Ιωαννίδου Άννα Ποίηση

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

 Οι μάσκες έπεσαν.

Μας βάπτισαν κομπάρσους

σε κακοπληρωμένη παράσταση

κι έχουν και την απαίτηση

να γεμίσει το θέατρο.

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ

Δεν έχω οικολογικές ευαισθησίες!

Είμαι εθισμένος στη μόλυνση.

Έτσι με μάθανε.

Ν’ απολαμβάνω τον τοξικό αέρα,

να κολυμπάω στ’ απόβλητα.

 ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

 Συμβουλές εύκολες,

λόγια ελκυστικά,

που εγγυώνται αποτελέσματα άμεσα.

Τ’ ακολούθησες κατά γράμμα

κι έπεσες στην παγίδα.

 ΣΕ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ

Θάλασσα, αέρας, φως …

Mία ρήτρα του τέλους

στα πανανθρώπινα αρχέγονα στοιχεία.

Αργοπεθαίνει η θάλασσα.

Το γαλάζιοσ’αποσύνθεση.

Θάλασσα τοξική ,

χρωματισμένα με δυσοσμία

τα ταξιδεμένα της νερά.

Μία υδάτινη χωματερή.

Ένας ομαδικός τάφος στον βυθό.

«Αυτοκτονία ψαριών»,ξεθωριασμένα φύκια.

Άδοξα χύθηκε το«αίμα» των κοραλλιών.

Στον αέρα μυρωδιά αλλοιωμένου πλαστικού.

Ακρωτηριασμένες γοργόνες ξεψυχούν στ’ αμπάρι

κι οι γλάροι έστησαν επιθανάτιο χορό

στο κατάρτι του σάπιου καραβιού.

Δηλητήριο καλύπτει τον βυθό.

Μαύρες κηλίδες νοθεύουν τα βότσαλα στην ακτή.

Και τα θαλασσοπούλια νεκρά

σαν ανεξίτηλα σημάδια εγκατάλειψης.

 

 

Τα όνειρα πνίγηκαν σ’απόβλητα από μαζούτ

κι η ελπίδα μια κακοποιημένη αυταπάτη.

Αργοπεθαίνει η θάλασσα.

Το γαλάζιο σ’αποσύνθεση.

Όλοι συνένοχοι στο έγκλημα.

 

 

Παγκόσμιος Διαγωνισμός Ποίησης ως τις 30 Νοεμβρίου 2012

Italy & Bosnia and Herzegovina

11.9.2012.

International Poetry Competition “SEEKING FOR A POEM”

You are invited to submit a poem for the  International Poetry Competition “SEEKINGFOR A POEM”, organized by the  Association’ La Stanza del Poeta’ from Formia/Gaeta (Italy) and DIOGEN pro culture magazine from Sarajevo (Bosnia and Herzegovina).

Please read ‘How to Guide’ bellow.

Step One

(1) Submit one poem of your choice and your short Biography, including your photo ((color and/or black-white, 300 dpi, format 1200 x 800 pixels) by30/11/2012. Submission should be sent to seekingpoem@yahoo.com . The results will be published by 31/1/2013.

Please note that you are required to provide a valid email address. All communications with you will be exclusively in writing and via email. It is important that you keep your email address valid and active during the selection process so that we can communicate with you.

Step Two

(2) Your poem will be evaluated by our judges: poets Giuseppe Napolitano fromItaly and Sabahudin Hadžialić from Bosnia and Herzegovina. Having read and assessed your poem, the judges will make a decision to either publish it or decline publication.

Step Three

(3) The poems selected for publication will be uploaded on the competition website and the top three poems will be announced. All contestants are invited to visit the website and review the results.

 Step Four

(4) The top three poems  will be also announced on web site of the Association’ La Stanza del Poeta ‘ and DIOGEN pro culture magazine  and published in the annual DIOGEN pro culture magazine No. 3. edition in March 2013.

The one who won the first place will get CD with all issues in pdf. format of DIOGEN pro art magazine (25); DIOGEN pro culture magazine (2) and DIOGEN pro youth magazine (1)

Each winner will be presented with the opportunity to publish 20 poems of their choice in the  third  annual edition of DIOGEN pro culture magazine.

  

Each winner will get adequate certificate as it was back in 2011:http://diogen.weebly.com/seeking-for-a-poem-international-poetry-competition-2011.html

Each winner will get as a gift 30 different poetry books from the poets from all around the world until summer 2013.

We would like to thank you in advance for your devotion to the development of creative writing endeavors

Additional Contest Information

Who is Eligible?

Poets of all ages are eligible and all styles of poetry are acceptable.

How and When to Submit?

 We ask that you submit your writings by November 30, 2012. Submissions are accepted via email to seekingpoem@yahoo.com

Submission Requirements

Poems must be original works. 

Poems should be submitted ONLY in English, or the English translation must accompany the original. 
The poet's full name and email address must be provided.
The poet must be able to be notified via email if their poem has been selected for publication.

