ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΝΤΑΞΗ - ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

Νέα ποιητική συλλογή από τη Δέσποινα Κονταξή

 

 Δείγματα γραφής:

Λευκές σελίδες

Λευκές σελίδες που περιμένουν

υπομονετικά κάτι πάνω τους να γραφεί

κάτι να τους χαρίσει η αφή,

ώστε και αυτές με τη σειρά τους

να σκιρτήσουν.

Να νιώσουν τη ζεστασιά του αγγίγματος

καθώς αφήνει τα ακροδάκυλά μου

και δίνει χαρά και ταξιδεύει

καινούργιους ναυαγούς και ταξιδιώτες

ενίοτε και τυχοδιώκτες.

Όταν διεγείρονται –Καβάφης

Προσπάθησε να τα φυλάξεις, ποιητή,

όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται.

Τού ερωτισμού σου τα οράματα.

Βάλτ’ τα, μισοκρυμένα, μες τες φράσεις σου.

Προσπάθησε να τα κρατήσεις, ποιητή,

όταν διεγείρονται μες το μυαλό σου

την νύχτα ή μες την λάμψι τού μεσημεριού

Κηλίδες

Κηλίδες πάθους που κυριεύουν

το κορμί και χρωματίζουν

τις σκέψεις με κάτι ανείπωτο.

Με κάτι που περιμένει να αναβλύσει

από τα βάθη της ψυχής

και να μας δώσει τη χαρά

της νιότης,

του έρωτα,

της ίδιας της ζωής.

Στάμπες φιλιών που αφήνονται

σε κάποιο σημείο του σώματος.

Με τον τρόπο τους ανταποκρίνονται

στο κάλεσμα ερωτικού αρώματος

που θέλει με τον τρόπο του

να κυριαρχήσει…

πάνω σε σκέψεις

πάνω σε πράξεις

πάνω στις όποιες προφυλάξεις.

Στην άχνα των ματιών

Στην άχνα των ματιών κρύβεται

αυτό που δεν πρέπει να προδωθεί.

Αυτό που πρέπει να καλυφθεί

από δήθεν ομιχλώδεις σκέψεις

που ταξιδεύουν τη ματιά μακριά.

Ματιές που χιάζονται

και συναντιούνται αστραπιαία που και που

μέχρι να βρεθεί η στιγμή και κάπου

να μπορέσουν να κοιτακτούν

σε χρόνο παρατεταμένο.

Αυτές κάνουν τις αισθήσεις

να διεγείρονται

να ξυπνούν, να αφυπνίζονται.

Αυτές κάνουν την καρδιά να διαλέγει

κάποιον άλλο ρυθμό να κτυπάει.

Ο εαυτός να αφήνεται να αγαπάει

και να το δείχνει.

Προς τα παρόν σβήνονται τα ίχνη

της παρατεταμένης ματιάς

και σύντομα μονομιάς

θα βρεθούμε να κοιτάμε τοπίο

το οποίο

θα βρίσκεται μετά τη χώρα

του ατέρμονου πάθους.

Τώρα κάτι εφευρίσκεται

για την αποφυγή οποιουδήποτε λάθους

και την παράταση της όποιας ηδονής.

Χρησιμοποίηση της φειδωλής

ρητορικής τέχνης

επειδή τα λόγια περισσεύουν

όταν το συναίσθημα αποκαλύπτεται

με φιλί, με άγγιγμα,

με την καυτή, φλογερή αναπνοή.

Τα τώρα γερασμένα

Γερασμένα κορμιά

έχουν από το χρόνο στεγνώσει

από καθετί ζουμερό.

Χάνεται το υγρό φιλί από τα χείλη

σκληραίνει το κάποτε απαλό χάδι.

Θεριεύει ο θυμός που χάθηκε

το κάποτε που έρεε πάθος.

Γερασμένα μυαλά που δεν μπορούν

πια να σκεφτούν και χάνονται

μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

Αναζητούν τα νιάτα

και τα τότε τους παθήματα

ερωτικά ή μη.

Γερασμένα μάτια που περιβάλλονται

από βαθιές καλοσχηματισμένες ρυτίδες

και κοιτούν, απογοητευμένα ίσως,

το πρόσωπο που τα κουβαλάει, κάθε πρωί.

Κοιτούν και χάνονται

και το τέλος άλλοτε ποθούν

κι άλλοτε επιθυμούν.

Γερασμένη καρδιά που όμως

ποτέ δεν έπαψε να κτυπά

ποτέ δεν έπαψε να λαχταρά

και να χαρίζει σφυγμούς στο κορμί.

Γιατί μπορεί όλα να φαίνονται

γέρικα από έξω, αλλά μέσα

στη ψυχή και στη καρδιά

τα νιάτα σκιρτούν και βρίσκονται πάντα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Δέσποινα Κονταξή γεννήθηκε στις 22 Ιουλιου του 1978 στην Καβάλα. Τον Ιανουάριο του 1990 μετανάστευσε με τους γονείς της στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νοτίου Αφρικής, όπου φοίτησε στο SAHETI, το μεγαλύτερο σχολείο του Απόδημου Ελληνισμού. Το 1994 ασχολήθηκε με το μαθητικό περιοδικό ως φωτογράφος, αρθρογράφος και συντάκτρια.

Το 2007 εκδίδεται η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο "Εσένα σκέφτομαι που περιμένω". Το καλοκαίρι του 2009 παίρνει Τιμητικούς επαίνους στον Α’ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Θάσου και στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης του Δήμου Χορτιάτη. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς βραβεύεται στο 5^ο Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης, το οποίο είχε Ευρωπαϊκή συμμετοχή, με Τιμητική διάκριση. Η βράβευση πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα,  Το βραβευμένο αυτό ποίημα με τίτλο «Τα χαμόγελα δραπέτες» συνοδεύει τον Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς πίνακα ζωγραφικής στο Ιταλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, σε δύο γλώσσες στα ελληνικά και στα ιταλικά.

Το Νοέμβριο της ανακοινώνεται ότι έχει λάβει το 2^ο βραβείο στον 9^ο Διεθνή Ποιητικό Διαγωνισμό Γερμανίας για το Ποίημά της «Κύπρος-Το μαρτυρικό νησί της Αφροδίτης», ενώ το ποίημά της «Μαύρες σιλουέτες» γίνεται πίνακας ζωγραφικής και εκτίθεται στην εκδήλωση «Ποίηση και Ζωγραφική 2009», στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια χρονιά της απονέμεται το «βραβείο-μετάλλιο ευεργέτη» του Νομού Καβάλας για την προσφορά της στην προβολή του Νομού.  

Τον Μάρτιο του 2010 εκδίδεται η δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Η μοναξιά του κλινοβάτη», ενώ ο Δήμος Χορτιάτη συμπεριλαμβάνει το ποίημά της «Πέτρα» στην ανθολογία του για το 2010. Τον Απρίλιο ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας της δίνει τα συγχαρητήριά του για τη ποίημά της  «Κύπρος- Το μαρτυρικό νησί της Αφροδίτης» .

 Στις 3-12 Μαίου της ίδιας χρονιάς διοργανώνει «Το φιλί του κεριού» όπου παρουσιάζονται ποιήματά της πάνω στα κέρινα ομοιώματα του Θοδωρή Κοκκινίδη. Τον ίδιο μήνα στις 14-19 παρουσιάζει με αφορμή τη γενοκτονία των Ποντίων ποιήματά της γραμμένα για αυτό το συμβάν, ενώ ο Δήμος Ελευθερούπολης Καβάλας την βραβεύει στις 26 Μαίου ως Φυσικοθεραπεύτρια και Ποιήτρια για την προσφορά της στην ποίηση και στον τόπο. 

Τον Ιούνιο το διεθνώς βραβευμένο ποίημά της «Τα χαμόγελα δραπέτες» σε συνεργασία με το RAI DUO συμπεριλαμβάνεται ως «Sorrisi evasi» σε εκπομπή της Ιταλικής κρατικής τηλεόρασης.

Τον Οκτώβριο βραβεύεται από το Λογοτεχνικό Κλάμπ με το 2^ο Βραβείο Ποίησης στον ποιητικό του διαγωνισμό για το ποίημά της «Υφαίνω», ενώ ο Δήμος Καβάλας την τιμά συμπεριλαμβάνοντας ποιήματά της στην ανθολογία των Λογοτεχνών του Νομού Καβάλας. Η ανθολογία μοιράζεται σε σχολικές βιβλιοθήκες της Καβάλας.  Τον ίδιο μήνα είναι επίτιμη προσκεκλημένη του Δήμου Αθηναίων στα πλαίσια του 2^ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου να παρουσιάσει ποίησή της. Τον Νοέμβριο ο Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών την τιμά για την προσφορά της στην τέχνη στα πλαίσια του επετειακού Πανελλήνιου Συνέδριου Φυσικοθεραπείας το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα.

Τον Ιανουάριο του 2011 βραβεύεται με έπαινο στον Ετήσιο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του περιοδικού «Κελαινώ» για το ποίημά της «Άνασσα Πόλη», ενώ είναι υποψήφια για το Writer’s Digest Poetry award και το Hippocrates Prize.

Ποιήματά της βρίσκονται στις εξής ανθολογίες: Ανθολογία 5^ου Φεστιβάλ ποίησης 2009, Ανθολογία Ποίησης και ζωγραφικής 2009, Ανθολογία Δήμου Χορτιάτη με θέμα την Πέτρα 2010, Ανθολογία του Δήμου Καβάλας με τους λογοτέχνες του Νομού Καβάλας, στην εφημερίδα «Εβδόμη» και «Βραδυνή». Επίσης στο “The Sound of Poetry”, “Love the poem”, “Vivliolatreia” και έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και στα Ιταλικά. Βίντεο των ποιημάτων της προβάλλονται σε περισσότερα από 50 διαδικτυακά κανάλια ανά τον κόσμο, ενώ ποιητικές της συλλογές βρίσκονται σε Βιβλιοθήκες της Ελλάδας και του εξωτερικού όπως στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδριας στην Αλεξάνδρια, του Κογκρέσου στη Νέα Υόρκη, του ΣΑΧΕΤΙ στη Νότια Αφρική, του Κολλεγίου του Αγ. Σπυρίδων στην Αυστραλία και στη Βρετανική Βιβλιοθήκη στο Λονδίνο.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

Χαρισματικά και Ευφυή Παιδιά:
Μύθοι και Αλήθειες για την Εκπαιδευσή τους
Πόλη: Αθήνα
Ημερομηνία: Σάββατο 05 Φεβρουαρίου 2011
Ώρες: 10:00-14:30
Τόπος: Λ. Ηρακλείου 133 Περισσός Τ.Κ. 14231 (Δίπλα στα Σταθμό του ΗΣΑΠ)


Εισηγήτρια: Αγγελική Φουστάνα,
Ειδική Παιδαγωγός, Διδάσκουσα Πανεπιστημίου Αθηνών
Δίδακτρα:
45€ // Εκπαιδευτικοί 35€ // Φοιτητές 30€ // Άνεργοι 20€
Θεματικοί Άξονες του Σεμιναρίου:

* Χαρισματικοί μαθητές:
o γενικά χαρακτηριστικά και τρόποι εκδήλωσης στην τάξη
o τρόποι στήριξης και προσαρμογή των διδακτικών στόχων
* Ορισμοί ευφυϊας
* Κατηγορίες ευφυών μαθητών
* Αναγνώριση- Διάγνωση ευφυών μαθητών
* Τρόποι στήριξης των ευφυών μαθητών - προσαρμογή των διδακτικών στόχων
* Διαφοροποιημένο αναλυτικό πρόγραμμα
* Σχεδιασμός - προσαρμογή ενός εκπαιδευτικού προγράμματος για χαρισματικά παιδιά
* Συζήτηση περιπτώσεων
Χρήσιμες πληροφορίες:

Ώρες προσέλευσης - Παραλαβή Φακέλου Σεμιναρίου: 09:00-09:45
Έναρξη σεμιναρίου: 10:00
Ολοκλήρωση σεμιναρίου: 14:30
Παραλαβή βεβαιώσεων: 14:30-15:00
Παρέχονται:
* Σημειώσεις
* Βιβλιογραφία
* Εκπαιδευτικό Υλικό
* Βεβαίωση
* Δωροεπιταγή 10€ για αγορές από το βιβλιοπωλείο μας
Πληροφορίες - Εγγραφές:
http://www.aie.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1258%3A2010-12-15-10-37-13&catid=125%3A2010-10-25-13-28-19&Itemid=478

