Ποίηση, Δασκαλάκης Φ. Ιωάννης

ΈΜΠΝΕΥΣΗ

Δασκαλάκης Φ. Ιωάννης

☆

Γνώρισα τον Αρθούρ Ρεμπώ απο εναν νεκροθάφτη

Πήγα μαζί του μια εποχή στην κόλαση•

στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος•

ερωτεύτηκα την τρέλα•

Έκαμα ασκητική με τον Νίκο Καζαντζάκη μέχρι που οι ιδέες μου

με πήγαν πιο μακριά απ' την κοινωνία της απόρριψης

ελευθερώθηκα από έναν πυροβολισμό του Καρυωτάκη στην Πρέβεζα

θανατωμένος από τις Κάργιες που χτυπάνε στους τοίχους•

έκαμα χιτς χαικ σε δρόμους μακιγιαρισμένους

με τον Κέρουακ

ελευθερώθηκα απ τον Ιησού Χριστό

πικρόχολος στις ιστορίες ενος πορνόγερου

του Μπουκόφσκι

ερωτεύθηκα την ίδια γυναίκα με τον Κόρσω

διαλογιζόμενος σε μια πράσινη αρένα

& δεν έκαμα έρωτα την πρώτη νύχτα του γάμου

_άλλοτε

σταμάταγα τρένα με πλουτώνιο

γραμμένος στις ωδές του Γκίνσπεργκ

έζησα έξι χρονιές με τον Σεφερη τις μερες του 54•

αγέννητος ακόμα ήπια χασίσι στο πειρατικό του Κάπτεν Τζίμη με τον Καββαδία

στο φτερό του καρχαρία•

ήμουν η κορνίζα στο πορτραίτο του Ντόριαν Γκρευ

προφήτης του Γκιμπράν στο ΑΜΜΟΣ & ΑΦΡΟΣ•

φίλησα την Ιουλιέτα πριν τον Ρωμαίο

στο υπαρξιακό ερωτημα του Αμλετ

ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗΝ ΖΕΙ?

Μαγεύτηκα απ' τον Σεξπηρ & τον λόρδο Βύρωνα

σε μια κλασσική επινόηση κολλητός του Δον Ζουαν

Στην Κρήτη ήμουν ο Ερωτόκριτος διάλεξα τσ' απολυμάρες σας

& αδερφός του βασιλιά σαύρα έγραψα ψυχεδελικά τραγουδάκια με τον Μόρισον

προορισμένος στην ΟΣΤΡΙΑ στο τέλος του ταξιδιού

τρικ κλικ αριστερά με την Γώγου

περάσαμε μαζί με κόκκινο

πρέζαρα με τον Παυλο τον Σιδηροπουλο

Έπαιξα νερατζοπόλεμο στην πλατεία με τον Άσιμο

στην τελευταία μου δόση τραγούδησα μπλουζ

βαρύ

νότιο_

νέγρικο_

ερωτευμένος με την Κίρκη ξέχασα για χρόνια τη γυναίκα μου

Έγραψα την αλήθεια στον επίλογο

Εκείνη

βρήκε λέει έναν άλλο Ιωάννη για ν' αγαπάει

Να ζεις & να χαίρεσαι τον ήλιο γλυκιά μου

όταν έκλαψα για τον θάνατο του Άραβα του Καμύ

σε ψυχιατρικά τμήματα εγώ & ο Κέρτις

αφήσαμε τα ονόματα μας σκαλισμένα στην πόρτα

με τον Μάρλευ έκαμα έξοδο απ' την Βαβυλώνα με τζαμαϊκάνικο λεωφορείο

σκάκι έπαιξα με τους ζηλωτές

ραστα φαρυ στο Πρεβέλι

ήπια τάρας σε τσιλουμς

πολέμησα Μυρμιδώνας στο πλευρό του Αχιλλέα

ερωτευμένος & εγώ με την ωραία Ελένη

γλυκά αποπλάνησα πιτσιρίκες

δοκίμασα πεγιοτ στην Έρημο απ' τον Δον Χουαν

ταξίδι στο Ήξλαν

ήμουν ο κουρσάρος του Παπακωνσταντίνου

το φιλαράκι της Βόσσου_

ο Σεμπάστιαν των Κόκνευ ρέμπελ_

& εκρύχτηκα απ τις στάχτες του Βεζούβιου

στο set the controls for the heart of the sun

των PINK FLOYND

Έκανα τους άθλους μου με τον Ηρακλή

έπεσα τελευταίος στις Θερμοπύλες προστατεύοντας ακόμα τον νεκρό βασιλιά μου

& θαύμασα το μεγαλείο του ανθρώπου να υποκλίνεται με τους αγγέλους στον Δημιουργό

για την Θεϊκή ευλογία.....

ΑΘΗΝΑ

16 Μαρ 2024

Ποίηση, Ηρακλέους Γιώργος

Γιώργος Ηρακλέους- Η επιστροφή της Ιφιγένειας

Τα χρόνια δίσεχτα,

γίνονται αυστηροί κριτές,

χορεύει η συνείδηση στην κόψη

του ξυραφιού, όταν λειτουργεί...

Μετά τα δελτία ειδήσεων αδειάζει

το σπίτι, οι άνθρωποι υπνωτισμένοι

κυοφορούν τα επόμενα λάθη τους!

