποχή.

Μάνα κουράγιο.


(Γλώσσα Λανθάνουσα 45 Χαϊκου με τίτλο) Σχήμα Πρωθύστερο 


Έλεγε πάντα

αύριο τα σπουδαία

μα χάθηκε χτες. 

(πατέ στρουθοκαμήλου 41 χαϊκού με τίτλο) 

Ο Χάρης Μελιτάς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Ε.Μ.Π. και σήμερα είναι καθηγητής στην Α.Σ.ΠΑΙ.ΤΕ. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος. Ποιήματα του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά λογοτεχνικά και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και σε ανθολογίες. Ελεύθερος στίχος, άμεση, ρεαλιστική γραφή με έμφαση στα συναισθήματα, την εσωτερική αναζήτηση του σύγχρονου ανθρώπου αλλά παράλληλα δημιουργεί έντονες εικόνες γεγονός που κάνει την ποίηση του εξαιρετική.