210-3846930 & 210-3846534 και info@aiecollege.gr

ΘΡΗΝΩΔΟΥΣΑ ΠΟΛΙΣ

  

            Η σιωπή κάθισε μεγαλόπρεπα στο θρονί της .Ο ήλιος έγειρε και άρχισε να συλλογάται.  Τ αστέρια άρχισαν το μοιρολόι. Τα πουλιά πέταξαν σε σχηματισμούς τρομαγμένα. Ο αγέρας τρύπωνε από τα παραθυρόφυλλα στις καρδιές των νέων .Τα πιτσιρίκια τρέξανε κάτω από τα φουστάνια των μητέρων τους. Η αγάπη ξεστράτισε σε μοναχικούς ατραπούς…

             Έκλεινε τα είκοσί του χρόνια σήμερα ο Μωάμεθ ο Β’  και στο παλάτι στήσανε γιορτή. Τα τραπέζια ξεχείλιζαν λιχουδιές, οι ναργιλέδες άναψαν και οι χορεύτριες σαγήνευαν τους πάντες. Στο κέντρο ο νέος με τη λαμπρή στολή και το στέμμα στο κεφάλι. αναλάμβανε το θρόνο και οι ετοιμασίες είχαν αρχίσει μήνες πριν. Το κρασί  έρεε ,η μουσική και οι χορεύτριες σαγήνευαν το πλήθος των ανθρώπων που είχαν κατακλύσει το παλάτι. Ο ίδιος όμως ταξίδευε…Ο νους του φυγάς ,ξεστράτισε και πάλι στο μεγαλόπνοο όράμά του .Απομακρύνθηκε από το πλήθος, κάθισε στο σοφά του και κατέστρωσε το σχέδιό του. Νύχτα και μέρα ξυπνώντας ή πηγαίνοντας να κοιμηθεί μέσα στο παλάτι ,σκεφτόταν με τι μέσα και με ποια  στρατιωτική δράση θα κατακτούσε την Κωνσταντινούπολη. Μαζεύει λοιπόν όλους τους καλούς τεχνίτες από τη γύρω περιοχή και χτίζουν το φρούριο   Ρούμελη Χισάρ, με πύργους και κανόνια, στραμμένα στην Πόλη .

Όλη αυτή η έντονη προετοιμασία του Μωάμεθ έγινε αντιληπτή στους άρχοντες και το λαό της Κωνσταντινούπολης. Η απελπισία άρχισε να χτυπά τις  πόρτες μικρών και μεγάλων. Η Ανθή αναστέναξε, άφησε το κέντημά της και κοίταξε από το παράθυρό της λυπημένη.

-Που να είναι ο καλός της ; Έχει  δυο μέρες να τον δει, έστω και από μακριά. Συνήθως περνούσε κάτω από το παράθυρό της τραγουδώντας και χαρίζοντάς της το πιο γλυκό του χαμόγελο. «Ξύπνα γλυκό μου όνειρο και έλα στο μπαλκόνι για να σε δουν τα μάτια μου, να μου διαβούν οι πόνοι».

Ο Κων/νος Παλαιολόγος, ανήσυχος,  συγκεντρώνει τους συμβούλους του για να αποφασίσουν, πώς θα αντιμετωπίσουν τις κατακτητικές διαθέσεις του Σουλτάνου. Εφοδιάζει την Πόλη με τρόφιμα και όπλα, επισκευάζει τα τείχη ,οργανώνει πυροβολικό ,ζητά στρατιώτες ,χρήματα από τους πλουσίους που αυτοί αρνούνται. Ο Μωάμεθ προστάζει στον Κωνσταντίνο   να φύγει από την Πόλη .Με μια ψυχή με μια  φωνή, βροντοφωνάζουν  ως άλλος Λεωνίδας: « Δεν παραδίνουμε την Πόλη ,τη ζωή μας».

Βαριά τα σύννεφα πάνω στον ουρανό της Βασιλεύουσας. Μαύρα πουλιά κράζουν απεγνωσμένα και κάνουν τις κόρες να θρηνούν και να σταυροκοπιούνται.

-Κακό μαντάτο θαρρείς να’ναι τούτο, λέει η Ανθή  στη  φίλη της.

-Μα φέτος ούτε τα δέντρα δεν ανθίσανε.

-Άκαρπα λες και μείναν.

-Και τα χελιδόνια ,δεν τα είδαμε ,μήτε να χτίζουν τις φωλιές τους  .

-Και οι δικές μας οι «φωλιές»ως πότε θα’ναι δικές μας; σιγοθρηνεί η γερόντισσα  στην άκρη της αυλής.

Οι ήχοι της καμπάνας την ανασηκώνουν λες και είναι παιδούλα. Σταυροκοπιέται  και δυο δάκρυα αυλακώνουν το ταλαιπωρημένο από το χρόνο πρόσωπό της.

-Να δώσει ο Θεός όσα μπορεί ο άνθρωπος ν’ αντέξει…λέει και ξανασταυροκοπιέται.

-Μπα σε καλό σου κυρούλα. Τι έπαθες ; Δεν ξέρω καλή μου κόρη. Έχω πολύ κακό προαίσθημα   .Κοίτα  σκοτείνιασε . Αστράφτει, βροντά ,Μάιος είναι ή χειμωνιάς;

Τώρα οι καμπάνες της Αγια- Σοφιάς χτυπάνε δαιμονισμένα .Οι πολιορκημένοι σπεύδουν όλοι στο καταφύγιό τους, στη Δέσποινα ,Κυρία και Μητέρα τους.

Ο Κωνσταντίνος είναι ήδη εκεί  και προσεύχεται με δάκρυα στα μάτια. Μιλά   στο λαό του ,τους προτρέπει ν’ αντισταθούν και να πολεμήσουν γενναία  .Ζητούν συγχώρεση και κοινωνούν των Αχράντων Μυστηρίων .       

Εκείνη  τη βραδιά της 28ης Μαϊου 1453, η ιερή  ακολουθία ,η τελευταία Χριστιανική ακολουθία, ήταν μια επιθανάτια λειτουργία. Δάκρυα και θρήνος παντού. Και ένας ξύλινος ή πέτρινος, ή σιδερένιος  άνθρωπος θα έκλαιγε.

Ξημέρωσε 29η Μαίου 1453.Οι Τούρκοι επιτίθενται. Μια δυο φορές και οι γενναίοι πολιορκημένοι αντιστέκονται σθεναρά. Όμως ένα βόλι βαρύ, θανατηφόρο βρίσκει το γενναίο στρατηγό Ιουστιάνη,ο οποίος ήταν αρχηγός της άμυνας και μαζί με την ψυχή του που εγκαταλείπει τα παρόντα, θρηνεί και η ελευθερία τη λατρεμένη Πόλη.

Εισβάλουν οι Γενίτσαροι από τα γκρεμισμένα τείχη και άλλοι Τούρκοι βρίσκουν μια μικρή πύλη ,την Κερκόπορτα και οι υπερασπιστές καταρρέουν.

Μια σπαρακτική φωνή σκίζει τ’ουράνια που είναι κατάμαυρα. «‘Εάλω η Πόλις»(Η Πόλις έπεσε).

Ο αυτοκράτορας παλεύει ακόμη όρθιος. Μάχεται ηρωικά, αλλά είναι μόνος, ανυπεράσπιστος και η σπάθα του κατακτητή μαζί με την σπαρακτική φωνή που σκίζει τους ουρανούς ,συμπληρώνει τον αριθμό των ηρώων.

Έτσι οι Τούρκοι κατακτητές ορμούν στην Πόλη κι αρχίζουν να σκοτώνουν ,να λεηλατούν και να καταστρέφουν τους θησαυρούς της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Κάποιοι κατευθύνονται στο Ναό της Αγιάς –Σοφιάς. Σαν τ’ άγρια θηρία πεινασμένοι, ορμούν με τσεκούρια ,σπάζουν τις πόρτες της εκκλησιάς και σφάζουν τους πάντες.  Τρεις μέρες και τρεις νύχτες, η άλλοτε ολάνθιστη χιλιοτραγουδισμένη Πόλη ,έγινε θρηνωδούσα ,κλαίουσα γοερά.

Η γερόντισσα με το κακό προαίσθημα ήταν έξω από το Ναό ,δεν πρόλαβε να μπει μέσα και έβλεπε  και άκουγε το θρήνο. Δεν άντεχε η δόλια της καρδιά  τόσο πόνο και προσευχήθηκε θερμά στην Παναγιά να την πάρει πριν του Τούρκου το μαχαίρι την εύρει.

Δίπλα κρυμμένη στον κόρφο της ,η Ανθή  σιγόκλαιε για όλα όσα αντιλαμβανόταν.

-Που να είναι άραγε ο καλός της. Ζει. Τον σκότωσαν οι Τούρκοι .Και αν ζει που και πότε θα τον βρεί.  Αν δεν υπάρχει ,τι νόημα έχει η δική της ζωή;

Σε πήρε της θάλασσας το κύμα,

τ’ ανέμου η πνοή,

της  βροχής το δάκρυ,

των αστεριών το φως,

του ήλιου το ταξίδι,

των λουλουδιών το χάδι.

Ερήμωσα… 

Ζωή χωρίς αγάπη ,ζωή δίχως ζωή…

Πλημμυρισμένη από τις σκέψεις της και με ζωγραφισμένη την απελπισία στο πρόσωπό της και    με το φόβο φωλιασμένο στην καρδιά της ,είδε τη γερόντισσα να γέρνει μέσα σε μια λίμνη αίματος και να σβήνει με μιας. Και ευθύς  υψώθη κρίνος. Και αμέσως οι κρουνοί του ουρανού άνοιξαν  …Έβρεξε ,έβρεξε λες και ήθελε να ξεπλύνει το αίμα, το θρήνο, να διώξει τη σκλαβιά.

Η Ανθή έμεινε απορημένη. Έτρεμε σαν κιτρινισμένο φύλλο του φθινοπώρου. Προσπάθησε να σύρει την κυρούλα  στην  άκρη να μην την ποδοπατήσει το πλήθος που έτρεχε χωρίς προσανατολισμό ,οι Χριστιανοί να βρούν κάπου να τρυπώσουν και οι Τούρκοι  λυσσασμένοι να σκορπούν το θάνατο.

Σκόνη, αίμα, θρήνος όλα έγιναν  ένα κουβάρι που τύλιγε την ψυχή της Ανθής σφιχτά, τόσο σφιχτά που νόμιζε ότι θα άφηνε και αυτή την τελευταία της πνοή, εκεί, δίπλα στην πεθαμένη κυρούλα και κάτω από το ποδοβολητό των αλόγων.

Όμως η μορφή του αγαπημένου της ,έντονα πρόβαλλε εντός της.

-Ανθή μου, σήκω ,τρέξε να κρυφθείς ,νόμισε ότι άκουσε να της λέει.

Άνοιξε τα φτερά της ψυχής της  ,δυναμωμένη ,νόμισε ότι χαμογέλασε και ο ήλιος που πριν είχε κρυφθεί και άρχισε να τρέχει , να τρέχει προς τη θάλασσα. Ούτε κατάλαβε πότε έφθασε στην ακτή. Κάποιος καλόκαρδος βαρκάρης την πέρασε απέναντι.

             Ο Μωάμεθ χάιδεψε το γένι του ικανοποιημένος. Τ’ όνειρό του πραγματοποιήθηκε. Κατέκτησε την Κωνσταντινούπολη, Ισταμπούλ σήμερα που σημαίνει  Στην Πόλη. Γέμισαν τα τείχη κόκκινες σημαίες. Ακόμη κυματίζουν…

             Οι μέρες περνούσαν βασανιστικές .Η Ανθή κατάφερε να επιζήσει, βρίσκοντας κάποιους συγγενείς στην Πρίγκιπο. Δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ για να απασχολεί το μυαλό της ,να μην γίνεται βάρος στους δικούς της ,αλλά η σκέψη του αγαπημένου της ,έντονη, βασανιστική δεν την άφηνε να ησυχάσει. Ρωτούσε, ρωτούσε μήπως κάποιος ήξερε  ,μήπως τον είδε. Μάταια όμως  .Δεν είχε κανένα δικό της άνθρωπο. Κάποιον να την αγαπά. Τα δάκρυά της κυλούσαν μαζί με την πένα της κι’ έγραφε.

