Ένα ποίημα του Θεοδόση Κράλλη

Στην Κική Δημουλά

  
Γένους θηλυκού η θλίψη,
ουδέτερα τα δάκρυα πάντοτε όμως πληθυντικού αριθμού
γιατί πάντα είναι πολλά τα δάκρυα.
Πάντα γυναίκα η βροχή
γένους θηλυκού όπως και η θλίψη.
Τα όνειρα μόνο ουδέτερα, πάντοτε πληθυντικού αριθμού,
απρόσωπα
                 ανομολόγητα
                                      ανεκπλήρωτα.
Τα όνειρα αρχίζουν με αγάπη και τελειώνουν στο ψέμα.
Ψεύτικα όνειρα
[τα «ψεύτικα» επιθετικός προσδιορισμός στα «όνειρα»]
γιατί πάντα τα ψέματα επιτίθενται στα όνειρα.
[επίρρημα το πάντα και αντίθετο του το ποτέ]


                                                                          
                                                                                             ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΚΡΑΛΛΗΣ

Αντώνης Πυροβολάκης 2 Νέα ποιήματα

Πραξικόπημα

Άκουγα  των  μεγάλων δέντρων  την  ανάερη ταχυπαλμία.
Πυροβολούσες  τους  καθρέπτες.
Άκουγα  το  είδωλο της σφαίρας ,  δουλικά  εναπόθετε
τα  θρύψαλα  της σμαραγδένιας  σου  ματιάς στα  βρώμικα  χέρια του  χρόνου,
το  φευγαλέο  της νεκρής στιγμής  που  άσθμαινε μίας θλιμμένης   στέπας  τις χιονονιφάδες.
Πυροβολούσες  αμούστακα  παιδιά, κοτσύφια  που  φτεροκοπούσαν στους  ανέμους  της οδύνης,
που  τσιμπολογούσανε  τις νύχτες  ψίχουλα  φιλιά στην  κοίτη  των ρυτίδων της  μορφής  σου.
Την  τραβολογούσανε  τις Κυριακές  τα  κόκκινα φανάρια  ενός  δειλινού πορνείου
στις  ράμπες  και στις  άψυχες  αγάπες.
Η  νιότη   είναι αμαρτία  σου  ψιθύριζαν οι  μαυροντυμένες  μάνες.
Μα  εσένα  σου είχανε  συγχώρηση   χαρίσει  τα  μελτέμια.
Βλέπεις  ήσουν  μια προμελέτη  ειδεχθής,  ο οργασμός  ενός  Αυγούστου.
Έτσι  γεννήθηκαν  οι λέξεις.
Έτσι  πέθαναν  οι  ατάλαντοι.
Έπαρση  θα  μου πεις,  όχι , η  ποίηση μου  είναι  η εκπαραθύρωση  της  φρίκης.
Ξεδίψασα  απ’  την φωτιά  που  έκαψε τα  δάκτυλα  και την  καρδιά  μου.
Άκουγα  των  μεγάλων δέντρων  τους  ανάερους λυγμούς.
Χαμογελάς  τρελή  και χορτασμένη  από  αστροφώτιστα κενά.
Το  ψεύδος  μου κτήνος  που  ξεδιψά στα  ρυάκια  της αθανασίας
Ακούς  αχούς  κλαμάτων απ’  το  δρόμο πέρα  μακριά;
Δεν  είναι  γέννες ούτε   θάνατοι  αργοί.
Είναι  της  ζωής το  πραξικόπημα  κάτω από  τις  τέφρες των  μεγάλων  ουρανών.

Δικαιοσύνη

Νιότη  πως  χάνεσαι σαν  μια  πεταλούδα που  χιμάει   στους τυφώνες 
με  δύο  ψεύδη για  φτερά. 
Με  μια  καρδιά κουρέλι  πήγα  στον επίσημο  χορό  των πιστολιών.
                   Δάκτυλα  και σκανδάλες ,  χλωμές  τελείες  και   μηδενικά καταραμένων  φεγγαριών
             στα    μπακαλοδέφτερα   του χάους. 
                            Στα χείλη  πορφυρές  μανόλιες μια  αλήτικης  αυγής  
φιλί  απόγινε στο  μέτωπο μιας  καταιγίδας.
Σε   σκοτεινά σοκάκια  φίδια,  στα χνάρια  του  Ιούδα ακροπατούσε  ένας  κοντορεβιθούλης. 
Αλλού  να  στρέφει,  μ’  ένα κόλαφο  στο  μάγουλο  από   την πείνα   του  απείρου,   
  η   ορφανή  ματιά  μου,  σαν αντίκριζε  τα  εντόσθια της  αμαρτίας  να αρωματίζουνε   το  ύστατο.
Θυμάσαι   Ιουδήθ  όταν  στο   βυθό του  παραδείσου  τάιζες μ’  αφρόψαρα  τις σαρκοβόρες  ανεμώνες;
Θυμάσαι  το  έμεσμα  του  Βεζούβιου  
φλοίσβο  του πουθενά   πηχτό  σα μέλι  αλειμμένο  σε Σαββατιάτικο  ζεστό  ψωμί.
  Ο διάβολος    επιστράτευσε   τις μυρμηγκοφωλιές    για  να δολοφονήσουνε    τ’  αστέρια.
Αγγίζω  την αγνότητα, είμαι  το  αερικό του  κόκκινου  θανάτου
 ενός  βάζου  λυκόφωτος  σπασμένου από σκοτάδι.
Τα  χέρια μου  ζεσταίνω  στην ανάσα  ενός  πρόβατου από  γρανάζια.
Στην    ανθισμένη κορυφογραμμή  ενός  λυγμού μιας  παλλακίδας  νύχτας,
πουλάω  την αυτογνωσία  των  πεφταστεριών  στους   ποιητές,  
στα  δεκανίκια ενός  σακάτη  τυμβωρύχου που  έσκαβε μονοπόδαρος   το  χώμα της  σοφίας.
Για  πες μου  τι  δεν καταλαβαίνεις;
Όταν  αναστηθούμε θα  σου  κάνω δώρο  τον  χρυσό μου  τον  σταυρό.
Να  τον φοράς  σα  χάδι στο  γυμνό  λαιμό σου.
Το  ξέρω πως  οι  άγγελοι από  εμένα  θα σε  κλέψουν.