Guidelines

The  judges  will be looking for originality, rhythm, rhymes, and audience appeal.

The  judges  will be looking for poet’s passion about the subject topic of the poem or a novel approach to every day topics.

Here is the info about last year competition:

http://diogen.weebly.com/seeking-for-a-poem-international-poetry-competition-2011.html

http://diogen.weebly.com

http://lastanzadelpoeta2.wordpress.com/

Π Ρ Ο Κ Η Ρ Υ Ξ Η 92ου Καλοκαιρινείου Θεατρικοῦ Διαγωνισμοῦ 2012

Ὁ Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός προκηρύσσει τόν 92^ο Καλοκαιρίνειο Θεατρικό Διαγωνισμό γιά τό ἔτος 2012. Δεκτά γίνονται μόνον θεατρικά ἔργα (δράματα ἤ κωμωδίες) ἀνέκδοτα (: δέν ἔχουν διδαχθῆ ἀπό σκηνῆς καί δέν ἔχουν γνωστοποιηθῆ στό κοινό μέ ὁποιοδήποτε μέσο), χωρίς περιορισμό στό περιεχόμενο καί στήν γλωσσική διατύπωση. Τά ὑποβαλλόμενα ἔργα πρέπει νά παραμείνουν ἀνέκδοτα μέχρι τήν ἡμέρα τῆς ἀνακοινώσεως τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ διαγωνισμοῦ. Σέ ἀντίθετη περίπτωση ὁ συγγραφέας παύει νά θεωρῆται ὑποψήφιος καί, ἄν ἔχει διακριθῆ, χάνει τήν διάκριση.

Τά ἔργα πρέπει νά ὑποβληθοῦν δακτυλογραφημένα σέ τρία (3) ἀντίτυπα στήν Γραμματεία τοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου Παρνασσός, συνοδευόμενα ἀπό κλειστό φάκελο, στόν ὁποῖο θά ἐσωκλείωνται τό ὀνοματεπώνυμο, ἡ διεύθυνση καί τό τηλέφωνο τοῦ συγγραφέως ἤ νά ἀποσταλοῦν ταχυδρομικῶς στήν διεύθυνση τοῦ Συλλόγου (Πλατεῖα Ἁγ. Γεωργίου Καρύτση 8, 10561 Ἀθῆναι, μέ τήν ἔνδειξη: «Γιά τόν 92^ο Καλοκαιρίνειο Θεατρικό Διαγωνισμό»). Στήν ἐξωτερική ὄψη τοῦ φακέλου ὅπως καί στήν πρώτη σελίδα ἑκάστου ἀντιτύπου πρέπει νά ἀναγράφωνται ὁ τίτλος τοῦ ἔργου καί τό ψευδώνυμο.

Ἕνα ἀπό τά ἀντίτυπα τῶν ἔργων κατατίθεται ὑποχρεωτικῶς στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Παρνασσοῦ, ἐνῶ τά ἄλλα δύο μποροῦν νά τά παραλάβουν οἱ ὑποψήφιοι μετά τό πέρας τοῦ Διαγωνισμοῦ καί μέχρι 31.12.2013. Μετά τήν ἡμερομηνία αὐτή, οὐδεμία εὐθύνη φέρει ὁ Σύλλογος γιά τήν ἐπιστροφή τῶν ἀντιτύπων.

Καταληκτική ἡμερομηνία ὑποβολῆς τῶν ἔργων ὁρίζεται ἡ 31^η Δεκεμβρίου 2012, μέ σφραγίδα ταχυδρομείου.

Στόν Διαγωνισμό δέν μποροῦν νά συμμετάσχουν ὅσοι ἔχουν λάβει Βραβεῖο (καί ὄχι Ἔπαινο) σέ προηγούμενο Καλοκαιρίνειο Θεατρικό Διαγωνισμό, καθώς καί τά μέλη τοῦ Συλλόγου.

Τά ἀποτελέσματα θά ἀνακοινωθοῦν ἀπό τήν Ἐπιτροπή κρίσεως σέ δημόσια συνεδρία στήν αἴθουσα Κ. Παλαμᾶ τοῦ κεντρικοῦ κτηρίου τοῦ Φ. Σ. Παρνασσός, τήν Τετάρτη 5 Ἰουνίου 2013 καί ὥρα 7 μ.μ. Τό κείμενο τῆς Ἐπιτροπῆς κρίσεως δέν δημοσιεύεται οὔτε κοινοποιεῖται στούς συμμετέχοντες, οἱ ὁποῖοι ἀποδέχονται ἀνεπιφυλάκτως τήν κρίση τῆς Ἐπιτροπῆς.