Ύστερα, επιστρέφει η Ιφιγένεια

με τον λευκό πανέμορφο λαιμό της

έτοιμο για νέα θυσία στον

σπαρακτικό βωμό της αδιαφορίας των πολλών!

Το μόνο που ζητάει είναι να αλλάξει

θέση στον τάφο της,

ίδιος αιώνες τώρα και να μην γυρίσει

ποτέ σ'αυτήν την πατρίδα,

που χτίζει νέες Αυλίδες και στήνει

θυσιαστήρια για τους αθώους..

5/4/2024 Εξομολογήσεις

Ποιητικές επιλογές για το μήνα της Ποίησης

Άλλο πράγμα, Δημητριάδης Δημήτρης 

Άλλο πράγμα η ποίηση φίλε
έτσι που σου αφήνεται
έτσι που σε σέρνει


όπως απλώνεται στους νοτισμένους κάβους
φορτωμένη ναυάγια αργοναυτών
ή φεγγίζει σε δωμάτια θεόκλειστα
για κάποιους που μόνιμα λείπουν


άλλο πράγμα σου λέω
έτσι που ταξιδεύει στον πάτο του φωταγωγού
ή πάνω στα διερχόμενα νέφη


και πάει
και πάει.

Διαμαντής Χρήστος

Δες εκεί κάτω αυτό το ξωτικό που περνά.
Θα ‘λεγες κυλά όπως το αίμα στις φλέβες
αλλά ίσως να μην είναι παρά ένα όνειρο
σαν εκείνα του Ρεμπώ
από αντιτιθέμενα επίπεδα.

Αναρωτιέμαι σε ποιο μέτρο η φαντασία
του ανθρώπου ευθύνεται για τα συμπεράσματα, που προκύπτουν
από τις σκέψεις μας,
όταν οι αισθήσεις μας δίνουν το σύνθημα;

Οι όσες απαντήσεις μου
στάθηκαν ελάχιστες
σ’ αυτό το σημαντικό ερώτημα…

TOΥΤOI OI ΔΡΟΜΟΙ, Γκουντούρα Δέσποινα
O κόσμος συμβιβάστηκε με την πίκρα.
Οι νύχτες ελαφριές από το θόρυβο της φροντίδας .
O άνθρωπος προσπαθεί να νιώσει την ηδονή, μέσα στις κόρες των ματιών της παρθένας.
Τα ζαρκάδια τρέχουν στις κορφές των βουνών και μεις δεν ξέρουμε τίποτα για τη ζωή.
Τα ποδοβολητά του αλόγου τελειώνουν στην άκρη της ακοής
πίσω από αυτό το ξεχασμένο βουναλάκι υπάρχει ένα συναίσθημα, ένα αδέξιο πινέλο ζωγρά­φου,
ένα ανορθόγραφο ποίημα από δυστυχισμένους αν­θρώπους.
Σε τούτα τα σπίτια δεν χωράνε δάκρυα ούτε συ­νείδηση,
τούτοι οι δρόμοι αβάσταχτοι, τυραννικοί μα αλη­θινοί.
«Έρχεται πάλι καλοκαίρι και θα φύγω
πέρα απ' αυτό το λιμάνι μας καρτερούν οι πράσι­νοι άνεμοι
όταν φθάσω στη παγερή πολιτεία και σαν
ο κρύος ήλιος με σκεπάσει.

Μια παγωμένη ματιά θα αντικρίσεις το φθινόπω­ρο σαν ανταμώσουμε».

Από την ποιητική συλλογή: Μια μέρα θα νικήσουμε. Ποιητική συλλογή Κρανιά 1982

Η ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ, Κάτσικας Πασχάλης

Οι όμορφοι θνήσκουν νωρίς σε ηλεκτροφόρα σύρματα

έχοντας δει μιαν άνοιξη μονάχα

Κάποιοι αφού απότομα υψωθούν

τσακίζονται σε ίλιγγο παραδομένοι

κι άλλοι αγκιστρώνονται στης μυγδαλιάς τη μυρωδιά

να περιμένουν τη ροζ ανθοφορία.

Πού πάνε όμως οι χαρταετοί όταν γεράσουν;

Όταν παλιώσουν τα νέα στα αποκόμματα που έχουν για ουρά;

Σε υγρά υπόγεια σταυρώνονται

απ’ το ζύγι κρεμασμένοι

την Καθαρά Δευτέρα καρτερούν

που ο γιος πατέρας θα γενεί

και τον καλαμωτό τους σκελετό

θα ξαναντύσει με χαρτί.

Ρετάλια (εκδ. Γράφημα, 2020).

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΙΟ ΑΝΑΛΑΦΡΗ ΖΩΗ, Κουτσούμπελη Χλόη

Άφησε και κάτι να πέσει κάτω.

Ένα φτερό δεν ζυγίζει όσο πέντε κότες.

Μη ξεπουπουλιάζεις κάθε μέρα απ’ το πρωί της.

Καλλιέργησε λάχανα,

φουντωτά χαμόγελα στον κήπο.