3 μικρά διηγήματα από τη Χαρά Νικολακοπούλου

Μετάλλαξη

Χουχουλιάζει . Ο χώρος της ζεστός και γαλήνιος. Υφασμένος από λεπτές αέρινες ίνες, ανθεκτικές ωστόσο. Σε χρυσαφένια χρώματα. Μια μεταξένια κλωστή κυλάει αργά από το στόμα της, γίνεται κολλώδης βλέννα στα τοιχώματα. Τρυπώνει ως εκεί το φως του ήλιου σε λεπτότατες φέτες και η μυρωδιά από φρέσκο χώμα. Θροΐζουν τριγύρω τα  φύλλα της μουριάς μουσκεμένα από τη νυχτερινή πάχνη. Μισοκλείνει τα μάτια. Μέρες τώρα το σπίτι μοιάζει να στενεύει απελπιστικά. Σφίγγει ο κλοιός γύρω της. Κάποια στιγμή θα ακούσει το κρακ! Θα αντικρίσει τη ρωγμή και η ρωγμή θα γίνει χάσμα. Αδημονεί να ανοίξει τα φτερά της, να αφήσει το αυγό της, τρομάζει ωστόσο εν αναμονή του αναπόφευκτου. Δεν είναι και λίγο πράγμα ο κόσμος γύρω σου να σωριάζεσαι σε κομμάτι και εσύ νοτισμένος και χλωρός να βγαίνεις για σεργιάνι.

Η οργή του ταύρου

 -Πολύ θα ήθελα να σας ξεναγήσω στο σπίτι μου όμως φοβάμαι πως θα μπερδευτείτε. Είναι ένα ασυνήθιστο μέρος θα έλεγα. Αποτελείται από πολυδαίδαλους διαδρόμους που διακλαδώνονται και αναδιπλώνονται. Μερικές φορές δεν βρίσκεις διέξοδο άλλοτε πάλι γυρνάς συνέχεια στο ίδιο σημείο μέχρι που σε πιάνει απελπισία. Το φως του ήλιου δεν φτάνει εδώ κάτω γι’ αυτό μεγάλες δάδες καίνε μέρα νύχτα. Σε κάποια σημεία θα πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι το πράγμα γίνεται επικίνδυνο καθώς ξυπνάνε τις νύχτες οι φωνές των αγοριών και των κοριτσιών που έπεσαν εδώ στα χέρια μου. Αντηχούν σπαρακτικά πάνω στα γεμάτα μούχλα τοιχώματα που στάζουν υγρασία.

Θα σας φανεί μάλλον τρομαχτικό όλο αυτό. Εγώ το έχω συνηθίσει. Άλλωστε δεν υπάρχουν καθόλου έπιπλα για να σας βάλω να καθίσετε ούτε και έχω εδέσματα για να σας φιλέψω. Καθρέφτη κανένα δεν θα βρείτε, οι άνθρωποι λένε πως δεν αντέχω να αντικρίσω τον εαυτό μου.  Αν ωστόσο επιμένετε θα σας συμβούλευα να έχετε μαζί σας ένα κουβάρι με νήμα για την περίπτωση που χαθείτε.

Ναι, θα το ήθελα πραγματικά να έρθετε μαζί μου, να μου κάνετε παρέα. Αισθάνομαι τρομερή μοναξιά τους τελευταίους αιώνες που όλοι με έχουν ξεχάσει. Φοβάμαι ωστόσο πως δεν θα είστε σε θέση να ξαναβγείτε.

 Σαν να είχε αρχίσει να ξερογλείφεται μου φάνηκε.

Ξεκρέμασα από τον ώμο τη φωτογραφική μηχανή μου και άρχισα να τραβάω. Είχα βγάλει λαβράκι. Λαβράκι με κέρατα και ουρά.

-Πες μου κάτι Μίνω ( έκανα μια προσπάθεια να φανώ φιλικός) γιατί εκείνος ο απατεώνας ο Θησέας είπε ότι σε σκότωσε;

Τα βοϊδίσια μάτια του θηρίου έδειξαν τρομερή θλίψη. Έξυσε αμήχανος τη χοντροκεφάλα του.