Τό Βραβεῖο χορηγεῖται στόν συγγραφέα τοῦ καλλιτέρου ἔργου κατά την κρίση τῶν μελῶν Τριμελοῦς Ἐπιτροπῆς καί εἶναι χρηματικό, τό δέ ποσόν του καθορίζεται ἀπό τά Ἱδρύματα Ἀνδρέου καί Μαρίας Καλοκαιρινοῦ. Ἄν δύο ἔργα κριθοῦν ἰσάξια, τό ποσόν μπορεῖ νά διανεμηθῆ ἐξ ἴσου στούς δύο συγγραφεῖς. Ἡ Ἐπιτροπή μπορεῖ, κατά τήν κρίση της, νά μήν ἀπονείμη κανένα Βραβεῖο ἤ νά ἀπονείμη Ἐπαίνους χωρίς χρηματικό ἔπαθλο.

Ἡ ἀπονομή τῶν Βραβείων καί Ἐπαίνων στούς διακριθέντες θά πραγματοποιηθῆ στήν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ κεντρικοῦ κτηρίου τοῦ Φ. Σ. Παρνασσός, τήν Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013 καί ὥρα 11 π.μ., μετά τό ἐτήσιο μνημόσυνο τῶν ἱδρυτῶν καί εὐεργετῶν τοῦ Συλλόγου.

Γιά περισσότερες πληροφορίες παρακαλοῦμε νά ἀπευθύνεσθε στήν Γραμματεία τοῦ Συλλόγου (τηλ. 210.3221917, ἐσωτ. 203).

 

Ένα ποίημα από το Μοσχόπουλο Γεράσιμο

                    «Χαράζει άνοιξη»                                                                            

Στη ζούγκλα της τεράστιας διαφθοράς κι απάτης,

όλα γινόντουσαν στυγνά για τους καρπούς της κάλπης,

σαν τα κουνέλια θέλανε πολλά χρυσά καρότα,

ψηφίζανε τους λύκους που μας άλλαζαν τα φώτα,

οι αλεπούδες κλέβανε φορώντας τα κουστούμια,

ενώ στην πράξη σκάβανε τ’ αυριανά λαγούμια.

Σκάψανε λαίμαργα σαν τυφλοπόντικες πεινάλες

και κάνανε κομπίνες κι απατεωνιές μεγάλες,

όποιος προλάβαινε την αρπαχτή την ευκαιρία,

σε μια ξεχειλωμένη, κάλπικη δημοκρατία.

Πετάνε πια κοντά μας τα αχόρταγα κοράκια,

μας δίνουν ψίχουλα και θανατηφόρα φιλάκια,

κόβουν το ασπρογάλανό μας δάσος σε φιλέτα,

θα κινδυνεύουμε σαν την χελώνα την καρέτα.

Έχουνε στήσει γλέντι οι πιο αδηφάγοι γύπες,

καπνίζουνε του κέρδους τις δανειοφόρες πίπες

και ρίχνουνε τις στάχτες στης Ελλάδας το κουφάρι,

μας έχουν κάνει ένα εφοριακό σαφάρι.

Μια λύση έχω να προτείνω, την πρωτοβουλία,

θα φέρει μία ουσιαστική δημοκρατία.

Κουνέλια και λαγοί να σπέρνουν στους μπαξέδες,

στα γιαλαντζί λιοντάρια να περνάνε χειροπέδες,

κάστορες, μέλισσες να φτιάχνουν αγαθά βαρβάτα

ν’ αρχίσουμε τη νίκη μας από τα Χαβριάτα.

Το σούρουπο ενός παλιού τιτάνα έχει φτάσει

και η αυγή μιας εποχής δειλά-δειλά χαράζει,

ο κόκορας ακόμη μία φορά θα λαλήσει,

την άνοιξη γλυκά ο κούκος θα προϋπαντήσει.

Μοσχόπουλος  Γεράσιμος.

Ποίηση Δεληγιάννη - Τσιουλπά Άννα

 ΦΕΥΓΕΙ Η ΖΩΗ

 Τα θέλω μου, λιμνάζοντα νερά ,

ρυτιδιασμένα απ’το φύσημα

του αγέρα,

άρχισε η ψυχή μου να γερνά

και σώνεται γοργά

η κάθε μέρα!

Κλείνω τις χούφτες

μη μου φύγει το νερό,

τη διψασμένη μου ζωή

για να ποτίσω,

μα ο χρόνος ανελέητος,

σκληρός,

τα περασμένα

δεν τα φέρνει πίσω!

 

Ονείρου Φως

 

Ονειρεύομαι το αύριο ,όχι για μένα,

 αλλά για το αύριο των παιδιών των παιδιών μου!

Ονειρεύομαι το καλό, όχι για μένα ,

αλλά για εκείνους που θα πραγματώσουν τ’ όνειρό μου!

Ονειρεύομαι τη μέρα εκείνη ,του χρόνου,

 που οι άνθρωποι θα χαμογελούν στην ευτυχία!

Ονειρεύομαι τον καιρό που την τύχη τους,

επίμονα δε θα τη ρίχνουν στα λαχεία…

……………………………………………….