Όσο για τους φίλους κοίτα,

τόσο πολλοί και πάντα γελαστοί,

συνωστίζονται με γλυκά στην είσοδο,

μαλώνουν ποιος θα χτυπήσει το θυροτηλέφωνο,

κάνουν πυραμίδα ο ένας στην πλάτη του άλλου

για να φθάσουν στο μπαλκόνι,

στοιβάζονται μέσα στο ασανσέρ,

όπως πτώματα σε τάφο ομαδικό.

Και πάψε να φοβάσαι το Στόμα

που ανοιγοκλείνει τις νύχτες

κοντά στο μαξιλάρι.

Είσαι ο μόνος που βλέπεις την Οδοντοστοιχία.

Ο μόνος που ακούς το τρίξιμο Δοντιών.

Άλλωστε υπάρχουν τα ποιήματα.

Κάποιοι λεν πως αν γαντζωθείς απ’ τα τοιχώματα

η Γλώσσα δεν σε αρπάζει.

Αγνόησε ότι η τούρτα κάθε χρόνο χάνει ένα κεράκι.

Ότι η ροζ της σάρκα τα αφομοιώνει.

Ότι η σαντιγί έχει γεμίσει λάκκους.

Και επιτέλους ασχολήσου με τη γυμναστική.

Μάθε να πηδάς πάνω απ’ το κενό.

Όπως όλοι,  Λάλος Παύλος

Όπως όλοι , κι εμείς

θεωρήσαμε " το μη χείρον βέλτιστο"

μπήκαμε στη σειρά και βολευτήκαμε

στις τακτικές καθημερινές δολοφονίες


τις τόσο τετριμμένες μέχρι αηδίας .

Όπως οι πολλοί, κι εμείς


ακολουθήσαμε οδούς προσπελάσιμους

κρεμώντας στη σοφίτα τις νεανικές μας αποσκευές


και σ' επενδύσεις εσωτερικών χώρων


επιδοθήκαμε


όσο ο έσω κόσμος μας κατέρρεε


και ρήμαζε από ελπίδες και ιδέες .

(Από τη συλλογή ΑΜΦΙΣΤΟΜΑ )

Χωρίς ταυτότητα, Μάγδα Παπαδημητρίου Σαμοθράκη

Τα μπουμπούκια ανθίζουν

ανοιγοκλείνουν στο χρυσό ήλιο

και στην αγκαλιά τους ετοιμάζουν

να σε κλείσουν,

για να μείνεις αιώνιος ,

για να τροφοδοτείσαι απ’ τον ήλιο

την αυγή, για να ονειρεύεσαι το δείλι.

ΚΡΙΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ, ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΜΑΣΤΟΡΟΔΗΜΟΥ ΧΡΥΣΑ, ΚΡΙΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ, ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

Το νέο βιβλίο του ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη με τίτλο οι Δωσίλογοι - αναφέρεται στους συνεργάτες των Γερμανών και παρά την ετυμολογική ανάλυση που προέρχεται από το δίνω + λόγο προσδιορίζει στην ουσία αυτούς που δεν έχουν δώσει λόγο ποτέ, δεν έχουν λογοδοτήσει για τις πράξεις τους. Πρόκειται για ένα καλαίσθητο βιβλίο από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια που μας δίνει το έναυσμα για να γνωρίσουμε ένα σχεδόν ακόμη ανεξερεύνητο -παρόλο που έχουν περάσει σχεδόν  80 χρόνια - κομμάτι της νεοελληνικής ιστορίας.

Ο συγγραφέας εξετάζει ιστορικά αλλά και κοινωνικοπολιτικά ένα θέμα ταμπού «λόγω της διαχρονικής άρνησης του ελληνικού κράτους αλλά και της ελληνικής κοινωνίας να αναμετρηθεί με ένα δύσκολο παρελθόν» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος, που δεν είναι άλλο από τη συνεργασία του κατακτητή τη διάρκεια της ελληνικής κατοχής  από τον Απρίλιο του 1941 ως τον Οκτώβριο του 1944.  Όπως αναφέρεται  στο βιβλίο πρόκειται για «επιλογή απώθησης ενός τραυματικού παρελθόντος» (Καραμανωλάκης).

Στην Ελλάδα η δημόσια συζήτηση για το θέμα της συνεργασίας υπήρξε κατάφορα απούσα παρά τον απόηχο που είχε στη διαμόρφωση της ελληνικής και κοινωνικής πραγματικότητας μέχρι και σήμερα όπου και παρατηρούμε μια  συστηματική προσπάθεια και ανάγκη για την αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων αλλά και την προβολή τους στη σφαίρα της δημόσιας συνείδησης και ιστορίας.

Είναι αξιοσημείωτο όπως αναφέρει ο συγγραφέας και γνωρίζουμε όλοι πως δεν υπάρχει κανένα μνημείο αλλά και καμία αναφορά σε σχολικά βιβλία παρά μόνο αποσπασματικές αναφορές ή αφιερώσεις σε εφημερίδες όσων διασώθηκαν στη συλλογική μνήμη κυρίως η δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας, οι μαυραγορίτες, οι κουκουλοφόροι, οι καταδότες των μπλόκων, οι οικονομικοί συνεργάτες κ.α. που όπως αντιλαμβανόμαστε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του σπουδαίου αυτού έργου δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου.

