Μαρία Θεοφιλάκου - Ποιητική συλλογή ΑΝΩΝΥΜΑ

Έλαβα το νέο βιβλίο της Μαρίας Θεοφιλάκου Ανώνυμα. Ιδιαίτερη γραφή, με ευαισθησία, κοινωνικό προβληματισμό και μια διάθεση για ενδοσκόπηση, η ποίηση της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σε παρασέρνει στη διάθεση της για αλήθεια και όνειρο.

Δύσκολες ανατολές

Ανασαίνουμε νύχτα

ελεύθεροι, γιατί είναι μοναξιά

σε κάθε μας τυφλό βήμα,

τρεκλίζον

Κλείνουν τα θέατρα

Θεριεύουν οι σκιές

Οι αλήθειες αλαλάζουν στα βουνά

και πεινασμένες κατεβαίνουν προς την πόλη

Ανασαίνουμε νύχτα

Σφικτά ταμπουρωμένα σώματα

μα είμαστε πιο πάνω από τις σάρκες·

κείνες δεν είναι παρά μια αφορμή

Τα αγρίμια ας κοπιάσουν,

μας γνωρίζουν

Στα πόδια μας εμπρός

θε να κουρνιάσουν

Ελεύθεροι, γιατ’ είναι μοναξιά

από τη διαλεχτή

που αρνείται τις κρυψώνες

και σκίζει των αυλών τα δηλητηριασμένα ρόδα,

έτσι εισπνέουμε τη νύχτα

πηκτή στο λάρυγγα

 στο χνώτο όμως ρημάδι

και βγάζουμε το πρώτο φως

Η Πόρτα

Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει

θα ονειρευτώ μια πόρτα δίχως τοίχους

κι απ’ όπου θέλω εγώ θα την περάσω

ενώ ένα μάτι αγριεμένο θα κοιτάζει

Ξύλο γδαρμένο,

το χρώμα σε σημεία ξεφτισμένο,

θε να βαστά αυτή τους δρόμους όλους

και πίσω της κι εμπρός της

Καιρό άμα σηκώσει

πάνω της το κορμί μου θα γαντζώσω

τόσο που σα μαρμάρινο να μοιάζει

να μη γνωρίζω αν έφτασα ή αν αρχίζω

Με το πρώτο σκοτάδι που θα πέσει

και πριν οι τοίχοι να υψωθούν προλάβουν

 θα ονειρευτώ μια πόρτα μες στο δρόμο

που αλλιώς θα 'πρεπε μόνη να αλλάξω

Σελήνη

Τις Κυριακές μου εδώ και το ταλάντεμα διστάζει

εμπρός στην παγερή μαχαίρα της σελήνης

Κόσμος με βήματα ελαφρά διαβαίνει,

μα είν’ ένα πέλαγο κουτσό, δίχως ακτή, που μένει

Να ’ναι το φως του απόβραδου

κάποιο σημείο ζοφερό που μ’ αποδοκιμάζει

Ή κάποια ωδή στην αμεροληψία του

για τα έργα μου, που διόλου δεν το μέλλουν

Νύχτες ασπρόμαυρες ζυγώνουν στα σκαλιά μου

Κι εγώ σαν τρίξει φονικά ο σύρτης

θα ξέρω πριν τις δω στο ημίφως

αδέρφια ότι είν’ των πλουμιστών φαιδρών

Πως ό,τι ήταν έρχεται και ό,τι είναι μισεύει

Όπως αργόσυρτα σημαίνουν οι καμπάνες

Στην χάση του έναστρου και των ανθρώπων

Στο γιόμα εδώ του ετερόφωτου

  

Ο ξένος

Μοιράστηκα μαζί σου μια σιωπή

που 'χε ακουμπήσει στα χείλη του γκρεμού

σ’ ένα άδροσο λίκνο

προτού να γεννηθούν οι λόγοι,

ούτε σωστά ούτε παράδοξα,

σα μια φυγή να μας περίμενε εκεί

Ξέχωρα και τους δυο,

χαμένους

Κι όμως μαζί

Εσύ δεν τρόμαξες εμπρός στ’ άγνωρο βλέμμα,

και δε φοβήθηκα βουβά να σε κοιτάξω

σα μια φυγή να μας περίμενε εκεί

 πιο κάτω όπου βουλιάζανε τα στερεότυπά τους

 λέξεις, αβρότητες

οι τόσες στριγκλιχτές μιλιές

που αρθρώνονται κι ορθώνεται

η μαύρη τρύπα της ψυχής

Εγώ κι εσύ σιωπήσαμε

όπως σηκώνει άγκυρες το πλοίο που σαλπάρει

όπως ψυχραίνονται οι ταξιδευτές

το χάραμα που αρχινούν το όργωμα των τόπων

 Κατά πώς να 'ταν φυσικό ανάμεσά μας

Μοιράστηκα μαζί σου τη σιωπή

 που 'χε περάσει από φεγγάρια ποθητά,

χείλια απόρθητα,

κι έφερνε γνώση κι ιστορίες μύριες,

μια υποψία συμβατού

και μια ντροπή των όσων κουβαλούσε

 Κι όμως δεν έφυγε κανείς

Είναι που πήγαμε βουβοί προς τη φυγή μας,

 εγώ κι εσύ,

και δεν καλύψαμε τα μάτια,

γι’ αυτό μπορώ και περπατώ γοργά τον κόσμο όλο,

μ’ ένα τριαντάφυλλο κλειστό,

με μια πατρίδα

Βικτώρια

 Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου

Ούτε και τέρμα ν’ αποθέσω τα μπαγκάζια μου

Όλο τ’ αδράζω από τη σκόνη κι αυτά ξανακυλάνε

Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν

μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,

ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα

Κι εσύ αν είσαι φίλος

κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις

Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,

αν φεύγει,

είμαστε μόνοι.

Μαρία Θεοφιλάκου (σύντομο βιογραφικό)

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983.