Το θαύμα της αγάπης μας για πάντα θα κρατάει και η φτωχή μου η καρδιά εσένα θα ζητάει.

Την τόση απουσία σου στα δάκρυα την πνίγω και κάθε νύχτα αγάπη μου το μαξιλάρι σφίγγω.

Κάθε απόγευμα, όταν τελείωνε τις δουλειές της ,κατέβαινε στην ακτή και σιγοτραγουδούσε μαζί με το μπάτη και το κύμα της θάλασσας .Ήταν το πιο λυπητερό τραγούδι της αγάπης, μιας αγάπης που δεν πρόλαβε ν’ ανθίσει.

Να μπορούσα να σ ‘εύρισκα σιμά μου,

μια μέρα αναπάντεχα.

Θα τρεχα στα λιβάδια,

μαζί με τα πουλιά.

Θα πετούσα ψηλά στις κορφές

και θα’ στηνα χορό

χορό ξέφρενο ,τρελό

μαζί με τα πουλιά ,τα δέντρα,

τα λουλούδια.

Ολάκερος ο ουρανός

θα ξεχείλιζε από χαρά.

Ο Γιωργής από την άλλη πλευρά του Βοσπόρου, αναρωτιόταν με την ίδια αγωνία και θέρμη.

Το μοιρολόι της καρδιάς μου,

βαθιά κρυμμένο,

το σκεπάζουν τα κελαηδίσματα των πουλιών,

οι ευωδιές της άνοιξης,

το χρώμα τ’ ουρανού.

Δίχως εμένα.

Δίχως εσένα.

Έκλαιγε τα βράδια  κρυφά, δεν ήξερε σε ποιόν να μιλήσει ,πως  και που να ψάξει για την Ανθή. Έχασε τα πάντα. Ανθρώπους, την Πόλη του…Ήταν στη δούλεψη ενός πολύ καλού ανθρώπου ,μαραγκού. Έμαθε την τέχνη και κατασκεύαζε αριστουργήματα.

Μια μέρα εκεί που ήταν σκυμμένος στον μπάγκο του και  έδινε μορφή στο άψυχο ξύλο ,ακούει το αφεντικό του να του λέει ότι θα πρέπει να πάει στην Πρίγκιπο να παραδώσει κάποια έπιπλα σε κάποιον άρχοντα. Που να φανταζόταν της μοίρας το  γραμμένο…

Καθώς πλησίαζε στις ακτές των όμορφων νησιών, σούρουπο ήταν. Ήταν η ώρα που η Ανθή κατέβαινε και ένωνε τη φωνή της με το τραγούδι της θάλασσας.

Θα σου στείλω ένα φιλί

με μια δροσοσταλίδα.

Ένα μυρωμένο χάδι,

μ’ ένα απαλό αγέρι.

Μιαν άνοιξη μ’ ένα χαμόγελό μου.

Ολάκερη εγώ θα σε προσμένω!

  Καθώς το τραγούδι χάιδευε τη ράχη της θάλασσας και τ’ αυτιά του Γιωργή ,  ο μαρασμός έγινε ελπίδα ,το σκοτάδι έγινε φως, ντύθηκαν τα χείλη χαμόγελο .Στου δειλινού τη πιο γλυκιά ώρα ,τότε που γέρνει ο ήλιος στο λίκνο του  και αντιφεγγίζει το πορφυρό του χρώμα, οι δυο καρδιές γίνονται ένα .Ξεχνούν για λίγο τη Θρηνωδούσα Πόλη τους, τις κόκκινες σημαίες και τα ψάλματα  της Αγιάς –Σοφιάς που έμειναν στη μέση…Τώρα σιωπηλά, τρυφερά μιλούν οι πονεμένες τους καρδιές  που αναπάντεχα ανταμώσανε…

Ο ήλιος αρνήθηκε να γείρει.

Η σελήνη πρόβαλε και αυτή  μαζί με τ’ αστέρια για να φωτίσουν το δρόμο της αγάπης τους… 

Κυρμανίδου Σωτηρία
Κοινωνική Λειτουργός Ειδικής Αγωγής
Συγγραφέας

2ο βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Η Σωτηρία Κυρμανίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Κατοικεί στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Σπούδασε Κοινωνική Εργασία στην Αθήνα και αργότερα απέκτησε το πτυχίο της ΠΑΤΕΣ – ΣΕΛΕΤΕ Θεσσαλονίκης. Διορίστηκε στο ΚΕΠΕΠ Σιδηροκάστρου ως Κοινωνική Λειτουργός το 1980 όπου και υπηρέτησε μέχρι το 1989. Έκτοτε εργάστηκε στη μεγάλη οικογένεια της Ειδικής Αγωγής (Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Σερρών, Τ.Ε.Ε Ειδικής Αγωγής Σερρών) έως τον Ιούνιο του 2010 όπου απεχώρησε από την υπηρεσία.

Δραστηριοποιείται στο χώρο του εθελοντισμού ως ραδιοφωνική παραγωγός με δύο εβδομαδιαίες εκπομπές στο ΡΑΔΙΟ ΚΙΒΩΤΟΣ της Ιεράς Μητρόπολης Σερρών και Νιγρίτης. Άρχισε τη συγγραφή το 2000. Έχει εκδώσει 4 ποιητικές συλλογές , παραμύθια και εκπαιδευτικού περιεχομένου βιβλία.

Διακρίσεις :

      Β) βραβείο ποίησης το 2004 από την Ένωση Συγγραφέων Ν. Σερρών

      Γ) βραβείο ποίησης το 2008 από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών

      Τιμητική διάκριση το 2008 από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος

      Β) βραβείο διηγήματος το 2009 από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών

Τη ζωή της ομορφαίνουν η προσφορά στο συνάνθρωπο και τα δυο της αγγελούδια Αβραάμ και Ελένη.

 

www.24grammata.com

Δωρεάν ebooks (προστέθηκαν νέα ebooks) / Θεματική Βιντεοθήκη (ιστορία-τέχνη-επιστήμες) 24γράμματα

Δείτε όλο το αρχείο από την “λέξη της εβδομάδας” αλλά και άλλα ενδιαφέροντα άρθρα στη διεύθυνση www.24grammata.com. Μπορείτε να εγγραφείτε για να ενημερώνεστε για τα εβδομαδιαία ανανέωση από τα 24γραμματα, στη διεύθυνση http://24grammata.com/?page_id=6.

Διαγωνισμός στίχου

Ο  Παγκρήτιος Σύλλογος Κρητών Στιχουργών “Μ. Καυκαλάς” ανακοίνωσε τα αποτελέσματα του τρίτου τριετούς λογοτεχνικού διαγωνισμού που είναι αφιερωμένος στον Κώστα Φραγκούλη. Το φετινό βραβείο απέσπασε το έργο του Μανόλη Μιαουδάκη “Σαν παραμύθι”. Η απονομή του βραβείου θα γίνει στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη  Σητεία το Μάρτιο του 2011.

Με την λήξη του διαγωνισμού αρχίζει ταυτόχρονα και ο επόμενος που λήγει στις 30-6-2013.

Οι απαιτήσεις του διαγωνισμού είναι:

Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να στείλουν ένα έργο γραμμένο στην κρητική διάλεκτο σε δεκαπεντασύλλαβο, άνω των 1.000 στίχων με ελεύθερο θέμα.

Τα έργα αποστέλλονται προς τη διεύθυνση: Σύλλογος Κρητών Στιχουργών “Μ. Καυκαλάς” Κουντουριώτη 17 Ρέθυμνο ΤΚ 74100.

Υπόψη Βενιανάκη Κωστή.

πηγή: http://www.sitiapress.gr

http://www.apostaktirio.gr/

Χοσέ Μαρτί

Το βιβλιοπωλείο Μικρός Κοραής και οι εκδόσεις Διεθνές Βήμα μας προσκαλούν σε μια βραδιά με Κουβανέζικο χρώμα, με αφορμή τις δύο πρόσφατες εκδόσεις ...

του ποιητικού και πολιτικού έργου του Χοσέ Μαρτί (1853 - 1895) στα ελληνικά, παρουσιάζοντας τον Κουβανό ποιητή και αγωνιστή για την απελευθέρωση της Λατινικής Αμερικής. Τον άνθρωπο του οποίου οι ιδέες και οι αντιλήψεις ενέπνευσαν ηγέτες μεγέθους Τσε Γκουεβάρα και Φιντέλ Κάστρο.

Παρουσιαστές θα είναι ο πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας Λουίς Πράδο, καθώς και αντιπρόσωπος του Πολιτιστικού Συλλόγου "Χοσέ Μαρτί". Ο μεταφραστής του ποιητικού του έργου, Χάιμε Σβαρτ θα απαγγείλει αποσπάσματα από τα ποιήματα.

Η βραδιά θα κλείσει με δεξίωση που την πλαισιώνουν μουσικά οι Αμάν Ναι!: Ειρήνη Διαλεχτή: Τραγούδι
Βασίλης Μπαράκος: Τραγούδι,κιθάρα, ούτι, λάφτα (πολίτικο λαούτο, τζουρά, μπαγλαμά), Άγης Παπαπαναγιώτου: Κόντρα μπάσο, κιθάρα, φωνή, Χρήστος Τσαρούχας: Κρουστά, Θανάσης Καλαντζής: Μπουζούκι, κιθάρα.

Info
Τοποθεσία	Βιβλιοπωλείο Μικρός Κοραής, Παπάγου 7 και Αριστοφάνους, Χαλάνδρι
Ημερομηνία	Πέμπτη 27 Ιανουαρίου, στις 19.30
Πληροφορίες	Τηλ.: 210 6890321

INTENSIVE INTERACTION (Πρόγραμμα εντατικής αλληλεπίδρασης) και Αυτισμός

Αντιμετωπίζοντας τις βασικές επικοινωνιακές ανάγκες των ατόμων με Αυτισμό και των ατόμων με σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες.

19 & 20 Φεβρουαρίου 2011

Το σεμινάριο απευθύνεται σε ειδικούς που ασχολούνται με ενήλικες και παιδιά με Αυτισμό, καθώς επίσης και σε γονείς, και εστιάζεται στις επικοινωνιακές ανάγκες των ατόμων που δεν έχουν κατακτήσει το λόγο ή δεν έχουν καταλάβει γιατί χρησιμοποιείται η ομιλία.

Το πρόγραμμα Εντατικής Αλληλεπίδρασης είναι μια προσέγγιση στην οποία ο ειδικός είναι η βασική εκπαιδευτική πηγή καθώς χρησιμοποιώντας τις εκφράσεις του προσώπου και τη γλώσσα του σώματος, εμπλέκει τον εκπαιδευόμενο σε μια εξελικτική ακολουθία δραστηριοτήτων κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Οι δραστηριότητες αυτές παρέχουν στο άτομο με επικοινωνιακές και μαθησιακές δυσκολίες τη δυνατότητα να κατακτήσει τις προ – γλωσσικές δεξιότητες της επικοινωνίας, όπως είναι η αλληλεπίδραση με τους άλλους, η εναλλαγή σειράς , η χρήση και κατανόηση της βλεμματικής επαφής, η χρήση και κατανόηση των εκφράσεων του προσώπου και το μοίρασμα της προσοχής.

Το πρόγραμμα του Σεμιναρίου περιλαμβάνει:

• Τι είναι το πρόγραμμα Εντατικής Αλληλεπίδρασης.

• Πως μαθαίνουν οι άνθρωποι να επικοινωνούν και να αλληλεπιδρούν, βασικές αρχές της επικοινωνίας.

• Βασικές αρχές του προγράμματος Εντατικής Αλληλεπίδρασης.

• Πως χρησιμοποιείται το Πρόγραμμα Εντατικής Αλληλεπίδρασης.

Εισηγητής: Dr. Dave Hewett

Ο Dr. Dave Hewett είναι εκπαιδευτής και επόπτης στον τομέα των μαθησιακών δυσκολιών. Εργάστηκε ως διευθυντής σε Ειδικά σχολεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι ο ιδρυτής του Προγράμματος Εντατικής Αλληλεπίδρασης και συγγραφέας πολλών βιβλίων σχετικά με την ανάπτυξη της επικοινωνίας.

Κόστος συμμετοχής:

220€ για Παιδοψυχίατρους, Ψυχολόγους, Λογοπεδικούς, .Εργοθεραπευτές, Ειδικούς Παιδαγωγούς , Δασκάλους κ.λπ.