Το φαινόμενο συνεργασίας παρουσιάστηκε εκείνη την εποχή αλλά και μεταγενέστερα ως «μονόδρομος» επιβεβλημένο από την αναπόφευκτή ελληνική κατοχή.

Τι ακριβώς όμως συνέβη; Ήταν πράγματι μονόδρομος; Και γιατί επιβλήθηκε αυτό το καθεστώς σιωπής μετέπειτα;

Με αφετηρία αυτούς τους θεματικούς άξονες ο συγγραφέας επιχειρεί να ρίξει ολόπλευρα φως με αντικειμενικότητα και ειλικρίνεια παραθέτοντας αξιόπιστα τεκμήρια και πηγές στις πράξεις και επιλογές ενός σημαντικού μέρους της ελληνικής κοινωνίας και όχι μιας μειοψηφίας όπως ίσως πιστεύουν οι περισσότεροι.

Οι βασικοί λόγοι που επέβαλλαν το καθεστώς σιωπής κατά τον συγγραφέα ήταν:

-Η ενσωμάτωση μεγάλης μερίδας των συνεργατών στην πολιτικά κυρίαρχη τάξη (από το 1946) παράταξη των εθνικοφρόνων της μοναρχικής δεξιάς (Νικολακόπουλος).

- Ο σκοτεινός ρόλος της δικαιοσύνης που μετατράπηκε από μηχανισμός απόδοσης δικαιοσύνης  σε μηχανισμό ατιμωρησίας αλλά και διατήρησης των προνομίων που αποκόμισαν κάποιοι από τη συνεργασία με τον κατακτητή.

Απώτερος στόχος μεταξύ άλλων όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό ήταν ο αποκλεισμός της Αριστεράς καθώς τα ελληνικά δικαστήρια μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας καταδίκαζαν με βαριές ποινές όσους συμμετείχαν στο ΕΑΜ και ταυτόχρονα απάλλαξαν η αθώωσαν όσους κατηγορήθηκαν για συνεργασία με τον κατακτητή επίσης μαζικά.

Οι τρεις κατοχικές κυβερνήσεις και κυρίως αυτή του Ράλλη καθώς τότε η Αντίσταση είχε φουντώσει, χρησιμοποίησαν τη δήθεν απειλή του «εσωτερικού εχθρού»  του κουμμουνισμού για να πείσουν πως η συνεργασία με τον κατακτητή ήταν «ωραία και πατριωτική πράξη» ενώ οι Γερμανοί  από εχθροί «αναδεικνύονταν ως οι μοναδικοί προασπιστές του ευρωπαϊκού πολιτισμού απέναντι στην ασιατική εισβολή του μπολσεβικισμού» (σ. 85).

Ο φόβος για τους κουμουνιστές ήταν μια παράμετρος αλλά όχι η πιο σημαντική καθώς ο κύριος λόγος για τη δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας Αθηνών ήταν η συνεργασία μεγάλου τμήματος του κράτους με τους κατακτητές.

Η σιωπή λοιπόν ήταν επιλογή και κυρίως φόβος για τη διαχείριση του κατοχικού παρελθόντος καθώς αρκετοί ήταν αυτοί που είχαν συνεργαστεί και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη συνέχεια της πολιτικής και επιχειρηματικής ζωής του τόπου.

Ο συγγραφέας μέσα από το πολυδιάστατο αυτό έργο επιχειρεί να:

-          Περιγράψει τη δράση όσων συνεργάστηκαν με τον κατακτητή

-          Να εξετάσει τους λόγους και τους μηχανισμούς ανάπτυξης αυτής της δράσης με παρουσίαση έγκριτων πηγών

-          Κυρίως επιχειρεί να κατανοήσει το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής μέσα από τρεις μορφές την πολιτική, την οικονομική αλλά και την ένοπλη που δεν είναι παρά συγκοινωνούντα δοχεία.

Τεκμηριώνεται η θέαση της συνεργασίας όχι μόνο κοινωνικά και πολιτικά αλλά κυρίως μέσα από προσωπικές επιλογές κυρίως για ατομικά οφέλη δίνοντας έτσι μεγαλύτερη βαρύτητα στην οικονομική συνεργασία που ξεπερνάει τα ιδεολογικά ή άλλα κίνητρα πατριωτισμού. Ένα ενδεικτικό παράδειγμα η απόκτηση των ακινήτων από μερίδα συνεργατών σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από τη στιγμή της συνεργασίας με τους κατακτητές.

Ένα πολύ σημαντικό επίσης στοιχείο είναι ότι ο συγγραφέας διαφοροποιεί την ανάγκη συνεργασίας τον πρώτο χρόνο της κατοχής που όντως κάποιοι αναγκάστηκαν να συνεργαστούν για να επιβιώσουν σε σύγκριση με τον τελευταίο χρόνο της κατοχής που έγινε καθαρά για οικονομικά οφέλη αφού όλα έδειχναν την ήττα που θα ακολουθούσε.

Το υλικό από το οποίο αντλεί τις πηγές του ο συγγραφέας μέσα από μια επίμονη και κοπιώδη έρευνα είναι 85 τόμοι και 18 κουτιά πρακτικών.