Σπούδασε Μάρκετινγκ και Επιχειρησιακή Έρευνα στην ΑΣΟΕΕ. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικονομική επιστήμη, στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 2010 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Δωδώνη η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο "ΑΝ[ΩΝ]ΥΜΑ".

Ευα Χαλκιαδάκη - Παπαδημητρίου

O Ναός της Ειρηνης

Το περιστέρι της Ειρήνης στις μέρες μας λευκό δεν είναι. Τάχατες να 'τανε ποτέ;

Περνώντας μεσ' απ' τ' ουράνιου τόξου το λουτρό

το περιστέρι της ειρήνης

δε βάφτηκε ποτέ γαλάζιο.

Μονόχρωμο φαντάζει μόνο στα όνειρά μας,

στις πεθυμιές μας, στα τραγούδια

και τους στίχους των ποιητών,

κι'ακόμη στις αφίσσες,

που κολλάνε τα παιδιά στους δρόμους.

Το περιστέρι της Ειρήνης το λαβώσανε.

Κόκκινη η μιά φτερούγα του, το αίμα στάζει.

Το περιστέρι της ειρήνης

σ' όλους τους χρόνους είχε

κι' από μιά πληγή που αιμορραγούσε.

Κανείς δε μπόρεσε να το γιατρέψει ίσαμε τώρα.

Το περιστέρι της ειρήνης

έχει πολλές λαβωματιές επάνω του.

Βάλσαμο στις πληγές του έχει το δάκρυ μας.

Κι'έτσι, ξεπλένοντας το αίμα με το δάκρυ,

ξαναπετά κατά το μέρος που το λάβωσαν.

Το περιστέρι της Ειρήνης έχει δρόμο μακρύ μπροστά του. Χειμώνα, και κρύο βαρύ. Μοναδική άνοιξη του η αγάπη. H αγάπη μας για όσους το προσμένουν.

Το περιστέρι της ειρήνης ποτές του δε σταμάτησε το πέταγμα. Δε δείλιασε, και πάντα ματωμένο, το πονεμένο του τινάζοντας φτερό κινά για τις γωνιές όλες του κόσμου. Το περιστέρι της Ειρήνης έχει πατρίδα του τη γη ολάκερη κι έχει τραγούδι του τους στίχους των ποιητών όλου του κόσμου. Το περιστέρι της ειρήνης ολότελα δεν έχει γιατρευτεί ποτές του. Ματωμένο, αιώνια περιφέρει το πράσινο κλωνάρι της ελιάς, σ' όλα τα πέρατα της γης. Λίκνο του η καρδιά του καθενός, του καθενός, που 'χει ένα απλό αξίωμα: πως "to αίμα πρέπει να κυλά μονάχα μες σης φλέβες."

Το περιστέρι της Ειρήνης δεν έχει μεγαλώσει σε χρυσό κλουβί. Του φτάνει ένα άχυρο, ένα σπυρί σιτάρι, κάποια σταγόνα δάκρυ για νερό.

Το περιστέρι της Ειρήνης

στις μέρες μας θα ' πρεπε να' τανε δικέφαλο.

Στο' να του ράμφος κλασικό κλωνάρι ελιάς να φέρνει,

και στ' άλλο, δώρο - μιά καρδιά,

γιά όσους βαστούν στα χέρια τους

τη μοίρα όλου του κόσμου.

Το περιστέρι της Ειρήνης, μοναδικό πουλί,

σταμάτησε μπροστά στο δίλημμα:

Μιάς κι' έχει ένα μονάχα ράμφος, τάχατες

τί απ' τα δυο μπορεί να παραλείψει;

Κι' όντας σοφό, πέταξε το κλωνάρι της ελιάς

και γύρισε κρατώντας την καρδιά μονάχα.

Όμως κανένας δεν το δέχτηκε το δώρο του...

Και δάκρυσε το περιστέρι της Ειρήνης

για τη μοίρα μας...

Το δάκρυ του, στη φλούδα πέφτοντας της γης ένα πιά με το χώμα, γίνηκε η λάσπη, πέτρα η ψυχή μας, σίδερο η θέλησή μας για ζωή και νάτος· χτίζεται ο ναός της Ειρήνης. Ωραίος, πελώριος,

χτίζεται πάνω στη δική μας την καρδιά.

Στο μόνο χώρο που δεν ορίζουνε

οι κραταιοί τούτης της γης.

Στο μόνο χώρο που μπορούμε να διαθέσουμε

χωρίς καμμιά έγκριση, χωρίς καμμιά άδεια.

Το περιστέρι της Ειρήνης χαμογέλασε.

Μιά καθαρή καρδιά για φάτνη του·

χώρος μοναδικός για την ειρήνη.

Εδώ, ή και στην άλλη άκρη της γης· παντού...

Μια καθαρή καρδιά, ένα όνειρο, κι ένα τραγούδι

χώρος μοναδικός για  την ειρήνη.

*Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην "Ανθολογία 77 βραβευμένων ποιητών στα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2000-2005 της Ενώσεως Συγγραφέων- Λογοτεχνών Ευρώπης" Εκδόσεις Μαίανδρος. Μικρότερο απόσπασμά του θα συμπεριληφθεί στη συλλογή "Ματωμένο Λυχνάρι" 

Στιγμές και Στίγματα

Στιγμή η ζωή μας μες στο χρόνο. Στίγματα οι πράξεις μας πάνω σε τούτες τις στιγμές· -στιγμές που σημαδεύουνε την αιωνιότητα
Στιγμές που δένονται σε μιά ακατάλυτη ενότητα με τ' άπειρο και που τις αμαυρώνουν μόνο στίγματα:

 Στίγματα - πράξεις

Τα ποιήματα είναι από την ποιητική συλλογή "Στιγμές και στίγματα" που εκδόθηκε το 2007.