-Είναι κτήνος, είπε μόνο. Αλλά είπε την αλήθεια. Πράγματι με σκότωσε. Μου πήρε ό,τι αγαπούσα περισσότερο στον κόσμο. Αλλά και εκείνη η κακούργα με πρόδωσε αισχρά. Ήταν πικρός ο χωρισμός της. Μπουκιά δεν έβαλα στο στόμα μου από τότε, μιλιά δεν έβγαλα, σαν ζωντανός νεκρός, μαράζωσα, θλίψη αιώνων, φίλε. Αλλά για δες του καιρού τα γυρίσματα, εκείνη την προδότρα χειρότερος  προδότης ο Αθηναίος την παράτησε ελεεινά σε ένα ξερονήσι και εκείνου του πνίγηκε ο πατέρας. Τους εκδικήθηκα, δε λέω. Γι’ αυτό, να ξέρεις. Φυλάξου από την οργή του ταύρου!

Ο δαίμονας

«Δεύρο έξω, δαίμονα» κραύγασε έξαλλος ο εξορκιστής. «Έξελθε του φτωχού τούτου σαρκίου, ακόλαστο παιδί του Πόρου και της Πενίας.»

Σκυμμένος πάνω από την ξαπλωμένη κοπέλα την γράπωσε γερά από τους ώμους και την ταρακούνησε με δύναμη. Τίποτα. Εκείνη άνοιξε δύο ουρανί μάτια και χαμογέλασε μακάρια.

«Έλα έξω, τέκνο της λαγνείας, έκλυτε ακόλουθε της Αφροδίτης!»

Είχε γουρλώσει τα μάτια του, σταγόνες ιδρώτα έτρεχαν από το τα μουστάκια του. Η κοπέλα μόρφασε με αηδία για μια στιγμή καθώς ο ιδρώτας του παπά μούσκεψε τα μάγουλά της. Ήταν δεν ήταν δεκαοκτώ. Ξανθά μαλλιά σπιθοβολούσαν τριγύρω.

Οι γονείς της είχαν παρατηρήσει τελευταία  την αλλαγή της και θορυβήθηκαν. Αναψοκοκκινισμένα μάγουλα, χαχανητά, διάθεση για απομόνωση, αναστεναγμοί, ατέλειωτες στιγμές ρεμβασμού και ονειροπόλησης.

Στην αρχή έκαναν υπομονή. Όταν όμως ανέσκαψαν από τα υπάρχοντά της το μοιραίο ημερολόγιο με τα ρομαντικά στιχουργήματα της κακιάς ώρας και τα ραβασάκια τρομοκρατήθηκαν. Κάλεσαν χωρίς χρονοτριβή τον πατέρα Βενέτιο.

Θα ήταν καμιά ώρα που την πιλάτευε ο παπάς όταν επιτέλους η κοπέλα χασμουρήθηκε και φτερνίστηκε ταυτόχρονα. Ξάφνου μια από τα ρουθούνια της μεριά από το στόμα της, αναδύθηκε βαθύς καπνός. Στροβιλίστηκε στον αέρα μέχρι το ταβάνι όπου πήρε σιγά σιγά συγκεκριμένη μορφή. Λίγα λεπτά μετά έσκασε με τον πισινό στο πάτωμα ένα στρουμπουλό μωρό που κρατούσε τόξο και βέλη. Άρχισε να σκούζει γοερά.

«Παράτα αυτά τα μαϊμουδίσματα» βρυχήθηκε ο εξορκιστής. «Δείξε μας την πραγματική μορφή σου, ρυπαρέ σαγητευτή της καρδιάς!» Το μωρό άρχισε να συρρικνώνεται, έγινε ένα πανάρχαιο παιδάκι ρακένδυτο, με τραγίσια ποδάρια και πέντε θλιβερές τρίχες στο κρανίο του. Κρατούσε μια συφοριασμένη κιθάρα.

«Ιδού!» ανέκραξε δραματικά ο παπάς. «Ιδού η πραγματική μορφή του ελεεινού δαίμονα! Ύπαγε εις το πυρ το εξώτερον! Είναι η τελευταία νύχτα που στοιχειώνεις τούτο το τίμιο σπιτικό!»

Το δαιμονάκι δεν έδειχνε ωστόσο σημάδια υπακοής.

«Πολύ καλά! Τώρα θα σου δείξω εγώ!» τέντωσε απειλητικό δάχτυλο ο πάτερ.

«Όχι αυτό! Μη! Έλεος!» Έσκουξε ο ερωτάκος ψάχνοντας μια χαραμάδα για να τρυπώσει.

Αλλά ο παπάς ήταν αμείλικτος.

Ξαπλώθηκε φαρδύς πλατύς στον καναπέ, έβαλε παντόφλες και άνοιξε την τηλεόραση.

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα

ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Γεννήθηκε στην Πάτρα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα δημιουργικής γραφής. Έχει βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς για διηγήματα και παραμύθια της (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών,  Δήμο Βέροιας κ.α. ).

Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στον τοπικό τύπο, στο διαδίκτυο και σε ομαδικές εκδόσεις με πιο πρόσφατη τη συμμετοχή της στον τόμο «21 νέες φωνές» από τον Ελευθερουδάκη έπειτα από διαγωνισμό της ιστοσελίδας diavasame.gr.