Ονειρεύομαι την ώρα  που στο χορταριασμένο μονοπάτι ,

 δε θα σηκώνεται  «μαχαίρι»

στην πονεμένη και συφοριασμένη πλάτη!

Ονειρεύομαι κι ας μη μ’ αφήνετε ,νόμοι σημερινοί,

δικαίωμά μου απαράγραπτο, η ακατάλυτη ψυχή!

Όχι στο φως, μα στο σκοτάδι ,μες στου ονείρου μου το χάδι

θα ονειρεύομαι,  όσο θα ζω , της φαντασίας μου

τον κόσμο τον καλό.

 Μεταμέλεια

Μου λες κι απόψε ,πως οι στάλες της βροχής

Πρόλαβαν να νοτίσουν το κορμί σου,

Κατακαλόκαιρο και περιπατητής

Σου δίνει λύσεις πάντα η λογική σου!

 

Μα, μη με σκέφτεσαι  την ώρα που μετράς

Βήματα στο λιθόστρωτο μεγάλα,

Τι να σου πουν οι χτύποι της καρδιάς

Στα πρωτινά σου λάθη τα μεγάλα!.

 

Κάστρα στην άμμο χτίσαμε κι οι δυο,

Συνοδοιπόροι και εραστές χωρίς ελπίδα,

Μαζεύονταν τα σύννεφα ψηλά

Αργεί ,μου έλεγες, να έρθει η καταιγίδα .

 

Τώρα, πάνω στα χνάρια  περπατάς

Τα όνειρά μας ένα- ένα  αναρριπίζεις,

μα πώς μπορεί να ενώσει το γυαλί

που έμαθες αργά να το ραγίζεις!

 Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά

 

Μια συνάντηση..από τον Κυριακίδη Νίκο

ΤΟ ΚΕΛΙ ΔΕΝ......

 

 

 

 

 

 

 

Όλοι ξεκουράζονταν.

Καταμεσήμερο φθινόπωρου, ίδιου με άνοιξη

Στην αρχή μιλήσαμε για δολοφονίες, ενόχους, παραμυθάδες

Σα σε φωτογραφία. Σ’ ένα παγκάκι, σταυρωμένα τα χέρια.

‘’Θυμάσαι την Αίγινα,την Καλλιθέα, το Θησείο, το Κατσιπόδι, τον Ασύρματο τότε ;’’

-‘’Όχι Νίκο, δεν τα πρόλαβα’’

Δεν μου είπες για τον οδοντίαστρο που ποτέ δεν ήρθε

Για τη μόλυνση με μια σκόνη να ρίχνεις, πάνω

Κάτι μέσες άκρες.... στην αρχή

Μα δεν μου είπες για τους άδειους που ακολουθούσαν τάχα

Δεν μου είπες και τι τρώγατε μέσα εκεί, κάθε πότε

-Αγάπα το κελί σου και τρώγε το φαγί σου-

Ξαφνικά σκέφτηκες την Πρέσπα, τη Φλώρινα :

‘’Τι όμορφα μέρη! Ειδικά με την ελπίδα νάναι απέξω τους’’

-’’Μόνο μια χαζή εκδρομούλα έχω πάει Νίκο, τι να πω ;

Σκέφτηκα τα μιλιούνια στο Καλλιμάρμαρο

Τα παράνομα ταξίδια-προετοιμασίες , διαφορές στις εκτιμήσεις, συμφωνίες-αγωνία θάχαν.

"Ξέρεις μπιλιάρδο ;"

-"Μπα, έτσι να περνά η ώρα. Χαρτιά ξέρω.........χάνω συνήθως, βέβαια"

Στη βόλτα κάναμε πλάκα με τους ψυχίατρους :

Τις διαγνώσεις, την αγωνία να δώσουν μια λύση, τα διάφορα φάρμακα

Σου άρεσε μάλλον η κανονική ιατρική

Το θαύμα της εποχής σας.

Κάποια ονόματα σου έρχονταν συχνά :

Μικροί σκοτωμένοι σύντροφοι

Πρόσφατοι γνωστοί, γείτονες από κει πέρα

Κάποιοι επισκέπτες από Ελλάδα, ανεξαρτήτως

Δεν σχολίαζες για κάποιον από αυτούς, ήτανε μάλλον στο μπροστά του νου.

Έπιασε να βρέχει,‘’όπου πάω βρέχει συνέχεια, παράξενο’’

Μείναμε να καθόμαστε όρθιοι σ ένα υπόστεγο.

‘’Παλεύεις τόσο καιρό να με βρείς. Δεν έχει νόημα

Κάποια μικρά, αγέννητα πάντα αυτά, έχουν

Η μνήμη είναι ένα γιo-γιό :

Το ανεβοκατεβάζεις σαν μεθυσμένο...........

Μετά βαριέσαι, αλλάζεις παιχνίδι’’.