170€ για γονείς και φοιτητές

Η εγγραφή περιλαμβάνει:

Παρακολούθηση σεμιναρίου, μετάφραση στην ελληνική γλώσσα, εκπαιδευτικό υλικό, σημειώσεις, Βεβαίωση παρακολούθησης, καφέ & ελαφρύ γεύμα.

Πληροφορίες–Γραμματεία σεμιναρίου: Κέντρο Ημέρας Ε.Ε.Π.Α.Α. Θεσσαλονίκης., Βερατίου 5, πίσω από τον Σιδ. Σταθμό Θεσσαλονίκης τηλ./fax 2310 241 287, ηλεκτρονική διεύθυνση thess_seminar@autismgreece.gr.

Υπεύθυνη σεμιναρίου: Παπαδοπούλου Αντιγόνη

Ημέρες & ώρες επικοινωνίας:

Δευτέρα-Τρίτη: 08:30.-15:30, Τετάρτη- Πέμπτη 14:00-21:00 Παρασκευή 10:00-15:00

Ενδιαφέρον ηλεκτρονικό περιοδικό

Επισκεφθείτε την παρακάτω ιστοσελίδα που περιέχει αξιόλογο λογοτεχνικό και όχι μόνο υλικό:
http://www.24grammata.com/?page_id=5

Οι μέρες μας
είναι δανεισμένες από το θάνατο...



Αφιερωμένο σε ένα νεό άνθρωπο που έχασε τη ζωή του
χτες το βράδυ.

Σωτηρία Κυρμανίδου

ΦΕΓΓΑΡΟΛΟΥΣΜΕΝΟ

Κι αυτή τη νύχτα
ξεστράτισε η σκέψη
κ’ ήρθε και σιγοτραγούδησε
της θάλασσας να ημερώσει.

Να πάψει το μουγκρητό τ’ ανέμου,
να ησυχάσει το μοιρολόι σου
να βγει στους δρόμους
γαλήνια η απαντοχή.

Του προσώπου σου τη μορφή
να ζωγραφίσω πλάι στο κύμα
κι’ ερχόμενο απαλά
να το ζωντανέψει.

Κι έτσι δροσερό και φεγγαρολουσμένο
να το έχω συντροφιά.

ΑΓΑΠΗ


Γεμάτος απορίες
τούτος ο Μάης.

Σεργιάνιζε στα μονοπάτια της άνοιξης,
όταν είδε τη χλόη να χαμογελά
και τις παπαρούνες να κοκκινίζουν.

Στάθηκε στο αυτί της χλόης
και τη ρώτησε.
Τι είναι για σε η αγάπη;

Για με η αγάπη είναι
όταν ακούω τη νιότη
να κυλιέται
στα μάγουλά μου
και να νιώθω πάνω στα βλέφαρά μου
την καυτή ανάσα τους.

Δεν κατάλαβε πολλά ο Μάης στη γη
κι ανέβηκε ψηλότερα.

Βρήκε τ’ αστέρι
και το ρώτησε

Τι είναι για σε η αγάπη;

Για με η αγάπη είναι
να ζω με αυτήν, χωρίς αυτήν…


Χαμογέλασε ,έλαμψε
και έκλεισε το μάτι
στο Μάη με νόημα. 


3ο βραβείο από την ΠΕΛ (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνώνς στους Δελφούς, 2008)

ΛΕΙΠΕΙΣ…

Λείπεις τώρα
και πριν.

Και είμαι αδύναμη
αυτό να το αλλάξω.

Γι’ αυτό στόλισα το δάκτυλό μου,
σε καρφίτσωσα στο πέτο
και περιδιαβαίνω αδάκρυτη
τις ατραπούς της νοσταλγίας
και της αξόδευτης αγάπης.

Λείπεις και τώρα
και από πριν.

Λησμόνησα πως ήταν πριν…

Σωτηρία Κυρμανίδου (ποιήματα από συλλογή προς έκδοση)

Η Σωτηρία Κυρμανίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, έχει ρίζες από το Νέο Πετρίτσι Σερρών και παρακολούθησε τις εγκύκλιες σπουδές της στο Σιδηρόκαστρο. Στη συνέχεια σπούδασε Κοινωνική Εργασία στην Αθήνα. Διορίστηκε και υπηρέτησε ως Κοινωνική Λειτουργός στο ΠΙΚΠΑ-ΚΕΠΕΠ Σιδηροκάστρου, ενώ από το 1989 εργάσθηκε στην οικογένεια της Ειδικής Αγωγής (Ειδικό Δημ. Σχολείο Σερρών- Τ.Ε.Ε. Ειδικής Αγωγής Σερρών)μέχρι τον Ιούνιο του 2010,από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Το 2000 απέκτησε το πτυχίο της ΠΑΤΕΣ-ΣΕΛΕΤΕ Θεσσαλονίκης. Διεξήγαγε κοινωνική έρευνα, προκειμένου να αρχίσει τη λειτουργία του το ΚΑΠΗ Σιδηροκάστρου. Με πρωτοβουλία της ιδρύθηκε Κοινωνική Υπηρεσία στο Δήμο Σιδηροκάστρου, όπου προσέφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες της επί δυόμιση χρόνια.
Έχει συνεργαστεί με τοπικούς φορείς και συστηματικά με τη ΝΕΛΕ Σερρών ως επιμορφώτρια. Με πρόγραμμα του ΙΔΕΚΕ πραγματοποίησε συμβουλευτική με ομάδες γονέων. Είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο «ΡΑΔΙΟ-ΚΙΒΩΤΟΣ» της Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών και Νιγρίτης με δύο εβδομαδιαίες εκπομπές («Συντροφεύοντας» και «Φυλλομετρώντας και αναπολώντας»).
Έχει τιμηθεί από το Δήμο Πετριτσίου επί δημαρχίας κ. Βαγγέλη Παπάζογλου για το κοινωνικό και συγγραφικό της έργο. Συνεργάσθηκε με το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης – τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης, κατεύθυνση Κοινωνικής Εργασίας, ως εκπαιδεύτρια φοιτητών.
Διακρίθηκε με το δεύτερο βραβείο ποίησης από την Ένωση Συγγραφέων Νομού Σερρών σε διαγωνισμό της
το 2004 με το ποίημα «Ελαφρύτερο».
Επίσης από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών με το τρίτο βραβείο ποίησης το 2008, με το ποίημα «ΑΓΑΠΗ» και με το δεύτερο βραβείο το 2009,για το διήγημα, "θρηνωδούσα πόλις". Έλαβε τιμητική διάκριση από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος ,επίσης για πεζό κείμενο. Έχει δύο παιδιά, τον Αβραάμ, καθηγητή Πληροφορικής με μεταπτυχιακές σπουδές και την Ελένη, Κοινωνική Λειτουργό.
Έχει εκδώσει 5 ποιητικές συλλογές, αρκετά παραμύθια και εκπαιδευτικού περιεχομένου βιβλία .

ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
«Στα μονοπάτια του πόνου»
Ποιητική Συλλογή, Σέρρες 2001, σσ. 48

«Αγάπης Μύρο»
Ποιητική Συλλογή, Σέρρες 2002, σσ. 64

«Ο Αετός και το σπουργίτι»
Παραμύθι για την αναπηρία, Α’ Έκδοση, Σέρρες 2003, σσ. 12

«Η Ειδική Αγωγή στις Σέρρες» Καταγραφή φορέων, συλλόγων ,νομοθεσία , λειτουργία ειδικών σχολείων
Σέρρες 2003, σσ. 72

«Κελάρυσμα ψυχής»
Ποιητική Συλλογή, Σέρρες 2004, σσ. 80

«Το γιορτάσι της Αγάπης»
Παραμύθι Αλληγορία, Α’ Έκδοση, Σέρρες 2004, σσ. 20

«Η Εκπαίδευση στο Δήμο Σιδηροκάστρου 2003-2004 ΄Ερευνα
Σέρρες 2004, σσ. 64

«Ανθολογία Ποιημάτων»
«Στις παρυφές του ονείρου»
«Δυτικά της καρδιάς»
Σέρρες 2005, σσ. 144

«Το τραγούδι της συγγνώμης»
και άλλα παραμύθια (διαζύγιο, άτομα με αναπηρία, σύγκρουση συναισθημάτων…)
Σέρρες 2006, σσ. 56

«Το ταξίδι της απορίας» παραμύθι για την ψυχική διαταραχή
Σέρρες 2008, σσ. 28

"Υπάρχουν ποιητές ;"
Θεσσαλονίκη 2008 , ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ
σσ. 240 , ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΕΖΟΥ ΛΟΓΟΥ

"Το αστρομαργαριτάρι της Αγάπης"
Αλληγορία
"Μαλλιάρης Παιδεία"
Θεσσαλονίκη , σσ. 20 (2009)

"Ήμουν του στάβλου ένα άχυρο"
Χριστουγεννιάτικο Παραμύθι
Σέρρες 2010 , σσ. 20

"Εμπειρίες και στιγμές ζωής με τον Γέροντα Ευσέβιο Βίττη"
Σέρρες 2010 , σσ. 80

"Πες το με μια ευχή" Το βιβλίο των ευχών για κάθε περίσταση
Σέρρες 2010 , σσ. 20

Άρθρα σε εφημερίδες, περιοδικά
Υπό έκδοση:
Παραμύθι για την αναπηρία , για την κυκλοφοριακή αγωγή , ποιητική συλλογή κ.α

Σεμινάριο ΔΕΠΥ

Εστιάζουμε στους κρίσιμους μηχανισμούς της ΔΕΠ-Υ Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής & Υπερκινητικότητας (διεθνής ορολογία: ADHD).Συχνή αναπτυξιακή διαταραχή, που εκδηλώνεται μετά τα 4 έτη, μάλλον γενετικής αιτιολογίας.Χαρακτηρίζεται κυρίως από επιτελική-εκτελεστική δυσλειτουργία(παρορμητικότητα κ.ά.)και πώς αυτοί δημιουργούν τις πιο χαρακτηριστικές δυσκολίες στην κοινωνικότητα, στη μάθηση και στη συναισθηματική ανάπτυξη. Ποια συμπεράσματα προκύπτουν για τα σημεία έμφασης στη θεραπευτική παρέμβαση και για τους βέλτιστους τρόπους υποστήριξης της συμπεριφοράς. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην επιλογή των στόχων σε κάθε διαφορετική περίπτωση παιδιού με τρόπο που εντέλει να ενισχύεται το παιδί συναισθηματικά, ώστε να επιτυγχάνεται ένα συντηρήσιμο αποτέλεσμα και να προλαμβάνονται οι επιπλοκές της ΔΕΠ-Υ Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής & Υπερκινητικότητας (διεθνής ορολογία: ADHD).Συχνή αναπτυξιακή διαταραχή, που εκδηλώνεται μετά τα 4 έτη, μάλλον γενετικής αιτιολογίας.Χαρακτηρίζεται κυρίως από επιτελική-εκτελεστική δυσλειτουργία(παρορμητικότητα κ.ά.) καθώς το παιδί μεγαλώνει.
Οι συμμετέχοντες θα διδαχθούν:
•Να κατανοούν τον μηχανισμό γένεσης των συμπτωμάτων εξαιτίας του ελλείμματος στην εγκεφαλική επιτελική λειτουργία
•Να επιλέγουν τα μέσα βελτίωσης των αδυναμιών επιτελικής λειτουργίας
•Να καθορίζουν στόχους παρέμβασης για τις πλέον ανεπιθύμητες συμπεριφορές με θετική συμπεριφοριστική προσέγγιση
•Να κάνουν πρόληψη των μελλοντικών επιπτώσεων που προκαλούν οι συναισθηματικές και κοινωνικές δυσκολίες
Δραστηριότητες:
•Διάλεξη/ Ασκήσεις
•Πρακτική σε ομάδες & παρακολούθηση βίντεο
•Διαρκείς ευκαιρίες για ερωτήσεις και απαντήσεις
Με την ολοκλήρωση του σεμιναρίου εκπαίδευσης οι ειδικοί θα λάβουν:
α) Βεβαίωση Εκπαίδευσης
β) Σημειώσεις της παρουσίασης
Ενδεικτικό πρόγραμμα σεμιναρίου
ΣΑΒΒΑΤΟ
08:15 Προσέλευση - εγγραφές
09:00 Νευροψυχολογικοί μηχανισμοί της ΔΕΠ-Υ
10:30 Διάλειμμα - καφές
10:45 Κεντρικοί στόχοι της θεραπευτικής εκπαίδευσης και τεχνικές παρέμβασης
13:00 Διάλειμμα για γεύμα
14:00 Παρέμβαση για τις συναισθηματικές δυσκολίες
15:30 Διάλειμμα-καφές
15:45 Στοιχεία ενός προγράμματος για πιο επιτυχή κοινωνική ένταξη
16:00 Παρέμβαση για τις μαθησιακές δυσκολίες
17:00 Λήξη
Η ΚΥΡΙΑΚΗ θα αφιερωθεί σε βιωματικό εργαστήρι.