Πέρα από την παρουσίαση των παραμέτρων και των λόγων της συνεργασίας θα δώσει  έμφαση και στις συνέπειες αυτής της συνεργασίας που ήταν το μεγάλο κόστος σε ανθρώπινες ζωές (2000 μόνο στην Αττική) αλλά κ η εύκολη παραχώρηση του κρατικού μηχανισμού στον κατακτητή πολύ πιο εύκολη από ότι στις υπόλοιπες κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες.

Ο συγγραφέας μέσα από την πλούσια έρευνα του τόσο με ποσοτικά όσο και ποιοτικά στοιχεία μας προσφέρει ένα έργο σημαντικό, που πρέπει να έχει θέση σε κάθε βιβλιοθήκη αλλά και στη δημόσια εκπαίδευση.

Πρόκειται για ένα έργο καλογραμμένο, άμεσο, κατανοητό που προσφέρει λογοτεχνική και αισθητική απόλαυση, μπορεί να διαβαστεί από όλους - στοιχείο που είναι πάρα πολύ βασικό - γιατί κάνει γοητευτική την ανάγνωση τόσο σημαντικών ιστορικών γεγονότων. Έμαθα πάρα πολλά πράγματα που δε γνώριζα με τόσες λεπτομέρειες, συγκινήθηκα, ένιωσα άλλη μια φορά ανατριχίλα με τα βασανιστήρια των συλληφθέντων που είχα διαβάσει κυρίως μέσα από λογοτεχνικά έργα και άλλη μια φορά θλίψη για το πόσο γρήγορα περνούν στη λήθη γρήγορα όλα σε αυτή τη χώρα, κάτι που το ζούμε και σήμερα.

Θεωρώ πολύ σημαντικό που οι νεότεροι ιστορικοί μας, όπως ο κος Χαραλαμπίδης, καταπιάνονται με αυτά τα κομβικά κομμάτια της ιστορίας μας επιτέλους προσπαθώντας να τα κάνουν – και το επιτυγχάνουν απόλυτα - κτήμα της δημόσιας συνείδησης.

Καλοτάξιδο!

ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ

Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η διδακτορική του διατριβή δημοσιεύθηκε το 2012 με τίτλο Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα, ενώ το δεύτερο βιβλίο του, με τίτλο Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας, κυκλοφόρησε το 2014 – και τα δύο από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Έχει συνεπιμεληθεί τρεις συλλογικούς τόμους σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ενώ πολλά άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ιστορικά περιοδικά και εφημερίδες. Ιδρυτικό μέλος του Φόρουμ Κοινωνικής Ιστορίας, έχει συνδιοργανώσει τέσσερα συνέδρια. Από το 2013 ασχολείται συστηματικά με τη Δημόσια Ιστορία. Πραγματοποιεί ιστορικούς περιπάτους στο κέντρο της Αθήνας για την περίοδο της Κατοχής και των Δεκεμβριανών, με τη συμμετοχή εκατοντάδων πολιτών, καθώς και (από τον Δεκέμβριο του 2019) ιστορικούς περιπάτους με μικρά γκρουπ κάθε εβδομάδα στο πλαίσιο του Athens History Walks (λεπτομέρειες στο www.athenshistorywalks.com) Είναι ένας από τους σχεδιαστές του μεταπτυχιακού προγράμματος «Δημόσια Ιστορία» στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, καθώς και ο εμπνευστής και επιστημονικός υπεύθυνος των δράσεων με τίτλο «12 Οκτωβρίου 1944. Η Αθήνα Ελεύθερη», οι οποίες, υλοποιημένες από το 2015 ως το 2019, καθιέρωσαν τον μαζικό εορτασμό της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Γερμανούς και αποτέλεσαν μία από τις μεγαλύτερες εκδηλώσεις δημόσιας ιστορίας στην Ελλάδα (λεπτομέρειες στο www.freeathens44.org).

https://alexandria-publ.gr/book_author/charalambidis-menelaos/

 

Πρόσκληση την Παρουσίαση βιβλίου "Εθνικές επέτειοι"

Ποίηση, Αποκριά

Καλή Σαρακοστή φίλοι και φίλες μου και συγχωρεμένα όπως λέμε στα μέρη μου την Κυριακή της Αποκριάς.

Με την ευκαιρία μια μικρή σταχυολόγηση

Φορεσιά της Κυριακής, Παλιεράκης Απόστολος,

(Έσω καιροί αμήχανοι

Ηχώ χοός και χρόνων, Μανδραγόρας)

Προχώρησε η νύχτα

Σύρε να κουρνιάσεις

θλίψη της απουσίας

Κι αύριο, Δευτέρα,

βάλε το καλό σου φόρεμα

με το ωραίο κέντημα

από τρέχουσες σκοτούρες

Πουλινάκης Νίκος, Δασοτόπι εύφλεκτων ουλών

Ψές δέκα πήχες

ουρανό αγόρασα.

Για να φτουρήσει.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΚΡΙΑ, Μελιτάς Χάρης

Θέλω να κάνω

τους χάρτες του πολέμου

χαρτοπόλεμο.