Ζει και εργάζεται στην Καλαμάτα ως φίλόλογος.

Διαγωνισμός συγγραφής έργων για την Εθνική Αντίσταση

Τον δεύτερο διαγωνισμό για τη χορήγηση τεσσάρων χρηματικών βραβείων σε αναφερόμενα πρώτιστα στην Εθνική Αντίσταση 1941-1944 και δευτερευόντως στην περίοδο 1945-1949 έργα διοργανώνει το κοινωφελές Ίδρυμα Βασιλικής και Όλγας Σταυροπούλου,
ιδρυτής του οποίου είναι ο αείμνηστος Δημήτριος Ν. Σταυρόπουλος, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και συγγραφέας. Τα έργα αφορούν τις εξής κατηγορίες:

α) Ιστορίας (ιστορική μελέτη, ιστορική μονογραφία, ιστορικά δοκίμια, απομνημονεύματα, αυτοβιογραφία, βιογραφίες προσώπων που έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση),

β)Μυθιστορήματος,

γ)Ποίησης και

δ)των υπολοίπων τεχνών (εικαστικές, θέατρο, κινηματογράφο κ.λ.π).

Τα έργα υποβάλλονται με αίτηση με ψευδώνυμο, σε τέσσερα δακτυλογραφημένα αντίτυπα στη Διεύθυνση: Ζαΐμη 1, 10682 Αθήνα, Ελεονώρα Πασπαλιάρη, τηλ: 210-3847679             210-3847679     και δεν επιστρέφονται.  Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλλουν την αίτηση συμμετοχής μέχρι την 30η Νοεμβρίου 2012.

Πληροφορίες και διευκρινήσεις θα δίδονται στα τηλέφωνα: 210-3217687  210-3217687      27310-73351 27310-73351    , 26560-31414             26560-31414, 210-3847679 ,            210-3847679     

πηγή: http://www.eparousia.gr

1 Νέο ποίημα και 3 χαϊκού από την Άννα Ιωαννίδου

ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΤΙΓΜΑ

Άφησες το στίγμα σου.

Αποτυπώθηκες ανεξίτηλα στο λευκό χαρτί.

Με σύμβολα κι εικόνες ζωγράφισα την μορφή σου.

H σκέψη σου πυρπόλησε την φαντασία

κι οι λέξεις ξεπήδησαν από την λάβα του έρωτα.

Άφησες το στίγμα σου.

Αποτυπώθηκες με λόγια  καθρέπτες,

με ψηφίδες από συλλαβές.

Έγινες στίχος στο λευκό χαρτί.

Ταξιδέψαμε στο μονοπάτι του πάθους

με συνεπιβάτες  τις λέξεις, το κόμμα, την τελεία.

Ξεδίψασα με τους χυμούς της έμπνευσης,

με την ανάμνηση του φιλιού.

Οι αισθήσεις μου έξω από εισαγωγικά,

κι η λαχτάρα μου πρωτόγνωρη,

χωρίς ομοιωματικά.

 

Άφησες το στίγμα σου.

Αποτυπώθηκες στον καμβά της καρδιάς.

Έγινες τίτλος με κόκκινα γράμματα.

Στην ποιητική μας αγκαλιά

τα κόμματα  ζευγάρωσαν με τις τελείες,

κι οι παρενθέσεις  έσμιξαν με τα ερωτηματικά.

Άφησες το στίγμα σου.

Αποτυπώθηκες ανεξίτηλα στο λευκό χαρτί.

Έγραψα για το πρώτο μας φιλί.

«Φυλακισμένη» στην  σιωπή της ανάσας σου

αφέθηκα στο κάλεσμά σου

κι αντί για λέξεις

διάλεξα τα αποσιωπητικά…

3 ΧΑΪΚΟΥ

 ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

 Στιγμές στο παρόν:

Μικρές εμπειρίες στον

χρόνο σπαρμένες.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

 Πώς να μαζέψεις

τα κομμάτια της ψυχής;

Μάταιος κόπος!

ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Βήματα ηχούν.

κάποιος χτυπά την πόρτα.

Μια ψευδαίσθηση…

http://www.antiepilogou.gr/ Διαδικτυακός τόπος

Το antiepilogou.gr είναι o διαδικτυακός τόπος του λογοτεχνικού περιοδικού αντί × λόγου. Πρόκειται για μία λογοτεχνική κοινότητα στην οποία τα μέλη της αρέσκονται να γράφουν λογοτεχνία ή πολύ απλά να την διαβάζουν. Στόχος είναι η επικοινωνία τόσο μεταξύ των λογοτεχνών, όσο και με το ευρύτερο κοινό.
Μπορείτε να αναρτήσετε κείμενα σας από διηγήματα έως ποίηση και από προτάσεις βιβλίων έως στοχαστικά δοκίμια. Μπορείτε να σχολιάσετε κείμενα άλλων μελών ή να αλληλεπιδράσετε μαζί τους, συζητώντας για διάφορα θέματα. Μπορείτε με λίγα λόγια να δημιουργήσετε και να κοινωνικοποιηθείτε σε έναν λογοτεχνικό χώρο.
Παράλληλα, μπορείτε να παρακολουθείτε τα νέα κυρίως για την λογοτεχνία, αλλά και γενικότερα για την τέχνη και να διαβάζετε δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή όλα τα τεύχη του περιοδικού από το πρώτο έως και το τρέχον τεύχος.