Δείτε περισσότερα σεμινάρια στο:  
http://monorodi.gr/

Β ράβευση Λαρισαίου ποιητή

Στο Μπουένος Αιρες βρέθηκε, πρόσφατα ο Λαρισαίος ιατρός και υποψήφιος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρίστος Χρυσοστόμου Λιάπης, για την απονομή των βραβείων του Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού με θέμα «Ο Ελληνισμός και ο Μέγας Αλέξανδρος».
Η τελετή βράβευσης έλαβε χώρα στο αμφιθέατρο Χόρχε Λουίς Μπόρχες της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αργεντίνης και η απονομή των βραβείων έγινε από τον Έλληνα πρέσβη στο Μπουένος Αιρες και των Πρόεδρο της ένωσης Συγγραφέων Λογοτεχνών της Αργεντινής Antonio Las Eras. Συγχαρητήριο μήνυμα απέστειλε ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κ. Δημήτριος Σιούφας.
Ο βραβευμένος νεαρός συγγραφέας σε δήλωσή του αναφέρει τα εξής: «Το ενδιαφέρον μου για τη ζωή και την προσωπικότητα του Αλέξανδρου έχει ήδη παρουσιαστεί στις σελίδες της «Ε» αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του Διαγωνισμού, το περασμένο καλοκαίρι. Η δυνατότητα να μπορέσω να μιλήσω για τον Αλέξανδρο, στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου λογοτεχνικού διαγωνισμού απετέλεσε μία ξεχωριστή ευκαιρία αλλά και πρόκληση για εμένα. Το γεγονός μάλιστα πως ο διαγωνισμός διοργανώθηκε από την Ελληνική Πολιτιστική Οργάνωση «Νόστος» και την Ένωση Λογοτεχνών της Αργεντινής, υπό την Αιγίδα του Ελληνικού Υπουργείου των Εξωτερικών, πολλαπλασίασε την επιθυμία μου να συμμετάσχω. Γιατί ο απόδημος ελληνισμός μας, με την ξεχωριστή, δυναμική και χαρισματική του παρουσία, στις τέχνες, τα γράμματα, τον πολιτισμό, την οικονομία και τις επιστήμες αποδεικνύει καθημερινά πως η οικουμενικότητα είναι συνυφασμένη με το ιστορικό κύτταρο του Έλληνα. Οι Έλληνες της διασποράς, πραγματώνουν, με ειρηνικό τρόπο, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης το όραμα του Αλέξανδρου για έναν παγκόσμιο πολιτισμό της σύνθεσης των ιδεών, του σεβασμού στη διαφορετικότητα και της συλλογικής προόδου».
Για τα έργα των συνδιαγωνιζομένων του και για τη λογοτεχνική παράδοση της Αργεντινής, ο Χρίστος Λιάπης δήλωσε: «Προβλέπεται, όλα τα βραβευθέντα έργα να μεταφραστούν και να κυκλοφορήσουν σε δίγλωσση ανθολογία στα Ελληνικά και τα Ισπανικά. Αναμένω την έκδοση με ενδιαφέρον, καθώς η προσέγγιση της θρυλικής ζωής του Μακεδόνα ηγέτη, από ανθρώπους που προέρχονται από πολλές ξένες χώρες, μακριά από τη Βαλκανική, αποδεικνύει την παγκόσμια ακτινοβολία του έργου και των κατακτήσεών του και είναι, επιπλέον, απαλλαγμένη από τις εθνικές φορτίσεις, τις υποκειμενικότητες και τις παραποιήσεις που ταλαιπώρησαν και ταλαιπωρούν την ιστορική του κληρονομιά.
Αν αυτό συνδυαστεί με την πλούσια λογοτεχνική παράδοση της Λατινικής Αμερικής και του ισπανόφωνου κόσμου εν γένει, τότε είναι σίγουρο πως τα αναγνώσματα θα είναι εντυπωσιακά. Από τις ελληνόγλωσσες διακρίσεις, θα ήθελα να σταθώ στο 1ο βραβείο ποιήματος που κέρδισε ο γνωστός Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας κ. Πέτρος Κασσιμάτης, καθώς και σε αυτή της κ. Γιώτας Στρατή από τη Νέα Υόρκη, η οποία είναι γνωστή για το συγγραφικό και ποιητικό της έργο ως Αστοριανή. Και φυσικά, ένας παγκόσμιος λογοτεχνικός διαγωνισμός, στα Ελληνικά και τα Ισπανικά, αποτελεί πρόσφορο έδαφος για την επισήμανση των αριθμητικών και των γεωγραφικών περιορισμών στους οποίους υπόκειται εκ των πραγμάτων η γλώσσα μας, σε σύγκριση με την ισπανική η οποία μιλιέται από περίπου 389 εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο. Αυτή είναι σίγουρα μία μεγάλη κουβέντα που κάλυψε τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70, αντιπαραβάλλοντας το έργο και τη διεθνή αναγνώρηση του ισπανόφωνου νομπελίστα Πάμπλο Νερούντα με τους δικούς μας Σεφέρη και Ελύτη. Όμως στο πεδίο της λογοτεχνικής δημιουργίας σημασία δεν έχουν τόσο οι αριθμοί, ούτε οι εκτεταμένες γλωσσικές και γεωγραφικές επικράτειες, όσο η «ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών», για να θυμηθούμε τα λόγια του δικού μας Καβάφη, για την «κοινή ελληνική λαλιά» που ο Αλέξανδρος την έφερε ως τη Βακτριανή και τους Ινδούς.
Η τελετή βράβευσης, λαμβάνουσα χώρα σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο που φέρει το όνομα του κορυφαίου Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, αποκτά ένα ξεχωριστό μήνυμα και στο επίπεδο των συμβολισμών. Ο μεγάλος αυτός λογοτέχνης, τυφλός στα τελευταία χρόνια της ζωής του, όπως ο Κάλχας, ο Τειρεσίας και ο Λαοκόοντας της ελληνικής μυθολογίας, την οποία τόσο αγάπησε και μελέτησε, ήτανε προικισμένος με σπάνια χαρίσματα και λογοτεχνικές αρετές. Δανείστηκε και αξιοποίησε εμπνευσμένα στο έργο του τα μυθολογικά μοτίβα της αρχαιοελληνικής παράδοσης και κληρονομιάς, όπως ο Λαβύρινθος και ο Μινώταυρος. Η ξεχωριστή, λογοτεχνική του ματιά που βλέπει πέρα και πάνω από τον ιστορικό, συχνά δε και τον προϊστορικό χρόνο, αναλύοντας, αποδομώντας και ανασυνθέτοντας διαλεκτικά τα μυθολογικά αρχέτυπα, φέρνει στο νου μας την πανάρχαια συνδιαλλαγή του ανθρώπινου με το θείο, μέσα από τη διαμεσολάβηση του λόγου και της τέχνης. Τότε που οι θεοί της χώρας μας επεφύλασσαν στους εκλεκτούς τους το αντιτίμιο της τυφλότητος περί τα εγκόσμια, για να τους ανταμείψουν με το χάρισμα της μαντικής τέχνης, δηλαδή της ξεχωριστής ενορατικής ματιάς και της πνευματικής θέασης των πραγμάτων, της ματιάς που βλέπει πέρα από το μικρό και το εφήμερο κοιτώντας προς το αιώνιο, το διαχρονικό και το ξεχωριστό.
Πηγή: Εφημερίδα «Ελευθερία». Λάρισας
http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=8490

Μαθητικός διαγωνισμός από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ ΛΗΞΗ 30/3/2011

Οι Εκδόσεις Πατάκη για το σχολικό έτος 2010-2011 διοργανώνουν διαγωνισμό γραπτού λόγου σε δύο θεματικές κατηγορίες:
Α. Κατηγορία «εκπαίδευση»

Μαθητές Δημοτικού
Τι μου αρέσει και τι δε μου αρέσει στο σχολείο. Αν ήμουν υπουργός Παιδείας, τι θα άλλαζα στο σχολείο σήμερα.

Μαθητές Γυμνασίου ή Λυκείου
Πολλοί νέοι θεωρούν ότι το σχολείο είναι πολύ μακριά από τα ενδιαφέροντα, τα όνειρα, τις προσδοκίες τους. Συμφωνείς μαζί τους; Αν ναι, πώς οραματίζεσαι το σχολείο στο οποίο θα ήθελες να φοιτούσες σήμερα;

Β. Κατηγορία «ελεύθερο θέμα»
Καλούμε εσάς, τους μαθητές κάθε ηλικίας, να γράψετε ένα πεζό ή ποιητικό κείμενο, επιλέγοντας εσείς το θέμα για το οποίο θέλετε να γράψετε. Σας ζητάμε να δημιουργήσετε ένα κείμενο* προσωπικό, αυθόρμητο και ειλικρινές, εκφράζοντας τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις εμπειρίες σας, ή αναφερόμενοι σε περιστατικά  πραγματικά είτε φανταστικά. Αφήστε τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας να εκφραστούν, τη φαντασία σας να δημιουργήσει.
*Τα πεζά κείμενα πρέπει να υπερβαίνουν τις εκατό λέξεις· για τα ποιητικά κείμενα δεν υπάρχει ελάχιστο όριο λέξεων. Οι συμμετοχές είναι ατομικές.
Ειδική επιτροπή θα επιλέξει 5 κείμενα, που θα κερδίσουν:

1ο βραβείο: 1 φορητός υπολογιστής ή 1 μουσικό όργανο** αξίας 500 €
2ο βραβείο: βιβλία των Εκδόσεων Πατάκη αξίας 400 €

3ο βραβείο: βιβλία των Εκδόσεων Πατάκη αξίας 350 €

4ο βραβείο: βιβλία των Εκδόσεων Πατάκη αξίας 300 €

5ο βραβείο: βιβλία των Εκδόσεων Πατάκη αξίας 250 €

**Ο δικαιούχος του βραβείου θα επιλέξει ένα (1) από τα δύο (2) δώρα.
Επίσης, 35 συμμετέχοντες στο διαγωνισμό θα κερδίσουν με κλήρωση 2 βιβλία (συνολικής αξίας μέχρι 50 €) των Εκδόσεων Πατάκη.
Για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό απαιτείται, μαζί με το/α κείμενο/α που θα παραδοθεί/ούν απευθείας από τον ενδιαφερόμενο ή θα σταλεί/ούν μέσω απλού ταχυδρομείου ή κούριερ στις Εκδόσεις Πατάκη (Παναγή Τσαλδάρη 38, 104 37 Αθήνα, τηλ. 210.36.50.000) έντυπα ή/και ψηφιακά σε CD-ROM σε μορφή doc ή pdf μέχρι 30.03.2011, να αποσταλεί συμπληρωμένο και υπογεγραμμένο από τους γονείς/κηδεμόνες το Δελτίο συμμετοχής με συνημμένους τους όρους του διαγωνισμού.
Την αίτηση συμμετοχής μπορείτε να προμηθευτείτε από το κεντρικό κατάστημα των Εκδόσεων Πατάκη (Εμμανουήλ Μπενάκη 16, 106 78 Αθήνα), Βιβλιοπωλείο Πατάκη (Ακαδημίας 65, 106 78 Αθήνα), από το υποκατάστημα των Εκδόσεων Πατάκη (Νέα Μοναστηρίου 122, 563 34 Θεσσαλονίκη) ή από το site των Εκδόσεων Πατάκη (www.patakis.gr). Τα κείμενα που θα κατατεθούν από τους διαγωνιζόμενους, είτε διακριθούν είτε όχι, δεν επιστρέφονται.
Όλα ή κάποια από τα διακριθέντα έργα δύναται να τυπωθούν, να εκδοθούν, να αναρτηθούν στο διαδίκτυο, να δημοσιευτούν, να αναπαραχθούν από τις Εκδόσεις Πατάκη, χωρίς όμως να υφίσταται σχετική υποχρέωση των Εκδόσεων Πατάκη. Οι νικητές θα ανακοινωθούν στις 03/05/2011.