Διονύσης Καψάλης, Μια υπόθεση ευδαιμονίας

Την έπιασα, την κράτησα σφιχτά

τη μέρα μου, την άνοιξα να δω

αν ήσουν μέσα, αν είσαι ακόμα εδώ,

ή χάθηκες τη νύχτα στ' ανοιχτά

του ύπνου μου. Δειλά, όπως άνοιγει

το δώρο του ένα μικρό παιδί,

ξυπνώντας με λαχτάρα για να δει

αν είναι ακόμη εκεί ή έχει φύγει,

αν είναι ακόμη κάτω απ' το κρεβάτι

που το κρυψε ή το 'δε στ' όνειρό του

το δώρο του: μια φορεσιά Πιερότου

για την Αποκριά. Η μήπως κάτι

που φόρεσε τη λάμψη ενός πρώτου

έρωτα πλάθει μέσα μου μια απάτη;

ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΡΑΦΥΛΛΗ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΤΙΧΟΣ

Χαράματα ονειρεύτηκα προχθές

έναν ξενύχτη χαρταετό στην παραλία.

Η μακριά κυματιστή ουρά του

πολύχρωμη, θαρρείς, ανατριχίλα

απόκριση στο σφύριγμα του μπάτη.

Πλησίασα αθόρυβα, μα δεν κοιμόταν.

Τρεμόπαιζε στην άμμο καρφωμένος

με πένα αιχμηρή από φτερό αετίσιο.

Τον ανασήκωσα ανάλαφρα και τότε

άρχισε άλικο να ρέει το μελάνι...

(από τη συλλογή ''ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΑΡΗ'', Μανδραγόρας 2014)

" Σκοτεινός θάλαμος , 36 ποιητικές φωνές στα καρέ της Πένυ Δέλτα "

Οι Εκδόσεις Μετρονόμος παρουσιάζουν την ανθολογία " Σκοτεινός θάλαμος , 36 ποιητικές φωνές στα καρέ της Πένυ Δέλτα " σε επιμέλεια της Ιωάννας Καραμαλή στο κέντρο της πόλης των Αθηνών και συγκεκριμένα στη μουσική σκηνή " Σφίγγα " , Ζωοδόχου Πηγής και Κιάφας 13 , την Πέμπτη 21 Μαρτίου 2024 στις 20.00 μ.μ. Μεγάλη χαρά και τιμή να συνταξιδεύω με εκλεκτούς ποιητές. Μεμιάς μεταμορφώνομαι σε παιδί αλλοτινού καιρού που ζεματάνε τα σπλάχνα του λαιμαργία και στέκεται προσοχή μπροστά στη μάνα του προκειμένου να το φιλέψει χειροποίητα βουτήματα από χαρουπάλευρο μαζί με χοντρές φέτες ολόφρεσκου καλαμποκόψωμου αλειμμένες με θρεψίνη , πάστα λιαστής ντομάτας , πασπαλισμένες με λίγα φυλλαράκια θυμαριού.

Και οι υποδοχείς της γεύσης εκρήγνονται. Η αίσθηση πικρίλας γρουσούζας εποχής στο στόμα αποτελεί παρελθόν. Κι η ζωή παύει πια να μυρίζει φαρμακίλα. Αφού πλέον είναι αρωματισμένη με κανέλα και γαρίφαλο. Πόσο υπερήφανος είμαι που η ψυχή μου μοιράζεται τούτες τις μυρωδάτες γεύσεις με καταξιωμένους μαστόρους του λόγου !!!

Νίκος Αντ. Πουλινάκης

Ποιητές επισκέπτονται σχολεία της Πετρούπολης

Παρουσίαση βιβλίου Αράπκουλε Μαρίας

Ποίημα, Θοδωρή Βοριά

Έργο: Εξάρχου Δήμητρα

Στὶς γειτονιὲς τῶν κάστρων

Νὰ τρέξεις μιὰ νύχτα

στοὺς χωματόδρομους,

στὶς γειτονιὲς τῶν κάστρων.

Ν’ ἁρπάζονται στὰ πόδια σου

τσαλιὰ καὶ χέρια θαμμένων μπέηδων,

νὰ σὲ τσιμποῦν τσουκνίδες

ν’ ἀκούσεις τίς γριὲς Σαλονικιὲς

νὰ λένε πῶς νὰ τρίβεις μὲ μολόχα

τὰ τσουκνιδίσματα.

Νὰ τρέξεις,

νὰ κολλᾶνε ἄγανα στὶς κάλτσες,

μὲ πληγωμένα γόνατα νά ’ρθεις,

αἷμα κι ἱδρῶτας νὰ σὲ ἀναστήσουν,

νὰ μὴ στεγνώσουν οἱ ἀναμνήσεις.

Θοδωρής Βοριάς

Χαμένες ψηφίδες 2 - ιδιωτική έκδοση - 2024

Σχετικά με την ελεύθερη ανάγνωση και αποθήκευση της ποιητικής συλλογής:

http://vorias.blogspot.com/2020/11/2.html

Γιώργος Μπλάνας, ποίηση

Έφυγε προχτές ο ποιητής Γιώργος Μπλάνας. Μια μεγάλη απώλεια για τα γράμματα. 

Ας θυμηθούμε λίγα ποιήματά του. Καλό του ταξίδι.

WILLIAM SHAKESPEARE: ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ.