Ποίηση :η αλχημεία του εξπρεσιονισμού ένα προοίμιο για το Νίκο Σφαμένο

 Γράφει η Εύη Πλατίτσα

                                                                               οι λέξεις πρώτη φορά δεν είναι πληγή

                                                                                (Άγνωστοι τόποι , Νίκος Σφαμένος)

   Η ποίηση είναι εξ ορισμού εξπρεσιονιστική .Ένας εξπρεσιονιστής "επιθυμεί να εκφράσει πάνω απ' όλα τον εαυτό του" σύμφωνα με τον Τσέχο θεωρητικό τέχνης Antonin Matejcek και να μεταστοιχειώσει την εμπειρική πραγματικότητα σε ατομική εμπειρία. Το θαυμαστό έγκειται ακριβώς εδώ : αν και οι εντυπώσεις ή οι παρορμήσεις ξεκινούν από την εξωτερική πραγματικότητα , εσωτερικοποιούνται τόσο παράδοξα ώστε τα δεδομένα της πραγματικότητας αναδιατάσσονται και συχνά παραμορφώνται με δεξιοτεχνία. Η φαντασία είναι η συνεκτική και ανατρεπτική δύναμη που μετατρέπει τα μηνύματα των αισθήσεων σε λεκτικά θραύσματα που ενοποιούνται σχεδόν ανεπαίσθητα και απροσδόκητα .Το Παν συνδέεται με το Παν και τα θραύσματα της ατομικής εμπειρίας ενοποιούνται και επανενώνονται  μέσω των λεκτικών βλεμμάτων. Γιατί η ποίηση δε στερείται οπτικής φαντασίας. Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι δε βλέπει τη Φεγγαροντυμένη στη σολωμική ποίηση ή τη Βεατρίκη στη Θεία Κωμωδία;

   Οι ποιητές ,λοιπόν , είναι οι αλχημιστές του εξπρεσιονισμού. Όπως οι ζωγράφοι , έτσι και οι ποιητές επικοινωνούν με τις αισθήσεις με  όσα βρίσκονται γύρω τους .Γι' αυτό η ποίηση  είναι πάντα εκκοσμικευμένη και αυστηρά δεμένη με το σώμα .Είναι ένα πνεύμα σωματοποιημένο με μυρωδιές , μνήμη και ονόματα., εκείνα τα αόρατα περιγράμματα των  εντυπώσεων μετά από μια ερωτική συνάντηση , τα τιτιβίσματα των πουλιών πριν την καταιγίδα, αυτό που μας διαπερνά , αλλά είναι απερίγραπτο. Ο αόρατος χώρος ανάμεσα στον ήλιο και τα σύννεφα ,ο χώρος ανάμεσα στην ανάσα και την παλάμη , όσα θα μπορούσαν να ειπωθούν και δεν ειπώθηκαν.

   Ο λεκτικός εξπρεσιονισμός της ποιητικής δημιουργίας είναι κατεξοχήν αναπαραγωγική διαδικασία ,διαρκής κυοφορία  και γέννα .Το μοτίβο της νεκρής φύσης δεν υπάρχει , αλλά οπωσδήποτε υπονοείται  στην ποίηση . Γι' αυτό η ποίηση μιμείται το θάνατο .Ο Γκέοργκ Μπίχνερ το είπε πολύ ωραία :"Ο θάνατος μιμείται τη γέννα , όταν πεθαίνουμε , είμαστε γυμνοί και αβοήθητοι σα νεογέννητα παιδιά"[1]. Με την αμηχανία της γύμνιας του νεογέννητου ή των πρωτοπλάστων συλλαμβάνουμε τα στιγμιότυπα των λεκτικών εντυπώσεων που αναδιαμορφώνονται διαρκώς χωρίς τη δέσμευση της εικόνας ,που είναι απαραίτητη συνθήκη στη ζωγραφική. Η ακινησία  και η στατική ομορφιά  που χαρακτηρίζει τις νεκρές φύσεις υπάρχουν  μόνο ως συνειδητές επιλογές του ποιητή ή του αναγνώστη .

   Ακριβώς , επειδή οι ποιητές δεν ερωτοτροπούν με το θάνατο ,όπως οι περισσότεροι από μακριά , αλλά αξιώνουν να τον γεύονται διαισθητικά ,ένας από τους βασικούς προορισμούς της ποίησης είναι αυτός που διατυπώθηκε με αφοπλιστική ευθύτητα και ειλικρίνεια από τους πρωτεργάτες του γερμανικού εξπρεσιονισμού της Νέας  Λέσχης  Kurt Hiller και Jakob van Hoddis: ορκίστηκαν να μην μένουν πλέον απαθείς απέναντι στις βλασφημίες της εποχής και να εκδηλώνουν την αηδία τους απέναντι σε κάθε κατεστημένη καλλιτεχνική και επιστημονική δημιουργία αφενός και τον θαυμασμό τους για κάθε μοναχικό πνεύμα αφετέρου [2]. Και ευτυχώς που

"σε πείσμα των καιρών

κάποιοι άναψαν μια μικρή φλόγα

με σκισμένα ρούχα και λιωμένα πρόσωπα

βάδισαν στα υπόγεια

εκείνοι προχώρησαν

προχώρησαν

όταν όλα γύρω τους έλεγαν

μείνε

εκεί "  [3]

       

ανοιξιάτικο βράδυ [4]

το πλοίο ζεσταίνει τις μηχανές του

και συ κάθεσαι σε ένα ξεθωριασμένο παγκάκι

χωρίς μνήμη

μαγικό ραβδί

ταλέντο

σύννεφα και οι πρώτες ψιχάλες

τα ζευγάρια επιταχύνουν το βήμα και σε λίγο δεν μένει

κανείς

τα σκυλιά κρύβονται στα φορτηγά

τα σκυλιά κάτι ξέρουν

κάτι μαγικό που δεν ξέρουμε εμείς

η βροχή δυναμώνει

μια πεταμένη εφημερίδα

«όλα τα μυστικά μιας πετυχημένης καριέρας»