Προς τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς
Το σημαντικότερο για μας είναι η πρωτοτυπία του κειμένου και όχι να είναι απαλλαγμένο από τυχόν γλωσσικά λάθη. Χαιρόμαστε να διαβάζουμε κείμενα καλογραμμένα, αλλά περισσότερο ικανοποιούμαστε με κείμενα που μεταφέρουν με αυθεντικό τρόπο τις σκέψεις και το λόγο των παιδιών. Επιμένουμε λοιπόν στο ότι δε θέλουμε κείμενα τα οποία έχουν επεξεργαστεί τρίτα πρόσωπα. Θέλουμε κείμενα από τα ίδια τα παιδιά. Ένας εκπαιδευτικός ή γονέας μπορεί να παρακινήσει τα παιδιά να πάρουν μέρος στο διαγωνισμό, όχι όμως να επιμεληθεί τα κείμενά τους.

Βραβεία για σχολεία

Σχολεία, με την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών, μπορούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό με ομάδα πέντε (5) ή περισσότερων μαθητών του σχολείου, με την προϋπόθεση ότι κάθε μαθητής της ομάδας θα στείλει δικό του κείμενο. Από τα σχολεία που θα πάρουν μέρος στο διαγωνισμό με ομάδα πέντε (5) ή περισσότερων μαθητών θα βραβευτούν τρία (3) σχολεία, λαμβάνοντας ως βραβείο βιβλία των Εκδόσεων Πατάκη συνολικής αξίας (σε ευρώ) ίσης με τον αριθμό των μαθητών του σχολείου που πήραν μέρος στον διαγωνισμό με κείμενά τους x τον αριθμό 30. Για παράδειγμα, εάν από ένα σχολείο που βραβεύεται πήραν μέρος στο διαγωνισμό με κείμενά τους έξι (6) μαθητές, το σχολείο αυτό θα λάβει ως βραβείο βιβλία συνολικής αξίας 6 x 30 € = 180 €. Διευκρινίζεται ότι κάθε μαθητής της ομάδας θα συμμετέχει ατομικά στον διαγωνισμό για τα πέντε (5) βραβεία, ανεξάρτητα από την ομαδική συμμετοχή του σχολείου.

Αίτηση και όροι συμμετοχής εδώ

πηγή: http://www.patakis.gr

Παρουσίαση βιβλίου

Διήγημα από το Λάσκαρη Ζαράρη

Το αλμυρότερο δάκρυ

   Ο ήλιος άγγιζε δειλά-δειλά το βουνό Μπακιρλή στη χερσόνησο της Σωζόπολης. Ο ολοκόκκινος δίσκος γελούσε με τις πρώτες ακτίνες του, παίζοντας στ’ ανοιχτά με την κορμοστασιά του φάρου, τη σκοτεινιά του ουρανού, τους σκούρους βράχους που αποζητούσαν το πρωινό άγγιγμα της θάλασσας.

   Η Μαύρη Θάλασσα -η «μητριά των ναυτικών» όπως έλεγαν οι ντόπιοι- έχει μια γοητεία το ξημέρωμα. Ξαλαφρώνει το μυαλό του ανθρώπου από τις έγνοιες προσφέροντας αισιοδοξία, παρόλο που αυτές οι πρώτες ώρες κυλούν μακριά απ’ τα χείλη του νυχτερινού ύπνου και του ονείρου.

   Ήταν σκληραγωγημένος άνθρωπος. Μαυρισμένος από τον ήλιο, με τα λαμπερά μάτια και τις ζάρες στο πρόσωπο, ένιωθε το αναζωογονητικό φύσημα του ανέμου σαν χάδι γοητευτικής γυναίκας. Εκείνος έφερνε τη δροσιά των αιωνόβιων δέντρων του βορρά και τις μυρωδιές των θαλασσινών πολιτειών· της Οδησσού, της Κωνστάντζας, της Βάρνας και του Πύργου, για ν’ αναπαυτεί στις όμορφες οροσειρές του Αίμου και της Ροδόπης.

   Αχ, πόσο θα ήθελε να ταξιδέψει! Δεν ήταν όμως θαλασσινός και είχε δεθεί μ’ αυτή την καρποφόρα γη. Του άρεσε να στρέφει το βλέμμα του συχνά προς το νότο, με τη φαντασία του ν’ αγγίζει τη θάλασσα του Μαρμαρά και την αιώνια Πόλη· το κέντρο κάποτε της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

   Έβαλε το κασκέτο του και πήρε μια ανάσα. Κοίταξε τους λευκούς λόφους· διακρίνονταν αχνά από το άνω μέρος της πόλης. Έμοιαζαν με ανθρώπους που άρχιζαν να κινούνται, καθώς ξεχώριζαν απ’ το σκοτάδι και έσμιγαν με το φως.

   «Αυτές είναι οι ελπίδες μου», σκέφτηκε.

   Η μοίρα του είχε γραμμένο να παλεύει όλη τη μέρα μ’ αυτούς τους άσπρους σωρούς. Η Ανατολική Ρωμυλία όφειλε την αυτονομία της, κατά κύριο λόγο, σ’ αυτό το φυσικό προϊόν· το αλάτι, με το οποίο την είχε προικίσει ο Θεός, το καλύτερο αλάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

   Οι αλατόλοφοι έθρεφαν όλη την οικογένειά του, την κυρά Σμαράγδα, τον μικρό Νικολάκη, τη μικρή Μαρία και ο Διαμάντης, παρόλο που γνώριζε πως ο ήλιος φέρνει μαζί του τη σκληρή μέρα και τους κόπους του, απολάμβανε το χάραμα παρατηρώντας σ’ όλη της την έκταση την  αλατούχο λίμνη, που χωρίζονταν από τη θάλασσα με μια στενή λωρίδα γης. Αυτή η λιμνοθάλασσα σχηματίστηκε κάποτε από τα θαλάσσια ρεύματα, τα οποία παρέσυραν τεράστιες ποσότητες άμμου ώστε να δημιουργηθεί ένα ανάχωμα.

   Το σπίτι του ήταν κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, στην αρχή της πόλης. Κάθε πρωί έβαζε το άσπρο του πουκάμισο και το μαύρο του φαρδύ παντελόνι, το γυρισμένο σε δίπλες κάτω από το γόνατο, και τα ξασπρισμένα δερμάτινα παπούτσια του. Έπαιρνε από την κρεμάστρα το μακρύ ζωνάρι -που είχε υφάνει η γυναίκα του στον αργαλειό- και το έφερνε με επιμέλεια πολλές στροφές γύρω απ’ τη μέση του, μέχρι να δέσει τις άκρες του σε γερό κόμπο. Ύστερα, περνούσε τη φραγή της αυλής και έβγαινε να περπατήσει με λαχτάρα στους στενούς δρόμους. Κατεβαίνοντας προς τις αλυκές, περνούσε δίπλα από τους αμπελώνες του Παλιόκαστρου και τους ανεμόμυλους και θαύμαζε την ομορφιά τους.

   Άρχισαν να διακρίνονται τα πρώτα ψαροκάικα με τα μυτερά τους ιστία. Έπρεπε να ελιχθούν όμως προηγουμένως ανάμεσα στις ξέρες, που δημιουργήθηκαν από τα βυθισμένα τείχη της παλιάς, Βυζαντινής πόλης, και να ξεπεράσουν την ορμή του  γρέκο-λεβάντες, προσεγγίζοντας τις φιλόξενες ακτές της πόλης.  Οι περαστικοί στην παραλία σήκωναν τα καπέλα τους, να τα χαιρετήσουν με ικανοποίηση, γιατί αυτά έφερναν τον πλούτο της θάλασσας τους.

                                                                  -2-

   Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος ήταν οι μήνες της σοδειάς και η δουλειά απαιτούσε μεγάλες δυνάμεις από τον ίδιο. Οι φλέβες ήταν έτοιμες να ξεπεταχτούν έξω απ’ το δέρμα των μπράτσων του. Χειριζόταν με μαστοριά το «λαγούτο»· ένα εργαλείο που έμοιαζε με μεγάλο ξύλινο κουτάλι. Το κρεμούσαν σ’ ένα ικρίωμα που το έλεγαν «λαβουτίστρια». Το έπιαναν από τη λαβή δύο-τρία άτομα και βουτούσαν το μπροστινό του μέρος στον κεντρικό αγωγό και μ’ ένα δυνατό σπρώξιμο άδειαζαν το νερό σε φραγμένες περιοχές με σανίδια, που τις έλεγαν «τηγάνια» και αυτό γινόταν, γιατί η στάθμη της λίμνης ήταν χαμηλότερη από εκείνα.

   Ήξερε τους ανέμους τόσο καλά, όσο οι ναυτικοί. Ο μικρός Νικολάκης αναρωτιόνταν για τη στεναχώρια του πατέρα του, όταν εκείνος έβλεπε το λίβα να ζυγώνει τις ακτές. Σήκωνε το κεφάλι του βαρύθυμος και έλεγε ανόρεχτα: «Αλισάχνη».

   «Τι σημαίνει Αλισάχνη πατέρα;» ρωτούσε με απορία.

   Το παιδί νόμιζε πως ήταν κάποια θαλασσινή νεράιδα, που τις ιστορίες της του είχε διηγηθεί η μητέρα του, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί φόβιζε τόσο πολύ τον πατέρα του.

   «Αλισάχνη, απαντούσε χαμηλόφωνα εκείνος, είναι το πολύ λεπτό αλάτι».

   Ώσπου συμπέρανε πως η διάθεση του Διαμάντη πήγαινε παράλληλα με τους ανέμους. Τον είδε και πάρα πολλές φορές ευτυχισμένο, να γελά ασταμάτητα και να του εξηγεί: «Πότε πονέντες, πότε λεβάντες. Αυτή τη βδομάδα οι αλυκές θα δώσουν το καλύτερο αλάτι. Χονδρόκοκκο!» και γυρίζοντας προς τα κάτω το δείχτη του χεριού του, έδειχνε το ακριβή του μέγεθος.

   Το χειμώνα, τις μέρες που ο καιρός αγρίευε, ο Διαμάντης ξεκουράζονταν στο ξύλινο ανώι του σπιτιού του και έλεγε ιστορίες στη γυναίκα του και στα παιδιά του. Προσπαθούσε να τους μεταδώσει όλο το απόσταγμα της σοφίας του κι εκείνοι τον εκτιμούσαν για την εργατικότητα και την εξυπνάδα του.

   Η γυναίκα του διαμαρτύρονταν:

   «Ώχου…Τι τους τα λες αυτά, χρυσέ μου; Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει η επόμενη μέρα!».

   «Μα δε βλάπτει, γυναίκα, να γνωρίζουν λίγα χρήσιμα πράγματα για τη δουλειά μου», απαντούσε εκείνος και συνέχιζε: «Η μόρφωση αλμυρίζει τη ζωή, την κάνει πιο νόστιμη κι ελκυστική».

   Η γυναίκα του τον παρατηρούσε ευγενικά, που συνήθιζε να μιλάει σαν επιστήμονας, αν και ήταν μπανταράκ’ς, δηλαδή απλός άνθρωπος του λαού. Τελικά είχε δίκαιο εκείνη, γιατί κανείς δεν ξέρει τι φέρνει το αύριο.

   Ο Διαμάντης ταξίδευε με την οικογένειά του για πρώτη φορά πάνω σε καράβι, χτυπημένος από το μαχαίρι της επώδυνης προσφυγιάς. Τι ειρωνεία της μοίρας, τώρα που άφηνε πίσω τις στάχτες της αγαπημένης του πόλης! Γεμάτος παράπονο, που έχανε τις αλυκές, έγραφε στο ημερολόγιό του ό,τι τον δίδαξε η φύση και η ζωή:

   «Μ’ αυτό τ’ άλας έπροικ’σε ο Θεγός ντη πόλ’ μ’, μ’ αυτό τ’ άλας έπαντρεψα ντη κόρη μ’, μ’ αυτό τ’ άλας έσπουδασα ντο’ ιο μ’».**

   Ένα παχύ δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του. Έφτασε στα χείλια του. Το γεύτηκε· ήταν τόσο αλμυρό, λες και είχε συγκεντρώσει μέσα του όλη την αλμύρα των αναρίθμητων τόνων «λευκού χρυσού», που είχαν περάσει απ’ τα ταλαιπωρημένα του χέρια. Ο γερασμένος πια άντρας άφησε το δάκρυ του να πέσει πάνω στο χαρτί, σαν υπογράμμιση όλων των ονείρων που έχασε την προηγούμενη μέρα, στις 30 Ιουλίου του 1906, με το κάψιμο της πόλης από τους Βούλγαρους.

