Έκθεση ζωγραφικής "χρώματα γης του Ολύμπου"

Ο Θανάσης Καραμήτας παρουσιάζει την έκθεσή του με τίτλο “Χρώματα της γης του Ολύμπου” στο Κτήμα Μπέλλου, στον Άγιο Δημήτριο Πιερίας. Τα εγκαίνια θα γίνουν την Κυριακή, 20 Μαΐου, στις 11:30 π. μ. και η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 24 Ιουνίου.

Ποίηση Γκάλαβου Εύη

Μικρές παπαρούνες.







Είμαι ντροπαλή


κοκκινίζουν τα μάγουλα


"..μικρές παπαρούνες,


έτοιμες να πετάξουν


στον άνεμο με το πρώτο μου άγγιγμα..."


ψιθυρίζεις στο αυτί.


Κύματα ηδονής


ξεχνώ έτσι τις παπαρούνες


"..γυναίκα ηφαίστειο


πως να σε δαμάσω;.."


Εύη Γκάλαβου

17ος ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

«ΤΕΧΝΗ» Μ.Κ.Ε. ΚΙΛΚΙΣ, ΙΟΥΝΙΟΣ 02-07-2012


17ος ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
«ΚΟΥΡΟΣ ΕΥΡΩΠΟΥ»
ΑΠΟΝΟΜΗ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΑΙΝΩΝ

Η Κριτική επιτροπή του 17ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού «Κούρος Ευρωπού» της ΤΕΧΝΗΣ ΚΙΛΚΙΣ
Α π ο ν έ μ ε ι
Α΄ Βραβεία στους:

1ο Στην υπ’ αριθ. 80 ποιητική συλλογή με τίτλο «Διαθήκη» και το ψευδώνυμο «Έκτωρ», που ανήκει στον κ. Χάρη Μελιτά, από Αθήνα.

2ο Στην υπ’ αριθ. 113 ποιητική συλλογή με τίτλο «Αρχιτεκτονικές στίχου» και το ψευδώνυμο «Αμφυλίκη», που ανήκει στην κ. Νίκη Βλάχου, από Λαμία.

3ο Στην υπ’ αριθ. 51 ποιητική συλλογή άτιτλη, με το ψευδώνυμο «Ιφιγένεια», που ανήκει στην κ. Σοφία Μπεκιώτη, από Λάρισα.
Β΄ Επαίνους στους:
- Στην υπ’ αριθ. 12 ποιητική συλλογή με τίτλος «Λυρική Εποποιία» και το ψευδώνυμο «Κίρκη», που ανήκει στην κ. Παναγιώτα Διέννη, από Χαλάνδρι Αθηνών.
- Στην υπ’ αριθ. 43 ποιητική συλλογή, άτιτλο, με το ψευδώνυμο «Λαομαρδόνιος», που ανήκει στον κ. Γιώργο Αμπατζίδη, από Πάτρα.
Η Κριτική Επιτροπή
Η Πρόεδρος
Ζωή Σαμαρά
Ομότιμη Καθηγήτρια Α.Π.Θ. Τα Μέλη
1. Κική Δόγια-Πλόχουρα, Φιλόλογος
2. Σόνια Λευκίδου, Φιλόλογος
3. Μαρία Λιτσαρδάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια Α.Π.Θ.
4. Αφροδίτη Σιβετίδου, Καθηγήτρια Α.Π.Θ.
5. Δημήτρης Γουνελάς, Καθηγητής Α.Π.Θ.

Κυριακίδης Νίκος 5 Ποιήματα

Μια φορά κι ένα καιρό

‘’Τι δουλειά κάνεις ;’’

‘’Πουλάω.......παίρνω τα ΚΤΕΛ και μια βαλίτσα

πάντα υπάρχει κάποιο ανοιχτό ξενοδοχείο

μένω, μετά μαζεύω παραγγελίες

φεύγω’’

Σ΄ένα καταπράσινο δάσος

υπήρχε μια όμορφη αλεπού,

πολυ μικρή για μεζές

πολύ-πολύ μικρή για να μη χορταίνει         

εύκολα.