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~
http://www.antiepilogou.gr/
http://www.facebook.com/antiepilogou

Ένα νέο ποίημα του Αντώνη Πυροβολάκη

Γράμματα

Πράγματα που απέπνεαν την τρυφερότητα μιας απουσίας.

Οι γερανοί στα ντοκ συνομιλούσαν με τη γλώσσα της σκουριάς

τα μολυβένια δάκρυα του αδέκαστου μαρτυρίου τους , που εξάγνιζε το Σίσυφο των μύθων.

Λευκοί σταυροί τύφλωναν το βλέμμα του μεσημεριού

ενώ στον ελαιώνα της Γεσθημανής ψίθυροι κουρελιασμένου ηλιόφωτος έγδερναν τα χώματα.

Στο χτυποκάρδι μου αρνήθηκα να στέλνει πια σήματα μορς στα χάη

από το χώμα να αναδυθεί μια λήθη σα τριαντάφυλλο,

που να μυρίζει ψάθινα καπέλα με λευκές κορδέλες φορεμένα από την λαύρα της ακρογιαλιάς ,

αθανασία να μυρίζει,

έτσι για να χωρέσει στο χαμόγελο σου το φεγγάρι

Οι έρωτες της μιας βραδιάς θυμίζουνε κουτσά κουτάβια και τρελούς καθρέφτες

θυμίζουνε οθόνες χιονισμένες για να κάνουν σκι τα έντομα φτηνών ξενοδοχείων.

Σε αποκλήρωσε το γιασεμί , έβαλε φραγή στην όσφρηση σου.

Το λυκαυγές του είπε πως σε είδε να κυλιέσαι στα χαμαιτυπεία της Βεγγάζης

να ξεπουλάς μουσώνες σε ληστές ψυχών και κύμβαλα κορίτσια , κρουστά αστροφώτιστα κενά,

χορογραφίες κόκκινων θανάτων, ανάμεσα στις παρθενίες αναίμακτων στιλέτων,

που προσευχότανε για εμπόλεμες σφαγές και διατρήσεις σάρκας ροδαλής στα αχανή τοπία της παραφροσύνης.

Και τα όνειρα σε βλαστήμαγαν.

Και τα όνειρα σου ούρλιαζαν γιατί ; τα χάρισες σε μια πιωμένη νύχτα

Πράγματα που απέπνεαν τις σιωπές της λησμοσύνης ,

τον καταρράκτη των γραμμάτων που γκρεμίζονταν απ΄ τα δάκτυλα ενός αυτόχειρα

σε μια λευκή θάλασσα χαρτί

καθώς έτριζε ανοίγοντας πάνω στους μεντεσέδες της του σκοταδιού η πόρτα. 

Πίνακας: Topaz

1ος ΔΙΕΘΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΕΛΑΣΓΙΑΣ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ Λήξη 1η Μαρτίου 2012

Το Λογοτεχνικό περιοδικό «Κελαινώ» και ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Πελασγίας»,  σε συνεργασία με: Γυμνάσιο - Λύκειο Πελασγίας,προκηρύσσουν τον 1^ο (2011) Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Δοκιμίου, με χρηματικά έπαθλα για τα Α΄ Βραβεία.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν Ελληνίδες κι Έλληνες από όλο τον Κόσμο, ανεξαρτήτως ηλικίας, γραμματικών γνώσεων κ.λπ., εφόσον γνωρίζουν τη Νεοελληνική Γλώσσα, με δικαίωμα να επιλέξουν μία, μόνο, εκ των δύο κατηγοριών. Επίσης, επιτρέπεται η συμμετοχή μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου, με τους ίδιους όρους, των οποίων τα έργα θα κριθούν ξεχωριστά, και θα υπάρξουν ξεχωριστές κατηγορίες Βραβείων. Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να στείλουν:

Ένα (1) αδημοσίευτο (οπουδήποτε) ποίημά τους, μέχρι 30 (τριάντα) στίχους, στα Ελληνικά, με ψευδώνυμο (και όχι περισσότερα του ενός ποιήματα με διαφορετικά ψευδώνυμα), το οποίο θα αναγράφεται πάνω δεξιά (πριν τον τίτλο), με θέμα: «Αχιλλέας, Ομηρικός ήρωας», ή

ένα (1) αδημοσίευτο (οπουδήποτε) Δοκίμιό τους, μέχρι 3 (τρεις) σελίδες, στα Ελληνικά, μεγέθους Α4 (περιθωρίου 2 εκατοστών, περιμετρικώς), με ψευδώνυμο (και όχι περισσότερα από ένα Δοκίμια με διαφορετικά ψευδώνυμα), το οποίο θα αναγράφεται πάνω δεξιά (πριν τον τίτλο), σε όλες της σελίδες, με θέμα: «Φθία, πατρίδα του Αχιλλέα».

