Ποίηση Ιωάννα Χρήστου

Nicollo

Αντί - λέξεις

Μέσα στο σκοτεινό μου σπήλαιο,

αντανακλώνται,

μαυρόπνοες, διαυγείς και απαστράπτουσες,

σαν βόλοι που διαβάζονται υδρόγειοι

οι βυζάχτρες των Ιδεών,

οι ακριβείς, οι συνετές μου λέξεις.

Περιχαρής, τις ανακάλυπτα,

σαν το παιδί που ανακαλύπτει το σώμα του,

και ξαφνιασμένο παραδίδεται στο τράνταγμα του γέλιου.

Μαζί τους ονομάτιζα τον κόσμο μου,

και προς στιγμήν το ήλπισα

ότι το σπήλαιο αυτό,

το σκοτεινό,

θα λαμπρυνθεί από τη θαυμαστή τους αρμονία.

Αναπάντεχα, φευ, αποκάλυπταν

μιαν ανυπόφορη δυσωδία,

του βαρβάρου που κάθεται στις σάρκες των θυμάτων του.

Και ήταν τόση η αποφορά,

που μου ήταν πια αδύνατο να ζήσω.

Και, έτσι τις προσάρμοσα,

παραλάσσοντας λίγο το νόημα,

κατατμώντας το, ανά περίπτωση,

χωρίς πολύ να τις βλάψω,

σαν μπαίγνια, σαν βόλους,

τις λέξεις που μετρούν, τις λέξεις που ορίζουν,

τις προδομένες μου λέξεις.

Αυτή είναι η καταδίκη μου:

Δεν άφησα τίποτε αμόλυντο, για να κληροδοτήσω.

Μόνο την αλφαβήτα.

Ποιητική συλλογή Άλαλο, Τυπωθήτω, Ιωάννα Χρήστου

Νανούρισμα ... από την Ιωάννα Χρήστου

Νανούρισμα

 

Βοριάδες που άγρια, αχόρταγα, τη μαύρη γη τρυγάτε

κρατείστε την ανάσα σας και μην παραφυσάτε.

Το λυχναράκι το μικρό που ‘χω στην αγκαλιά μου

τρομάζει, τρεμοπαίζει μου, παρ’ όλα τα φιλιά μου.

 

Νάνι μου, νάνι, νάνι το

νάνι το ελάφι το γοργό,

που η ομορφιά το συναντάει, σαν σκύβει για να πιει νερό.

 

Σωπάστε, αποξεχάστηκε, γείραν τα βλέφαρά του,

κι ας είν’ ο Ύπνος αδελφός του Άδη, του θανάτου.

Σωπάστε κι ονειρεύεται τα θάματα της πλάσης,

ταξιδευτής στις εσχατιές, του έρωτα δυνάστης.

 

Νάνι μου, νάνι, νάνι του

νάνι του ρήγα το παιδί,

νάνι που στις φτερούγες του, κρύβει το κοφτερό σπαθί.

 

Θάλασσα, πικροθάλασσα και θηριοκρατούσα,

κανάκεψτο, γαλήνευτο, αλμυροπότισέ το,

να καταπίνει δάκρυα, να μη λυγάει στον πόνο,

κατάστηθα να μάχεται τ’ άδικο και τον φθόνο.

 

Νάνι μου, νάνι, νάνι του

νάνι του δράκοντα ο γιος,

νάνι που μες στην καταχνιά, αυτός γεννοβολάει το φως. 

Ιωάννα Χρήστου

Ποίηση της Ιωάννας Χρήστου

Αυτόχειρες;

Πώς πέφτουν έτσι, σαν τα στάχυα

οι άνθρωποι

στα δόντια του νερόμυλου

κι ούτε ένα καρβέλι ψωμί

το ανελέητο τούτο θέρος.

Πώς πέφτουν έτσι, στο κενό

οι άνθρωποι

χωρίς μια σφαίρα ανάμεσα στα μάτια

χωρίς μια μαχαιριά

σ’ αυτόν τον ακήρυχτο πόλεμο.

Πώς πέφτουν έτσι,

με το κεφάλι

χωρίς μια στάλα αίμα,

σαν ήδη πεθαμένοι από τα πριν.

Πώς πέφτουν έτσι,

ο ένας μετά τον άλλον

κι εμείς δεν αποστρέφουμε το βλέμμα

κι εμείς περιμένουμε να γεμίσει το βάραθρο.

Πώς πέφτουν έτσι, στο κενό

οι άνθρωποι

σιωπηλά

κι ούτ’ ένας ελάχιστος παφλασμός

ούτ’ ένας γδούπος.