Όταν ξέμενε

επιτάχυνε το βήμα

έφτανε στις παρυφές της πόλης

όρμαγε στα σκουπίδια

επέστρεφε.

‘’Όλοι θέλουν

ένα τηλέφωνο, μια διεύθυνση

υποψήφιων νεκρών.

Άλλοι για όργανα,

άλλοι για καμιά γρήγορη αρπαχτή στη διαθήκη

άλλοι-οι πιο πολλοί

να ξελαμπικάρουν:

μια ζητούμενη

ευθανασία

ένας φόνος χωρίς άλλοθι

κόστος

φλυαρίες’’

Η αλεπού δεν είναι πονηρό ζώο

Θα την έλεγες

Ευπροσάρμοστη

Ολιγαρκή

Κυρίως χωρίς φαντασία

και όνειρα

γι΄αυτό και η ουρά της φουντωτή

εντυπωσιακή

περισσότερο από ολόκληρο το ζώο

σα να λέει

‘’από μένα θυμηθείτε

μόνο τη φυγή μου’’

 

ΑΙΩΝΑΣ

Ακέφαλα κορίτσια

εσυ χωρις φίλους

λάθος απαντήσεις

κύκλοι παντού.

Τηρουμένων των αναλογιών

ονoμάστε το

Πρώτη                                                         

Μοναδική

Παρουσία

 

ΠΑΖΛ

Στη λεωφόρο σταυρώνουν ένα αγόρι,

μπροστά στη μάνα του

Κατέβηκαν και πήραν

τα εργαλεία απ΄ τη καρότσα.

Το δέντρο πνιγμένο

στο απέραντο μπετόν,

τα πλακάκια ιδρωμένα.

Κατέβασαν τσεκούρι

μιαν αξίνα, φτυάρι, το ψαλίδι του κουρέματος.

Πρώτα βέβαια του πήραν αίμα

-Επιβεβαίωση.

‘’Πονάω’’ φώναζε το αφτί

το χέρι ψιλοχάιδευε το πεζοδρόμιο χωρίς τα δάχτυλα

‘’καθήκια’’ είπε το δόντι,

‘’όχι μπροστά της’’ , αυτό, από το δεξί του μάτι.

Τα γένια προσπαθούσαν

να παρηγορήσουν τη γριά,

αλλά εκείνη δεν έβλεπε

τίποτε.

Ούτε μάλλον ήταν εκεί.

Είχε πάει

ντάλα μεσημέρι

κατ΄ ευθείαν στο μνήμα του.

 

Τα δοκάρια

Η βασιλεία

είναι του παιδιού......

Όμορφο να ζεις ανάμεσά τους

μέσα στη σοφία τους

με τις εκπλήξεις τους.

‘’Τυχαιότητα’’

Με τον όγκο που δίνουν

στην επιβίωσή μας.

Κι αν έρθουν και άλλες

απόλυτες απογοητεύσεις,

ένας άστεγος

κι ένας με πρισμένη κοιλιά

θα βγάλουν τη γλώσσα

στις εμπειρίες,

θα χλευάσουν τις παροιμίες,

μέσα στο λόφο της κοπριάς

θα βαφτούν και θα φλερτάρουν.

Σκέτα

 

ΕΨΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΕΙΔΑ ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ

Φωνή και ούτι

Αμαν !

Βγήκε κι αυτή η ανάσα...

μνήμες την έπνιγαν

πείσματα τη σπρώχναν,

ουλές την ομορφαίναν.

Έρωτες πόνου,

κρυφοί σαν

την ελπίδα

άγριοι

όπως κάθε σαρκοφάγου,

που συνήθως

πεινά.

Αμαν !

Κι απ΄εδώ και κάτω

δάκρυα βγαίνουν

Χασούρες

λάθη

γλύκα υγρή,

γι΄αυτό

‘’κοίτα με

κι από τη μέση

και χάμω’’

Τσιφτετέλι,

επιτάφειος.