Τα έργα θα πρέπει να είναι πληκτρολογημένα στη μία πλευρά της σελίδας, σε υπολογιστή ή γραφομηχανή, με μέγεθος γραμματοσειράς 12, απαραιτήτως, σε πέντε (5) πανομοιότυπα, ευανάγνωστα, ορθογραφημένα αντίτυπα, με το ίδιο ψευδώνυμο (που στο Δοκίμιο θα πρέπει να φαίνεται σε όλες τις σελίδες, οι οποίες να είναι συρραμμένες μεταξύ τους πάνω αριστερά).

Ο αποστολέας πρέπει να χρησιμοποιήσει το ίδιο ψευδώνυμο, τόσο για την αποστολή, όσο και για το έργο του. Στο εξωτερικό μεγάλου φακέλου, όπου θα τοποθετηθεί το έργο εκάστου, θα αναγράφεται, μόνο, το ψευδώνυμο του συμμετέχοντος, στη θέση του αποστολέα και όχι τα πραγματικά στοιχεία του. Μέσα στον μεγάλο φάκελο θα τοποθετηθεί ένας μικρότερος, στο καρτελάκι του οποίου θα αναγράφονται: ψευδώνυμο, τίτλος του έργου, πραγματικά στοιχεία του δημιουργού [ Όνομα, Επώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, αριθμοί τηλεφώνου-ων (σταθερό, κινητό) ηλεκτρονική διεύθυνση (αν υπάρχει) ], ενώ απ’ έξω θα αναγράφονται, μόνο, ψευδώνυμο και τίτλος του έργου. Οι μαθητές πρέπει να αναγράψουν, επιπλέον, τόσο έξω από τον μεγάλο φάκελο, όσο κι έξω από τον μικρό, τη λέξη «μαθητής». Οι μικροί φάκελοι εκείνων που δε θα διακριθούν δε θα ανοιχτούν, ώστε να παραμείνει μυστική η συμμετοχή τους. Ως τελευταία ημερομηνία αποστολής των συμμετοχών ορίζεται η 1^η Μαρτίου 2012, στοιχείο που θα εξακριβώνεται από τη σφραγίδα Ταχυδρομείου.

Ο φάκελος θα σταλεί (με απλή, όχι συστημένη επιστολή) ως εξής: Κύριο Νίκο Μπατσικανή, Βατάτζη 57, 1 1 4 73, Αθήνα. Για Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ποίησης (ή Δοκιμίου) και (Μαθητής: αν έχει την ιδιότητα).

Για περισσότερες πληροφορίες, από τον Υπεύθυνο διοργάνωσης και διεξαγωγής του Διαγωνισμού: Νίκο Μπατσικανή, Επίτιμο Πρόεδρο του Λογοτεχνικού Ομίλου «Ξάστερον» κι επί των Δημοσίων Σχέσεων του περιοδικού «Κελαινώ»: batsikanisnikos@gmail.com ,6974647 9 47 (10.00 - 13.00 ή 19.00 - 22.00).

Η Κριτική Επιτροπή θα είναι 5μελής, και τα ονόματα των Κριτών θα δημοσιοποιηθούν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του Διαγωνισμού. Η βαθμολόγηση θα γίνει από το 50 έως το 100.

Για την κρίση θα ληφθούν υπόψη, εξίσου, τα παρακάτω:

α. Τεκμηρίωση του θέματος. β. Λογοτεχνική αξία έργου. γ. Τήρηση όρων του Διαγωνισμού.

Η εκδήλωση απονομής θα λάβει χώρα σε τελετή, η οποία θα πραγματοποιηθεί στην κωμόπολη Πελασγία Νομού Φθιώτιδας (χώροι διαμονής - εστίασης υπαρκτοί), σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί στους επιτυχόντες εγκαίρως και θα δημοσιευθεί στο περιοδικό «Κελαινώ» και στο Διαδίκτυο, όπως και τα αποτελέσματα του Διαγωνις μού.

Θα απονεμηθούν βραβεία (Α, Β, Γ) κι έπαινοι (Α, Β, Γ), ανά κατηγορία. Στον καθέναν που θα διακριθεί με βραβείο ή έπαινο, θα απονεμηθεί τιμητικό - ονομαστικό δίπλωμα. Το ύψος των χρηματικών επάθλων θα ανακοινωθεί την ημέρα απονομής, ενώ για την παραλαβή οποιασδήποτε διάκρισης απαιτείται η φυσική παρουσία του διακριθέντος, ή εξουσιοδοτημένου εκπροσώπου του.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΙ ΕΚΔΟΤΗΣ

Παναγιώτα Χριστοπούλου - Ζαλώνη

 Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΕΛΑΣΓΙΑΣ

                                                Νικόλαος Κατσαούνος

Ποίηση Σπεντζάρη Λίνα

Κάθε ξημέρωμα,
ράβει τα κουμπιά του.

Τη νύχτα ξηλώνονται.

Οι τσέπες του γεμάτες
απ' τα ασήμαντα.

Για τα μεγάλα,
δεν του περισσεύει κλωστή.