-‘’Τι θέλεις να τους πω ; Στους πιο αγαπημένους’’

Έξω συνέχιζε η ψιλή βροχή

Μιλούσες για το μέρος, το  τόσο ήσυχο

Ρώτησες κάπου ενδιάμεσα ποιές φυλακές, υπάρχουν ακόμη.

‘’Βλέπεις αυτή τη γεματούλα ;  Με ξέρει με τ΄όνομά μου-το κανονικό

Πιο νέος.....θα τα φτιάχναμε μάλλον. Έχει φωτεινό πρόσωπο........

Έλεγα πάντα ‘’γεια χαρά’’, θυμάμαι

Σα νάταν αποχαιρετισμός, η τελευταία φορά

Τελευταία που θα λάθευα, θα με πιάναν, θ΄αγαπιόμουν.......

Θ΄ανέπνεα, θα έλπιζα, θα κοίταγα τις όμορφες.

Είναι  καλό να γεννηθείς

Νάτο ρε συ!

Αυτό πες τους’’

Π Ρ Ο Κ Η Ρ Υ Ξ Η Λ´ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ 2012

Ὁ Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός προκηρύσσει Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Πεζογραφίας, Ποιήσεως καί Δοκιμίου. Οἱ διακρίσεις γιά τό κάθε σκέλος τοῦ Διαγωνισμοῦ εἶναι Βραβεῖο (ἤ Βραβεῖα) καί Ἔπαινος (ἤ Ἔπαινοι). Τά ἔργα πού θά ὑποβληθοῦν πρέπει νά εἶναι ἀδημοσίευτα καί δημιουργήματα ἑνός καί μόνον συγγραφέως. Στόν παρόντα Διαγωνισμό δέν μποροῦν νά συμμετάσχουν ὅσοι ἔχουν λάβει Βραβεῖο (καί ὄχι Ἔπαινο) σέ προηγούμενο Λογοτεχνικό διαγωνισμό τοῦ Συλλόγου, στό ἀντίστοιχο σκέλος, καθώς καί τά μέλη τοῦ Συλλόγου.

Τά πεζογραφήματα εἶναι δυνατόν νά ἔχουν τήν μορφή διηγήματος ἤ μυθιστορήματος καί οἱ ποιητικές συλλογές πρέπει νά περιλαμβάνουν τουλάχιστον δέκα (10) ποιήματα.

Τά ἔργα πρέπει νά ὑποβληθοῦν δακτυλογραφημένα σέ τρία (3) ἀντίτυπα στήν Γραμματεία τοῦ Φιλολογικοῦ Συλλόγου Παρνασσός, συνοδευόμενα ἀπό κλειστό φάκελο, στόν ὁποῖο θά ἐσωκλείωνται τό ὀνοματεπώνυμο, ἡ διεύθυνση καί τό τηλέφωνο τοῦ συγγραφέως ἤ νά ἀποσταλοῦν ταχυδρομικῶς στήν διεύθυνση τοῦ Συλλόγου (Πλατεῖα Ἁγ. Γεωργίου Καρύτση 8, 10561 Ἀθῆναι, μέ τήν ἔνδειξη: «Γιά τόν Θ’ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό»). Στήν ἐξωτερική ὄψη τοῦ φακέλου ὅπως καί στήν πρώτη σελίδα ἑκάστου ἀντιτύπου πρέπει νά ἀναγράφωνται ὁ τίτλος τοῦ ἔργου καί τό ψευδώνυμο.

Ὁ κάθε ὑποψήφιος μπορεῖ νά συμμετάσχη μόνο σέ ἕνα ἀπό τά τρία τμήματα τοῦ διαγωνισμοῦ μέ μία ποιητική συλλογή ἤ ἕνα ἔργο. Ἕνα ἀπό τά ἀντίτυπα τῶν ἔργων κατατίθεται ὑποχρεωτικῶς στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Παρνασσοῦ, ἐνῶ τά ἄλλα δύο ἀντίτυπα μποροῦν νά τά παραλάβουν οἱ ὑποψήφιοι μετά τό πέρας τοῦ Διαγωνισμοῦ καί μέχρι τήν 31.12.2013. Μετά τήν ἡμερομηνία αὐτή, οὐδεμία εὐθύνη φέρει ὁ Σύλλογος γιά τήν ἐπιστροφή τῶν ἀντιτύπων.

Καταληκτική ἡμερομηνία ὑποβολῆς τῶν ἔργων ὁρίζεται ἡ 31η Δεκεμβρίου 2012, μέ σφραγίδα ταχυδρομείου.

Τά ἀποτελέσματα θά ἀνακοινωθοῦν ἀπό τήν Ἐπιτροπή Κρίσεως σέ δημόσια συνεδρία στήν αἴθουσα Κ. Παλαμᾶ τοῦ Φ. Σ. Παρνασσός, τήν Τετάρτη 5 Ἰουνίου 2013 καί ὥρα 7 μ.μ. Οἱ συμμετέχοντες ἀποδέχονται ἀνεπιφυλάκτως τήν κρίση τῆς Ἐπιτροπῆς.