χαμογελάς

στο παγκάκι λέξεις αιώνιας αγάπης

οι επιβάτες κοιτάνε απ' τα θολά παραθύρια

τα σκυλιά κοιτάνε θέλοντας κάτι να πουν

τυλίγεσαι στη μουσκεμένη ζακέτα σου

βραδιάζει

κρατήσου φίλε

ξεκινάς για τη κάμαρα σου

διασχίζοντας τα ίδια σκονισμένα φώτα

ενώ

οι σκιές τραγουδάνε

τα παιδιά ονειρεύονται κοιτάζοντας τη βροχή

το πλοίο ζεσταίνει τις μηχανές του

και συ δεν είσαι μέσα

λέξεις μαχαίρια

άγιες

ανέγγιχτες

ταξιδεύουν στον ορίζοντα

ελεύθερες

όμως εγώ

ΣΙΝΙΑΛΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ [5]

Τρένα που γυρίσαν

άδεια τις αυγές

ποιητές

πως μπορεί να κινούμαστε χωρίς να νιώθουμε

αγγίζουμε χωρίς να αισθανόμαστε

τρέμουμε

δώσε μου ένα αστέρι και μια ανάσα ουρανού

ένα κομμάτι ηλιαχτίδας και μια πηγή

πόλεις θηρία

παράξενα πλάσματα ενός άφαντου θεού

τι γυρεύουν σε μια μαύρη γυάλα

πως γίνεται να ανασαίνουμε

δίχως να υπάρχουμε

δώσε μου ένα αστέρι και μια ανάσα ουρανού

τώρα

τώρα

πριν προλάβω

και τ’ ανακαλύψω μόνος μου

Μια μεγάλη νύχτα   [6]

«Δεν υπάρχει διέξοδος» , είπε

«μας είπαν για την αγάπη , μας

μιλήσανε για την ελπίδα , δεν

υπάρχει διέξοδος».

«ας πιούμε» , απάντησα

«και πως θα γίνει ;»

«ας πιούμε».

«γράφεις όμως».

«ναι αλλά δε βοηθάει».

«το βλέπω στα πρόσωπά τους,

στα νεκρά βλέμματά τους ,

ολόκληρη η ιστορία του

ανθρωπίνου γένους βρωμάει».

Άδειασα το μπουκάλι μου.

Βγήκα στο μπαλκόνι .

Κορναρίσματα

συζυγικοί καυγάδες

μυρωδιά γυναικείου αρώματος .

Ένας αλήτης πέρα παραμιλούσε.

Ο κόσμος υπήρχε για πολλά χρόνια .

«Όσο πάει φίλε»

Θα ’ταν άλλη μια μεγάλη νύχτα .

Κρατήθηκα γερά στα κάγκελα και

χαμογέλασα

  

[1] Γκέοργκ Μπίχνερ ,"Ο θάνατος του Δαντόν", μτφρ Γιώργος Δεπάστας, εκδ.ΝΕΦΕΛΗ,2011

[2] από άρθρο στην εφημ.Αυγή: Ιωάννα Αβραμίδου ,"Εξπρεσιονισμός σε εργατικό φόντο" (ημερομηνία δημοσίευσης 28/02/2010)

[3] Νίκος Σφαμένος , Ποίηση -ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

[4] Νίκος Σφαμένος , ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΒΡΟΜΙΚΟ ΦΩΣ

[5] Νίκος Σφαμένος , ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΒΑΛΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

[6] Νίκος Σφαμένος , ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΝΕΚΡΩΝ

ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ

Ἀπὸ τὴν ἰστοσελίδα «Λογοτεχνικὰ Ἐπίκαιρα» (http://logotexnika-epikaira.blogspot.com) κυκλοφορεῖ ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο τὸ  τεῦχος 7 τοῦ μηνιαίου ψηφιακοῦ περιοδικοῦ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ.

(Δεῖτε το στὴ δ/νση:  http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?f=145&t=203 ).

Τὸ τεῦχος 7 τοῦ περιοδικοῦ περιέχει ποιήματα τῆς Μαρίας Ἀνδρεαδέλλη μὲ τίτλο ΣΗΜΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ.

Λήξη για το 3ο Νεανικό Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους

Μέσα σε μια φαντασμαγορική τελετή και με κατάμεστη την αίθουσα προβολών έκλεισε το 3ο Νεανικό Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Λάρισας /artfools video festival 2011.Οι προβολές του Σαββάτου ήταν πραγματικά εκπληκτικές τόσο στο Διεθνές όσο και στο Ελληνικό μέρος του Φεστιβάλ. Πολύ χαρούμενη και ελπιδοφόρα νότα αυτή των μαθητών που διαγωνίσθηκαν με 13 ταινίες, που αποτελούν και την ελπίδα των αυριανών κινηματογραφιστών.
Στην τελετή παρευρέθη και εκπρόσωπος της Γενικής Γραμματείς Νέας Γενιάς η οποία και απένειμε το Α΄βραβείο του Ελληνικού Διαγωνιστικού. Εντύπωση πραγματικά προκάλεσε το πλήθος των νέων ανθρώπων που κατέκλυσαν την αίθουσα και έδωσαν μια διαφορετική νότα, μια νότα αισιοδοξίας πως αν το Φεστιβάλ το αγκαλιάσουν και πιστέψουν οι νέοι άνθρωποι μπορεί να επιτύχει όπως πέτυχε το 3ο artfools video festival 2011.
Τα βραβεία:

1ο Βραβείο δόθηκε στην ταινία του Λαρισαίου Σεραφείμ Ντούσια για την εξαίρετη ταινία του « Χαμένα παιχνίδια».

Η ίδια ταινία κέρδισε και το βραβείο του καλύτερου Λαρισαίου δημιουργού.
Το δεύτερο βραβείο κέρδισε η ταινία « Το φουκάρι τη γενία» του Αλεσσάντρο Σπηλιωτόπουλου.