***********


Γράμματα γυμνά
μπροστά στην κόψη του μολυβιού!
Τα λόγια που γράφονται φοβάμαι.
Για να γραφτούν
ΣΒΗΝΟΥΝ

*************
 ένα μισό
ψάχντοντας το άλλο του μισό
σκοντάφτει στον καθρέφτη.

****************

Τα σπίτια τα ντυμένα γιορτινά
να τ'αποφεύγεις.

Όταν τελειώνει ο χορός
οι πόρτες ανοίγουν προς τα έξω.

Βγαίνει η ανάσα του σπιτιού.

********************

Οι μέρες έχουν πάντα
μια τρύπα στη μέση
πιο πάνω
ή πιο κάτω
είναι κλειστές

********

Μνήμες

Η φωνή του κολλημένη στον ουρανίσκο
τσίχλα πολυμασημένη
έχασε τη γλύκα της.
Τα γάντια του, φοράνε τα δάχτυλά του,
ανάποδα.
Στο καπέλο του πλεγμένες
λογής - λογής, οι μνήμες.
Κάθε που φυσάει μοναξιά, επιστρέφουν.
Ξηλωμένες.
Βαστάει την ομπρέλα της βεβαιότητας
και κάθε που φυσάει το άγνωστο
τα χαμόγελα μετράει
που περάσανε από τις φωτογραφίες του
Όταν όλα τον διώχνουν,
γυρεύει στα παλιά του τα παπούτσια
τα γραμμένα του.
Οι δρόμοι τον καλούν
με διαφορετική φωνή ο καθένας.
Δεν ξέρει προς τα που να βαδίσει.
Υπνοβατούνε οι άνθρωποι.
Μονάχοι.
Έτσι κι αλλιώς

ο ύπνος δε μοιράζεται.

Μα, δε  δοκίμασαν ποτέ
να μοιραστούν
ούτε τα όνειρα τους.

Σκιές

Φοβάμαι τα φύλλα πουπέφτουν
τρέμω, μη φανεί ουρανός.
Μην περισσέψει το φως
και μικραίνουν οι νύχτες.

Χέρι δε με κρατάει κανένα.

Κλεμμένες ώρες οι ώρες μου
καμμιά δική μου.

Μπλέκονται στα μαλλιά μου
οι σκέψεις μου
κι αν χτενιστώ
ξηλώνεται της λογικής το υφάδι.

Κάθε πρωί καινούρια ντύνομαι.

Τα χτεσινά, τα σήμερα στενεύουν.

Κάποιες φορές
στρώνω τραπέζι στον καιρό
δίχως ψωμί
κρασί μονάχα.

Μήπως και στο μεθύσι του
πάψει τη βροχή μου να ζητάει

Άλλοτε πάλι
στις άκρες των μεσημεριών
τα δειλινά προσμένω
που τις σκιές σηκώνουν.

Γιατί πάντα
πίσω μου και μπροστά μου
δεν ήμουν εγώ.

Αυτή που περπατούσε, ήταν η σκιά μου.
Μόνο όταν γονάτιζα  ήμουν εγώ.
Μόνο στην προσευχή, χανόταν η σκιά μου.

 ***************************

Απεταξάμην

Σου φόρεσαν στο λαιμό ένα σταυρό.
Σημάδι βάφτισης.
Το όνομα που σου δώσανε,
ακόμα βαραίνει τους ώμους σου.
"Μη γυρέψεις αγκαλιά" σ' ορμήνεψαν, ΄
"όλες έχουν ημερομηνία λήξης"
"Όχι στα σύννεφα στη γη να περπατάς."

"Τα πετάγματα πονάνε"

Και συ βρεγμένος ως το κόκκαλο
από την πολλή πραγματικότητα,
φώναξες στο παραμύθι:

ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ!

Σου τραγούδησαν νανουρίσματα
για έναν ύπνο που παίρνει τα παιδιά
και τα φέρνει μεγάλους.

Ξύπνησες λοιπόν ένα πρωί, μεγάλος.

Όλοι οι δρόμοι στην παλάμη σου
χαραγμένοι από πριν
και συ, δίχως να πολεμήσεις
για το δικό σου ήλιο,
φώναξες στο παιδί το μέσα σου:

ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ!

Τώρα, καθισμένος στην εσοχή
του μαύρου βράχου με τις πεταλίδες
μετράς τα κύματα χρόνια που πέρασαν
και τα βρίσκεις αδικαίωτα

Με όση δύναμη σου έχει απομείνει
φωνάζεις:

ΣΥΝΕΤΑΞΑΜΗΝ!
Δεν ακούγεται τσιμουδιά!


 Ζωή χαμηλοτάβανη

Βρεθήκαμε εδώ,
για να γονατίσουμε και να προσευχηθούμε.

Για όσα δεν μας έμαθε κανείς.

Για όσα νομίζαμε πως ξέραμε.

Για τους ρόλους που θα υποδυόμασταν
παρασυρεμένοι από ένα ζευγάρι μάτια

Για τις κουβέντες που θα αποστηθίζαμε
τις  ώρες που δε θα πατούσαμε στο χώμα.

Αλλά
ανάμεσα σε δύο κόσμους που μένουν  ίδιοι
κι ανήμποροι να σηκώσουν το βάρος της ένωσης
αποδεχτήκαμε να ζούμε χωριστά,
ρίχνοντας που και πού κλεφτές ματιές
στο μέλλον που αφήσαμε.