Ἡ ἀπονομή τῶν Βραβείων καί Ἐπαίνων στούς διακριθέντες θά γίνη στήν αἴθουσα τελετῶν τοῦ Φ. Σ. Παρνασσός τήν Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013 καί ὥρα 11 π.μ., μετά τό ἐτήσιο μνημόσυνο τῶν ἱδρυτῶν καί εὐεργετῶν τοῦ Συλλόγου.

Γιά περισσότερες πληροφορίες παρακαλοῦμε νά ἀπευθύνεσθε στήν Γραμματεία τοῦ Συλλόγου (τηλ. 210.3221917, ἐσωτ. 203).

Διήγημα από τη Μαρίνα Αποστόλου

TA TAKOYNAKIA

Το απόγευμα της σχολικής γιορτής του Δημοτικού είχε φτάσει. Κοίταξα το ρολόι μου κι είδα ότι πλησίαζε επτά παρά τέταρτο. ‘’Ώρα να φύγω’’, σκέφτηκα. Βγήκα για ένα λεπτό χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο στο μπαλκόνι...έκανα συχνά αυτή τη μηχανική κίνηση το καλοκαίρι...κίνηση αψυχολόγητη...λες και τι καινούριο θα έβλεπα! Λες και τα σπίτια της γειτονιάς θα χαν φύγει από τη θέση τους...λες και θα χαν αλλάξει τα πρόσωπα που έμεναν απέναντί μου μέσα σε μισή ώρα! Γιατί είχα φτάσει στο σημείο να βγαίνω στο μπαλκόνι περίπου κάθε μισή ώρα αγναντεύοντας πότε την τριόροφη τσιμεντένια πολυκατοικία, πότε το χαμηλό σπιτάκι της Γεωργίας της μικρής... της μασκότ της γειτονιάς.
Η ματιά μου δε θα διαρκούσε πολύ... ίσα-ίσα να την ρίξω και θα έφευγα για το Δημοτικό. Πριν καλά-καλά όμως κλείσω την μπαλκονόπορτα, είδα κάτι μικρό που μου έκανε ωστόσο αίσθηση...δυο τακούνια να χτυπάνε πάνω στην άσφαλτο του παραδρόμου...ή μάλλον δεν είδα απλά...άκουσα κιόλας...ήταν τα τακούνια ή καλύτερα τα τακουνάκια της Μαριλένας. Παπούτσια κλειστά και μακρόστενα...με κάτι λεπτά τακουνάκια που ίσα που της χάριζαν ελάχιστους πόντους επιπλέον και τη μεταμόρφωναν σε ελαφρώς ψηλότερη γυναίκα. Μαύρα στο χρώμα κι ίσως όχι τόσο βολικά και ξεκούραστα, έδειχναν να τη χτυπάνε, να την ενοχλούν κι η ίδια να τα κουμαντάρει με δυσκολία. Η γειτόνισσα έμοιαζε να βιάζεται, σαν κάτι να χε ξεχάσει...ήξερα καλά ότι είχε άγχος, αγωνία για την παρουσία του γιου της στη σχολική γιορτή. Τελείωνε την γ’ τάξη ο Νικολάκης της... κι έπρεπε να ναι στην πρώτη γραμμή για να τον απαθανατίσει με τη φωτογραφική της μηχανή. Το κολλητό παντελόνι που φορούσε ασφικτυούσε πάνω της και διέγραφε ταυτόχρονα τα πλαδαρά σχεδόν παραμορφωμένα της μπούτια...από πάνω είχε επιλέξει μια μπλούζα πιο φαρδιά η οποία έπεφτε μέχρι τη μέση της και κουκούλωνε επαρκώς το πελώριό της στήθος. Την είδα να μπαίνει στην πολυκατοικία και να ξαναβγαίνει μετά από ένα λεπτό. Με την ίδια βιασύνη, συνέχισε να περπατάει με τα χίλια ζόρια πάνω στα τακουνάκια της και να κατευθύνεται προς το σχολείο. Δυσφορούσε, ήταν ολοφάνερο αλλά και τι να έκανε; Δεν μπορούσε να φορέσει πάλι αθλητικά παπούτσια που τόσο την εξυπηρετούσαν σε καθημερινό επίπεδο. Μαλακά και επίπεδα, της ήταν πάντα τόσο άνετα και ξεκούραστα! Εκείνο το απόγευμα όμως όφειλε να είναι πιο περιποιημένη, πιο κομψή...για χάρη του παιδιού της. Τα τακουνάκια εκείνα αποτελούσαν τη βάση του πιο ‘’καλού’’ ίσως ζευγαριού που διέθετε. Νοικοκυρά στο επάγγελμα στηριζόταν αποκλειστικά στο μισθό του επαγγελματία οδηγού άντρα της. Πόσα πια χρήματα να περίσσευαν για τα λούσα της; Οικογένεια με δύο παιδιά και στεγαστικό δάνειο δεν είχε πολλά περίθωρια για επιπρόσθετα πράγματα.