Το 3ο βραβείο μοιράστηκε στους Δημήτρη Νάκο με την ταινία « Φωτεινή και Αλεξάνδρα» και τον Λαρισαίο Aλέξανδρο Χαρτώνα με την ταινία “second chance”.
Το βραβείο καλύτερου σεναρίου κέρδισε η ταινία του Δημήτρη Νάκου « Ο γιός».
Ειδικές διακρίσεις δόθηκαν στις ταινίες : ” Μονάδα” της Αμερίσσα Μπάστα για το σύγχρονο μήνυμά της, και  ” Ποιος δε μετανιώνει του Θοδωρή Βουρνά ” για το κοινωνικό της μήνυμα.
Στο Διεθνές Διαγωνιστικό 1ο Βραβείο πήρε η ταινία the sach από το Ηνωμένο Βασίλειο, το δεύτερο το intercampio από την Ισπανία ενώ το τρίτο βραβείο απέσπασε η ταινία requiem for cossova από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Ειδικές διακρίσεις απέσπασαν από την επιτροπή το Mr΄Cevdet΄s Carnation από την Τουρκία και το “Lernavan” από τη Λιθουανία.
Στο μαθητικό πρώτο βραβείο δόθηκε στην ταινία « αγάπη χωρίς σύνορα» του ΕΠΑΛ Φαρκαδόνας ενώ το δεύτερο βραβείο δόθηκε στην ταινία “ Hard way” του ΄Αρη Βέβη από το 1ο Λύκειο Λάρισας..
Ειδική διάκριση στο μαθητικό δόθηκε στην ταινία ” Το βιβλίο” από το Λύκειο Κορδελιού Θεσσαλονίκης.
Η τελετή απονομής την οποία παρακολούθησε πλήθος κινηματογραφόφιλου νεανικού κοινού είχε επίσης το δρώμενο « Γιώργος Φούντας του σκληρό πρόσωπο του ελληνικού σινεμα»  που σκηνοθέτησε η Δήμητρα Μπαράτση και ένα φαντασμαγορικό χορευτικό που επιμελήθηκε η Φαίη Σούκου.
΄Ολοι έδωσαν ραντεβού για το 4ο Νεανικό Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Λάρισας, το οποίο έχει γίνει πλέον θεσμός και αποτελεί από τα σημαντικότερα νεανικά Φεστιβάλ της Ελλάδας.

Σεμινάριο: Εκπαιδευτικοί, γονείς και παιδιά με αυτισμό, μια ενδιαφέρουσα σχέση.

Συνεχίζεται με επιτυχία από το Παράρτημα Θεσσαλονίκης ο κύκλος διαλέξεων με στόχο την ενημέρωση των μελών και φίλων με θέματα γύρω από το φάσμα του αυτισμού.  
Αναλυτικότερα η δεύτερη διάλεξη για το 2011 είναι προγραμματισμένη για την Κυριακή 13 Μαρτίου και ώρα 17:00 μ.μ. Η διάλεξη θα γίνει στις εγκαταστάσεις του Κέντρου Ημέρας του παραρτήματος, Βερατίου 5 ( πίσω από το Σιδηροδρομικό Σταθμό ). 

Βερατίου 5, 546 29 Θεσσαλονίκη Τηλέφωνα Επικοινωνίας : 2310 241287

( Πίσω από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης ) www.autismgreece.gr 

- thess_gspap@autismgreece.gr

 

Δημήτρης Κολιδάκης 2 νέα βιβλία

Βιογραφικό του συγγραφέα

Ο Δημήτρης Κολιδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα με καταβολές από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας. Σπούδασε Ναυπηγική και Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εργάζεται σε τομείς Επικοινωνίας, Εκπαίδευσης και εν γένει της Ανάπτυξης του Ανθρώπινου Δυναμικού. Εγγεγραμμένος στο Εθνικό Κέντρο Πιστοποίησης Συνεχιζόμενης Επαγγελματικής Κατάρτισης είναι επί σειρά ετών εισηγητής σεμιναρίων συνεργαζόμενος με σημαντικά εκπαιδευτικά κέντρα.

Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών. Το μυθιστόρημα του «Η λάμψη μιας αλλιώτικης ζωής» επέσπασε  άριστες κριτικές τόσο εντός Ελλάδας όσο και στην Ελληνική Ομογένεια πολλών χωρών. Επίσης έχει διακριθεί και βραβευθεί σε Πανελλήνιους διαγωνισμούς στον τομέα του Διηγήματος. Στη συγγραφή του, αμεσότητα στα πρόσωπα και γεγονότα και μια «ανάλαφρη ευωδιά» διακρίνει τα έργα του, το δε ύφος της γραφής του είναι λιτό και απέρριτο δημιουργώντας ένα απτό καθημερινό περιβάλλον με  τα συναισθήματα να κυριαρχούν και να έχουν αυτά τον πρώτο λόγο πριν και μετά από κάθε σημείο στήξης. Απόρροια της μεστότητας του λόγου του, το αναγνωστικό κοινό να είναι ανεξαρτήτου ηλικίας και να μην  περιορίζεται σε ηλικιακά όρια.

 

«Ψίθυροι» στις σελίδες σαν…

 ατέλειωτα μυστικά

«Αλυσίδες σε όλα! Στα κλειδιά, στα γυαλιά, στο λαιμό, στα χέρια, στους αστραγάλους! Μπήκανε και στις πόρτες. Για να μην ανοίγουνε και να κλείνουνε μέσα τους καλούς και έξω τους κακούς. Οι «απ’ έξω» να μην μπαίνουνε και οι «από μέσα» να φοβούνται να βγούνε. Ακινησία. Η επικοινωνία της ακινησίας!»

« «Αύριο φεύγω!», τίποτε άλλο. Έτσι έφυγε η Ζωή. Απότομα! Αναπάντεχα! Όπως φεύγουν όλες οι ζωές! Χωρίς προειδοποίηση. Άξαφνα! Κοφτά! Έρχονται, κάθονται, φεύγουν. Χωρίς «πως» και «μήπως». Αν τις χαρείς όσο σου μένουν, έχει καλώς. Αν όχι… έχει κακώς!»