Κι είναι η ζωή τόσο χαμηλοτάβανη

Πώς να χωρέσει τόσους ανθρώπους όρθιους;

Πόσο μάλλον ενωμένους.

Που θα πεί, ψηλότερα.


Εύθραυστον

Πέτρες, η μία δίπλα στην άλλη
των ξεριζωμένων ανθρώπων οι ζωές.

Κι ανάμεσα τους ο πηλός.
ένα γαλανό κομμάτι ουρανό γυρεύουν

Μακριά από πολεμίστρες
και χτιστά παράθυρα,
ένα κατάρτι
να του κρεμάσουν το πανί
εκείνο με τις προσευχές.

"Ο κόσμος είναι  όμορφος
αν τον κοιτάξεις από ψηλά".

Δε φαίνονται οι χαρτοκούτες.

Πόσο μάλλον το "ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ"

της ψυχής που αναζητά
ένα τόπο να ριζώσει.

******************
Τα κόκκινα παπούτσια

Αρνήθηκες τα χρώματα.
Συμφιλιώθηκες με το άσπρο και το μαύρο.

Χώρεσες όλα  τα όνεριά σου
σε έναν ύπνο.
Πλασμένος από ένα υλικό που δεν ξέρεις,
σκαρφαλώνεις στην ψευδαίσθση
και το μόνο που μένει είναι
εκείνα τα κόκκινα παπούτσια
δίπλα στο ποτάμι.

Ένα βήμα πριν ή μετά
το μεγάλο ποίημα.

Πόση ζωή ξοδεύουν οι άνθρωποι

για να πεθάνουν!

Σύντομο βιογραφικό

Η Λίνα Σπεντζάρη έχει βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Τα ποιήματα είναι από ανέκδοτη ποιητική της συλλογή.

Νέα έκδοση του περιοδικού Vakxikon

To νέο e-book των Εκδόσεων του Περιοδικού Βακχικόν : η ανθολογία ξένης ποίησης "Μεταμορφώσεις", σε μετάφραση και επίμετρο Χρίστου Κρεμνιώτη. Στην ιστοσελίδα του περιοδικού
 http://www.vakxikon.gr/content/view/921/4209/lang,el/

Βραδιά ποίησης στο Βόλο

ΖΩΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ

                             ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

20:00        Χαιρετισμός από το Δήμαρχο Λαμιέων κ. Γεώργιο

                  Κοτρωνιά.

20:05        Ομιλία για την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων από την

                  Πρόεδρο του Συλλόγου μας κ. Αγγελική Μπαρτσιώκα. 

20:10        Μικρό αφιέρωμα στο Γιώργο Μεγαλιό από το μέλος   

                  μας κ. Ντίνο Μιχελή.

20:15        ‘’Ζωοφιλία και ποίηση’’- Βιογραφικό της νικήτριας

                  του Α’ Πανελληνίου Διαγωνισμού Ποίησης του Φ.Σ.Φ.

                  με φιλοζωικό θέμα κ. Δήμητρας Καραφύλλη από την

                  Γ. Γραμματέα του Συλλόγου μας κ. Γιόλα Δάρα.

20:20        Παρουσίαση- κριτική των βραβευμένων ποιημάτων

                  από το μέλος μας κ. Ρούλα Φαλάρα-Κρανιώτη.

20:25        • Απονομή Επαίνου σχολικού διαγωνισμού ποίησης.

                  • Απονομή του Α’ Παν. Βραβείου Ζωοφιλικής Ποίησης.

20:35        Παρουσίαση των καλεσμένων διακεκριμένων ποιητών

                  Χάρη Μελιτά, Αρτέμιδος Βαζιργιαντζίκη και Γιώργου

                  Νικολόπουλου από την κ. Παναγιώτα Χριστοπούλου-

                  Ζαλώνη, μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών,

                  Ιδρύτρια-Πρόεδρο του Λογοτεχνικού Ομίλου

                  «Ξάστερον», Εκδότρια-Διευθύντρια του Λογοτεχνικού

                  Περιοδικού ΚΕΛΑΙΝΩ.

20:40        Απαγγελίες ποιημάτων.

20:50        ‘’ Ένα ποίημα και ένα τραγούδι για το Γιώργο’’ από

                  τη Νίκη Βλάχου και το Γιώργο Μελεμενή.

21:00        Μπουφές.

                          Συντονισμός εκδήλωσης: Νίκη Βλάχου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΖΩΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

Με αφορμή τον εορτασμό

της Παγκόσμιας Ημέρας των Ζώων

το Δ. Σ. του Φιλοζωικού Συλλόγου Φθιώτιδας

σας προσκαλεί

να τιμήσετε με την παρουσία σας

την εκδήλωσή μας

που θα πραγματοποιηθεί

την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011

και ώρα 20:00

στην αίθουσα του ξενοδοχείου ‘’Σαμαράς’’,

Αθ. Διάκου 14, Λαμία

Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη

στη μνήμη του Γιώργου Μεγαλιού,

μέλους της Εξελεγκτικής Επιτροπής του Συλλόγου μας

Θα ακολουθήσει μπουφές με πλούσια εδέσματα και ποτά

ΕΙΣΟΔΟΣ:  € 10