Τι πάει να πει ποιος είμαι; Αμφιβάλεις
κι εσύ καταραμένο πνεύμα της γραφής,
αδίστακτο παράσιτο του ονόματος,
μόλυνση των προσταγών,
πολυσύχναστη παρθένα των ιδεών;
Λοιπόν; Τι προσδοκείς ν’ ακούσεις;
Σε προκαλώ! Είμαι όλο κι όλο...
τίποτα περισσότερο από τον εαυτό μου –
κι αισίως τίποτα λιγότερο:
κάτι σχεδόν ανερμήνευτο από τις συνεχείς
ερμηνείες - όμως ακόμα κι έτσι διαθέτω
μια -δύσμορφη οπωσδήποτε- γοητεία,
σαν δερματοφυτία στο κεφάλι
καταθλιπτικού Δανού φοιτητή.
Για την μελλοντική μας κόλαση
δουλεύω πια. Τι άλλο
μπορώ ν’ αδράξω από τον χρόνο,
σκύλα των δαχτύλων γραφή; Ε, λοιπόν,
ένα όνομα είμαι. Δεν αρκεί;
Αν όχι... Delete!

ΑΙΣΧΥΛΟΥ: ΕΛΛΑΣ


Οπωσδήποτε, Άνδρες Αθηναίοι, των βαρβάρων
τα πτώματα, που κόσμησαν τους βάλτους
του Μαραθώνα -ιδίως όταν ο ήλιος
κάρπισε πορφύρα στα καλάμια-

ήταν σπουδαίος άθλος: ένα έργο
τέχνης, ισάξιο εκείνου του παιδός,
που φιλοτέχνησε ο Κριτίας –
εύρωστος, αρμονικός, προπάντων φυσικός,
δίχως το αφόρητο χαμόγελο
απ’ το οποίο λείπουν μόνο οι κυνόδοντες,
για να μην είναι ανθρώπινο...

Ναι, Άνδρες Αθηναίοι· αποδείξατε
πως κανείς δεν μπορεί να σας στερήσει
την ηλιόλουστη Ατθίδα ευδαιμονία.
Ωστόσο, να θυμάστε πως η αλαζονεία
δεν έχει ιθαγένεια, πατρίδα, πολιτεία:
τον μέσα Πέρση να φοβάστε.

ΠΡΟΣΩΠΟ – Βιβλιοnet (biblionet.gr)

Ποίημα, Αλεξανδρή Γιώργου

 Έργο: Ζαβράκα Δώρα

Ο ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ

Ανάστατη κι απρόβλεπτη η σκέψη,
στ’ αδέσποτου του νου  το μονοπάτι.
Βαθύς και  ο χτύπος της καρδιάς,
η θλίψη βάσανο κι η αγωνία αμανάτι.

Βραδυπορούσα η νύχτα και σιγή,
των αστεριών το ξενύχτι, μάτι,
φυλάκισμα στενόχωρο η βραδιά
και η απόδραση πείσμα και γινάτι.

Φεγγαρόφωτο έξω το πλατύ στρατί,
στη σέλα τ’ αλόγου τα όνειρα δεμάτι
και ο καβαλάρης απορεί και θλίβεται ,
βήμα δεν πάει μπροστά το άτι.

Βιτσίζει μια, βιτσίζει δυο και τρεις,
λυσσομανά και με θυμό το δέρνει.
Ριζωμένα στυλώματα τα πόδια του,
από βιτσιές κι από φωνές δεν παίρνει.

Πεζός το χαλινό τεντώνει και τραβά
κι εκείνο ορθώνει πόδια κι αφηνιάζει.
Βλέπει να στέκει σκίασμα μπροστά,
χλιμιντρίζει και πίσω αλαφιάζει.

Και  είναι ο δρόμος μακρύς και πέρα
και είναι άργητα και δέσμευση ο χρόνος.
Πώς να τραβήξει πάλι τούτο το στρατί,
πώς να το πάρει αργά και μόνος;

Σφυρίζει μια ,σφυρίζει δυο και τρεις
μ’ απαντοχή  κρυφή και φανερό το άχτι.
Προδίδεται σε φύλαγμα η θέση του,
φτάνει και πιάνει ο φρουρός τον κράχτη.

-Γιατί φωνάζεις, βρίζεις και σφυράς
 νυχτιάτικα και σε κλεισμένη ζώνη;
 Τρομάζεις  αηδονόλαλα και κούκους,
 φοβίζεις και το ορφανό τριζόνι.

 Πάρε τη στράτα απέναντι για φευγιό,  
 βιαστικά και ήσυχα για το καλό σου.
 Με λόγιασμα σοφού, σπουδή και γνώση 
 σιγούρεψε πεζός τον πηγαιμό σου.

-Το άλογό μου φωνάζω για να  φανεί.
 Στο χάραμα, μ’ αφέντεμα και καλπασμό,
 τον ήλιο να προλάβω ανατολής στεφάνι
 και καβαλάρης να δω της ζωής το λιακωτό.  

                       Γιώργος  Αλεξανδρής       

Ποίηση, Μαστοροδήμου Χρύσα

 IVA GUERNOVIEVA

Αφετηρία

Στάχτη βροχής

 κατακόκκινο φεγγάρι

του Ηφαίστου πρόσωπο

τα μάτια του νησιά πυρπολημένα

Στο χρόνο ταξιδεύω.

Στο όνομα μιας τιμής απροσδιόριστης  

Άνθρωποι στο σύμπαν διαμελίζονται.