«Κατάλαβε ότι μυστικό δεν είναι αυτό που το ξέρουνε δύο!»

«Στο θυμό δεν θα αγγίζεις, μοναχά με λόγια θα αρπάζεσαι και αυτό αν χρειάζεται. Αν! Χέρι δεν θα απλώνεις… άκουσες; Κομμένο θα το ‘χεις την ώρα εκείνη από τη ρίζα. Και τα δύο… Κουλός!»

«Γεννημένος χορτάτος, ο Σταμάτης. Δίχως κακομοιριές και ζήλειες «του κερατά». Δίχως εγωισμούς που αποξενώνουν και δίχως φιλοδοξίες τέτοιες που να του σκεπάζουνε τη καρδιά και τα μάτια! Που να του σκοτεινιάζουνε το μυαλό και να μη βλέπει τίποτα και κανέναν.»

«Πρέπει να είσαι δυνατός για να προφυλάξεις ένα κομμάτι μιας άλλης ζωής σου. Μιας ζωής που δεν θα επιτρέπεις να αλωθεί από τον οποιονδήποτε. Για να σου ανήκει αυτή η χαρά πρέπει να είναι κρυφή. Η γοητεία μιας άλλης στιγμής. Της δικής σου ψυχολογικής κατάλυσης.»

“ Όταν μιλάς σε κάποιον, τον θέλεις δικό σου. Θέλεις να είναι μαζί σου, το σώμα του, η ψυχή του ακόμα και το όνομά του. Ακόμα και αυτό. Όλα του. Όπως και να τον βλέπεις… ό,πως. Φιλικά, ερωτικά, γνώριμα .”

«Ο ΨΙΘΥΡΟΣ είναι ένα ατέλειωτο μυστικό…»

 «Ο ΨΙΘΥΡΟΣ είναι ένα ατέλειωτο μυστικό…». Βιβλίο; Όχι σκέτο. Ένα βιβλίο-μήνυμα! Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα βασισμένο στη λογική της «Οικογενειακής Λογοτεχνίας» με αμεσότητα προς τον αναγνώστη και με πλούσιους διαλόγους. Ο «Ψίθυρος» είναι η πραγματικότητα του ψυχισμού μας και η μοναδική κραυγή του συναισθηματικού μας κόσμου. Η Αγάπη, η Ανθρωπιά, η Αλήθεια, είναι και τα τρία, στοιχεία που περιέχονται και αναπτύσσονται στο βιβλίο. Στοιχεία απαραίτητα για να νοιώσει ο αναγνώστης και να αισθανθεί τον κύκλο της ανάσας και της ύπαρξης του. Μέσα από λέξεις και σελίδες το πέρασμα των διαφόρων μηνυμάτων είναι χαρακτηριστικό. Και τα μηνύματα είναι αρκετά, άφθονα που δένουνε αναμεταξύ τους δημιουργώντας μια συναισθηματική άρρηκτη αλυσίδα. Που αν χρησιμοποιηθούνε με τον κατάλληλο τρόπο και στο σωστό χρόνο θα βελτιώσουνε την ποιότητα της επικοινωνίας μας με τον συνάνθρωπο και με τον… εαυτό μας. Διαβάζοντας ανακαλύπτεται ότι ελπίδα σε όλα αυτά είναι το ξεχασμένο μας συναίσθημα, η λιγοστή εναπομένουσα –στο καιρό μας– ειλικρίνεια, το ανθρώπινο πλησίασμα, η πραγματική συμπόνια. Ιδιαίτερα τώρα που όλα αλλάζουν μέσα από τις οικονομικές καταστάσεις, μέσα από την τεχνολογία του κυβερνοχώρου, μέσα από την τεχνοκρατία της επαγγελματικής ανέλιξης. «Ο ΨΙΘΥΡΟΣ είναι ένα ατέλειωτο μυστικό…» είναι μια φωνή που αγγίζει, που ξέρει να τρυπώνει στη ψυχή γλυκά, διακριτικά και συγχρόνως… δυναμικά! Οι ψιθυριστές λέξεις ανάμεσα στις σελίδες τονίζονται από μόνες τους και δεν χρειάζονται στόμφο και τόνους υψηλούς. Ξέρουν από πού ξεκινήσανε και γνωρίζουν που θα καταλήξουν…

…Από καρδιά σε καρδιά.

Παρουσιάστηκε στις 20-2-2011 από την ΕΛΟΣΥΛ Λάρισας η "Ανθολογία 20 ανδρών ποιητών της Λάρισας. Πρόκειται για μια ομαδική ποιητική συλλογή αξιόλογων ποιητών της Λάρισας που πραγματικά αξίζει τον κόπο να διαβάσει κανείς.










Οι ποιητές που συμμετέχουν είναι οι εξής:

 Μερικά από τα ποιήματα:

ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΣΑΝΟΣ
  (Λογοτεχνικό ψευδώνυμο Τίνος Αλασάκης)

ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ

Είναι φορές που ουρλιάζεις στην έρημο

κι η φωνή σου βουλιάζει

βουλιάζει στη άμμο

όπως τα πόδια σου,

άλλοτε πάλι εξοστρακίζεται

στην ασπίδα του άνεμου

κι άλλοτε γίνεται μπούμερανγκ

και χτυπάει ανελέητα τα ίδια του τύμπανα.

Τότε είναι που σε ζώνει ο φόβος

τότε είναι που σ' αδράχνει η απελπισία

και μένεις μετέωρος

με το στόμα ολάνοιχτο

καταπίνοντας τις κραυγές σου.

ΖΩΑ

Είμαι ένα ζώο μιας άλλης εποχής.

Ανήκω στη συνομοταξία των φυτοφάγων ενδοστρεφών.