                                                                  -3-

   Στην καινούργια του πατρίδα, γι’ αρκετά χρόνια συνήθιζε να κατεβαίνει με τα πόδια απ’ το ψηλότερο σημείο της πόλης μέχρι την παραλία και να παίρνει βαθιές ανάσες, νιώθοντας στο μέτωπό του ακόμη το δροσιστικό αεράκι του βορρά, που αναπαύεται στις πλαγιές του πανέμορφου Αίμου και της Ροδόπης. Τρόμαζε ακόμη όταν ο λίβας πλησίαζε τις ακτές. Άλλοτε έβλεπες την ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Τότε μονολογούσε: «Πότε πονέντες, πότε λεβάντες».

   Με τη φαντασία του εξακολουθούσε να βλέπει καθημερινά τους παλιούς χιονάτους λόφους. Έμοιαζαν με ανθρώπους που τεντώνουν τα χέρια τους για να ξεμουδιάσουν από το νυχτερινό ύπνο, στην επαφή τους με το φως της αυγής. Αυτή τη φορά, μάλιστα, του χαμογελούσαν νοσταλγικά.

   **  «Με αυτό το αλάτι προίκισε ο Θεός την πόλη μου, με αυτό το αλάτι πάντρεψα την κόρη μου, με αυτό το αλάτι σπούδασα το γιο μου». Μεταφορά στην κοινή από γλωσσικό ιδίωμα (ντοπιολαλιά) της δυτικής ακτής του Εύξεινου Πόντου.

   (Το διήγημα αυτό έλαβε βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό λαογραφικού διηγήματος του 2010, που διοργάνωσε το πολιτιστικό περιοδικό «Δευκαλίων ο Θεσσαλός»).

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Νέα Αγχίαλος  Μαγνησίας

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Λάσκαρης Ζαράρης γεννήθηκε στο Βόλο το 1969 και κατοικεί  μόνιμα στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας. Είναι πατέρας 2 παιδιών.

   Τα πρώτα βήματά του στην περιπέτεια της γραφής ξεκίνησαν με την ποίηση. Έχει γράψει πάνω από 250 ποιήματα και από το  2008 επιδίδεται ταυτόχρονα και στη συγγραφή διηγημάτων. Επίσης το 2010 ολοκλήρωσε δύο μικρά παιδικά-εφηβικά μυθιστορήματα. 

   Είναι μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας και της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης για τον Πολιτισμό «Αργοναύτες». Από την άνοιξη του 2008 δημοσιεύει ποιήματα και διηγήματά του στην εφημερίδα «Νέα Αγχίαλος» και στο περιοδικό «Πνευματική Ζωή». Το τελευταίο διάστημα δημοσιεύει επιπλέον στην εφημερίδα «Κυπριακός Ελληνισμός» και στα περιοδικά «Μουσών Μέλαθρον» και «Δευκαλίων ο Θεσσαλός». 

Έπαινοι -βραβεία

   - 2008 Α΄ έπαινο στο διήγημα : «Μια γυναίκα, μια Πατρίδα, μια Κληρονομιά» από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος.

  - 2009 έπαινο στους ΚΔ΄ Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης για το ποίημα: «Η κραυγή ενός μικρού παιδιού». 

- 3^ο βραβείο στα ποιήματα: «Διδάγματα του βυθού» και «Για τον αγρότη» από το «Ωδείο Φουντούλη» στο Βόλο.

  - 2010 έλαβε τιμητική διάκριση στο ποίημα: «Ο κόσμος των άστρων» από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, 

- 3^ο βραβείο για το διήγημά : «Λουλούδι ευωδιαστό στον κήπο της Μεσογείου» από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων της Αθήνας.

- έπαινο στο διήγημα: «Μια σημαντική αποστολή» από την Εταιρεία Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου 

- έπαινο στους ΚΕ΄ Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης για το ποίημα: «Στην κοιλάδα των ωραίων αγαλμάτων». 

- τιμητική διάκριση στο ποίημα : «Η γύρη του πονεμένου πρόσφυγα» (με θέμα την Προσφυγιά) από το Δήμο Χορτιάτη 

- έπαινο στο διήγημα: «Κάτω από τον ήλιο» από την Πολιτιστική Εταιρεία «Διοτίμα και Μούσες» στο Βόλο. 

- πρώτο βραβείο μικρής ποιητικής συλλογής με τίτλο: «Δέκα σκάλες προς τον ουρανό» από τον Διεθνή Πολιτιστικό Οργανισμό: «Το Καφενείο των Ιδεών» που εδρεύει στη Σαλαμίνα. 

- 3^ο βραβείο στο ποίημα: «Αυτογνωσία» από το Ωδείο Φουντούλη στο Βόλο. 

- βραβεία στο λαογραφικό διήγημα: «Το αλμυρότερο δάκρυ» και στο ποίημα: «Ήθελα να πω δυο λέξεις» από το πολιτιστικό περιοδικό «Δευκαλίων ο Θεσσαλός». 

Έργα - συμμετοχές

-  Τον Απρίλιο του 2010 κυκλοφόρησε η πρώτη μου προσωπική ποιητική συλλογή με τίτλο: «Παράθυρο στα όνειρα» (αυτοέκδοση), η οποία έλαβε το Νοέμβρη του 2010 βραβείο στο διαγωνισμό βιβλίου, που διοργάνωσε «Το Καφενείο των Ιδεών».                          

- Συμμετείχαε στην ανθολογία «Ποίηση και Ζωγραφική», η οποία εκδόθηκε από την «Υδρόγειο» και τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση για τον Πολιτισμό «Αργοναύτες», με το ποίημά του: «Η όραση των αγαθών».

                                     

Διάλεξη από την ΕΛΟΣΥΛ

• Πρώτη, δεύτερη, τρίτη ανάγνωση ενός κειμένου (ψυχολο-
γική αναζήτηση βάθος λόγου) είναι το θέμα της ομιλίας που θα
πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 27 Ιανουαρίου στις 7:30 μ.μ. στο
Γαλλικό Ινστιτούτο. Το θέμα θα αναπτύξει ο κ. Κώστας Δημουλάς
φιλόλογος, σχολικός σύμβουλος φιλολόγων. Επίσης η κ. Βασιλική
Μάνδαλου, φιλόλογος, λογοτέχνης, γ.γ. της ΕΛΟΣΥΛ θα ανα-
πτύξει το θέμα «Η αξία του βιβλίου στη σύγχρονη εποχή». Την
εκδήλωση διοργανώνουν το Γαλλικό Ινστιτούτο και το περιοδικό
Πνευματική Λάρισα της ΕΛΟΣΥΛ. Χαιρετισμό θα απευθύνει η
πρόεδρος της ΕΛΟΣΥΛ κ. Δ. Μπαρδάνη, ενώ την εκδήλωση θα
συντονίσει το μέλος της ΕΛΟΣΥΛ κ. Κων. Κότση.

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Οι Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ σας προσκαλούν
στην παρουσίαση του βιβλίου του
ΦΟΙΒΟΥ ΜΠΟΤΣΗ
Μωβ εκόν
Την Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011 στις 20:30 μ.μ.
στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24
Για το βιβλίο θα μιλήσουν
η ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ, συγγραφέας και
ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΕΠΠΑΣ, θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΛΑΝΙ: Σκουφά 71Α, τηλ.: 210 3641638, www.melanibooks.gr

Σεμινάριο λογοθεραπείας

Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί 11-13 Φεβρουαρίου 20011(9:00-15:00)
Κόστος 300ευρώ
Τοποθεσία: ΕΛΕΠΑΠ Ιωαννίνων
Εισηγήτρια: Dore Blom(Λογοθεραπεύτρια, Senior NDT/Bobath Tutor)

Το workshop απευθύνεται σε λογοθεραπευτές, φυσιοθεραπευτές και εργοθεραπευτές που εργάζονται με παιδιά που εμφανίζουν αναπτυξιακή δυσφαγία και θέλουν να διευρύνουν τις γνώσεις τους. Το workshp περιλαμβάνει ένα θεωρητικό υπόβαθρο, βιωματικά εργαστήρια, επίλυση προβλημάτων (βιντεοσκοπημένων περιστατικών) και πρακτική άσκηση με παιδιά.

Θα πρέπει να καταβληθεί το 50% του ποσού (150ευρώ) ως τις 20 Ιανουαρίου σε λογαριασμό της ΕΛΕΠΑΠ Ιωαννίνων, στην ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Λογ. 359-626649-55, με την ένδειξη ΝΤΟ κενό ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ
Εκτός απο την καταβολή χρημάτων, θα πρέπει να υποβληθεί και αίτηση συμμετοχής στην ΕΛΕΠΑΠ Ιωαννίνων.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνείστε με την ΕΛΕΠΑΠ Ιωαννίνων, τηλ. 26510-78180(εσωτ. 2), φαξ 26510-39344
Ωράριο επικοινωνίας 8.00-15.00

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΕΓΚΥΡΗ ΕΦΟΣΟΝ ΚΑΤΑΒΛΗΘΕΙ Η ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

Δραματική τέχνη στην εκπαίδευση και Διαθεματικότητα

Διοργάνωση: Κέντρο Βιωματικής & Συνεργατικής Μάθησης: Ανοιχτό Σχολείο, 2106640433 (Παιανία)
Συντονιστής: Γεράσιμος Ιωάννου (Θεατροπαιδαγωγός)
Απευθύνεται: Σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων
Πότε (1 συνάντηση): Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011, 10:00-12:30
Κόστος Συμμετοχής: 30€
Στα εργαστήρια αυτά οι εκπαιδευτικοί θα έρθουν σε επαφή με τις μεθόδους και τη φιλοσοφία της Δραματικής Τέχνης στην Εκπαίδευση, συμμετέχοντας οι ίδιοι βιωματικά στην εφαρμογή ενός σχεδιασμού. Οι σχεδιασμοί είναι συνδυασμένοι με συγκεκριμένα μαθήματα του αναλυτικού προγράμματος, και διαστάσεις της σχολικής ζωής.

Διήγημα

Το τρένο

Ο κυρ Ανδρέας ξύπνησε νωρίς εκείνη τη μέρα. Τελείωνε  η άνοιξη και οι μέρες ήταν σχεδόν καλοκαιρινές. Βγήκε στο μπαλκόνι και  κοίταξε κάτω στο δρόμο. Η κίνηση των αυτοκινήτων είχε ήδη ξεκινήσει παρόλο που δεν είχε ξημερώσει καλά - καλά. Πάντα αυτή η πόλη ήταν ζωντανή από πολύ νωρίς.

Άλλοτε τέτοια εποχή οι γλάστρες  του μπαλκονιού θα είχαν γεμίσει ανθάκια και μπουμπούκια αλλά τώρα μόνο ξεραμένοι βλαστοί είχαν απομείνει. Η σκέψη αυτή του έφερε θλίψη και βιάστηκε να μπει μέσα.

Όπως κάθε μέρα από τότε που έχασε την κυρά Παναγιώτα ντυνόταν και πήγαινε στο σταθμό των τρένων να πιει τον καφέ του. Του βάραινε η καρδιά να κάθεται και να πίνει τον καφέ μόνος του. Τόσα χρόνια μαζί, χαρές και λύπες τα κουβέντιαζαν με τον καφέ τους και τώρα δε μπορούσε να συνηθίσει αυτή την απουσία, την ερημιά του δωματίου, τη σιωπή. Εκείνη την ημέρα ακόμη περισσότερο. Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος και ακόμη νιώθει αυτό το κενό.

- Καλώς τον κυρ Ανδρέα, τον καλημέρισαν εγκάρδια οι υπάλληλοι του σταθμού. Τον είχαν μάθει όλοι αφού τον τελευταίο καιρό πήγαινε σχεδόν κάθε μέρα.

- Καλημέρα, καλημέρα, απάντησε με χαμόγελο και έπιασε θέση στο καφέ που έβλεπε προς τα  τρένα.