Την ακολούθησα καθώς κι εγώ τον ίδιο προορισμό είχα. Την έβλεπα στο βάθος του δρόμου να πηγαίνει βάρκα-γιαλό... η σιλουέτα της ήταν τόσο χαρακτηριστική... θα ταίριαζε για μοντέλο στο Φερνάντο Μποτέρο... νοτιοαμερικανό ζωγράφο που έχει μια αδυναμία στις πολύ ζουμερές. Με σύμμαχο το πείσμα της, κατάφερε να μπει στην αυλή του σχολείου και να καταλάβει τη θέση που επιθυμούσε για να φωτογραφήσει το παιδί της. Έκατσα σχετικά κοντά της και με την τσάντα μου όρισα απαγορευτικό σε όποιον ήθελε να κάτσει δεξιά μου. Όλο και κάποια γνωστή θα ερχόταν, κατά πάσα πιθανότητα συνάδελφος καθηγήτρια για να παρακολουθήσουμε μαζί τη γιορτή των μαθητών μας από το φροντιστήριο. Η Μαριλένα παρέμενε όρθια καθώς καθιστή δε θα ήταν δυνατό να κάνει τη δουλειά της. Το πρόσωπό της στράβωνε εξαιτίας του ήλιου ο οποίος έκαιγε το δέρμα των θεατών εκείνο το απόγευμα. Έριχνε βλέμματα αριστερά και δεξιά, μιλούσε κατά καιρούς με άλλες μαμάδες ενώ ενίοτε κουνούσε τα πόδια της και τα έβγαζε εναλλάξ από τα τυραννικά υποδήματα. Ανακουφιζόταν για λίγο τρίβοντάς τα και μετά πάλι στην υποταγή. Έκανε πότε ένα βήμα μπροστά πότε ένα πίσω... πότε αριστερά πότε δεξιά... Ασυνήθιστη σε τακούνια ονειρευόταν ίσως ένα ζεστό ποδόλουτρο μετά τη γιορτή του σχολείου... Η ώρα είχε πάει επτά και δέκα. Ο διευθυντής του Δημοτικού πήρε το μικρόφωνο και ανήγγειλε την έναρξη των επιδείξεων. Όλοι όσοι δεν είχαμε πρόγραμμα στα χέρια μας θεωρούσαμε ότι η αρχή ανήκε στην α’ Δημοτικού. Με έκπληξη όμως είδαμε ότι την εκκίνηση έκανε η γ’ τάξη. Η ματιά μου έπεσε μοιραία στην ετοιμοπόλεμη Μαριλένα. Κλείνοντας το ένα μάτι και χρησιμοποιώντας το άλλο για να βλέπει μέσα από τη φωτογραφική μηχανή, ξέχναγε για λίγο τα τακουνάκια της και εστίαζε όλη της την προσοχή στο γιο της. Έστρεψα τη ματιά μου στα παιδάκια. Ζωή, νιάτα και αθωότητα...
Κάπως έτσι θα ναι ο παράδεισος...
Σε λίγο κατέφθασε η Ελευθερία, η συνάδελφός μου. Με καλησπέρισε κι έκατσε στην ‘’πιασμένη’’ θέση. Την ενημέρωσα για την εξέλιξη της σχολικής γιορτής με σκοπό να την εντάξω στο κλίμα. Η Μαριλένα απ’ την άλλη μιλούσε και κακάριζε με τις άλλες μαμάδες... έδειχνε να διασκεδάζει ιδιαίτερα. Μαμάδες περήφανες και ευτυχισμένες. Γεμάτες. Οι γυμναστικές επιδείξεις συνεχίζονταν. Παιδικές φωνές παντού. Η βραδιά ήταν των παιδιών αλλά και δική τους. Ανήκε κατά βάση στους γονείς που ανέσταιναν κάθε μέρα τα παιδιά τους με ένα σωρό βάσανα. Εγώ κι η Ελευθερία δεν είχαμε παιδιά, ωστόσο μοιραζόμασταν τη χαρά και τον ενθουσιασμό απ’ την πλευρά του εκπαιδευτικού. Ξέραμε όμως καλά ότι δεν ήταν το ίδιο.
Είχε νυχτώσει για τα καλά. Έκανε ψυχρούλα. Τα παιδιά της Στ’ Δημοτικού παρουσίαζαν ένα κωμικό αποχαιρετιστήριο σκετσάκι. Η παιδική ηλικία τελείωνε εκείνο το βράδυ παραχωρώντας αναπόφευκτα τη θέση της στη δύσκολη εφηβεία. Την περίοδο με τη λιγότερη αγνότητα, τους έρωτες, τις απογοητεύσεις, το πολύ διάβασμα, τις εξετάσεις, τις οικογενειακές εκρήξεις και τις αντιθέσεις. Στο πέρασμα στην αληθινή πρακτική ζωή.
Κατά τις δέκα η ώρα ο διευθυντής ανακοίνωσε τη λήξη της γιορτής κι ευχαρίστησε γονείς, παιδιά και δασκάλους. Η Ελευθερία δεν είχε σταματήσει να τραβάει φωτογραφίες. Με τη διάλυση των τμημάτων, μας εντόπισαν και μας πλησίασαν μαθητές απ’ το φροντιστήριο. Μας αγκάλιασαν, μας φίλησαν και ανακοίνωσαν ο καθένας τους τα καλοκαιρινά τους σχέδια. Κάπως έτσι γινόμασταν κι εμείς παιδιά.
Η Μαριλένα κρατώντας το γιο της απ’ το χέρι πήρε το δρόμο της επιστροφής με κάποιες απ’ τις μητέρες των συμμαθητών του. Τα πόδια της ξανά χωμένα στα στενά αφιλόξενα τακουνάκια σφίγγονταν κάνοντας υπομονή μέχρι την άφιξη στο σπίτι. Πάσχιζαν να συμβαδίσουν με τις άλλες γυναίκες που βάδιζαν συγκριτικά πιο άνετα. Την έβλεπα να ξεμακραίνει κι η φιγούρα της να γίνεται όλο και πιο μικρή όλο και πιο λίγη.
Του χρόνου πάλι...