Αντίο Πρωτεσίλαε.

Που πήγε η αγάπη;

 

Τούτη η γη είναι πάντα

ένα γιοφύρι της Άρτας που

ανθρωποθυσίες θα ζητά.

Κι ούτε μια αξιοπρεπή ταφή

να θυμίζει το πέρασμα σου

 

Στο χρόνο ταξιδεύω.

Αντίο Ευρυδίκη

Του κάτω κόσμου τους θεούς νωρίς ενδύθηκες.

Πενηνταεφτά όνειρα θρηνώ

σε μιαρούς καιρούς θυσία.

 

Που πήγε η αγάπη;

Κάθε δρόμος και μια αόρατη νεκρική επιγραφή

μόνο οι ποιητές τη βλέπουν

και φόρο τιμής, ένα στίχο, εναποθέτουν.

 

Δεν είμαστε μόνο το τώρα, Ερμιόνη

Είμαστε το πριν και το μετά.

Θέλουν να είσαι μόνο το δέντρο. Γίνε το δάσος.

 

Όχι άλλα μαθήματα αυτοβελτίωσης.

Ένα βήμα ακόμη προς τον εγωισμό

 

Αν δεν προσπαθήσεις τον κόσμο να αλλάξεις

 δε θα αλλάξεις τον εαυτό σου.

Που πήγε η αγάπη;

Στο χρόνο ταξιδεύω.

Ερυσίχθονας ο καιρός.

 

Μα το ξημέρωμα ανατέλλει πάλι

Μικρή πρωινή προσευχή ο έρωτας μας.

 Τούτο τον κόσμο που εσύ γεύτηκες

οφείλεις με αγάπη στο αύριο να τον χαρίσεις

 

Δεν είσαι μόνο μια εικόνα. Γίνε η ταινία.

Στο χρόνο ταξιδεύω.

Κανείς δεν άκουσε την ικεσία σου  για ειρήνη,  Επαμεινώντα

όλοι τον πόλεμο ποθούσαν

 

Κι ύστερα πως να αντέξεις;

Πως να πορευτείς με στίχους μόνο;  

Μα δεν είσαι μόνο μια λέξη. Γίνε το βιβλίο.

 

Θα συναντηθούμε ξανά λοιπόν

στις σελίδες της ορατής και αόρατης ιστορίας

 σε αυτό που δικαιώθηκε

κι ας καταδικασμένο φάνταζε.

Εκεί θα βρεθούμε.

Εκεί όπου ότι είναι αγάπη ξεκινάει.

 ΜΑΣΤΟΡΟΔΗΜΟΥ ΧΡΥΣΑ

Κάλεσμα για συλλογή διηγημάτων

Κάλεσμα για συλλογή διηγημάτων με θέμα τα αιθέρια μαγικά πλάσματα

Καλησπέρα σε όλους τους φίλους του βιβλίου. Ερχόμαστε σήμερα με πολύ όμορφα νέα. Η σειρά μας με τίτλο «Magical Creatures» επιστρέφει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά με πιο ανοιξιάτικο θέμα αυτή τη φορά. Αιθέριο θα λέγαμε.

Με τίτλο «Ethereal Creatures» η τρίτη συλλογή της Writing Nook θα κυκλοφορήσει σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή. Η ομάδα μας, λοιπόν, σας καλεί να συμμετέχετε με τις ιστορίες σας και σε αυτό μας το εγχείρημα. Στόχος μας, όπως πάντα, είναι να δώσουμε βήμα σε νέους, αλλά και παλιούς, συγγραφείς για να μοιραστούν τη δουλειά τους μαζί μας και με το αναγνωστικό κοινό. Και βέβαια, για τους αναγνώστες μας να βρουν τον επόμενο αγαπημένο τους συγγραφέα.

Μπορείτε να στείλετε τις ιστορίες σας στο email μας (writingnookgr@gmail.com) γράφοντας ως θέμα «Ethereal Creatures» μέχρι τις 28/2/2024

Όροι συμμετοχής:

• Οι ιστορίες να μην ξεπερνούν τις 7.000 λέξεις για τα διηγήματα και τις 1.000 για τα ποιήματα.
• Το κεντρικό τους θέμα να πραγματεύεται κάποιο ή και μερικά ακόμα από τα αγαπημένα μας αιθέρια μαγικά πλάσματα, τις νεράιδες, τα ξωτικά, τα αερικά κ.α.
• Όπως καταλαβαίνετε, το φανταστικό στοιχείο είναι απαραίτητο.

Διευκρινίσεις:

• Τα δικαιώματα της κάθε ιστορίας παραμένουν αποκλειστικά και μόνο στον εκάστοτε συγγραφέα.
• Οι συμμετέχοντες θα λάβουν από ένα δωρεάν αντίτυπο της συλλογής και έκπτωση 50% σε όσα επιπλέον θελήσουν να αποκτήσουν.
• Το βιβλίο θα είναι διαθέσιμο και για τους Έλληνες του εξωτερικού, καθώς και μεταφρασμένο για το αγγλόφωνο κοινό.

Ανυπομονούμε να μας ταξιδέψετε με τις ιστορίες σας για ακόμα μία φορά.

-Η ομάδα της Writing Nook