Η κίνηση είχε αρχίσει και εδώ. Βιαστικοί επιβάτες, αγουροξυπνημένοι, έτρεχαν να βγάλουν εισιτήριο για να προλάβουν κάποιο τρένο. Φοιτητές, εργαζόμενοι, νοικοκυρές, τους καταλάβαινε ο κυρ Ανδρέας από τον τρόπο που περπατούσαν, από τα βλέμματα τους τα άλλοτε ανυπόμονα και άλλοτε μελαγχολικά. Του άρεσε αυτή η κοσμοσυρροή, ακόμη και το βαριεστημένο σύρσιμο της βαλίτσας, οι νευρικοί επιβάτες, οι χειρονομίες, του έδιναν την αίσθηση της ζωής. Απολάμβανε αυτό το βιαστικό πηγαινέλα, του έδινε την αίσθηση των νιάτων, της ζωής που προσδοκούσε ο καθένας, το μέλλον.

Ο σερβιτόρος του έφερε τον καφέ του: βαρύ γλυκό, όπως πάντα. Το πρώτο πρωινό τρένο είχε ξεκινήσει. Κοίταξε τον προορισμό: προς Θεσσαλονίκη. Του έφερνε μνήμες αυτό το δρομολόγιο. Όταν ήταν νεότεροι και δεν είχε τόσα προβλήματα με τα πόδια και τη μέση του, έπαιρνε την κυρά Παναγιώτα και πήγαιναν στις κοντινές παραλίες του Πλαταμώνα ή των  Ν. Πόρων για καφέ η μπάνιο. Του άρεσε η διαδρομή και διασκέδαζε με το ανέμελο, ετερόκλητο,  χρωματιστό πλήθος από τότε. Αγαπούσε τους ανθρώπους και πάντα προσπαθούσε να καταλάβει την ιστορία τους, τους κρυφούς τους πόθους, τα όνειρά τους.

Μα και η Παναγιώτα του, πάντα είχε μια καλή κουβέντα να πει για τον καθένα. Πάντα τους δικαιολογούσε όλους. Ακόμη και όταν την πλήγωναν ή της φέρονταν άσχημα. Εκείνος τη μάλωνε που έδινε συγχωροχάρτι σε όλους αλλά κατά βάθος τη θαύμαζε για τη μεγάλη της καρδιά. Πάντα είχε κάτι αστείο να του πει ή να θυμηθεί και ότι δυσάρεστο τους συνέβαινε προσπαθούσε να το διακωμωδήσει, να το κάνει να φαίνεται ασήμαντο. Δεν είχαν περάσει και λίγα, τι να πρωτοθυμηθεί:  οικονομικά προβλήματα, προβλήματα με το Δημήτρη το γιο τους, απώλειες φίλων. Ας είναι, καλά τα κατάφεραν. Με το εφάπαξ που πήρε από τη σύνταξη του, άνοιξε στο γιο του, το δικηγορικό του γραφείο και η Κατερίνα η κόρη τους, ευτυχώς είχε διοριστεί στην Τράπεζα 

Πέρασαν δύσκολα χρόνια, εκείνος με το μισθό του δημοσίου υπαλλήλου τι να πρωτοκαταφέρει. Η Παναγιώτα είχα σταματήσει τη δουλειά μιας και δεν είχαν κάποιον να τους βοηθάει με τα παιδιά. Για αυτό δεν κατάφερε ποτέ του να αγοράσει αυτοκίνητο αν και δεν τρελαινόταν κιόλας, μια χαρά του άρεσαν τα τρένα για τις μετακινήσεις του.

Αν ζούσε λίγο ακόμα η Παναγιώτα του, θα χαιρόταν με το γιο τους το Δημήτρη πόσο σοβαρός και υπεύθυνος είχε γίνει και η κοπέλα του: όμορφη,  ευγενέστατη και γλυκιά.

Τους είχε παιδέψει στην εφηβεία και αργότερα. Ατίθασο, νευρικό παιδί, ήθελε πάντα το δικό του να γίνεται.  Ότι του κατέβαινε στο κεφάλι το έκανε. Ίσως να έφταιγαν και αυτοί λίγο, ήταν ο πρώτος γιος, είχαν αργήσει να τον κάνουν και δε του χαλούσαν χατίρι.

Μια φορά είχε φύγει από το σπίτι τρεις ημέρες για να πάει σε ένα φεστιβάλ στην Κέρκυρα παρά τις αντιρρήσεις τους. Μέχρι να γυρίσει η Παναγιώτα κόντεψε να αρρωστήσει. Όταν επέστρεψε εκείνος έκανε σα να μη συνέβαινε τίποτα. «Θα το μαθαίνατε στις ειδήσεις αν πάθαινα κάτι», απαντούσε κυνικά.

Η Κατερίνα, η κόρη τους, ήταν το αντίθετο. Πάντα συνεργάσιμη και πρόθυμη να βοηθήσει. Είχε μοιάσει της Παναγιώτας ενώ ο γιος τους, το παραδεχόταν τώρα πια είχε πάρει από το δικό του χαρακτήρα που ήταν λίγο ισχυρογνώμων. Ο κυρ Ανδρέας όμως στεναχωριόταν για την Κατερίνα που την έβλεπε μόνη. Κόντευε τα τριάντα και δεν είχε γνωρίζει κανέναν άνθρωπο να φτιάξει τη ζωή της. Η κόρη του τον κορόιδευε. «Κι εσύ που παντρεύτηκες τι κατάλαβες; Μια χαρά περνάω και μόνη μου.» Άντε να της εξηγήσει τώρα. Για κείνον η Παναγιώτα ήταν όλη του η ζωή. Χωρίς αυτήν δε θα είχε νόημα ότι και να έκανε.

Είχε μόλις τελειώσει το στρατιωτικό όταν τη γνώρισε. Κοπέλα κι εκείνη που μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο και φοιτούσε στη νοσηλευτική σχολή. Την έβλεπε κάθε μέρα που γυρνούσε από τη σχολή. Του άρεσαν τα μακριά μαλλιά χυμένα στους ώμους, τα πράσινα μάτια που έλαμπαν από προσδοκίες και όνειρα, το βιαστικό περπάτημά της. Τι τα θυμάται τώρα; Μα η σκέψη του δε λέει να ξεκολλήσει από κει λες και τη βλέπει τώρα. Λίγες μέρες αργότερα γνωρίστηκαν από ένα κοινό γνωστό τους. Μετά από ένα χρόνο παντρεύτηκαν. Στην αρχή δούλευε και εκείνη στο νοσοκομείο. Τι βόλτες και τι εκδρομές έκαναν τότε. Μόλις σχολούσαν από τις δουλειές και έβαζαν μια μπουκιά στο στόμα έφευγαν για μπάνιο στις γειτονικές παραλίες. Μπορεί τα λεφτά τους να ήταν λίγα ωστόσο η διάθεση και η ενεργητικότητά τους περίσσευε. Ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Ένιωθε πολύ τυχερός που τη γνώρισε. Κάτω στη θάλασσα μάζευε κοχύλια και έγραφε δίπλα - δίπλα τα ονόματά τους όπως είχε δει να κάνουν στο σινεμά οι πολύ ερωτευμένοι. Σε μια φωτογραφία που την κρατά πάνω του, εκείνη με άσπρο φουστάνι και ξέπλεκα μαλλιά, μοιάζει με αρχαία Θεά. Για εκείνον και όταν πέρασαν τα χρόνια παρά το βάρος του χρόνου και των αλλαγών που είχαν επιφέρει και στους δυο, εκείνη ήταν η Θεά που είχε γνωρίσει, ένα κορίτσι με κάτασπρο φουστάνι και ξέπλεκα μαλλιά.

Το σφύριγμα του τρένου τον ξεκόλλησε για λίγο από τις σκέψεις του. Δίπλα του ένα ζευγαράκι αποχαιρετιόνταν. Η κοπέλα είχε σκοτεινιάσει, σαν ουρανός πριν την καταιγίδα και ο νεαρός της έπιανε το χέρι και της μιλούσε τρυφερά. Πάντα τον συγκινούσε η εικόνα του έρωτα και όταν οι συνομήλικοί του μιλούσαν αρνητικά για τα νεαρά ζευγαράκια που εκδήλωναν αυθόρμητα τον έρωτά τους σε δημόσιους χώρους, αυτός χαμογελούσε. Ήταν πάντα με τον έρωτα. Πάντα με το αυθόρμητο και το αληθινό.

Το τρένο έφυγε. Το ζευγάρι αποχαιρετίστηκε για τελευταία φορά. Ο κυρ Ανδρέας δάκρυσε. Νοστάλγησε την παρουσία της Παναγιώτας.

–  Θα σε περιμένω, φώναξε το αγόρι στην κοπέλα.

– Καλή αντάμωση, είπε εκείνη και μπήκε στο τρένο.

Ο κυρ Ανδρέας χαμογέλασε. Όταν έχεις ζήσει τόσο όμορφα, δεν πρέπει να λυπάσαι, σκέφτηκε. Και εκείνος είχε ζήσει την αληθινή και σπάνια αγάπη και ένιωθε τυχερός για αυτό. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να μπορούσαν να τη ζήσουν. Ο κόσμος θα ήταν πιο όμορφος. Πίστευε ότι η αγάπη μαλακώνει τον άνθρωπο, του δίνει νόημα ύπαρξης, τον κάνει λιγότερο εγωιστή.

Τι θα ’δινε κι αυτός σήμερα να μπορούσε να ανέβει σε ένα τρένο και να κάνει ένα ταξιδάκι έστω κοντινό στα γνωστά τους μέρη, να ξανατρυγήσει μνήμες και να απολαύσει το ηλιοβασίλεμα στη θάλασσα. Να μαζέψει κοχύλια και να σκαλίσει στην άμμο ιστορίες, ονόματα, χρονολογίες όπως παλιά που ο χρόνος δε φαινόταν να έχει σημασία.

Και τότε είδε το τρένο να έρχεται. Κι ήταν σα να σταμάτησε μόνο για αυτόν. Ένα φως τον θάμπωσε, κάποιος τον φώναζε ή έτσι του φάνηκε. Μια γνώριμη φιγούρα του έγνεφε. Δεν έβλεπε και καλά πια αλλά ναι ήταν σαν τη δική του την Παναγιώτα η κοπέλα με το άσπρο φουστάνι και τα ξέπλεκα μαλλιά που του έγνεφε.

Το μεσημεράκι, ο σερβιτόρος πήγε να μαζέψει, το φλιτζάνι του καφέ. Δε του έκανε εντύπωση που ο κυρ Ανδρέας έμεινε τόσο πολύ. Το συνήθιζε πότε - πότε. Ούτε που τον είδε με τα μάτια κλειστά. Καμιά φορά τον έπαιρνε κι ο ύπνος μέσα στις σκέψεις του. Εκείνη την ημέρα όμως ο κυρ Ανδρέας είχε φύγει. Είχε πάρει το δικό του τρένο παρέα με την Παναγιώτα. Πώς να αντιστεκόταν σε ένα άσπρο φουστάνι και σε τόσο όμορφα μάτια και μαλλιά;.

(Ανθολογία διηγημάτων 32 Λαρισαίων γυναικών, έκδοση ΕΛΟΣΥΛ Λάρισας)

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου · 7:00 μ.μ. - 10:00 μ.μ.
Τοποθεσία	ΕΝΑΣΤΡΟΝ- ΣΟΛΩΝΟΣ 101 -ΕΞΑΡΧΕΙΑ
	"Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΧΤΗ..."
Περισσότερες πληροφορίες	Μίνα Παπανικολάου Τίτλος "ΧΟΡΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ" ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ-ΑΘΗΝΑ Παρουσίαση-προλογισμός: ΚΑΙΤΗ ΛΕΙΒΑΔΑ-ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ-ΠΟΙΗΤΡΙΑ Απαγγέλουν οι ηθοποιοί: ΜΑΙΡΗ ΒΛΟΥΤΗ ΚΑΤΙΑΝΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΟΥ ΜΙΚΑΕΛΛΑ ΖΟΥΣΤΗ ΕΜΥ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΟΥ ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ-ΜΟΥΣΙΚΟΣ (Άρπα) ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ: ΜΑΡΙΑ ΜΠΕΛΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΣ: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΗΧΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ -ΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΑΡΗΣ ΠΑΣΠΑΛΑΣ