H τύχη μ' έφερε στη ζούγκλα του Σήμερα

να ζω παρέα με τους θανάσιμους εχθρούς μου:

ζώα σαρκοφάγα εξωστρεφή. Ολόγυρά μου σαρκάζουν και μ' απειλούν. Δείχνουν τα δόντια τους, τα κέρατα τους, χορεύουν, ξέφρενα, επιδεικτικά με πλούσιες χαίτες κι ακριβό τρίχωμα χοντρόπετσα και αδειοκέφαλα. Μοναδικά μου όπλα το ήθος και η φυγή. Στην κλειδωμένη μοναξιά μου βρίσκω ασφάλεια και ευτυχία...

ΕΡΩΤΑΣ

Σε πρωτοαντίκρυσα ένα μεσημέρι μ' ένα μάτσο ελπίδες στα χέρια σου. Φορούσες ένα ζεστό κόκκινο αίμα με άσπρες γιρλάντες

και δεν ξεχνούσες να διώχνεις τα σύννεφα κάθε φορά που έσκυβαν να σε φιλήσουν. Περπατούσες βιαστικά καρφώνοντας ένα - ένα τα όνειρά σου στις πλάκες του πεζοδρομίου. Σ' ακολουθούσα

μετρώντας προσεχτικά τους σφυγμούς των δέντρων και τις λύπες των ανθρώπων ώσπου χάθηκες - δεν ξέρω - κι έμεινα μόνος

συντροφιά μ' ένα μακρινό αγέρι φορτωμένο ερωτικά παραμύθια.

ΕΛΠΙΔΑ

Μη βιαστής την Άνοιξη να κλάψεις

όταν μετρώντας τον κόσμο

τον βρεις να σου λείπει

όταν τα χελιδόνια δεν τραγουδήσουν

το γνώριμο αγαπημένο σου τραγούδι

κι οι παπαρούνες

αλλάξουνε φόρεμα.

Που ξέρεις! Μπορεί να μεγάλωσαν τ' άστρα

μα είναι τόσο μακριά που δεν φαίνονται

κάποτε ήταν κοντά μας - θυμάσαι;

Κάποτε κι οι κοασμοί των βατράχων

ήταν όλοι δικοί μας...

Όμως της λυγαριάς τα κλωνάρια

μπορεί ν' ανθίσουν και φέτος

και θα" ναι ασυγχώρητο

να σε ιδούν δακρυσμένη.

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΧΩΡΙΣ ΡΙΖΕΣ...

Είμαι ένα δέντρο χωρίς ρίζες

μεσ' στους ανέμους των καιρών...

O πατέρας μου έφυγε

για το πιο μακρυνό ταξίδι του.

Δεν θα γυρίσει

αυτό είναι βέβαιο

Γιατί κι ο χρόνος δεν τον παίρνει πια.

Πρέπει να βιαστούμε όλοι μας

ο χρόνος παραγινωμένο ρόδι

θα σκάσει σύντομα

σαν ένα άλλο Σύμπαν

μυριάδες γαλαξίες κι απειράριθμοι ήλιοι

Θ' ανοίξουν δρόμο

για να περάσει Εκείνος

που είναι έξω

και πάνω απ' όλα.

Εκείνος που έρχεται

με βήμα γοργό

στο δάσος όπου στέκουμαι

δέντρο

χωρίς

ρίζες.

ΣΤΗ  ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΖΟΦΟΥ

Παιδί τ' ανέμου φύσσα, πέτα πάνω απ' τη θάλασσα του ζόφου, όπου οι άνθρωποι κολυμπούν με κομμένα κεφάλια

ψάχνοντας να βρουν το χαμένο εισιτήριο για τον Αστερισμό της Ανδρομέδας.

Παιδί τ' ανέμου φύσσα

και δρόσισέ τους στην αγωνία τους

κι οδήγησέ τους γρήγορα στην ακτή,

όπου τους περιμένουν

οι αναστημένοι Ατλαντες

με τα χρυσά ουρανόπλοια

έτοιμοι για το ταξίδι στην καρδιά του ήλιου.

Εκεί θα οικοδομήσουν τη νέα Ατλαντίδα

απρόσβλητοι πια απ' το νερό,

απ' τη φωτιά

κι από τον θάνατο.

TO ΠΑΙΔΙ, OI ΚΡΙΝΟΙ ΚΑΙ OI ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

Στα μάτια του παιδιού φωλιάζει η αγάπη Στα μάτια των ανθρώπων η υποκρισία To παιδί μ' έναν κρίνο γεννιέται Με το φίλημα μιας πεταλούδας αποκοιμιέται Και μεγαλώνει πρόωρα - θεριεύει Στην ανθρώπινη ζούγκλα

Όπου δεν υπάρχουν κρίνοι και πεταλούδες Παρά μονάχα συμφέροντα, συμφέροντα και αιμοβόρα ένστιχτα.

Ω Θεέ των παιδιών και των αθώων, Κάνε τη Γη μας εύφορη πεδιάδα Και σπείρε κρίνους αμέτρητους Και μυριάδες πεταλούδες Να αναθρέψουν Τα τέκνα Σου.

«ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ»

Νόμους σοφούς ψηφίζω κι αυστηρούς για όλους τους πολίτες και για την ευτυχία όλων προσπαθώ. Είμαι το Κράτος του Δικαίου.

Όμως - κακά τα ψέματα - οι «ημέτεροι» πάνω απ' τους νόμους στέκουν κι έξω κι ευημερούν αυτοί σε βάρος των πολλών.

Κι εγώ το Κράτος που τα βλέπω όλα, αφού το δίκιο να επιβάλλω δε μπορώ, κλείνω τα μάτια και τους ευλογώ...

H ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΒΑΤΡΑΧΩΝ

Κι έβρεχε ο Θεός καημούς κι έβρεχε κι έβρεχε

κι άναβεν η θάλασσα - φούσκωνε η γης μούγκριζαν τα σύννεφα - πόναγαν τ' αστέρια βάφονταν τα όνειρα πράσινα στο φως, γυάλιζαν τα όνειρα κίτρινα στο φως, πόναγαν τα σύννεφα - έσκουζαν τ' αστέρια έβραζεν η θάλασσα - άναβε η γης κι έβρεχε ο Θεός καημούς κι έριχνε λιθάρια

κι έχτιζαν οι άνθρωποι πέτρινες καρδιές κι άνοιγαν οι άνεμοι μαύρες αγκαλιές κι έφεγγαν λυχνάρια.

ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΝΥΧΤΑ

Της μέρας διάβηκε το φως γεμάτο πύρινες ανησυχίες κι ήρθεν η Νύχτα αλαφροπερπατούσα κι έρριψε μάγια

κι άναψαν καημοί - πόθοι θεριά - κι αμάρτησαν πολλοί... κι εκρύβη το φεγγάρι από ντροπή κι εκλείσανε τα μάτια τ' άστρα...

Ηλίας Κατσάνος

ΠΕΤΡΟΣ ΣΚΥΘΙΩΤΗΣ

TO ΠΕΜΠΤΟ ΣΗΜΕΙΟ

Οι μηχανές σηκώνουν σκόνη ανασαίνοντας πετρέλαιο και οινόπνευμα γκαζωμένες με 300 στην κινούμενη άσφαλτο.

Ξημερώματα

Σύννεφα υγρά

στο βάθος ουρανοί όλων των ειδών

αγκαλιά το κόκκινο με το κίτρινο

και πιο βαθιά χοάνες ατέλειωτες τα τούνελ

απαγορεύεται η είσοδος

λευκές πινακίδες πορείας.

Κίνδυνος

Εδώ ξεβράζουν φόνισσες θάλασσες 

στενά καράβια μου δώσαν 

πάνε τα όνειρα λέει όποιος πρόλαβε πρόλαβε

εισιτήρια επιστροφής.

Τώρα

Μην εγκαταλείπεις λέω και σου αφήνω

ένα φιλί στη χούφτα να κρατάς

εδώ και εκεί και παντού γεμίζει ναρκοπέδια

χαμένη ισορροπία

ακροβατώ, παραπατώ, πτώση

στον αέρα.

Τσιμέντο

Καταφύγιο, καταφύγιο!

To πέμπτο σημείο του ορίζοντα

να κρυφτώ να μην ακούω να μη βλέπω

το πέμπτο σημείο

η καρδιά

σου.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Ήταν κρύα η θάλασσα 

τέτοια ώρα 

Βαθύ μπλε ραγισμένο

Τα κύματα τραγουδούσαν

Παρακάτω ένας ήλιος περίμενε

Ήταν όλα στη θέση τους

Περίεργο

Τέτοια ώρα

όλα

είναι σε αταξία

Μια φωτιά σβησμένη καπνίζει ακόμα

Ένα κόκκινο

Κινδύνου κόκκινο να φωνάζει 

ακόμα

H στεριά μακριά

Θάλασσας βαθύ μπλε

Απουσίας μπλε νυχτερινό

Τέτοιο μπλε θυμάμαι να με τυλίγει.

Όνειρο. Ονειρεύομαι.

Ήσουνα λέει

ντυμένη Οδύσσεια!

3ος Διεθνής Λογοτεχνικός Διαγωνισμός με θέμα την Κύπρο (Προθεσμία 30/5/2011)

Ο Ελληνικός Πολιτιστικός Όμιλος Κυπρίων Ελλάδος (ΕΠΟΚ) έχει τη χαρά να εξαγγείλει τον 3ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό, για το 2011.

Α. ΠΟΙΗΣΗ, μέχρι 30 στίχους.
Θέμα: «Αμμόχωστος - Βασιλεύουσα». (Χώμα που περπάτησα, χώμα που μ' ανάστησες. Οι παλμοί της καρδιάς της ουδέποτε χτύπησαν ξανά για 36 ολόκληρα χρόνια).

Β. ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ΙΣΤΟΡΙΑ - ΘΕΑΤΡΟ
Θέμα: «Μαρία Συγκλητική». (Η όμορφη Κυπριοπούλα που έβαλε μπουρλότο στα αμπάρια Τούρκικου πλοίου, στο λιμάνι της Αμμοχώστου, και 1.000 Κυπριοπούλες, που ο Τούρκος κατακτητής έστελνε πεσκέσι στο Σουλτάνο, πέθαναν υπερήφανες).
1. Δοκίμιο (μέχρι 10 σελίδες Α4).
2. Διήγημα ( μέχρι 20 σελίδες Α4).
3. Θεατρικό Έργο (μέχρι 40 σελίδες Α4).

Στον διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μέρος Ελλαδίτες, Κύπριοι και Έλληνες από όλο τον Κόσμο, στη μία, μόνο, από τις 4 κατηγορίες.

Ημερομηνία Υποβολής έργων: μέχρι 30 Μαΐου 2011 (σφραγίδα ταχυδρομείου).

Οι συμμετοχές πρέπει να είναι δακτυλογραφημένες, σε αριθμημένες σελίδες Α4, όπου, πάνω δεξιά, κάθε σελίδας, θα αναγράφεται το ψευδώνυμο του διαγωνιζόμενου. Αποστέλλονται με απλή επιστολή (όχι συστημένη), 5 αντίγραφα, μέσα σε μεγάλο κλειστό φάκελο, συνοδευόμενα από μικρότερο κλειστό φάκελο, όπου, απέξω θα αναγράφεται το ψευδώνυμο και μέσα θα αναφέρονται τα πλήρη στοιχεία του διαγωνιζόμενου (Όνομα, Επώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνα ή και ηλεκτρονική διεύθυνση). Έξω από το μεγάλο φάκελο θα αναγράφονται: το ψευδώνυμο του συμμετέχοντος και τα στοιχεία αποστολής: ΕΠΟΚ, Μικράς Ασίας 55, 11521 Αθήνα, Ελλάδα, με την ένδειξη:
Για τον 3ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6937554184 (Πρόεδρος ΕΠΟΚ: Ηρακλής Ζαχαριάδης).

Πηγή:

http://www.artmag.gr/call-for-artists/art-contests/2142-newsletter