Νέο βιβλίο από το Διακογιάννη Νίκο

Ένα μυθιστόρημα που δεν περνά απαρατήρητο. Ένα  γοητευτικό, καλογραμμένο ευφάνταστο μεταφυσικό θρίλερ, με σαφή αλληγορία, εξαιρετικά συγκροτημένη πλοκή, και προδιαγραφές διεθνούς best seller.  Ένα είδος μυθιστορήματος που, είτε μας αρέσει είτε όχι, σπάνια συνοδεύεται από ελληνική υπογραφή.
Κινούμενος σε μια ατμόσφαιρα μυστηριακή, που μετατοπίζεται επιδέξια από την πραγματικότητα στην ψευδαίσθηση του ονείρου, ο συγγραφέας μεταφέρει τον αναγνώστη στον χώρο του ανεξήγητου. Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου ο Μάνος, μεταφραστής στο επάγγελμα και ενώ ετοιμάζεται να παραδώσει το , λογοτεχνική αδεία, τελευταίο μυθιστόρημα του νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου,  «Το γάλα των αγαλμάτων», περνά σε μια κατάσταση παράνοιας. Όπου δεν μπορεί να διακρίνει το πραγματικό από το φανταστικό και το όνειρο από τον πραγματικό εφιάλτη. Εντελώς ξαφνικά τα σημαντικότερα αγάλματα του πλανήτη καταστρέφονται. Άλλα γίνονται σκόνη και άλλα ακρωτηριάζονται. Από τους αρχαίους Κούρους μέχρι τον Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου και τη Γοργόνα της Κοπεγχάγης. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει την καταστροφή και οι διεθνείς αρχές βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Και τότε μια περίεργη επιδημία μολύνει τους ανθρώπους. Μια αρρώστια που δεν τους σκοτώνει, αλλά τους μεταμορφώνει σε παγωμένα και ακίνητα αγάλματα ανίκανα να μιλήσουν και να κινηθούν. Ο «ύπνος των αγαλμάτων» παίρνει τη μορφή πανδημίας  και οι άνθρωποι μέσα στον πανικό, την άγνοια και τη δεισιδαιμονία τους, στρέφονται στα κατεστραμμένα αγάλματα και τα ενοχοποιούν για την επιδημία. Η ανθρωπότητα περνά σε μια κατάσταση μεσαιωνικού σκοταδισμού, όπου κυριαρχεί η παραφροσύνη του όχλου. Τα παλιά αγάλματα συντρίβονται ή απομονώνονται,  θεωρούνται εστίες ύβρεως ενώ από την άλλη μεριά κάποια νέα κινήματα αναπτύσσεται μια καινούργια θρησκευτικότητα.
Ο ύπνος των αγαλμάτων, ο μακάριος ύπνος της ανθρώπινης συνείδησης, η μετατροπή των ανθρώπων σε άφωνα, ακίνητα και παγερά όντα, είναι ο χειρότερος εφιάλτης για το μέλλον της ανθρωπότητας. Ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ και μαζί του και ο εφιάλτης. Αρκεί να κοιτάξει κανείς γύρω και μέσα του. Ευαίσθητος δέκτης των εφιαλτικών μηνυμάτων ο συγγραφέας, μιλά με την αλληγορία των αγαλμάτων, τόσο για την καταστροφή των παλιών αξιών όσο και για τη μετατροπή των ανθρώπων σε παγερά και σιωπηλά απολιθώματα.
συγγραφέας: Νίκος Διακογιάννης
Επιμέλεια: Σωτήρης Τριβιζάς
Σελ. 272, Εκδόσεις Καλέντης